Jadwiga Czajkowska

Macocha

Fragment

Macocha

Spotykacie je prawie codziennie, o różnych porach i pod każdą szerokością geograficzną. W osiedlowym sklepie kupują bladym świtem czekoladowe płatki śniadaniowe. Na wywiadówce szkolnej z wypiekami na twarzy wysłuchują relacji o ostatnich wybrykach „klasowego sreberka”, za którego wychowanie czują się odpowiedzialne. W poczekalni u dentysty spocone z emocji pocieszają drącego się wniebogłosy malucha. Na wyprzedażach w markecie polują na promocyjne opakowania dziecięcych skarpetek. Na basenie nie wierzą ratownikowi i dla pewności same czuwają nad każdym ruchem potomka. W aptece proszą o  najskuteczniejszy środek na zbicie gorączki u dziecka poniżej lat dwunastu... Jednak nie dajcie się zwieść! Tylko z pozoru wyglądają i zachowują się jak matki, a wcale nimi nie są. To zakamuflowane macochy! Brr! Gdy taką zdemaskujecie, od razu spojrzycie na nią inaczej. Będzie na cenzurowanym, bo przecież zgodnie z bajkowymi regułami, którymi nas karmiono w dzieciństwie, jej życiowym celem jest gnębienie przybranych dzieci. W baśniowej fikcji panuje porządek i wiadomo, kto jest dobry, a kto zły. Jak świat światem wszystkie przedstawione w nim macochy są podłe, próżne, podstępne, fałszywe i tylko marzą o unicestwieniu pasierbów. Rodzona matka to samo dobro, ale macocha... Ucieleśnienie wszelkich negatywnych cech i chodząca niegodziwość!

Poznajcie historię Izy, która w swoich dziewczęcych fantazjach nie widywała siebie w roli macochy (czy marzy o tym jakakolwiek kobieta?). Jednak Amor jest marnym strzelcem – wypuszcza strzały na oślep i nigdy nie wiadomo, kogo trafi tym razem. Potem już tylko wystarczy powiedzieć sakramentalne „tak” i świat staje na głowie.

Sama jestem macochą i historię Izy napisałam z  potrzeby serca. Nie dopatrujcie się w niej jednak szczegółów z mojego życia, ponieważ absolutnie wszystkie postaci i wydarzenia są wytworem mojej wybujałej wyobraźni.

Usiadłam na krawędzi łóżka i spojrzałam na  zegarek. Przymknęłam oczy i policzyłam w pamięci. Od sakramentalnego „tak” minęło czternaście godzin i siedem minut. Miałam ochotę westchnąć z ulgą, ale nie byłam w stanie – suknia opinała moje ciało jak pancerz. Oddychałam płytko, pozostawiwszy sobie luksus swobodnego zaczerpnięcia powietrza na później. Kreację wybrałam w wypożyczalni na dwa dni przed ceremonią. Od razu wpadła mi w oko. Jednoczęściowa, w stylu hiszpańskim, lekka i zwiewna; najbardziej spodobały mi się tiulowe falbany, uformowane w kaskadę opadającą od połowy ud do samej ziemi. Piękna, ale z mankamentem, bo nie na moją miarę. Presja czasu i przeświadczenie o najtrafniejszym pierwszym wyborze sprawiły jednak, że po krótkiej chwili zadowolona opuściłam wypożyczalnię z odfajkowaną w terminarzu kolejną sprawą do załatwienia. W salonie zaproponowano mi wykonanie poprawek krawieckich i dopasowanie sukni do sylwetki, pod warunkiem że chodzi o zwężenie. Odwrotnej możliwości nie było.

Obsługująca mnie starsza pani zniżyła głos, pogładziła pocieszająco po ręce i stwierdziła, że wprawdzie suknia nie jest na moją sylwetkę, ale z pewnością uzupełnia mój charakter i temperament. Oczywiście hiszpański, zaznaczyła. Na odchodnym dodała, że nie pamięta, by kiedykolwiek klientka tak szybko podjęła decyzję. Z wyrozumiałym uśmiechem mówiła o  dziewczynach przychodzących z mamami, przyjaciółkami, siostrami, sąsiadkami i całymi tabunami doradców podobnego pokroju, ale nigdy w pojedynkę. Szperały, marudziły, zwlekały, zmieniały zdanie, wypijały hektolitry darmowej kawy, przymierzały, zdejmowały, odkładały i przekładały. Oceniła mnie jako „szalenie optymistyczny przypadek i wulkan energii w jednej osobie”. I poradziła jeszcze, konspiracyjnym szeptem, abym w przypadku kolejnej potrzeby (a różnie w życiu bywa) zarezerwowała sobie więcej czasu. Ona mnie zapamięta i być może znajdziemy coś, co bardziej zamaskuje krągłości i optycznie wysmukli sylwetkę. Nawet do rozmiaru trzydzieści osiem. A poza tym intuicja jej podpowiada, że nie kieruję się zasadą: „Warto wcześniej pomyśleć, a dopiero potem zrobić”, raczej odwrotnie... Nie, nie próbowała być złośliwa. Jej słowa brzmiały jak wskazówki dobrotliwej cioci.

Na przyjęciu weselnym nie tknęłam niemal niczego, żeby nie narazić się na ryzyko pęknięcia szwów w najbardziej niespodziewanym momencie, i teraz kiszki grały mi marsza, więc byłam szczęśliwa, że już po wszystkim. Usadowiłam się na tyle wygodnie, na ile pozwalały mi bardzo ograniczone możliwości, i wzięłam do ręki ślubny bukiet. Dopiero teraz miałam chwilę, żeby mu się uważnie przyjrzeć. Misternie ułożona kulista kompozycja w bladoróżowych odcieniach lekko już przywiędła, lecz wciąż jeszcze była pełna uroku. Sięgnęłam po komórkę i zrobiłam kilka pamiątkowych zdjęć, a potem wpadłam w niszczycielski zapał. Jeden po drugim obrywałam płatki róż, gerbery, storczyków i jakichś nieznanych mi roślin, i  rozrzucałam je na wszystkie strony. Na krótko wznosiły się w górę, ale siła ciążenia ściągała je na łóżko, komodę, podłogę oraz kilka kartonów z nierozpakowanymi jeszcze rzeczami z przeprowadzki. No właśnie, storczyki, pomyślałam. Ktoś kiedyś mówił, że w wiązance ślubnej przynoszą pecha. I zwiastują nieprzychylność losu. Ale były jeszcze róże! Symbol wielkiej miłości i pożądania. Policzyłam. Trzy storczyki i osiem róż. Kurczowo trzymać się tej myśli! Może nie będzie tak źle? Róż jest zdecydowanie więcej, więc statystycznie wzrasta prawdopodobieństwo wersji optymistycznej. Nie znałam symboliki pozostałych kwiatów i liści, i nie zamierzałam zawracać sobie nią głowy. Zresztą lubię wyzwania, niespodzianki i wielkie niewiadome. Nadają życiu smak, jak sól zupie.

Nagle drzwi sypialni otworzyły się z impetem i  stanął w nich Piotr. Wreszcie bez marynarki, ale jeszcze w spodniach i białej koszuli z podwiniętymi rękawami, rozpiętym kołnierzykiem i poluzowanym krawatem. W jednej ręce trzymał butelkę szampana, a w drugiej dwa smukłe, przezroczyste kieliszki. Na widok tego, co robię, na chwilę zamarł, ale zaraz spokojnie wszystko odstawił, przykucnął obok i przyglądał się zaciekawiony.

– Misia, odbija ci? – zapytał z troską, jak krewny odwiedzający pacjenta w szpitalu psychiatrycznym.

– Pomóż mi! – śmiałam się, wyrywając przyklejone do bazy bukietu cekiny i perełki. – Przynajmniej z tym żelastwem!

– A to ma jakiś sens? – dociekał, szarpiąc druty.

– Chcę, żeby było pięknie i romantycznie. To po pierwsze. Po drugie nie będę suszyła bukietu, bo to podobno może zniszczyć naszą miłość. W zasadzie powinnam go spalić, ale nie mam pomysłu gdzie. W każdym razie trzeba go unicestwić raz na zawsze!

– Co za bzdury! – stwierdził z udawaną dezaprobatą w głosie i postukał znacząco w moje czoło. – Nie spodziewałem się po tobie przesądów. Kto jak kto, ale ja powinienem o nich wiedzieć. Poza tym, jak świat światem zasada jest jedna: prawdziwej miłości nie można zniszczyć. Nie ma takiej opcji. – Zadowolony zmiażdżył w dłoniach ostatnie druciki, uformował je w kłębek i rzucił obok łóżka. – A teraz możemy zająć się wyłącznie sobą. – Z czułością odgarnął mi kosmyki z czoła. – Włączymy sobie grecką muzykę? Takie sentymentalne skojarzenia?

Poznaliśmy się w Grecji. Z zawodu jestem chemikiem i pracuję w Beauty of Nature, firmie produkującej kosmetyki na bazie naturalnych składników, więc wysłano mnie do Aten, do doktora Kazandzakisa – guru bezpiecznego, a zarazem spektakularnego upiększania, prowadzącego badania na jednym z greckich uniwersytetów – na konsultacje receptury nowego kremu. Miał mi pomóc wyważyć proporcje pomiędzy organicznymi a chemicznymi komponentami, zapachami i  barwnikami nowatorskiego specyfiku, którym nasza firma zamierzała podbić rynek. Wydelegowano mnie na  tydzień, jednak doktora tak absorbowały przygotowania do międzynarodowej konferencji, że nie poświęcił mi zbyt dużo czasu.

Zaledwie dzień. Przez kilka godzin dyskutowaliśmy w jego klimatyzowanym gabinecie, popijając gazowaną lemoniadę, a ja doskonale zdawałam sobie sprawę, że Kazandzakis jest rozkojarzony. Co chwila odbierał telefon, wydawał dyspozycje, wyciągał jakieś dokumenty z kompletnego rozgardiaszu na biurku, podpisywał pisma podsuwane mu przez sekretarkę, nie przestając się do mnie uśmiechać i demonstrować szpary pomiędzy górnymi jedynkami. Do dziś mnie zastanawia, czy jego krótka końcowa ocena receptury, ograniczona do perfectly and excellently, to skutek chęci pozbycia się mnie i zainkasowania niebotycznego honorarium czy pochwała kilkumiesięcznej pracy naszego zespołu.

Tak czy inaczej, opinia dodała nam skrzydeł. Zaczęliśmy wierzyć w możliwość sięgania do gwiazd, a skrajni optymiści przewidywali nawet progresję sprzedaży szybszą niż w branżowych koncernach. Nie, do tego stopnia nie byłam naiwna. Wiedziałam, że nie jesteśmy gorsi, ale mniejsi i mamy mniej kasy. Przemysł kosmetyczny to po prostu gigantyczny biznes. Renomowane firmy z reklam telewizyjnych i billboardów przeznaczają potężne fundusze na  mamienie klientek sloganami typu: „Ten żel stworzyliśmy w trosce o ciebie”, by te uwierzyły, że jest wyjątkowy. A tak naprawdę kosmetyki różnią się wyłącznie ceną...

W każdym razie te siedem dni w Grecji zmieniło nie tylko moją firmę, ale i moje życie.

Doktor Kazandzakis, podając mi przy pożegnaniu porośniętą grubymi, czarnymi i poskręcanymi włosami dłoń, powiedział, że poznał wczoraj jakiegoś Polaka. Nazwiska nie zapamiętał, a nawet gdyby, nie byłby w stanie go powtórzyć. Podobno to etnograf, który przyjechał na uniwersytet, aby wygłosić cykl wykładów o  Republice Południowej Afryki. Czy znam kogoś takiego? Oczywiście nie znałam i szczerze mówiąc, nie miałam zielonego pojęcia o jego dziedzinie, zainteresowana wszystkim, co ścisłe, wymierne i techniczne. Nauki humanistyczne były według mnie pseudonaukami, a wywody specjalistów – jałowym ględzeniem przyprawiającym o mdłości. Traktowałam je gorzej, bez serca, jak nocną zmorę, czyli... po macoszemu. Później zmieniłam poglądy, a określenie „po macoszemu” z  wielkim hukiem na zawsze odprawiłam ze swego słownictwa. Doktor odprowadził mnie do drzwi i na widok przechodzącego akurat mężczyzny aż się roześmiał. Zagrodził mu drogę.

– Co za zbieg okoliczności! Właśnie o panu mówimy! – wykrzyknął, aż po długim, wysokim i pustym korytarzu poniosło się echo.

Podobno sens życia polega na odnalezieniu drugiej połowy własnej duszy, która ukryta jest w ciele innego człowieka. Jesteśmy spełnieni i kompletni, jeśli uda nam się ją zlokalizować i z nią połączyć. Jeżeli jednak nie potrafimy zaufać intuicji... Cóż – zostaniemy pokonani i zmarnujemy jedyną w życiu szansę.

Wystarczyło, że spojrzałam na Piotra, a w ułamku sekundy wiedziałam, iż dotychczasowe miłostki, romanse i wszelkie inne warianty znajomości z płcią przeciwną przestają mieć znaczenie. Teczka z recepturą, obliczeniami, wynikami badań i notatkami wyśliznęła mi się z obezwładnionych nieznanym uczuciem rąk, a zawartość rozsypała się po marmurowej posadzce greckiego uniwersytetu. Stałam jak zahipnotyzowana, wpatrując się w ciemnobrązowe oczy, z  policzkami płonącymi jak u zakochanej po raz pierwszy gimnazjalistki. Wystawiliśmy swoje spojrzenia na próbę czasu. Nie spuszczaliśmy z siebie wzroku przez wieczność. W końcu, speszona, przykucnęłam i zaczęłam zbierać papiery. On rzucił się na pomoc. Nasze dłonie się zetknęły, wzdłuż mojego kręgosłupa przebiegł dreszcz. Poczułam jednocześnie spokój i szczęście, jakbym odnalazła zagubiony cenny przedmiot. Jakby tego było mało, okazało się, że w Polsce mieszkamy w tym samym mieście, choć na przeciwnych jego krańcach. Była w tym i magia, i czary, i konstelacja gwiazd. I podszept intuicji, że tak miało być. Że nasze spotkanie zostało ukartowane. Zawsze uważałam się za osobę pragmatyczną i odrzucałam wszystko, co nieracjonalne. Sądziłam, że to ja decyduję o tym, co robię, i jak przebiega moje życie. Nie ma guseł, zaklęć i uroków.

Nie było. Przez dwadzieścia osiem lat.

Dwie godziny później, przyciągana tym „czymś” jak magnesem, siedziałam na prowadzonym po angielsku wykładzie Piotra. Bałam się nieco, ale ani nie zasnęłam, ani nie dostałam palpitacji, choć nie słuchałam z zapartym tchem. Byłam raczej zaskoczona nową sytuacją. Ja i etnografia! Takie bla, bla! Dwa różne bieguny. Wolałabym, żeby Piotr był chemikiem i mówił na przykład o elektroforezie kapilarnej, ale widocznie aż takie szczęście w życiu się nie zdarza.

Wykład ilustrowały fragmenty filmu dokumentalnego nakręconego przez Piotra, a potem odbyła się dyskusja. Tematem okazały się dogorywające wierzenia i kult przodków plemienia Tswana z południowej Afryki. Na początku, otumaniona, nie mogłam się skupić. Cieszyłam się bliskością Piotra. W jego oczach i głosie było coś mistycznego i charyzmatycznego. Starałam się choć odrobinę poskromić emocje, aby cokolwiek zrozumieć i nie wyjść na totalną kretynkę, gdy mnie później o coś zapyta. Najlepiej szło mi podczas projekcji, bo aulę zaciemniono, więc po prostu go nie widziałam. Serce zabiło mi mocniej, gdy na jednym z filmów stara Murzynka o mocno poskręcanych i  sterczących na wszystkie strony włosach demonstrowała amulety, a Piotr objaśniał ich znaczenie. Te małe magiczne przedmioty mają ponoć cudowne właściwości. Jedne wzmacniają potencjał życiowy, drugie chronią przed reumatyzmem czy zakażeniem dróg moczowych. Od jeszcze innych, jak od tarczy, odbijają się klątwy. Bywają i takie, które dają wskazówki na dalszą drogę życia albo nagradzają za wszystko, co zrobiło się dobrze. Ale najbardziej zaciekawiły mnie te rzucające uroki miłosne. Zapalono światło, a ja z wyciągniętą szyją dokładnie przyglądałam się Piotrowi, szukając w jego stroju jakiegoś pierścienia, łańcucha czy ptasiego pióra... Jasny gwint! Na pewno coś schował w kieszeni, pomyślałam.

Podczas dyskusji wyłączyłam słuch i skupiłam się na własnych myślach. Ostatecznie stwierdziłam, że strzała Amora ugodziła mnie mocno i że skutków trafienia nie jest w stanie odwrócić żadna siła. Czułam się bezbronna. Raz jeszcze otaksowałam Piotra. No tak, trzeba sporej wyobraźni, by dostrzec w nim cechy charakterystyczne dla Jamesa Bonda. Może z  wyjątkiem oczu. Skąd wobec tego to nieznane wcześniej uczucie? Czyżby ciągnął swój do swego? Tylko czemu myślę o podobieństwie, skoro tak mało o nim wiem? A może jesteśmy odmienni, a różnice – jak wiadomo – się przyciągają? Czyżby dopasowanie genetyczne? Czy odbiór sygnałów przenoszonych przez feromony, tajemnicze substancje, dzięki którym zapach konkretnego mężczyzny staje się atrakcyjny dla konkretnej kobiety? Jasny gwint! Wszystkiego nie da się rozłożyć na czynniki pierwsze! Życie jest nieprzewidywalne, a ludzka natura nierzadko wymyka się analizom. Poza tym jeszcze to imię... Piotr, czyli skała, opoka, pewność, spokój. Innymi słowy: mężczyzna, na którym można polegać. Wsparcie w komplikacjach, zmartwieniach i udrękach.

Następne kilka dni delegacji okazało się greckimi wakacjami. Ze względu na lokalizację uniwersytetu nie mieliśmy dostępu do morza, przebywaliśmy z dala od letnich kurortów i ich rozrywek, od komercji, gwaru i rozgrzanego piasku. Nie licząc dwóch wykładów Piotra, na których oczywiście pojawiłam się jako słuchaczka, mieliśmy czas tylko dla siebie. Spędzaliśmy leniwe godziny w  tawernach, kawiarenkach z ogródkami i malowniczych miejskich zakamarkach. Próbowaliśmy naśladować Greków, którzy nie znają pośpiechu (zwłaszcza podczas godzin największego skwaru), zawsze mają czas na  zrealizowanie zamówienia, doniesienie zapomnianego widelca czy wymianę hotelowych ręczników. Spokój, senna atmosfera i my. Nastrój prawdziwie greckiej sielanki potęgowało słońce, zapach potraw, wina i oczywiście muzyka.

Kosztowaliśmy tradycyjnych dań, no może z  wyjątkiem tych z owocami morza... Nie byliśmy w stanie ich przełknąć. Woleliśmy gołąbki z siekanego mięsa i ryżu, zawinięte w liście winogron, sałatki z ogórków, pomidorów i fety, polane pachnącą słońcem oliwą, a zwłaszcza wszystko co z grilla: mięso, bakłażany, papryka, cukinia. A do tego tzatziki. Pycha! No i te desery: ciasteczka z migdałami, pistacjowa chałwa, jogurty z miodem i kandyzowanymi owocami. Arcysłodkie, ciężkie, tłuste, czyli... po prostu pyszne. Wieczorami w wolnych od turystów tawernach z muzyką na żywo popijaliśmy anyżkowe ouzo, słodkie miejscowe wino, i tańczyliśmy zorbę. A ściślej mówiąc – uczyliśmy się jej od Greków. Piotr objaśnił mi, że zorba to tradycyjny taniec ludowy, prawdopodobnie część obrządku składania bogom ofiar ze zwierząt, więc nie dziwiło mnie, że podczas zabawy tworzyliśmy rytualny krąg. Fantastyczna atmosfera, uśmiechy, improwizowany, ale całkiem równy krok, nasze na początku nieudolne, ale z czasem coraz bardziej rytmiczne ruchy i rosnąca pewność siebie sprawiały, że wychodziliśmy z  ostatnimi gośćmi. Przeżyłam jedne z najcudowniejszych chwil w życiu. Nie nudziliśmy się ze sobą; odnosiłam wrażenie, że znamy się od zawsze, a teraz tylko się sobie przypominamy, wreszcie odnalezieni po wielu latach w pojedynkę... Warto było czekać.

– Misia, czy ty mnie słyszysz? Chodź do mnie! – Piotr chwycił mnie za rękę i zdecydowanie przyciągnął do siebie. Ocknęłam się z zamyślenia i powróciłam z greckich wspomnień do sypialni. – Spałaś już? Może być ta muzyka? Pamiętasz? Zorba i ty... Pomogę ci ściągnąć suknię. Gdzie się ją rozpina?

Zapięcie na plecach składało się z kilkudziesięciu maleńkich guziczków. Teoretycznie można się było z niej uwolnić (a wcześniej włożyć) po rozpięciu kilku u góry. Teoretycznie i praktycznie, ale mogła to zrobić szczuplejsza osoba, nie ja. Pomagając mi się w nią ubrać, moja siostra klęła jak szewc. Po pierwsze na mnie, że nie byłam chyba przy zdrowych zmysłach, wybierając coś takiego, i w ogóle – za dużo podjadam, a po drugie na suknię – że nieelastyczna, a guziki nie są przyszyte rozciągliwą nicią, dzięki czemu połączenie dwóch brzegów na plecach byłoby o wiele łatwiejsze. Ze zmarszczonym czołem i czerwonymi z wysiłku policzkami radziła: „A może pójdziesz w rozpiętej, a na górę założysz sweter? Każdy pomyśli, że to trendy. No, ewentualnie w żakiecie albo krótkim płaszczyku”. Złorzeczyła, wymyślała, ale cierpliwie i skrupulatnie, guziczek po guziczku zapinała suknię. Ja, oczywiście, na wdechu. Wreszcie sukces.

– Proszę! – Stojąc pośrodku sypialni i podrygując w rytm zorby, odwróciłam się plecami do Piotra i  odgarnęłam włosy. – Zaczynaj od góry!

Z zapałem zabrał się do pracy. Poczułam niecierpliwe szarpnięcie.

– Hm... Jesteś pewna, że tak się to robi? A może gdzieś jest zamek błyskawiczny? – zapytał z nadzieją.

– Zacząłeś dokładnie tam, gdzie trzeba. Mam taką suknię, wybrałam ją... Bo... Bo myślałam, że ta czynność będzie... inspirująca, rozpalająca i podniecająca! – wymyślałam na poczekaniu.

– Okej, Misia, tyle że już prawie świta – stęknął przy kolejnym guziku. – Nie uporam się z tym do południa. Mam pomysł! Poodcinam wszystkie albo rozetnę suknię nożyczkami! Albo jeszcze lepiej: rozerwę zębami! – proponował zdyszany.

– Nie, musisz się pomęczyć – skwitowałam kategorycznie. – Rzecz wyczekana lepiej smakuje –  wynajdowałam argumenty, choć szczerze mówiąc, marzyłam o jak najszybszym uwolnieniu się z kreacji. – Skoro Aga potrafiła ją zapiąć, choć w przeciwieństwie do  ciebie niczego nie opublikowała i nie ma doktoratu, ani tym bardziej habilitacji, powinieneś zrobić to w mig! – dopingowałam go ze śmiechem, mając jednocześnie przed oczami minę właścicielki wypożyczalni sukni ślubnych i balowych pod nazwą Nowa Kolekcja, której dostarczam strzępy materiału zamiast artystycznie skrojonej i starannie wykończonej kiecki. Oczywiście, Piotr nie miał pojęcia, że suknia jest wypożyczona.

– Wiesz, że jesteś fajna i jesteś moim skarbem, ale myślę, że byłabyś ideałem, gdybyś była niemową... – ripostował, ocierając spocone z wysiłku czoło. – Mam pomysł. Przyniosę szklankę z wodą, nabierzesz jej w usta i choć przez chwilę będziesz cicho.

– Gdybym nagle przestała gadać, to zapadłaby grobowa cisza, a ty pytałbyś czemu. Umarłbyś z nudów! – odszczekiwałam się ze śmiechem.

– Bądź cicho choć przez chwilę! Muszę się skupić.

– Pomogę ci, nie będę oddychać, nie będę się odzywać, nie będę nawet myśleć. Będę chuda jak anorektyczka. Dasz radę! – dopingowałam go.

Po kilkunastu minutach z ulgą, jak nowo narodzona, mogłam wziąć pierwszy głęboki wdech.

– Uff! – zadowolony z siebie pomagał mi zdejmować suknię, plącząc się w tiulach i falbanach.

– Widzisz? Misja zakończona. Teraz już mogę wpaść w twe ramiona, a potem spać, spać i spać. – Popchnęłam go na łóżko. – Zaczekaj minutkę. Otwórz szampana. Przygotowałam niespodziankę. Zaraz wracam.

Założyłam szlafrok i wyszłam z sypialni. Poszłam do kuchni i z lodówki wyciągnęłam zrobioną własnoręcznie wieczorem poprzedniego dnia baklawę, czyli ciastka orzechowe z sosem miodowym. Według oryginalnej greckiej receptury. Pracochłonne, ale efekt wart wysiłku. Zajadaliśmy się nimi w Grecji. Ułożyłam kilka na talerzu i zadowolona z siebie szybciutko wróciłam do sypialni. Ale... Coś było nie tak, jak być powinno. Czegoś, a raczej kogoś, nie wzięłam tej nocy pod uwagę. Z ciemnego przedpokoju było wyraźnie widać światło w pokoju za kuchnią; biała poświata spod drzwi rozjaśniała podłogę. Zamarłam. Podeszłam cichutko, jak najciszej. Podniosłam rękę do klamki i natychmiast ją cofnęłam. Zawahałam się. Po chwili podniosłam ponownie i już miałam zapukać, gdy usłyszałam wewnątrz stłumione głosy. Strzępki rozmowy.

– ...mnie się nie podoba... Ma nos jak brukselka... Co on w niej widzi...? Jakaś dziwna...

– ...uspokój się... nie pozwoli...

– ...życia nie znasz... głupi... Widziałam taki reportaż w telewizji...

– ...damy radę... zaczekamy...

– Do domu dziecka... Babci... rodziny zastępczej... swoje dzieci...

– ...spróbuj zasnąć, może nie...

– ...złodziejka, ukradła tatusia... Jeszcze ma się czelność śmiać...

Wzdrygnęłam się, przerażona. Niechcący podsłuchałam rozmowę dzieci Piotra – trzynastoletniego Tadeusza i jedenastoletniej Zosi. Odsunęłam rękę od klamki, poczułam się tak, jakby ktoś zadał mi potężny cios w sam środek klatki piersiowej. Po szampańskim nastroju, który jeszcze chwilę wcześniej rozpalał moje zmysły, nie pozostało śladu. Łzy powoli napływały mi do oczu. Odsunęłam się na palcach i oparłam o przeciwległą ścianę. Wszystko wokół zaczęło wirować. Kucnęłam, żeby nie upaść. Instynktownie pomasowałam skronie. Po chwili, na nogach jak z waty, cichutko podeszłam pod drzwi sypialni i przystanęłam. Starałam się opanować, nie chciałam, by Piotr zobaczył mnie w takim stanie.

– Iza? Misia, gdzie jesteś? Czekam... – usłyszałam niecierpliwy głos.

– Jeszcze minutka – szepnęłam zza uchylonych drzwi, starając się mówić możliwie naturalnie, czyli bez śladu potężnej guli błyskawicznie rosnącej mi w gardle.

– Misia, znam cię na wylot. Coś szykujesz. Ale ja nie chcę już żadnej niespodzianki. Chcę ciebie. Wchodź, proszę. – Głos był zmęczony, a jednocześnie ciepły i zmysłowy

– Miłość cierpliwą jest. Kto kocha, to zaczeka. –  Grałam na zwłokę.

– Jeżeli chcesz się przebrać w jakieś seksowne gadżety, no wiesz, jakieś boa, strój kelnerki albo czekoladowe majtki, to nie są potrzebne. Może na złote gody, ale nie teraz... Wystarczy, że mamy siebie – wabił mnie zza drzwi.

– Zaraz, zaraz...

Odeszłam spod sypialni i starając się być niewidzialna i niesłyszalna, udałam się do salonu. Nie zapaliłam lampy. W poświacie anemicznego światła latarni odłożyłam talerzyk z baklawą na kredens i potykając się o nieznane mi sprzęty, podeszłam do drzwi balkonowych. Przez chwilę niecierpliwie, jak astmatyk podczas napadu duszności łaknący świeżego tlenu, mocowałam się z klamką, której nikt nie ruszał od  dobrych kilku miesięcy. W końcu z cichym jękiem ustąpiła. Boso wyszłam na zewnątrz. Pod stopami czułam, jak cienka warstwa lodu łamie się na drobne kawałki. Równocześnie uderzyło mnie mroźne powietrze i  zimny, przeszywający wiatr. Złapałam kilka głębokich, regenerujących oddechów. Zadziałało jak zmrożony prysznic. Był początek lutego, niedziela, wczesny poranek. Miasto jeszcze spało. Mało romantycznie. Wszystko wokół w kolorach rtęci, szarości i czerni. Bez bajkowych, dużych, spadających z nieba płatków śniegu, roziskrzonego nieba i świątecznych, bożonarodzeniowych ozdób. Obce mieszkanie w starej kamienicy, obca dzielnica (przed ślubem sprzedaliśmy oba nasze i za pośrednictwem agencji kupiliśmy jedno duże, o dwie przecznice od mieszkania Piotra). Delikatnie dotknęłam zlodowaciałej, pokrytej łuszczącą się farbą metalowej barierki i uświadomiłam sobie, że nic nie wiem o ludziach, którzy dotykali jej przez ostatnie sto lat. Podobno przedmioty mają pamięć... Może ta poręcz wie, jakie rozgrywały się tutaj dramaty? A może trwały wyłącznie chwile szczęśliwe? Jasny gwint! Po co mi to wszystko? Mój nastrój posępniał z każdą chwilą. Przede mną wielka niewiadoma. Nie znam nawet tej ulicy. Nie wiem, czy w małej piekarni naprzeciwko sprzedają bułki maślane, czy sąsiad obok ma psa, co się kryje za bramą po prawej albo czy wiosną zakwitną na skwerze tulipany... Wszystko nowe i niezgłębione. No i przede wszystkim Piotr. I jego dzieci. Wydaje mi się, że jego znam od urodzenia, ale one są dla mnie zagadką. I te strzępy rozmowy, które usłyszałam niechcący... Co te dzieciaki o mnie myślą? One się mnie boją! Mnie? Zdenerwowanie i zimno sprawiły, że zaczęłam się trząść. Jak można się mnie bać? Nigdy nikomu świadomie nie zrobiłam krzywdy. Jestem pokojowo nastawiona do świata. Staram się żyć w jedności z Bogiem, resztą świata i samą sobą. Opuszkami palców na nowo zaczęłam masować skronie, by uspokoić skołatane nerwy. Jasny gwint! Nie mam morderczych odruchów i zwyczaju wbijania szpilek pod paznokcie. Jestem wolna od gniewu, złośliwości, chęci odwetu i innych negatywnych emocji zżerających ludzkie serca!

Powiał silny, arktyczny wiatr, szarpnął moimi włosami i resztką ślubnych ozdób wczepionych przez fryzjerkę. Ponownie doznałam uczucia porażającego zlodowacenia. O tej porze roku w normalnych warunkach nie chciałoby mi się wystawić nosa spod kołdry, a tu raptem z własnej woli rozkoszuję się nieprzyjemnymi doznaniami, które skutecznie odsuwały kłębiące się myśli. Dygotałam z zimna. A może z emocji? Otuliłam się szczelniej krótkim, satynowym szlafrokiem. Spojrzałam na zewnętrzny termometr przyczepiony do szaroburej ściany – minus dwadzieścia sześć stopni. Poczułam przeszywające zimno w stopach. Dotknęłam policzków. Mróz ochłodził twarz, przed chwilą gorącą od łez. Z odrętwienia zbudził mnie dźwięk przejeżdżającego pługu śnieżnego. Przecież to moja noc poślubna! Jasny gwint! A koleżanka z pracy, unosząc znacząco brwi, twierdziła, że udana noc poślubna to udane małżeństwo... Wycofałam się z balkonu, przeszłam przez salon.

Wszędzie, z wyjątkiem sypialni, było już ciemno. A w sypialni czekał Piotr.

Piotr spał na plecach, jak nowo narodzony, z szeroko rozrzuconymi na boki rękami, i lekko pochrapywał. Rozejrzałam się. Na podłodze leżała skłębiona kołdra, powleczona w specjalnie przeze mnie kupioną atłasową pościel w delikatne różowe serduszka. Podniosłam ją i nakryłam go troskliwie. Łóżko, komoda, szafka i siedem ustawionych pod ścianą kartonów z nierozpakowanymi rzeczami pokrywały zwiędłe już płatki kwiatów, które z bladoróżowych, idealnych miniaturowych cudów natury zmieniały się w rdzawe, wiotkie strzępy. Zaczynały przypominać ostatnie jesienne liście, którymi już nikt się nie zachwyca. Wyłączyłam laptop, zorba ucichła. Dogorywało kilka ustawionych w różnych miejscach pokoju świec. Zdmuchnęłam je. Odsunęłam zasłony w oknie; do pomieszczenia wpadło nieco światła mroźnego, zimowego poranka. Na szafce stały dwa do połowy wypełnione kieliszki. Piotr specjalnie na wesele załatwił kilka butelek prawdziwego różowego szampana. Pomimo niebotycznych wydatków, związanych z kupnem mieszkania i przeprowadzkami, zaszaleliśmy i postanowiliśmy wyjątkowo dać sobie spokój z winem musującym, często przez niewtajemniczonych nazywanym szampanem. Spróbowałam. Ohyda! Po bąbelkach nie zostało śladu. Skrzywiłam się z niesmakiem. Wzięłam drugi kieliszek, butelkę z resztką trunku, poszłam do kuchni i  wylałam wszystko do zlewu. Zrobiłam herbatę. Usiadłam na krześle, trzymając w zziębniętych dłoniach gorący kubek. Powróciło wspomnienie sprzed dziesięciu lat, nie wiedzieć czemu pielęgnowane przez moją świadomość i powracające jak bumerang. Tak samo jak przywoływane z zakamarków pamięci ślady po osobach zmarłych, nutki ulubionych melodii czy fragmenty trafiających w samo serce wierszy...

Ja i moja przyjaciółka Renata. Świeżo upieczone maturzystki, pełne energii, optymistycznych planów na przyszłość i – wydawało się – takie dojrzałe. Siedziałyśmy w ogródku piwnym i piłyśmy pierwsze legalne piwo z sokiem. Wierzyłyśmy, że wszystko, co najpiękniejsze, przed nami. Obie dostałyśmy się na wymarzone studia: ja na chemię, ona na malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych. Spotkałyśmy się, żeby odstresować się po maturze i pogadać o przyszłym życiu jak o wielkiej przygodzie. Wydawało nam się, że pozjadałyśmy wszystkie rozumy. Piwo nam nie smakowało, ale atmosfera i owszem. Słońce, perspektywa najdłuższych w życiu wakacji, no i pełnoletność, oczywiście. Renata miała zwyczaj rysowania wszędzie i na wszystkim – wtedy na papierowych serwetkach gryzmoliła karykatury naszych byłych nauczycieli. Efekt wywoływał u nas salwy śmiechu tak potężne, że wzbudzałyśmy powszechne zainteresowanie. Na  jednym ze świstków widniał portret nauczycielki informatyki, zwanej przez nas Balonką z uwagi na obfity biust w rozmiarze 3XL.

– No i jak? Coś jeszcze? – zapytała pomiędzy jednym łykiem piwa a drugim. – Czegoś mi brakuje...

Przyjrzałam się dokładnie, jak w zabawie w  porównywanie szczegółów na rysunkach, tyle że w tym przypadku zestawiałam rozłożone na brudnawym stoliku dzieło z wizerunkiem nauczycielki w mojej pamięci.

– Już wiem! Tipsy! I te wzorki na nich! Wiesz, serduszka, gwiazdki, słoneczka... Dorysuj i będzie okej! – poradziłam. – No, przede wszystkim serduszka. To u niej na czasie. Wiesz, że w lipcu wychodzi za mąż? Trzeci czy czwarty raz, podobno.

– Co ty? Kto tym razem jest szczęśliwym wybrankiem? – zapytała bez cienia sarkazmu.

Naprawdę lubiliśmy Balonkę. Wprawdzie konsekwentnie egzekwowała znajomość arkuszy kalkulacyjnych, ale w tak zwanym międzyczasie dawała wskazówki typu: jak uderzać tipsami w klawiaturę, żeby ich nie połamać, jaki kolor farby do włosów najlepiej komponuje się z odcieniem karnacji, czym zastąpić korektor do wyprysków, by nie wpadać w niepotrzebną panikę, gdy na policzku pojawi się krostka.

– Jakiś nauczyciel angielskiego, który uczy w liceum sportowym. Ponoć młodszy od niej o ponad dychę i obłędnie przystojny. Kaśka mi o nim opowiadała.

– No dalej, co jeszcze? – naciskała.

– Lata na paralotni, daje korepetycje... I... –  przeszukiwałam zakamarki pamięci. – Wiem! Jest rozwodnikiem!

– Szkoda, że facet z odzysku... No, ale życie pisze różne scenariusze – skwitowała zawiedziona.

– Och Renia, czy ty masz dobrze w głowie? Co złego jest w rozwodniku? – zapytałam oburzona. – Teraz co drugi taki.

– Rozwodnik to drugi obieg, wtórna kategoria. U mnie nie wchodzi w grę. – Skrzywiła się z  niesmakiem, czknęła i duszkiem wypiła pół kufla piwa.

– Moja ciotka wyszła za mąż za rozwodnika i dobrze trafiła – przekonywałam. – Pierwsza żona tak mu dała w kość, że wybrał nawet drzewo w parku, na którym chciał się powiesić. Awanturowała się o jego rzekome kochanki, chociaż sama nie była bez winy. No wiesz, patrzyła przez pryzmat własnych grzeszków. Nie gotowała; żywili się wyłącznie pizzą na telefon. Nie prała, bo doszła do wniosku, że to nieopłacalne w czasach totalnych wyprzedaży.

– I co? – Oczy Reni były jak pięciozłotówki.

– I wreszcie sąsiadka, która nieco wiedziała o jego problemach, poznała go z ciocią Marysią. Od razu opuściły go myśli samobójcze. Teraz się śmieje i  rozpowiada wszystkim, że to drzewo, za pomocą którego miał dokonać żywota, było świadkiem jego pierwszego pocałunku z nową żoną.

– Jakie to romantyczne! W sam raz na scenariusz! – Renata chwyciła się za serce w udawanym omdleniu.

– Ale wiesz, co jest w tym najlepsze? Mąż bardzo docenia ciocię Marysię. Zachwyca go nawet najdrobniejszy dobry gest z jej strony. Rozumiesz? Absolutnie wszystko. Może ona nie gotuje jak kucharz w Ritzu, ale wujek uważa, że i tak jest wyśmienita. Jajecznica, przez pomyłkę posypana cukrem, jest najlepsza na świecie. A jak kiedyś do ciasta naleśnikowego zamiast wody dodała octu, też twierdził, że to delicje.

– Jakoś mnie to nie dziwi. Zdarzały mi się podobne wpadki. – Renia pokiwała głową ze zrozumieniem. – Tylko jakoś nikt się nimi nie zachwycał...

– Widzisz? I nikt cię nie wychwalał pod niebiosa. A wujek bez przerwy: Maryśka to, Maryśka tamto. I tak na okrągło. Cały czas ją komplementuje.

Rozmowa zaczynała się rozkręcać; odrobina alkoholu dawała o sobie znać. Renia zamówiła nam po drugim piwie, tym razem (na szczęście!) małym. Wyjęłam z torebki szminkę i wzięłam się za upiększanie portretu Balonki, wypełniając kontury ust krwistoczerwoną pomadką, podczas gdy Renia tworzyła już kolejną karykaturę. Tym razem nauczyciela wychowania fizycznego, o wdzięcznej ksywie Mięśniak, nadanej w kontraście do jego cherlawej postury. Wówczas, w tamtym ogródku piwnym, wyżywając się artystycznie (ja, oczywiście, w stopniu śladowym), momentami odnosiłam wrażenie, że oto jesteśmy jak bohema: spędzamy czas na wspólnej, mało konwencjonalnej twórczości, w  oparach alkoholu. Pozostajemy ponad wszechobecnym wyścigiem szczurów i mamy pełne prawo do dyskusji o zawiłościach ludzkiej duszy. Może jeszcze jedno piwo, a zaczęłybyśmy wygłaszać maksymy życiowe improwizowaną poezją?

– Noo, Iza. A jednak ciocia nie wzięła ślubu kościelnego, nie przysięgała przed Bogiem. No wiesz: „Tak mi dopomóż Bóg, w Trójcy Jedyny, i Wszyscy Święci”. – Renia po krótkiej chwili znalazła jednak czarną dziurę w mojej opowieści.

– Owszem, ale popatrz tylko na pary żyjące na kocią łapę. Też jest okej. – Usilnie starałam się ją przekonać, że rozwodnik to bardzo dobry kandydat na męża. Tak zwany strzał w dziesiątkę.

– Nie, nie i jeszcze raz nie! – Uderzyła pięścią w  stolik, aż podskoczyły kufle. Na szczęście nic się nie rozlało. – Dla mnie przysięga w kościele jest priorytetem! – oznajmiła despotycznie, nieco chrapliwym tonem. Drugie dopijane piwo dawało o sobie znać. – Więc jeśli już mowa o facetach z odzysku, lepszy jest wdowiec. Przynajmniej ma uregulowane sprawy z Bogiem.

– Albo jesteś już kompletnie zalana, albo taka pokręcona z natury. Nie wiesz, co mówisz! – Przycisnęłam dłonie do uszu na znak, że nie mam ochoty wysłuchiwać takich bzdur.

– A cóż złego jest we wdowcu? – zapytała donośnie. Zaczynała przypominać zacietrzewioną indyczkę, królową podwórka.

– Wiesz... Dajmy sobie spokój z tym piwem i  zamówmy espresso. Może kawa postawi cię na nogi i  przestaniesz gadać głupoty! – Spojrzałam na nią z politowaniem i puściłam w stronę sąsiedniego stolika uformowany z serwetki samolocik. Renia nerwowo rozglądała się dokoła, raz po raz podciągając ramiączka opadające z białych jak twaróg ramion. – Więc co, espresso? – ponowiłam propozycję, chociaż z góry wiedziałam, że jestem na straconej pozycji. Moja przyjaciółka nie znosiła sprzeciwu. Uśmiechnęła się szeroko, uszczęśliwiona widokiem kelnera, podniosła w górę pusty kufel i znacząco weń postukała. Zadowolona, że gest został zrozumiany, obserwowała szklistym wzrokiem, jak mężczyzna podąża w naszym kierunku z dwoma piwami. Niestety – dużymi. Patrzyłam oniemiała.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Macocha

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Macocha

Karta redakcyjna

Copyright © Jadwiga Czajkowska, 2013

Projekt okładki

studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce © Fot. Cultura/Luc Beziat, Getty Images

Redaktor prowadzący

Konrad Nowacki

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Anna Sidorek

ISBN 978-83-7839-951-3

Warszawa 2013

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl