Tytuł oryginału

JULIA’S DAUGHTERS

Copyright © 2015 by Colleen Faulkner

All rights reserved

Zdjęcie na okładce

© Don Farrall/Getty Images

Projekt okładki

Izabella Marcinowska

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Katarzyna Kusojć

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8097-957-4

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla mojej matki, która nauczyła mnie,

co znaczy to słowo − w całej rozciągłości.

ROZDZIAŁ 1

JULIA

47 dni

Zawsze myślałam, że najgorsze, co może spotkać matkę, to śmierć dziecka.

Myliłam się.

Leżę pośrodku małżeńskiego łóżka, mam zamknięte oczy i słucham szumu wentylatora obracającego się pod sufitem. Czuję sprężystość materaca i zapach płynu zmiękczającego, w którym wczoraj wypłukałam pościel.

Leżę tu od wielu godzin. A dokładnie od wpół do ósmej – kiedy Izzy i Haley pojechały do szkoły. Robię tak codziennie. Czasami nie wstaję, póki Izzy nie wróci do domu za piętnaście czwarta. Teraz to Ben odwozi je do szkoły. Haley oczywiście ma zakaz wożenia Izzy. Jak się nad tym zastanowić, zakrawa to na absurd. Izzy prawdopodobnie byłaby bardziej bezpieczna, gdyby woziła ją Haley niż wtedy, gdy za kierownicą siedzimy Ben albo ja. Bo jakie jest prawdopodobieństwo, że siedemnastolatka zabije swoje dwie siostry w dwóch różnych wypadkach drogowych?

Łzy napływają mi do oczu. Nie wycieram ich. Stały się częścią mnie, tak samo jak blond włosy czy piegi na nosie, których nie znosiłam, gdy byłam nastolatką. Płaczę na okrągło − dzień i noc. Czasami bez przerwy całymi godzinami. Nie miałam pojęcia, że człowiek jest w stanie płakać tak obficie i tak długo. Nigdy nie byłam beksą.

Do czasu, gdy umarła Caitlin.

Minęło czterdzieści siedem dni. Czterdzieści siedem dni, odkąd o dwudziestej trzeciej dwadzieścia siedem zadzwoniła policja. Dziewczyny nawet nie spóźniłyby się do domu. Gdyby do niego dotarły.

Ciekawe, jak wiele się dowiadujesz, kiedy zdarza ci się coś takiego. Nie zdawałam sobie na przykład sprawy, że gdy czyjeś dziecko ginie na miejscu wypadku, policja nie informuje o tym przez telefon. Mówią, że miało poważny wypadek samochodowy, i proszą, żeby przyjechać do szpitala. Chociaż przecież serce twojego dziecka już przestało bić. Chociaż wkrótce poczujesz się tak, jakby i twoje serce się zatrzymało… już na zawsze.

Wydaje mi się to dosyć okrutne, że każe się pędzić do szpitala rodzicom, którzy przez całą drogę modlą się o to, żeby – w najgorszym razie – zobaczyć swoje dziecko żywe choćby jeszcze ten jeden raz. A potem dowiadują się, że nie było powodu do pośpiechu. Że ich dziecko − ciało z ich ciała, krew z ich krwi – jest już martwe. Że zmarło prawie godzinę przed tym, jak rodzice dotarli na miejsce.

Z perspektywy czasu myślę, że w głosie funkcjonariusza, który wtedy zadzwonił, dało się usłyszeć coś w rodzaju zniecierpliwienia. Powinnam się domyślić, że pośpiech nie ma sensu. Powinnam wywnioskować to z tonu jego głosu. Później to samo usłyszałam w głosie pielęgniarki z izby przyjęć, gdy podeszłam i się przedstawiłam. A potem była ta klitka. Jedna z pielęgniarek zaprowadziła nas do pokoiku bez okien, gdzie mieliśmy zaczekać, aż przyjdzie lekarz. W pokoju byliśmy tylko ja i Ben. Nikt inny nie czekał na to, by usłyszeć, że ich słodka, bystra, roześmiana córka, która tego ranka ciut za mocno wyregulowała sobie brwi, nie żyje.

Łzy spływają mi po policzkach, moczą świeżo wypraną poszewkę kołdry. Gdyby kot mojej dziesięcioletniej córki nie wyrzygał na tę poszewkę całej porcji karmy, nie wyprałabym jej. Od śmierci Caitlin trudno mi myć lub odkładać na miejsce rzeczy, których dotknęła. Dwa dni po pogrzebie Ben musiał pozbierać brudne ubrania, które porzuciła na podłodze w łazience. Powiedział, że to niehigieniczne, że jej szorty od wuefu i lawendowa koszulka wciąż tam leżą, mimo że jej samej nie ma już od tygodnia. Wyprał je i schował; schował też jej plecak i różowy płaszcz przeciwdeszczowy, który wisiał w naszej domowej pralni. I nowe buty sportowe. Odłożył te rzeczy gdzieś, gdzie nie rzucałyby mi się w oczy; nie wiem gdzie. Ale nie posprzątał wszystkiego.

Po podłodze mojego samochodu wciąż wala się pusta butelka po soku, którą zostawiła. To moja mała tajemnica. Część jej życia − ta, której nie jestem gotowa się pozbyć. Bo w jakiś niewytłumaczalny, zwariowany sposób ta szklana butelka i łoskot, z jakim turla się pod fotelem, działają na mnie kojąco. Oczywiście, kiedyś trzeba będzie ją wyrzucić. Wiem, że tak… razem z innymi rzeczami.

Ale teraz nie mogę sobie wyobrazić, że kiedykolwiek będę w stanie wejść do jej pokoju, spakować jej ubrania, książki, nagrody, które zdobyła jako cheerleaderka. Zdarza mi się wchodzić do jej pokoju, ale tylko po to, żeby popłakać na jej łóżku. Ale to wyłącznie zmiana scenerii.

Dzwoni telefon stacjonarny. Nie odbieram.

Zastanawiam się, czy jej szczoteczka do zębów wciąż stoi w różowym kubeczku z księżniczkami Disneya w łazience dziewczyn. Czy Ben wyrzucił ją, kiedy zbierał brudne ubrania? Czy może wciąż używa jej Izzy, co zawsze strasznie wkurzało Caitlin?

Na dzień przed śmiercią Caitlin przyszła mi się poskarżyć, że młodsza siostra używa jej rzeczy do higieny osobistej: jej grzebienia, szczoteczki do zębów, jej ulubionej organicznej pomadki do ust. Caitlin miała hopla na punkcie produktów organicznych. Powiedziałam Izzy, żeby nie brała rzeczy siostry bez pozwolenia. Powiedziałam też Caitlin, żeby przestała jęczeć i narzekać. Gdybym wiedziała, że moja druga córka wkrótce umrze, potraktowałabym jej skargi poważniej. Odłożyłabym kosz z praniem, który niosłam do dużego pokoju, żeby poskładać ubrania na kanapie. Zignorowałabym esemesa, który właśnie do mnie przyszedł, i zapytałabym Caitlin, jak się czuje, kiedy młodsza siostra zużywa resztkę jej szamponu o zapachu zielonego jabłuszka. Oderwałabym się od codziennych obowiązków i skupiła na tej chwili, na jednej z ostatnich chwil, które spędziłam sam na sam ze swoją córką.

Telefon milknie. Rękawem bluzy Bena, którą mam na sobie, ocieram nos. Nie płaczę tak intensywnie, jak mi się zdarza. Czasami ryczę tak bardzo, że aż zbiera mi się na wymioty. To na swój sposób fascynujące, jak długo można płakać i wciąż mieć łzy. Wydawałoby się, że człowiek w końcu się odwodni, pomarszczy się jak suchy owoc i umrze.

Niestety, nic z tego.

Moja komórka, która ładuje się na szafeczce nocnej, zaczyna wibrować. Ktoś dzwoni. Kiedy człowiekowi umiera dziecko, telefony nie przestają dzwonić. To kolejna rzecz, której się dowiedziałam. Z początku ludzie dzwonią, żeby powiedzieć, jak bardzo im przykro, i zapytać, czy mogą jakoś pomóc, a potem dzwonią, żeby sprawdzić, czy wszystko u ciebie w porządku.

Rzadko odbieram telefon. Bo co mam niby powiedzieć? Jak, do cholery, ma być w porządku? Nie pojmuję nawet, jak to możliwe, że wciąż żyję. W pierwszych dniach cierpiałam tak bardzo, że myślałam, że mnie to zabije. Kiedy okazało się, że jednak nie, pomyślałam, że sama przyspieszę ten proces. Myślałam o tym na tyle poważnie, że zastanawiałam się nad wykradnięciem słoiczka leków nasennych, które zauważyłam w torebce teściowej. Powstrzymało mnie chyba tylko to, że musiałabym je ukraść. Czy to nie głupie? Akceptować myśl o samobójstwie i osieroceniu dwóch córek, ale jednocześnie uważać, że okradanie faszerującej się lekami teściowej jest nie w porządku?

Komórka przestaje wibrować. Znowu słyszę tylko furczenie wentylatora i własne łkanie.

Za chwilę zaczyna wibrować ponownie. A ja wciąż nie odbieram. Obracam się na bok, plecami do telefonu, i kładę rękę na poduszce Bena. Jeszcze kiedyś wciągnęłabym głęboko powietrze przez nos z nadzieją, że poczuję jego zapach. Uważałam, że wspaniale pachnie. Dzisiaj już nie pamiętam, kiedy taka myśl ostatni raz przebiegła mi przez głowę. Prawda jest taka, że oddaliliśmy się od siebie dawno temu. Śmierć Caitlin sprawiła, że dzieląca nas szczelina zmieniła się w otchłań.

Komórka ponownie się odzywa. Tym razem obracam się szybko i wyciągam po nią rękę. Trzy próby z rzędu to rodzinny sygnał – sygnał mówiący „odbierz w końcu ten cholerny telefon”. Tak mówi Ben.

Szarpię aparatem tak mocno, że wyrywam kabel od ładowarki. Spoglądam na ekran. Jak przez mgłę widzę swoje załzawione oczy. To Laney, moja najlepsza przyjaciółka od czasów college’u.

– Wszystko u ciebie OK? – pytam. – Z chłopakami w porządku?

– Powinnaś odbierać telefon, kiedy do ciebie dzwonię – odpowiada.

Obracam się na plecy. Serce mi łomocze. Ulżyło mi, że u Laney wszystko dobrze. Wcześniej raczej nie przejmowałam się tym, że osoby, które kocham, mogą umrzeć. Teraz martwię się o to cały czas. W zeszłym tygodniu przyszła mi do głowy szalona myśl − że Izzy nie dotarła na lekcje po tym, jak Ben odwiózł ją pod szkołę. Wsiadłam w samochód i pojechałam tam, po czym zażądałam, żeby przyprowadzono ją do sekretariatu, żebym mogła zobaczyć ją na własne oczy i przekonać się, że nie została porwana na odcinku między samochodem mojego męża a drzwiami szkoły. Porwana, zamordowana i porzucona w przydrożnym rowie.

– Nie wiedziałam, że to ty – wyjaśniam.

– Żadnych wymówek!

Laney nigdy mi nie odpuszcza. Między innymi za to tak ją kocham.

– Mogłaś chociaż rzucić okiem na ekran telefonu, Jules. Wstałaś już z łóżka?

Pociągam nosem i znowu ocieram go rękawem bluzy.

– Tak. Podgrzałam Izzy pop-tarty na śniadanie…

– Ale jak tylko wyszli z domu, wróciłaś do łóżka.

To brzmi jak oskarżenie.

Zamykam oczy.

– Najpierw nakarmiłam kota. Dopiero potem wróciłam do łóżka.

Laney się nie śmieje.

– Julio, rozmawiałyśmy o tym. Nie możesz całymi dniami leżeć w łóżku. Czy zadzwoniłaś do szefa, żeby porozmawiać o powrocie do pracy?

– Zadzwonię.

– Wyleje cię.

– Nie zrobi tego. Moja córka zginęła w wypadku. Nie uwierzyłabyś, ile przywilejów się z tym wiąże.

Nadal żadna z nas się nie śmieje. Ale ja przynajmniej przestałam płakać.

– Zabukuję sobie przelot – mówi Laney. – Mogę być u ciebie jutro.

– Nie, nie. Nie ma potrzeby – protestuję. − Nic mi nie jest.

– Nieprawda. – Jest zniecierpliwiona. – To przecież niemożliwe.

Wzdycham.

– Nie, oczywiście, nie wszystko jest w porządku, ale wiesz, co mam na myśli. Nie jest mi nic takiego.

Kiedy znowu się odzywa, mówi tonem łagodnym i delikatnym. Pewnie w ten sam sposób rozmawia ze swoimi trzecioklasistami.

– Jules, kochanie, minęło sześć tygodni. Wiem, że nie powinno się rozliczać czasu żałoby, ale nie możesz wciąż leżeć po ciemku w łóżku. Musisz wstać i czymś się zająć: posprzątać w domu, zrobić zakupy w spożywczym, pójść na spacer. Myślę, że praca dobrze by ci zrobiła. Dałaby ci…

– Czterdzieści siedem dni – przerywam jej.

– Słucham?

– Czterdzieści siedem dni – powtarzam. – Powiedziałaś, że od śmierci Caitlin minęło sześć tygodni. A minęło czterdzieści siedem dni, więc ściśle rzecz biorąc…

– Wsiadam w samolot.

– Nie, nie. – Staram się mówić stanowczo. – Musisz pracować, Garret ma zbiórkę skautów, a poza tym zbliża się operacja Liama…

– To było dwa tygodnie temu, kochanie.

Otwieram oczy.

– Tak? Och, Laney, przepraszam. Jak on się czuje? Boże, tak mi przykro…

– W porządku. Nic mu nie jest. Wciąż trochę spuchnięty, ale opuścił tylko dwa dni szkoły. Chirurg szczękowy powiedział, że był bardzo dzielny.

– Kiedy Caitlin usuwali zęby mądrości, następnego dnia nawet nie chciała opuścić szkoły. Powiedziała, że nie zamierza marnować wolnego dnia po to, żeby siedzieć w domu i czuć się paskudnie. Namówiła mnie, żebym pozwoliła jej powagarować ten jeden dzień, kiedy już poczuje się lepiej. – Łzy napływają mi do oczu. Wzdycham ciężko i zaciskam powieki. Czuję się przytłoczona. Jakbym unosiła się na wodzie, ale ledwo, ledwo. – Och, Laney…

– Wiem, kochanie. − Wzdychamy jednocześnie. − Słuchaj, muszę kończyć – mówi. – Jadę odebrać swoje ukochane maleństwa z zajęć informatycznych, ale… Jules, mówię poważnie. Wsiądę w samolot i przylecę. Zrobimy coś wspólnie. Wybierzemy się na przejażdżkę. Posprzątamy pokój Caitlin. Co tylko zechcesz. Jeżeli nie możesz wstać, to poleżę z tobą.

– Nie chcę, żebyś musiała brać przeze mnie urlop. I zostawiać chłopców.

– W takim razie ty przyjedź do mnie. Mamy tu przepiękną wiosnę. Może przyda ci się odmiana. Zawsze mówiłaś, że niebo musi wyglądać jak w Maine.

Laney mieszka pod Portland. Jest nauczycielką i matką dwóch chłopców. Wdową. Rozumie, co to znaczy utracić kogoś bliskiego. Sean, którego kochała od szóstej klasy, ojciec jej chłopaków, zginął trzy lata temu w Afganistanie.

– Nie nadaję się jeszcze do bycia wśród ludzi – mówię.

– No to przyjedź do chatki. Zawsze ją uwielbiałaś. – Jej dom rodzinny nad jeziorem Sebago, na zachód od Portland. Kiedy byłyśmy w college’u, gdzie poznałyśmy się na pierwszym roku, dwa razy spędziłam letnie wakacje razem z Laney i jej zwariowaną, kochającą rodzinką. Żałowałam, że sama nie wychowałam się w takiej rodzinie. Dorastałam tylko z matką i ojczymem. Tworzyliśmy dosyć cichą, spokojną rodzinę, tymczasem bliscy Laney byli hałaśliwi i pełni energii. Pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, kiedy poznałam jej rodziców, braci i siostrę w tamto pierwsze Święto Dziękczynienia, gdy pojechałam do niej w odwiedziny, było to, jak bardzo oni wszyscy się nawzajem lubią. Jej rodzice całowali się na moich oczach. Rodzeństwo ściskało się czule i opowiadało o tym, jak bardzo się za sobą stęsknili. Nigdy nie odnosiłam wrażenia, że moi rodzice się lubią… lub że lubią mnie. Przez piętnaście ostatnich lat co roku zabierałam Bena i dziewczyny do Maine na wakacje. Chociaż Ben pauzował przez ostatnie dwa lata. Praca.

– Wracaj do uczniów – mówię. – Wypraw ich do autobusów i wracaj do domu, do swoich chłopaków.

Laney milczy przez chwilę. W tle słyszę władczy kobiecy głos, wzmocniony przez głośniki: „Ogłoszenia na koniec dnia. Jutro na obiad będzie pizza”.

– Martwię się o ciebie, Jules – szepcze moja przyjaciółka. „Ja też się o siebie martwię”, chcę powiedzieć, ale milczę. Myślę o lekach nasennych. Czy połknęłabym je, gdybym miała do nich dostęp? Czy naprawdę spróbowałabym odebrać sobie życie? Julia Renee Maxton, dobra dziewczyna, która nigdy nie chciała nikomu wadzić? Zastanawiam się, czy opowiedzieć o tym Laney. – Jules?

– Zadzwonię do ciebie w ten weekend – obiecuję, choć już wiem, że nie powiem jej o pigułkach. Najbliższym powinno się mówić o wszystkim. Absolutnie o wszystkim. To dowód miłości. Ale wiem, że o tym jej nie powiem, właśnie dlatego, że ją kocham. Laney i tak wystarczająco się o mnie martwi.

– Zadzwoń, proszę.

– Zadzwonię – zapewniam.

– Nie zadzwonisz. Obiecujesz, ale potem nie dzwonisz, Julio. Będę do ciebie dzwonić cały weekend, ale włączy się automatyczna sekretarka albo odbierze Izzy, która powie, że śpisz. Udaje mi się z tobą porozmawiać tylko wtedy, kiedy zadzwonię trzy razy z rzędu na twoją pieprzoną komórkę…

– Nie powinnaś przeklinać – przerywam jej. – Jesteś nauczycielką w podstawówce. A trzy telefony z rzędu powinny być zarezerwowane tylko na sytuacje awaryjne. – Znów zamykam oczy i kładę wolną dłoń na czole. – Zadzwonię. Przysięgam. Zadzwonię, gdy Ben i Izzy pojadą na obiad do teściowej.

– Mam nadzieję, bo inaczej wsiadam w samolot – grozi Laney.

– Zadzwonię – powtarzam. I naprawdę mam zamiar zadzwonić. Przynajmniej teraz. Ale gdy nadejdzie niedziela, pewnie nie będę w stanie się zmobilizować. – Pozdrów ode mnie chłopaków.

– Zadzwoń w niedzielę, bo inaczej pozdrowisz ich osobiście.

Rozłączam się i przyciskam telefon do piersi. Moja Laney… Dobra z niej przyjaciółka. Najlepsza. Mimo wszystkich tych lat i dzielących nas kilometrów udało nam się podtrzymać nasz związek. Co jest niesamowite, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że nie udało mi się to z człowiekiem, który sypia obok mnie.

W tamtą noc, kiedy zginęła Caitlin, Laney wsiadła w najbliższy samolot o czwartej nad ranem. Wcześniej zadzwoniła do swojej teściowej − anioła, choć trochę stukniętego − żeby zaopiekowała się chłopakami. Laney godzinami stała w kolejkach przy kasach na lotnisku w Portland, aż wreszcie komuś udało się znaleźć dla niej przelot do Kalifornii z przesiadką w Nowym Orleanie.

Komórka znowu dzwoni. Nie otwieram oczu. Stukam w ekran i przykładam aparat do ucha.

– Widzisz, mówiłam, że odbiorę.

Odpowiada mi cisza. W końcu słyszę chrząknięcie i męski głos:

– Czy mogę rozmawiać z panem Maxtonem lub panią Maxton?

Podrywam się. Siadam na łóżku; ręka z komórką zaczyna dygotać. Tak właśnie zaczął rozmowę policjant, który zadzwonił, żeby poinformować nas o wypadku. Przez sekundę moją klatkę piersiową ściska panika i nie jestem w stanie nic powiedzieć. Kręci mi się w głowie.

– Tak, tu… pani Maxton.

– Dzień dobry, pani Maxton, mówi doktor Carlisle, dyrektor Akademii Smythe’a.

Udaje mi się odetchnąć z cichym stęknięciem.

– Tak?

– Przykro mi to mówić, pani Maxton, ale jestem zmuszony prosić, by przyjechała pani odebrać Haley. Pani córka została wydalona ze szkoły.

Znowu musi minąć chwila, zanim odpowiem, ale tym razem dlatego, że ogarnia mnie ulga. Haley żyje. Nie stała się jej żadna krzywda. Tylko wydalono ją ze szkoły.

– Ach… Dobrze – mówię i spuszczam nogi z łóżka. – Co… – Naprawdę usiłuję się skupić. – Czemu została wydalona?

– Muszę panią prosić o stawienie się w szkole, pani Maxton. To nie jest rozmowa na telefon. Kiedy mogę się pani spodziewać?

Liczę w myślach. Powinnam zrzucić z siebie bluzę Bena, założyć stanik i własną koszulę. Umyć zęby. Jeszcze buty. Piętnaście minut jazdy…

– Mogę być za pół godziny, doktorze Carlisle.

ROZDZIAŁ 2

HALEY

46 dni, 13 godzin

O tutaj.

Sekretarka wskazuje jedno z trzech krzeseł w przedpokoju między sekretariatem a gabinetem dyrektora. Nie wygląda na poirytowaną ani nawet zainteresowaną najnowszym przypadkiem mojego nieposłuszeństwa. Nie patrzy też na mnie jak na morderczynię, co jest dosyć miłe. Właściwie wcale na mnie nie patrzy. Bardziej zajmuje ją jedna z przywieszek, która dynda na złotej bransoletce na jej lewym nadgarstku. Wygląda jak kartofel. Zastanawiam się, po co ktoś nosi na bransoletce miniaturowego kartofla, nawet jeśli jest ze szczerego złota.

– Wiesz, co robić, Haley. Nie wstawaj, chyba że ogłoszą alarm pożarowy albo dojdzie do strzelaniny. A i wtedy lepiej, żeby to był alarm piątego stopnia lub broń maszynowa – mówi z kamienną twarzą.

Lubię to wyrażenie. „Z kamienną twarzą”. Wczoraj dodałam je do naszej (mojej i Caitlin) listy. Podoba mi się jego obrazowość. I ciężar. Ostatnio mówienie z kamienną twarzą wchodzi mi w krew. Ciągle myślę, że jeśli nie okażę żadnych uczuć, to może nie będę też niczego czuła.

– Nie powinna pani żartować na takie tematy – mówię, spoglądając na nią. Na swój sposób jest nawet ładna, trochę jak Zooey Deschanel, tylko że nosi czarne skórzane chodaki i ma odrosty. – Takim gównem w stylu Columbine może pani namieszać w głowach wrażliwym młodym kobietom.

– Bez przeklinania, proszę – mówi wciąż monotonnym głosem. Nic nigdy nie wyprowadza jej z równowagi. Byłaby lepszym dyrem niż Doktor Kula Kłaków. Przezywamy go tak z kumpelami, bo ma obleśną bródkę, która wygląda, jakby przed chwilą wypluł kulę kłaków.

Sekretarka rusza do swojego biurka – ma największe w biurze, bo kieruje pracą dwóch innych kobiet. Na blacie stoi słój wypełniony miniaturowymi batonikami czekoladowymi. Przez prawie cztery lata, które spędziłam w tej budzie, jeszcze nigdy nie widziałam, żeby zjadła choć jednego. Nikogo też nie poczęstowała. Nie ogarniam, czemu ma je na biurku. Może stara się sprawiać wrażenie kogoś, kim nie jest? Kogoś, kto częstuje uczniów słodyczami?

– Dopilnuj, żeby przed wyjściem mama na pewno cię wypisała – nakazuje.

Rzucam plecak na podłogę obok krzesła, na którym mam usiąść. Z doświadczenia wiem, że jak siądę na tym krześle i wychylę się w prawo, będę mogła obserwować uczniów po drugiej stronie szyby. Pomachać, jak zobaczę znajomego.

– Mimo że mama przychodzi na rozmowę z doktorem Carlisle’em i że to on mnie wydala? – pytam.

– Musiałaby cię wypisać, nawet gdybyś została wydalona przez samego Jezusa Chrystusa zmartwychwstałego.

Nie mam pojęcia, czy jest jedną z tych chrześcijańskich oszołomek, czy ironizuje, bo tak naprawdę jest ateistką. Trudno powiedzieć, co byłoby gorsze.

– Za parę tygodni skończę osiemnaście lat – mówię. – Wtedy sama będę mogła się wypisać.

– Mogłabyś, jasne. – Zatrzymuje się i odwraca. Posyła mi głupkowaty uśmiech. – Gdybyś wciąż tu była. Ale cię nie będzie.

Tak bardzo zaskoczyły mnie jej słowa, że nie potrafię znaleźć ciętej riposty. Dziwię się, bo to było dosyć złośliwe z jej strony. Odkąd zabiłam Caitlin, dorośli bardzo uważają na to, co do mnie mówią. Jakby się mnie bali czy coś. Od powrotu do budy nawet ostre numery uchodziły mi płazem. Naprawdę się zdziwiłam, kiedy doktor Carlisle powiedział, że mnie wydala.

Panna Charter znika za rogiem i może w ogóle z mojego życia. Siadam na krześle najbliżej sekretariatu. Krzesło jest z niebieskiego plastiku, buchnięte ze stołówki. „Buchnięte” to chyba za mocne słowo, skoro dyro kazał je tu przynieść. Ale na pewno nie jest biurowe, tylko stołówkowe. Nogi ma nie teges, więc się buja i trzeba podeprzeć się stopą. Pewnie brakuje mu plastikowej podkładki − jak w krześle, na którym siedzę na chemii.

Przechylam się w prawo; korytarz obok sekretariatu jest pusty. Przerwa się skończyła. Rozpieram się na krześle i wyciągam z przedniej kieszeni plecaka różową piłeczkę. Te durne spódnice od mundurków, które musimy nosić, nie mają kieszeni. Możemy nosić też długie spodnie, jak chłopaki, ale są jeszcze brzydsze niż spódnice. Odbijam piłeczkę od ściany przed sobą – tak od niechcenia, dla rozgrzewki, żeby ocenić odległość, wyczuć powierzchnię ściany. Gumowa fluorescencyjna piłeczka wraca prosto do mnie. Przez kilka ostatnich tygodni nabrałam wprawy w jej rzucaniu i łapaniu.

Uderza o ścianę i ląduje w mojej dłoni jak za sprawą magii. Magii fizyki, jak mówiła Caitlin, kiedy ją odbijała. Każdej sile odpowiada siła o takiej samej wartości i kierunku, ale o przeciwnym zwrocie. Trzecia zasada dynamiki Newtona.

Zastanawiam się, czy mama się wkurzy, że mnie wydalili. Kiedyś wściekała się na mnie na okrągło. Nic, tylko mnie krytykowała.

„Haley, czemu masz takie słabe stopnie?”.

Rzucam. Łapię.

„Czemu nie masz milszych kolegów?”.

Rzucam. Łapię.

„Czemu malujesz oczy czarnym eyelinerem?”.

Rzucam. Łapię.

Tak naprawdę zawsze chodziło jej o to, czemu nie mam tak dobrych stopni − jak Caitlin? Czemu nie mam tak miłych kolegów − jak Caitlin? Czemu nie ograniczam się w makijażu do różowej pomadki na ustach − jak Caitlin?

Rzucam piłeczkę za mocno i muszę zerwać się z krzesła, żeby ją złapać.

Mama to wredna sucz. Najgorsze, że udaje inną. A przynajmniej udawała, zanim Caitlin zginęła. Od tamtej pory właściwie nikogo i niczego nie udaje. Ledwie się do mnie odzywa, a kiedy już jej się to zdarzy, mówi tym cichym, omdlewającym głosem, który jest gorszy od krzyku.

Uważa, że śmierć Caitlin to moja wina. Tylko nie chce mi tego wygarnąć prosto z mostu.

Rzucam. Łapię.

Rzecz w tym, że ma rację. To moja wina. Niczyja inna, tylko moja.

Rzucam. Łapię.

Słyszę, jak otwierają się drzwi do sekretariatu. Pochylam się i widzę mamę. Ma na sobie dżinsy i klapki, i pomarańczową koszulkę z krótkim rękawem, którą zwykle zakłada, kiedy zabiera się do sprzątania domu. Tyle że teraz już nie sprząta. Jeżeli ktoś w ogóle zabiera się do porządków, to Izzy. Tata mówi, że jeśli mama nie przestanie leżeć całymi dniami w łóżku, będziemy musieli zatrudnić sprzątaczkę.

Podchodzi do kontuaru. Jest bez makijażu, a jej włosy, zebrane w niedbały kucyk, wyglądają, jakby nie myła ich od wielu dni. Zawsze chciałam mieć takie blond włosy jak ona i Caitlin. A mam paskudne kasztanowe, po tacie. A raczej były kasztanowe, póki nie zaczęłam farbować ich na czarno. Izzy ma rude. Nie wiem po kim. Caitlin i ja droczyłyśmy się z nią czasem i mówiłyśmy, że została adoptowana i dlatego nie jest do nikogo podobna.

– Julia Maxton – mówi mama. – Do pana doktora Carlisle’a.

– Proszę wejść – słyszę pannę Charter. Nie widzę jej, bo siedzi za rogiem. – Zna pani drogę.

Mama chyba nie dostrzega tej małej złośliwości, ale ja owszem. Panna Charter sugeruje, że mama zna drogę do gabinetu Doktora Kuli Kłaków, bo już wcześniej wzywano ją tu z mojego powodu: w związku z niedostatecznymi wynikami w nauce; w sprawie mojego zachowania; w związku z zawieszeniem w prawach ucznia. Ale po raz pierwszy będę wydalona z placówki wychowawczej. No, może z wyjątkiem przedszkola, ale to się chyba nie liczy. Gryzłam inne dzieci, żeby wyrazić swoją indywidualność i dać upust radości związanej z nieznanym dotąd poczuciem wolności.

Mama skręca do przedpokoju. Patrzy na mnie, ale tak naprawdę mnie nie widzi. Po prostu jej wzrok prześlizguje się po mnie. Nie jest w stanie na mnie spojrzeć, ale to w porządku, bo ja też nie mogę na nią patrzeć.

Gapię się przed siebie. Ściana jest z pustaków, pomalowana na jasną zieleń. Przy takim czesnym, jakie się tu buli, można by pomyśleć, że budynek będzie z czegoś lepszego niż pustaki, ale najwyraźniej szkoła kupiła go tanio. Wcześniej było tu coś innego.

Rzucam piłeczkę. Łapię.

Mama podchodzi, zatrzymuje się i po prostu sobie stoi. Nie ma nawet torebki, tylko kluczyki od samochodu.

– Co tym razem zrobiłaś? – pyta.

Nie wygląda nawet na przejętą.

– Paliłam – odpowiadam.

– Trawkę? – Mówi to takim tonem, jakby pytała, czy zjadłam na lunch jabłko.

Robię minę.

Rzucam piłeczkę. Łapię.

– Marlboro. Na oszklonym dziedzińcu.

– W szkole – mówi. Nie z kamienną twarzą, ale prawie.

Wzruszam ramionami.

– Nie chciałam się spóźnić na fizykę.

Czekam na jej reakcję. Gdyby moja kumpela Danielle powiedziała coś takiego do matki, dostałaby w twarz. Mnie mama nie bije. Zaciska tylko mocno wargi i wygląda tak, jakby zaraz miała się rozpłakać.

Aż do śmierci Caitlin nigdy nie widziałam, żeby mama płakała. Teraz ciągle albo płacze, albo za chwilę zacznie płakać, albo akurat ociera łzy po porządnym wybuchu płaczu.

Przechodzi przede mną, akurat gdy znów łapię piłeczkę.

– Mogłabyś odłożyć tę piłkę, proszę? – pyta.

Odwodzę nadgarstek, poprawiam rękaw bluzy, którą noszę pod przepisową koszulką polo, i rzucam piłeczką o ścianę. Odbija się i wraca. Fizyka. Magia. W zależności od punktu widzenia.

Mama idzie do gabinetu Doktora Kuli Kłaków. Trzecie drzwi po lewej. Są otwarte. Puka w futrynę.

– Pani Maxton, zapraszam.

Słyszę płaczliwy głos, ale nie rozumiem słów. Zresztą nieważne. Nie zamierzam słuchać. Siedzę tylko i odbijam swoją piłeczkę, i zastanawiam się, czy gdybym umarła, mama płakałaby bardziej czy mniej.

ROZDZIAŁ 3

JULIA

Wciąż 47 dni

Wychodzę z gabinetu dyrektora. Moja córka wciąż siedzi na tym samym krześle i odbija gumową piłeczkę o ścianę. Jest ubrana tak samo jak inne dziewczyny, które mijałam na korytarzu, ale podobieństwo nie wykracza poza mundurek z wyhaftowanym herbem szkoły. (Czarnej koszulce polo, którą nosi, powinna towarzyszyć czerwona spódnica, a nie czarna. I tylko moja córka nosi pod polo czarną bawełnianą koszulę z długim rękawem. Ostatnio codziennie ma na sobie czarną koszulę). Haley wygląda jak liderka zespołu punkowego, a nie jak uczennica ekskluzywnej szkoły średniej. Jej włosy, ufarbowane na nienaturalną czerń w odcieniu pasty do butów, są nierówno powycinane naokoło twarzy. Sama się tak obcięła. W uszach ma mnóstwo kolczyków, paznokcie pomalowane na czarno. Jej twarz jest blada, ale zielone oczy − moje oczy − obwiedzione grubą czarną kreską eyelinera. Wygląda na zmęczoną. I smutną. I starszą niż te jej siedemnaście lat.

Podchodzę do niej. Nogi mam jak z kamienia, ledwo podnoszę stopy. Zatrzymuję się. Nadal odbija piłeczkę. Robi to od tygodni. Zastanawiam się, czy wie, jak bardzo mnie to denerwuje. Pewnie wie.

– Powiedziałaś, że wydalili cię za palenie papierosów, Haley – mówię. – Doktor Carlisle stwierdził, że wydala cię za posiadanie marihuany i pigułek, które wyglądają na środki przeciwbólowe wydawane na receptę. Znalazł je w twoim plecaku. – Podnoszę dwie torebki strunowe, które wręczył mi dyrektor. – Skąd wzięłaś percocet?

– Od Lindy. – Znowu odbija piłeczkę. – Bez obaw. Nadal ma tego od groma.

Mam ochotę złapać tę piłeczkę w locie i rzucić nią. Z całej siły. Na przykład tak, żeby odbiła się mojej córce od czoła. Albo tej zadzierającej nosa sekretarce… albo temu aroganckiemu dyrektorowi. Biorę głęboki wdech. Muszę zachować spokój. Haley przeszła przez tak wiele. Nie mogę „dostać pierdolca”, jak zwykła mawiać. Biorę drugi wdech.

– Doktor Carlisle mógł wezwać policję, Haley. Mogliby cię za to aresztować.

Wymachuję jej przed nosem woreczkami z marihuaną i pigułkami.

– Eee tam. – Nie patrzy na mnie. – Starają się ściągnąć jak najwięcej uczniów na przyszły rok. Za Chiny nie zaryzykowałby teraz afery. Przecież mogliby o tym napisać w gazecie. – Rzuca piłeczkę powolnym, niedbałym gestem, obliczonym na to, żeby maksymalnie mnie wkurzyć. Piłeczka się odbija. Haley ją łapie.

Powtarzający się odgłos gra mi na nerwach, i tak już zszarganych. Czuję zawroty głowy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś jadłam. Wczoraj w porze lunchu? Chyba tak.

– Porozmawiamy o tym w domu – mówię. – Razem z tatą. – Nie odpowiada. Znowu odbija piłeczkę. Łzy napływają mi do oczu, więc odwracam wzrok. Mam już dość płakania. Naprawdę chciałabym przestać. – Chodź – mówię. – Jedziemy do domu.

Bez pośpiechu wstaje z krzesła, podnosi plecak z podłogi i zarzuca go na ramię. Jest żywym uosobieniem stereotypowej strzelającej fochy nastolatki, w stereo i w kolorze, czy raczej – w jej wypadku – czarno-biało.

Wychodzi do sekretariatu i dalej, na korytarz.

– Proszę ją wypisać, pani Maxton – mówi do mnie sekretarka.

– Ona już nie wróci. Została wydalona.

Kobieta oszczędnie uśmiecha się zza biurka.

– Zasady to zasady.

Wzdycham. Podchodzę do kontuaru i wypisuję Haley ze szkoły.

Czeka na mnie przy samochodzie. Jest nowy. Ben kupił mi go w styczniu na czterdzieste drugie urodziny. Chciałam bardziej sportowy wóz, mniej mamuśkowaty niż mój poprzedni minivan. Tak bardzo się ucieszyłam, gdy podjechał pod dom toyotą RAV4. Miała wszystkie bajery, o których marzyłam: skórzane fotele, nawigację satelitarną, szyberdach.

Wciskam guzik pilota i otwieram drzwiczki. Kiedy wsiadam, wciąż czuję zapach nowych skórzanych obić. Zabawne, jak szybko to, co wydawało się tak ważne, stało się czymś, na co w ogóle nie zwraca się uwagi. Od tygodni nie myślałam o nowym aucie. Od czterdziestu siedmiu dni.

Rzucam torebki z marihuaną i prochami na deskę rozdzielczą, podczas gdy Haley, znów bez pośpiechu, siada obok mnie. Zastanawiam się, co by się stało, gdyby zatrzymano mnie za przekroczenie dozwolonej prędkości i gdyby gliniarz zobaczył zioło i dragi. Zostałabym aresztowana? Ciekawe, czy bym protestowała. Cela więzienna wydaje się teraz przytulnym miejscem pobytu. Jeśli pójdę do kicia, to Ben będzie musiał sam się handryczyć z Haley. A mnie pozostaną problemy z pomarańczowym wdziankiem. Prawie się uśmiecham. Caitlin uwielbiała telewizję. Bardzo lubiła serial na Netflixie o kobiecie, która siedzi w więzieniu za przestępstwo, które popełniła przed laty. W ostatnie Halloween przebrała się za główną bohaterkę, Piper Chapman. Pomarańczowy kombinezon wciąż wisi w szafie w przedpokoju.

Zabawne, jakie myśli przychodzą człowiekowi do głowy… Wyglądała tak uroczo moja córka przebrana za skazaną.

Odpalam silnik, ale siedzę jeszcze przez chwilę z dłońmi na kierownicy. Moje myśli dryfują od pomarańczowego kostiumu do siedzącej obok mnie córki. Narkotyki? Do tego wszystkiego jeszcze ćpa? Czy diluje? Nie próbowała się nawet wykręcić jakimś mało wiarygodnym „to nie moje, to koleżanki”. Wiem, że powinnam coś powiedzieć, ale nie wiem co. Łzy cisną mi się do oczu.

– O rany… – mamrocze Haley.

Pochylam się, przyciskam czoło do kierownicy i nakrywam dłońmi głowę. Haley nawet nie próbuje mnie pocieszać. Ale też nie protestuje. Słyszę, jak grzebie w plecaku. Kiedy podnoszę głowę i spoglądam na córkę, ma w uszach słuchawki, wpatruje się prosto przed siebie. Masuje sobie lewe ramię – jeszcze jeden nawyk, który nabyła po wypadku.

Po paru minutach wycieram nos wierzchem dłoni i wycofuję się z miejsca parkingowego. Jadę do domu z percocetem, marihuaną i moją córką.

*

– Co teraz zrobimy, Jules? – Ben siada na brzegu łóżka. W sypialni jest ciemno, tylko z łazienki dociera trochę światła.

Jest po kolacji, chyba koło ósmej. W drodze z pracy Ben kupił pizzę. Słyszałam, jak on i Izzy rozmawiali w kuchni. Nie to, co mówili, tylko same głosy. A później dźwięki telewizora. Jestem pewna, że zjedli pizzę, oglądając coś na Discovery Channel. To jedyne wspólne zainteresowanie mojego męża i naszej dziesięcioletniej córki. Haley poszła do swojego pokoju, jak tylko wróciłyśmy, i zostanie tam aż do chwili, gdy wszyscy położą się spać. Dopiero wtedy wyjdzie, by poszukać jedzenia. Albo dragów w naszej apteczce…

Nie odpowiadam i Ben wydaje gardłowy pomruk, co oznacza, że go irytuję. Robi to od tygodni. Nie rozumie, jak zdruzgotane są moje serce i moja dusza. Wiem, że Caitlin była także jego córką, ale wydaje się, jakby nie czuł tego, co ja. Zresztą nie czuje tego, co ja, w żadnej sprawie. Po jej śmierci zrobił sobie dwa dni wolnego. Nie przestał grać z braćmi w kręgle i nie opuścił żadnego z cotygodniowych spotkań w klubie Kiwanis. Powiedział, że łatwiej mu, gdy życie toczy się dalej. Co to w ogóle znaczy?

– Musimy porozmawiać – mówi teraz.

– Wiem – mamroczę. I naprawdę to wiem. Musimy porozmawiać − o Haley, o Caitlin, o kondycji naszego małżeństwa. Ale nie jestem na to gotowa. Po prostu nie.

– W lodówce jest sałatka z Tony O’s.

Leżę na plecach, z głową na poduszce i przedramieniem opartym o czoło.

– Dzięki. Może zjem później.

Oczywiście nie mam zamiaru jej jeść. Zawsze byłam trochę przy kości, zwłaszcza po urodzeniu dziewczynek. Rozmiar czterdzieści dwa, czasem czterdzieści cztery, choć wciąż usiłowałam się wcisnąć w dżinsy o numer mniejsze. Po raz pierwszy w życiu nie liczę kalorii i nie staram się jeść zdrowo. Jestem na diecie żałobnej po stracie dziecka, na samą myśl o jedzeniu robi mi się niedobrze.

Ben znów wzdycha, ale nie wstaje z łóżka, żeby wrócić przed telewizor. Chyba naprawdę uparł się na poważną rozmowę. W pierwszych tygodniach po wypadku zaglądał do sypialni dwa, trzy razy na wieczór, żeby zadać mi jakieś pytanie lub powiedzieć coś, co pomogłoby mi wrócić do normalnego życia, jakie kiedyś prowadziliśmy. Kiedy mijały kolejne dni, a ja wciąż się z tego nie otrząsnęłam (to słowa Lindy, nie jego), przestał przychodzić tak często. Teraz jest tu po raz pierwszy od wielu dni − ze mną w sypialni, kiedy nie śpię. Większość nocy spędza w dużym pokoju, śpi w swoim fotelu z podnóżkiem przed telewizorem.

W filmach, które Caitlin tak uwielbiała oglądać, zawsze widzi się małżonków tulących się do siebie po tragedii. Płaczą razem, mąż przyciska żonę do piersi, pociesza ją. Ale w prawdziwym życiu tak nie jest. Przynajmniej nie w domostwie Maxtonów. Choć może byłoby tak jeszcze kilka lat temu. Sama nie wiem.

Myślę, że lgnęliśmy do siebie, kiedy do malutkiego pokoju wszedł lekarz pogotowia i powiedział nam, że Caitlin nie udało się przywrócić do życia. Ale to było tylko instynktowne. Jak uczepienie się tratwy ratunkowej, gdy statek idzie na dno. Trzymaliśmy się za ręce podczas pogrzebu, ale tylko tyle. Nie chodzi o to, że moim zdaniem Ben nie cierpi. Wcale nie o to. Wiem, że cierpi – cierpi tak bardzo, że boję się go dotknąć, boję się, że jego cierpienie przejdzie na mnie i będzie tego wszystkiego za dużo. Że załamię się pod ciężarem naszego wspólnego cierpienia. Rozpadnę się na drobne kawałki, zdematerializuję się. Zniknę w smużce dymu lub w kałuży brejowatej zielonej plazmy.

– Jules. – Głos Bena przebija się do moich myśli. On i Laney są jedynymi osobami, które mówią do mnie „Jules”. Jedynymi osobami, które znają mnie na tyle dobrze, by tak mnie nazywać. Włącza lampkę na szafce nocnej po mojej stronie łóżka, a ja mrużę oczy. Zmuszam się, by na niego spojrzeć. Tłumię łzy, które napływają mi do oczu. Wiem, że ma już powyżej uszu słuchania, jak płaczę. Sama mam tego powyżej uszu. – Dragi? – pyta. – Teraz bierze jeszcze dragi?

– To marihuana. – Siadam. Spoglądam mu w oczy. Ben ma brązowe oczy. Ładne i dobre. Kiedy poznałam go na uczelni Cal State w Bakersfield, gdzie oboje studiowaliśmy, najpierw zwróciłam uwagę właśnie na jego oczy. – Jest praktycznie legalna. – Zastanawiam się, czy przypomnieć mu, że sam od czasu do czasu, w niedzielne popołudnia, popala skręty ze swoimi braćmi w ogródku za domem ich mamy, ale ostatecznie tego nie robię. Właściwie nigdy nie stanowiło to dla nas problemu. Ja nie palę zioła, z moralnego punktu widzenia nie mam nic przeciwko temu, żeby dorośli sobie popalali, po prostu nie przyjmuję żadnych substancji zmieniających świadomość, które byłyby mocniejsze od kieliszka wina czy szklanki piwa.

– A te pigułki? – pyta. – Skąd je wytrzasnęła? Założę się, że od któregoś z kumpli. Od Cassie… albo od tego dupka Todda. – Przeczesuje dłonią rzednące włosy. – Mówiłem ci, że powinniśmy jej zabronić kontaktów z nim po tej awanturze z policją w Boże Narodzenie. Mama mówiła, że w przeciwnym razie będziemy żałować…

Wzdycham.

– To wcale nie była awantura z policją. Po prostu mieli stłuczkę. I to nie z winy Todda. – Wiem, że ma rację: Todd jest dupkiem. Tylko że dupkiem, który tym razem nie ponosi żadnej winy. – Haley twierdzi, że zwędziła percocet z apteczki twojej mamy.

Ben nie reaguje. Rzadko zdarza mu się reagować, ilekroć rozmowa dotyczy faktu, że jego mamusia zrobiła lub powiedziała coś, czego nie powinna. Tak jakby był zupełnie ślepy i nie widział jej wad.

– Czy Haley brała te pigułki? – pyta. – Powiedziałaś, że miała ich całą torebkę. Brała je sama czy sprzedawała?

Zamykam na chwilę oczy.

– Pewnie jedno i drugie.

Przytyka kciuk i palec wskazujący do skroni, jakby mógł wyprzeć prawdę ze swojej świadomości.

Stwierdzam, że nie interesuje go rozmowa na temat faktu, że jego matka daje naszej córce łatwy dostęp do leków na bazie opium. W torebce musiało być ze czterdzieści tabletek. Zachodzę w głowę, jak to możliwe, że Linda nie zauważyła braku czterdziestu tabletek percocetu.

– Nie mogę uwierzyć, że ją wydalili. – Wyrzuca rękę w górę. – Jak, do diabła, zdoła teraz ukończyć szkołę? Bez dyplomu ukończenia liceum nie przyjmą jej nawet do dwuletniego college’u. Przypuszczam, że moglibyśmy ją wysłać gdzieś poza dom na semestr lub dwa.

Zerka mi przelotnie w oczy, po czym spuszcza wzrok na swoje buty.

Marszczę brwi.

– Wysłać gdzieś poza dom?

– Mama uważa, że powinniśmy wziąć pod uwagę szkołę z internatem. Oczywiście St. Andrews jej nie weźmie, ale może warto pomyśleć o jakiejś placówce zagranicznej… może we Francji. – Jak na to, by były to jego własne słowa, mówi stanowczo zbyt szybko. Ben i jego bracia uczyli się w St. Andrews od szóstej do dwunastej klasy. Lindzie nie chciało się wychowywać dzieci, które wkroczyły w trudny wiek. – Haley chciała polecieć do Francji w zeszłym roku po Wielkanocy. Mnóstwo dzieciaków tak robi. Mogłaby skończyć szkołę średnią, a potem może pochodzić na jakieś zajęcia w college’u. Może to byłoby dla niej najlepsze rozwiązanie? Tak zwana wymagająca miłość.

– Wysłać ją gdzieś poza dom? – powtarzam, bo nie mogę uwierzyć, że w ogóle sugeruje coś takiego. Właśnie straciłam jedną córkę, a mój mąż chce wysłać drugą „gdzieś poza dom”? Pomysł jest tak absurdalny, że nie wiem, czy powinnam się śmiać, czy raczej rąbnąć go czymś w łeb. Gdybym była skora do rękoczynów, na pewno by oberwał. Zastanawiam się, czy nabieram skłonności do przemocy. Wcześniej miałam ochotę rzucić piłeczką Haley w głowę. – Nie mamy pieniędzy na coś takiego. Wiesz, ile kosztuje szkoła z internatem we Francji?

Waha się. Widzę, że waży słowa.

– Ty masz pieniądze – mówi w końcu. − Te, które odziedziczyłaś po mamie.

Biorę głęboki oddech. Nie mogę spojrzeć mu w oczy. Pieniądze, o których mówi, od lat leżą na rachunku inwestycyjnym. Brudne pieniądze. Odziedziczyłam je po matce, która zmarła na marskość wątroby, ona z kolei dostała je po moim zmarłym ojcu. Pieniądze, które wygrał jako odszkodowanie w sprawie sądowej, której moim zdaniem nie powinien w ogóle wygrać. Gdybym kiedykolwiek miała je wydać, wydałabym je na własne dzieci, ale na pewno nie w ten sposób.

– Nie odeślemy Haley z domu – mówię półgłosem.

– Tak czy siak, musimy coś zrobić. Nie radzimy sobie z nią. Ten zwariowany czarny makijaż, kłamstwa, ciągłe spóźnienia. A teraz do tej listy możemy dopisać narkotyki. Mam już dość problemów w robocie, Jules. Nie potrzebuję kolejnych. Już parę dni temu mówiłem ci, że Haley sprawiała wrażenie, jakby była naćpana. − Wstaje i podchodzi do kosza na brudną bieliznę, który stoi przy drzwiach do łazienki. Zaczyna wyciągać ciuchy do prania i rzucać je na podłogę − ciemne na jedną kupkę, jasne na drugą, tak jak go nauczyłam zaraz po ślubie. Wcześniej zawsze opierała go matka, nawet gdy studiował. Dopiero ja pokazałam mu, jak obsługiwać pralkę. Gdybym tylko na to pozwoliła, teściowa nadal prałaby mu gacie. – Może wyrwanie się stąd, z tego domu, z tego stanu, byłoby dla niej dobre – podejmuje. − Nowi znajomi. Nowe życie.

– Co z oczu, to z serca? – pytam.

Nie broni się przed oskarżeniem. Oboje wiemy, że to jeden z jego ulubionych mechanizmów obronnych. Wywalanie problemów za drzwi lub przynajmniej zamiatanie ich pod dywan. Zawsze tak było. Cała jego rodzina radzi sobie z kłopotami w ten sposób.

Milczymy przez chwilę. Czuję się taka samotna. Kompletnie odizolowana. Smutna i zagubiona. Zdaję sobie sprawę, że przynajmniej częściowo to moja wina. Pozwoliłam, żeby nasze małżeństwo się posypało, ale ta świadomość w żadnej mierze nie uśmierza bólu. Myślę o tym, że gdyby Caitlin z nami była, na pewno miałaby swoje zdanie na temat tego, co powinniśmy zrobić z Haley. Zawsze dogadywała się z nią lepiej niż my. Gdyby tu była. Gdyby Haley nie…

Czuję, że znów staję nad krawędzią przepaści, która od czterdziestu siedmiu dni jest mi coraz bardziej znajoma. Wiem, że nie powinnam się złościć na Haley. To był wypadek. Tylko wypadek. Jeden straszny błąd. Haley tamtego wieczoru nie piła alkoholu, nie brała percocetu, nawet nie wypaliła skręta. Badania krwi wykazały brak jakichkolwiek zakazanych substancji. Popełniła tylko błąd, nie zauważyła znaku „stop”. Nie spostrzegła półciężarówki, która nadjeżdżała z prawej strony.

Ben bierze naręcze ciemnych ubrań i rusza do drzwi.

Zdaje się, że to koniec naszej rozmowy.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

Spis treści

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3