Tytuł oryginału

THE KINDNESS OF STRANGERS

Copyright © 2006 by Katrina Kittle

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Christina Kennedy/Getty Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8097-910-9

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Moniki, Ricka i Amy Jii Schiffler

Kto u swego boku ma studnię, nie zazna pragnienia.

Kto u swego boku ma siostrę, nie zazna rozpaczy.

CHIŃSKIE PRZYSŁOWIE

DANNY

Danny był ciekaw, czy ludzie patrzą na jego rodzinę i wiedzą. Czy to widać.

Siedząc tutaj, w domu swojego dzieciństwa, kilka godzin przed ślubem, nie mógł się nadziwić, jak daleko zaszli. Wrócił pamięcią do czasów, kiedy nawet mu się nie śniło, że pewnego dnia będzie świadkiem takiej sceny.

Ciekawe, czy inni, patrząc na nich, wciąż myślą: „Mój Boże, to nadzwyczajne”.

Wiedział, że jego rodzina nadal tak myśli. I za to ich kochał. W takie dni jak ten, jak i na uroczystościach zakończenia studiów czy na wakacjach, czasem napotykali swoje spojrzenia i znów to widzieli. Ten błysk mówiący „udało nam się, co?”. Jaśniejącą w oczach świadomość tego, jak wielkie mieli szczęście.

Danny uwielbiał dni, kiedy sobie o tym przypominali.

Bo nie zawsze tak było. Nie mogło. Wiedział, że ludzie są z natury niezdolni do tego, by autentycznie rozkoszować się każdą chwilą i stale mieć w świadomości wszystko, za co powinni dziękować losowi. Tak nawet nie dałoby się żyć. Człowiek nie mógłby się zająć żadną pożyteczną robotą. Nie zawsze jest czas, by cieszyć się każdym cholernym drobiazgiem jak elektryczność albo że samochód zapalił, a dostawa wykwintnych serów dotarła na czas. Pomyślał o tym, ile energii i wysiłku pochłonęłoby ciągłe delektowanie się wszystkim. To nie byłoby praktyczne.

Sądził jednak, że jego rodzina robi to częściej od innych.

I ma po temu powody.

Najbardziej lubił te dni, kiedy wiedział, że wszyscy oddawali się temu jednocześnie.

Krzątanina trwająca tu, w kuchni jego matki, działała na niego pobudzająco. Mama wyglądała świetnie, ale pamiętał, żeby nie powtarzać jej tego za często. Wreszcie ją przekonał, żeby zafarbowała swoje siwe włosy, i nie chciał robić zbyt wielkiego szumu wokół faktu, że w oczywisty sposób wyszło na jaw, że miał rację; uśmiechał się tylko szeroko, ilekroć ktoś mówił jej: „Wyglądasz fantastycznie, Sarah”.

Danny zdjął już marynarkę od smokingu i zatknął za kołnierz koszuli materiałową serwetkę, zastępującą fartuszek. Zazdrościł mamie, że potrafiła tak mieszać lukier z brązowego cukru, by nawet kropelka nie ochlapała jej sukni koloru kości słoniowej. Oczywiście sama upiekła ciasto. Cała ona. Danny obiecał, że się tym zajmie – miała dziś mnóstwo innych obowiązków – jak zwykle jednak próbowała zrobić wszystko. Dobrze choć, że się zgodziła, by jej pomogli, chociaż to zwiększało ogólny chaos. Ochoczo rzuciła się w wir pracy, zmieniła wielkie urwanie głowy w dobrą zabawę. Zaśmiała się, gdy napotkała spojrzenie Danny’ego, po czym zanurzyła palec w maśle roztopionym z cukrem trzcinowym, które wymieszała. Zamknęła oczy na znak aprobaty.

Bracia Danny’ego stali w pobliżu. Wyglądali w swoich smokingach jak gwiazdy filmowe, zajadali okrawki, które odkroił z ciasta czekoladowego na maślance. Zaśmiali się z czegoś i Danny przyjrzał im się, przechyliwszy głowę na bok; trudno byłoby znaleźć dwóch mniej do siebie podobnych członków jednej rodziny niż jego bracia.

Danny przeważnie zapominał pamiętać. Dziś jednak to było niemożliwe.

Dziwne rzeczy przywoływały wspomnienia. Bodźce czasem oczywiste, czasem zaskakujące – zapach wody w basenie, widok kwitnącego derenia, przemykający czarno-biały kot, dźwięk pracującej drukarki laserowej, mundurowi policjanci, blondynka w różu.

A dziś wszyscy robili zdjęcia. Błyski fleszy i obiektywy kamer wideo, jak zawsze przypomniały mu tamten zimny, deszczowy dzień przed dwunastu laty i to, co wtedy znalazł.

Dwanaście lat. Kurde. Wspomnienie czasem wydawało się tak świeże, że jego serce znów ściskał dawny strach. Czasem też trudno było mężczyźnie, którym Danny był teraz, rozpoznać w sobie chłopca, którym był wtedy. Zawsze jednak, kiedy stawał przed obiektywem aparatu albo kamery, wszystko powracało.

„Tamto lato”, tak nazywała to jego rodzina. Choć wszystko zaczęło się wiosną, w kwietniu. Albo „tamten rok”. Wystarczyło powiedzieć „tamtego lata” albo „tamtego roku” i już każdy wiedział, o co chodzi. Inaczej użyliby bardziej konkretnego określenia: „tamtego lata, kiedy Nate poszedł na studia medyczne” albo „tamtego lata, kiedy byłam zastępcą szefa kuchni w Arriba Arriba na Manhattanie”. Ale jeśli ktoś mówił tylko „tamtego lata”, reszta wiedziała, co miał na myśli.

Danny nie wierzył, że wszystko, co się dzieje, ma swoją przyczynę. Nie chciał w to wierzyć. Odrzucał taki wizerunek Boga i świata. W tym świetle zbyt wiele było rzeczy po prostu małostkowych i podłych. Na studiach jednak miał zajęcia z religioznawstwa, na których dowiedział się co nieco o reinkarnacji. Część tych, którzy w reinkarnację wierzyli, sądziła, że gdzieś istnieje miejsce, miejsce nieosiągalne dla ludzkiego poznania, gdzie wybieramy drogę swojego życia na ziemi.

Danny dumał nad tym, kiedy spotykał pewnych ludzi albo rozmyślał o kolejach losu swojej rodziny. Jeśli tak jest istotnie, co sprawia, że niektórzy decydują się na niewymagające, wygodne życie, a inni na kurs dla zaawansowanych? Co spowodowało, że jego rodzina dobrowolnie wybrała dla siebie szok, zdradę, ból? Bardzo chciałby to pojąć.

W takie dni jak ten miał wrażenie, że jest tego ciut bliższy. Wiedząc to, co wiedział, świadomy, jak wszystko się poukładało, zmieniło na lepsze, sądził, że wybrałby to życie raz jeszcze. Naprawdę.

– Konfitury przygotowane? – spytała mama.

Danny otworzył konfitury malinowe. Sam je zrobił. Pewne rzeczy ściśle wiązały się z przeszłością rodziny. Słoik konfitur malinowych na pewno stanie się pretekstem do snucia rodzinnych opowieści.

Nikt nie lubił rodzinnych wspominków bardziej od niego. Inni reagowali narzekaniem, okrzykami „Tylko nie to!”, ale on je uwielbiał, pragnął ich słuchać i skrycie obmyślał sposoby odpowiedniego do wspomnień nastroju.

Rozsmarował konfitury malinowe między trzema warstwami gęstego ciasta czekoladowego. Podawane z lodami waniliowymi domowej roboty było, jak mówiła mama, „bodaj największą rozkoszą, jakiej podniebienie może zaznać”. Jego ojciec przepadał za tym ciastem, Danny był więc wzruszony, że właśnie dziś go sobie zażyczyli. Wspomnienie o ojcu przypomniało mu pewną rodzinną historię. Starą. Opowiadaną w Święto Dziękczynienia, na ślubach, bar micwach i urodzinach. Zawsze w urodziny Danny’ego. Żeby wszyscy mieli ubaw jego kosztem. Kiedyś, przed śmiercią taty, Danny wstydził się, kiedy tę historię opowiadano. Teraz jednak czasem sam prosił mamę, żeby to zrobiła.

Był wtedy bardzo mały. Miał cztery, może pięć lat. Bawił się samotnie na podwórku za tym samym domem, w którym teraz byli. Mama i tata uwielbiali wspominać, jak w pewnej chwili wbiegł do środka i krzyknął: „Wiedzieliście, że kiedy się podskakuje, obie nogi odrywają się od ziemi?”.

Słodkie i głupie, tak myśleli o tym wszyscy, dla Danny’ego jednak była to przerażająca chwila i nadzwyczajne odkrycie. Widział swój cień na ścianie garażu. Kiedy podskoczył, zobaczył odstęp między swoim ciałem a trawą. Na białej ścianie ujrzał siebie zawieszonego w powietrzu, niepołączonego z niczym.

Dlaczego właściwie nie odleciał w siną dal?

Tata powiedział mu o grawitacji, ale to mama wysłuchała obaw Danny’ego i przytuliła go.

– Nie dam ci odlecieć – zapewniła. – Jest między nami więź, chociaż jej nie widzisz. Zawsze będzie cię z nami łączyła.

Kiedy Danny myślał o zmarłym ojcu, przed oczami czasem stawał mu obraz cienia unoszącego się nad ziemią. Tata był jak jego własny cień. Coś, czego tak naprawdę nie mógł dotknąć, coś, co czasem trudno dostrzec, ale co nigdy go nie odstępowało. Danny to wiedział. Nie mógł tego utracić.

I to właśnie była rodzina. To było poczucie bezpieczeństwa.

Dlatego choć kiedyś się wstydził tej historii, teraz ją lubił. Była też rodzajem więzi. Łączyła wszystkich, którzy ją sobie opowiadali.

Ale ta historia pochodziła z czasu, który był Przedtem.

Były też nowe historie. Historie z czasu, który nastąpił Potem.

I historia o tym, jak Przedtem przeszło w Potem.

Historia o tym, jak stali się tymi, kim byli teraz.

ROZDZIAŁ 1

SARAH

Ilekroć Sarah wracała myślami do tamtego poranka sprzed dwunastu lat, przypominał jej się kurczak.

Rozbiła jajko, ale zamiast żółtka do miski wpadł zakrwawiony embrion kurczaka. Wbiła wzrok w jego martwe ślepia i rozdziawiony dziób i włosy stanęły jej dęba na rękach i karku. Okaleczone kurczątko wydawało się w jakiś sposób ważne; to był znak tego, jak ponuro, jak źle sprawy się miały. Sarah czuła, że to niepomyślna wróżba, ale nie mogła sobie wyobrazić czego, a tym bardziej, jak się na to przygotować.

Martwy pisklak – oprócz tego, że obudził w niej wątpliwości, czy nadal kupować jajka od kur z wolnego wybiegu na miejscowym targu – przypomniał jej o gnieździe drozda, które poprzedniego dnia znalazła na jabłoni. Leżały w nim cztery jaja, jasne i delikatne jak dekoracje z masy cukrowej na tortach weselnych, z których słynęła.

Patrzyła na kurczaka w misce i nagle zapragnęła się upewnić, że z jajami drozda wszystko w porządku. Wiedziała, że to irracjonalna potrzeba – synowie czekali na śniadanie, była typowa wiosna w Ohio, z deszczem spływającym strugami po szybach, a drozd na pewno poradzi sobie bez jej pomocy. Poza tym miała ważniejsze sprawy na głowie – musiała przygotować tajskie czerwone curry z owocami morza dla dwunastu osób i zabrać się do pracy nad zamówionym tortem weselnym, wisiał też nad nią ostateczny termin oddania przepisów do dużego artykułu w „Food & Wine” o sałatkach, które nadawałyby się na pełne posiłki. Wyliczyła w myślach wszystkie obowiązki, a mimo to wyśliznęła się tylnymi drzwiami na zewnątrz. Przebiegła truchtem po grząskiej ziemi i weszła na ławkę pod drzewem. Na widok olbrzymiej głowy Sarah matka drozd pisnęła i z trzepotem skrzydeł wzleciała na wyższą gałąź. Sarah zajrzała do gniazda, suchego i przytulnego nawet w taką ulewę, i z ulgą zobaczyła jaja, wciąż leżące tam jak klejnoty. Cztery idealne jaja. Tyle w nich potencjału, tyle nadziei na przyszłość.

Tak samo kiedyś myślała o swojej rodzinie.

Te jaja i ten powyginany kurczak przypomniały Sarah ckliwą pracę domową, którą dostała w swojej grupie wsparcia dla osób w żałobie przed dwoma laty, po śmierci Roya, jej męża. Psycholog polecił jej co rano wymienić trzy rzeczy, za które czuje się wdzięczna. Zaznaczył, że dwójka jej dzieci się nie liczy – jako „zbyt oczywiste”.

Przejęta ptasia matka wydarła się na nią serią przeraźliwych, jednonutowych dźwięków i Sarah próbowała wymyślić coś, cokolwiek, co budziło jej wdzięczność. Znużenie i żal przygniatały ją swoim ciężarem, ale uparcie odpychała je od siebie. Da radę, do jasnej cholery; znajdzie trzy powody do radości. Badawczo potoczyła wzrokiem po podwórku, jakby widziała je pierwszy raz w życiu. Spojrzała na starą piaskownicę, w której chłopcy dawniej się bawili, i na świeżo przekopany ogródek z ziemią ciemną jak tort szwarcwaldzki. Pewnego dnia, jeśli kiedyś w końcu przestanie padać, weźmie się do sadzenia.

Matka drozd zeskoczyła na niższą gałąź i dalej atakowała ją swoim ostrzegawczym staccato. Sarah nie miała sumienia dłużej przysparzać ptaszynie zmartwień, zeszła więc z ławki. Robiąc to, wyciągnęła rękę, żeby przytrzymać się gałęzi, a drozd w mgnieniu oka rzucił się na nią. Sarah pospiesznie cofnęła dłoń, wcześniej jednak poczuła ukłucie dzioba i od razu skoczyła jej adrenalina. Ptasia matka przypuściła jeszcze jeden atak, po czym buńczucznie usiadła z powrotem na gnieździe. Sarah obejrzała ranę. Na grzbiecie dłoni wezbrała kropla krwi, którą zaraz zmył deszcz. Kiedy zacisnęła pięść, krew znów zaczęła wypływać z małego nakłucia. Cała dłoń pulsowała bólem, lekkim, niemal przyjemnym. To był ból zewnętrzny, nie wewnętrzny. Sarah drżała, świadoma tego, że przemokła i zmarzła, że boli ją dłoń, że obsypała ją gęsia skórka, że sterczą jej sutki. Coś czuła. Żyła.

Właśnie. Oto coś, za co powinna być wdzięczna. Podniosła oczy na drzewo, pragnąc podziękować ptakowi za to uczucie. Jabłoń należała do jej młodszego syna, Danny’ego, który miał jedenaście lat. Roy i Sarah posadzili drzewa dla obu synów; zgodnie z prastarą tradycją, gałęzie z nich miały pewnego dnia ozdobić ich weselne chupy. Danny kiedyś był słodki i radosny jak kwiecie, którym porastało jego drzewo z początkiem kwietnia, ostatnio jednak bardziej pasowałaby do niego dzika jabłoń. Zmienił się. Wszyscy się zmienili. A Sarah nie wiedziała, jak ten proces zatrzymać, jak sprawić, żeby znów byli taką rodziną, jak dawniej.

Przeszła w deszczu przez podwórko do derenia Nate’a i dotknęła pnia. To drzewo posadzili prawie siedemnaście lat wcześniej. Teraz już przerosło Nate’a.

Dzięki Bogu, Nate’owi skończyło się zawieszenie w prawach ucznia – drugi dziś powód do radości. W tym roku już dwa razy zawieszali go za wagary; jeszcze jeden i wyleci ze szkoły. Ściśle mówiąc, to były drugie wagary, na których go przyłapali. Tak naprawdę miał więcej nieobecności, bo widziała go poza szkołą w porze lekcji. To było na cmentarzu Temple Israel. Poszła odwiedzić grób męża i z oburzeniem zobaczyła, że ktoś siedzi na nagrobku, kiedy jednak rozpoznała Nate’a, wymknęła się chyłkiem, zanim zdążył ją zauważyć. Nie powiedziała mu, że go tam zastała, ani nie skarciła za to, że urwał się ze szkoły. A sądząc z tego, jak przybywało niedopałków przy grobie, chodził tam regularnie. Słowem nie wspomniała też o tych papierosach, nie chciała bowiem, żeby zaczął się z tym kryć; czerpała pociechę z tego, że poznała jakiś drobny szczegół jego życia. Poza tym jej aprobata dla tych wizyt na cmentarzu mogłaby go do nich zniechęcić. Ostatnimi czasy miała wrażenie, że wszystko, co mówi do Nate’a, obraża go albo złości. Dlatego tego ranka zrobi na śniadanie jego ulubione burrito. To będzie gałązka oliwna. Przynajmniej taką miała nadzieję.

Otworzyły się tylne drzwi i za siatką przeciw owadom stanął Nate.

– Co ty robisz? Sterczysz tam jak kołek.

Sarah zaśmiała się. Wezbrała w niej radosna ekscytacja, uczucie mgliście znajome – wrażenie, jakby wreszcie patrzyła naprzód, nie za siebie – i pragnęła wyjaśnić to Nate’owi, ale ostatecznie uznała, że szkoda zachodu. Stał i patrzył na nią, kiedy weszła z powrotem do kuchni i chwyciła ścierkę do naczyń, żeby wytrzeć włosy i przemoczone ubranie. Serce zamarło jej w piersi, kiedy uzmysłowiła sobie na nowo, że teraz już musiała zadzierać głowę do góry, żeby spojrzeć mu w twarz. Zielone oczy Nate’a, jakże podobne do oczu ojca, napotkały wzrok matki i uciekły w bok. Piegi zniknęły mu pod rumieńcem. Po ojcu miał też włosy, proste, koloru piernika. Danny odziedziczył gęste czarne loki Sarah.

Nate nalał sobie kawy. Poszedł z kubkiem i gazetą do salonu, rozłożył gazetę na stoliku.

Sarah przebrała się w suche ciuchy, nalepiła plaster na grzbiet dłoni i wróciła do kuchni. To wielkie pomieszczenie pomalowane na czerwień dojrzałego pomidora było jedyną nowoczesną i gruntownie wyremontowaną częścią starego domu. Zburzyli z Royem ścianę i połączyli istniejącą kuchnię z sypialnią na parterze. Nowa kuchnia była doskonale wyposażona w dwie szerokie wyspy kuchenne ze zlewami i blatami z niebieskiego marmuru, dwie duże lodówki, dwa podwójne piekarniki i spiżarnię.

Pamiętając o martwym kurczaku, Sarah skrupulatnie obejrzała żółtka kolejnych sześciu jajek, zanim je ubiła. Zawinęła własnej roboty salsę, jajecznicę i ser w tortille z mąki, które następnie przybrała plasterkami awokado.

– Proszę. – Zaniosła Nate’owi talerz do salonu.

Zmarszczył nos.

– Jajka? – spytał, jakby podała je na surowo.

– Są bajgle i płatki, jeśli tego nie chcesz – powiedziała lekkim tonem, choć jej nowa pogoda ducha i determinacja już zaczynały przygasać.

Przyszedł Danny, szeroko ziewając. Jego sztywne czarne loki sterczały jak kolce jeżozwierza. Zmierzwiła mu włosy i postawiła talerz dla niego na jednej z wysp kuchennych.

– Burrito? Fajnie. – Wziął się do jedzenia na stojąco. Cieszyła oczy jego szerokim uśmiechem; to był znak, że ten dzień przynajmniej optymistycznie się zaczął, że wciąż potrafi go uszczęśliwić.

Sączyła kawę oparta o futrynę drzwi, skąd widziała i kuchnię, i salon. Nate przeglądał dział sportowy i jednak jadł wstrętne mu jajka. Sama nie miała na nie ochoty, wciąż poruszona widokiem pisklaka, którego znalazła, jego sękatych pazurków wyciągniętych ku niej jak małe dłonie.

Roya brakowało jej stale, a rano tęsknota doskwierała najmocniej. Każdy poranek, kiedy był w domu i jadł z dziećmi, przeradzał się w rodzinne święto, obchodzone przy stosach naleśników lub gofrów, pełne słabych dowcipów i przedziwnych historii ze szpitalnego oddziału ratunkowego, na którym pracował. Wyciągnęła rękę i dotknęła jasnych ścian, które pomógł jej pomalować. Nawet zabrała ze sobą pomidora, żeby dobrać właściwy odcień farby. Mieli taki wspólny rytuał: co lato wychodzili do ogródka z solniczką, żeby zjeść pierwszego dojrzałego pomidora prosto z krzaka. Pamiętała, jak całowali się ustami jeszcze mokrymi od cierpkiego soku.

Dość tego, powiedziała sobie. Było, minęło. Przeszła do kuchni. Danny nadal stał. Lewą ręką przytrzymywał otwarty podręcznik do nauki słownictwa, prawą jadł.

Sarah dotknęła jego ramienia.

– Usiądź i dokończ śniadanie.

Wypuścił głośno powietrze.

– Muszę się uczyć. Dostanę dodatkowe punkty na klasówce, jeśli użyję tych słów w zdaniach.

– Pomogę ci – powiedziała – ale chociaż usiądź. – Posłuchał. Słowa były względnie proste, Sarah jednak próbowała się wczuć w sposób myślenia piątoklasisty. „Przegląd”. „Zwieść”. „Ocalić”. Spojrzała nad jego ramieniem na resztę listy.

– „Olśnienie”? To trudne. – Zerknęła na okładkę, by się upewnić, że to naprawdę podręcznik do piątej klasy. Oakhaven, zamożne przedmieście Dayton, słynęło z doskonałych szkół, ale często irytowało ją to, że dla Danny’ego nauka zdawała się zbyt dużym wyzwaniem, a dla Nate’a żadnym. – Możesz wymyślić jakieś zdanie ze słowem „olśnienie”?

– Nie muszę go znać. Słowa z gwiazdką są tylko dla mądrych.

Sarah przełknęła ślinę.

– Przecież jesteś mądry.

Danny pokręcił głową.

– Jestem w trzeciej grupie. Tej dla debili. Tylko ci z grupy pierwszej muszą wiedzieć, co to znaczy „oślenie”... czy jak to się mówi.

Ból rozlał się po klatce piersiowej Sarah, jakby ucisnęła siniak. Z jej dwóch synów to Danny mocniej przeżył śmierć Roya. W ciągu tych dwóch lat gdzieś zagubił swoją dawną pewność siebie, poczucie własnej tożsamości. A w ostatnich dwóch tygodniach stracił też, jak się zdaje, najlepszego kolegę ze szkoły. Tych zaś nigdy nie miał wielu.

– Nie jesteś „debilem”, Danny. Nigdy więcej tak nie mów.

Wzruszył jednym ramieniem i znów pochylił głowę nad podręcznikiem.

– A ty się dowiedziałeś, co masz zadane? – spytała Nate’a, wracając do drzwi.

– Uhm. – Nie podniósł głowy znad gazety. – Ominęła mnie klasówka z chemii, której nie nadrobię, ale przedtem ze wszystkich ćwiczeń dostałem chyba ze sto pięć na sto punktów, więc i tak mam murowaną piątkę na koniec roku. Wieczorem przed treningiem pójdę do Mackenzie, pomoże mi nadgonić zaległości.

Ciężar przygniótł barki Sarah. Dlaczego, dlaczego, dlaczego Nate musiał jej to zrobić?

– Nie, Nate. Znasz nowe zasady. – Odwrócił się do niej z tą swoją miną. Miną, którą oglądała co najmniej dziesięć razy dziennie. Jakby miał do czynienia z osobą, która nie dość, że jest stuknięta, to jeszcze śmierdzi potem i mówi z ustami pełnymi zgniłego jedzenia.

Zatrzasnął dział sportowy gazety i rzucił ją na stolik.

– Dlaczego?

– Jej rodzice wracają dopiero o dziesiątej.

– Myślałem, że ta zasada dotyczy tylko Tony’ego!

– Nie. Dotyczy ciebie. Tony’emu nie muszę ufać. – Paliły ją policzki, ale udało jej się nie podnieść głosu. On już to wszystko wiedział; dlaczego się uwziął, żeby notorycznie robić z niej tą złą?

– Kto to jest Tony? – spytał Danny.

– Czyli co, nie mogę się ruszać z domu? Nadal mam szlaban?

– Nie udawaj, że to mój wymysł. – Gdyby jego ojciec żył, Nate’owi nie wpadłoby do głowy, żeby odstawiać takie numery, chociaż Roy rzadko zajmował się pilnowaniem dyscypliny w domu. Zbyt często go nie było, jeszcze zanim odszedł na zawsze, i jak inne rodziny lekarzy, przywykli do tego. Jednak za jego życia nie było problemów z dyscypliną. Wtedy wszystko wydawało się zabawą i przygodą. Bez niego Sarah była zwykłą jędzą. Czuła się jak podła, wstrętna harpia. Wzięła głęboki oddech. – Rozmawialiśmy o tym po rozprawie. Nie wolno ci chodzić do kolegów pod nieobecność dorosłych. Przez miesiąc. Co najmniej. Jeśli dotrzymasz…

– Słuchaj, Mackenzie nawet nie lubi Tony’ego, rozumiesz? Jego tam nie będzie.

– Którego Tony’ego? – spytał Danny. – Tony’ego Harrigana?

– Cóż, chwała jej za to. Skoro nie lubi Tony’ego, ma u mnie kolejnego plusa. Ale mimo wszystko…

– Tony’ego Harrigana? – powtórzył Danny.

– Tak, Tony’ego Harrigana! – warknęła Sarah. – Znamy innego Tony’ego? – Danny zwiesił nos na kwintę i natychmiast poczuła wyrzuty sumienia. Znów odetchnęła głęboko. – Nie przerywaj nam, Danny, proszę. Wiesz, że do szału mnie to doprowadza.

– Byłeś z Tonym na wagarach? – zapytał Nate’a Danny.

– Kłamstwo! – wrzasnął Nate na Sarah, jakby ona to powiedziała. – Byłem sam. Ale ciebie to nie obchodzi. Po tamtej imprezie u niego postanowiłaś go nienawidzić i tyle. Zawsze wydajesz bezpodstawne osądy o ludziach.

– No dobrze. Koniec dyskusji – ucięła Sarah. Nie mogła powiedzieć nic więcej, bo sama też zaczęłaby wrzeszczeć, a wtedy miałaby poczucie, że przegrała.

– Do bani z tym wszystkim! – Nate zerwał się i potrącił stół, rozlał przy tym kawę. Sarah przez chwilę korciło, by rzucić w niego kubkiem. Pomaszerował na górę z głośnym tupaniem.

Spojrzała na Danny’ego, który wciąż siedział nad otwartym podręcznikiem do nauki słownictwa.

– Aha – powiedział. – U Tony’ego była tamta impreza, prawda? Na której Nate się… Po której policja przywiozła Nate’a do domu?

Sarah znieruchomiała i westchnęła. Była taka zmęczona. Danny znał tę historię; nie miał żadnego powodu o to pytać. Próbowała zdobyć się na cierpliwość, ale ten jego nowy nawyk zadawania pytań, na które znał odpowiedzi, strasznie działał jej na nerwy.

– Tak. – Z trudem zachowała spokój. – Wiesz, że tamta impreza była u Tony’ego. A teraz dokończ śniadanie, słonko.

Danny radośnie pokiwał głową. Jakim cudem miał dobry humor, skoro dopiero co się na niego wydarła? Skoro każdy poranek zaczynał się takimi tarciami, taką porcją złej woli? A może tylko o to mu chodziło – żeby wywołać jej reakcję, wszystko jedno jaką? Musiała się bardziej postarać, wziąć w garść.

Dolała sobie kawy, kręcąc głową. Powtarzała to sobie co rano.

Nate zalał się w pestkę na imprezie u Tony’ego w jeden z rzadkich od śmierci Roya samotnych wieczorów Sarah. Danny nocował u swojego przyjaciela Jordana. Sarah zanurzyła się po brodę w pianie i wypiła trzy wódki z sokiem żurawinowym, jedną po drugiej. Myślała o Royu bez zwykłej złości – złości, która rozwścieczała ją jeszcze bardziej swoją irracjonalnością. Przecież nie zachorował na raka naumyślnie. Udało jej się nawet nie płakać, myśląc o nim. To ją ośmieliło i odważyła się na wspomnienia, które rozgrzały ją ciepłem innym niż to płynące z wanny i zaparowanych ścian. Już wsuwała dłonie pod pianę, kiedy rozległo się łomotanie do drzwi domu. Policja przywiozła zataczającego się Nate’a.

Już samo to, że jej przerwano, było okropne. Jeszcze gorsze jednak było to, że musiała stanąć twarzą w twarz z policjantami z Oakhaven. Mogła przysiąc, że patrzyli z pogardą na jej rozburzone włosy, rumiane policzki i ściskane dłonią poły szlafroka; że poznali, że jest na rauszu, i wiedzieli, na czym ją przyłapali.

Nate był zbyt nieprzytomny, żeby cokolwiek zauważyć, i pół nocy rzygał.

Najgorszy jednak był sąd dla nieletnich. W odróżnieniu od ojca Tony’ego nie poprosiła o łagodne potraktowanie Nate’a. Myślała, słusznie czy nie, że gdyby Roy żył, postąpiłby tak samo, ale ponieważ go nie było, tym bardziej domagał się kary, która na przyszłość wybiłaby synowi z głowy podobne głupoty. Tamtego dnia w sądzie Nate szepnął do niej słowa, które na zawsze wryły jej się w pamięć:

– Dlaczego to nie ty umarłaś?

Chciała umrzeć; tego właśnie nie rozumiał. Chętnie umarłaby za Roya, gdyby mogła. Zrobiłaby wszystko, co w jej mocy, żeby go uratować. I kiedy usłyszała ten szept Nate’a, zaczęła żałować, że żyje. Wybaczyła mu jednak. Sama mówiła własnej matce „Nienawidzę cię”, słowa, które w danej chwili były szczere, płynące z głębi serca – ale zaraz potem traciły moc. Te wspomnienia jej bezmyślnego okrucieństwa bolały i miała nadzieję, że przyjdzie dzień, kiedy Nate poczuje ten sam ból. Tak czy inaczej, przykro coś takiego usłyszeć. Zamrugała oczami, żeby powstrzymać łzy.

Sprzątała w kuchni, podczas gdy Danny ślęczał nad listą słówek. Zgarnęła resztki do zlewu, ale nie zdobyła się na to, żeby razem z nimi w młynku do odpadków zemleć martwe pisklę. Zawinęła je w opakowanie po tortilli i wyrzuciła do kosza.

Nate wrócił na dół i ruszył do drzwi.

– Odwieźć cię, skoro tak leje? – zapytała. Liceum od ich domu dzieliła zaledwie przecznica, ale chciała coś zaproponować, żeby ich kłótnia nie była ostatnimi słowami, jakie zamienili przed jego wyjściem. Nie odpowiedział. Niczym nie dał po sobie poznać, że w ogóle ją usłyszał; po prostu zamknął za sobą drzwi. Pragnienie Sarah, by odwieźć syna do szkoły, zamieniło się w chęć rozjechania go.

– A ciebie, Danny?

– Nie, nie trzeba – powiedział. – Lubię deszcz. Ale dzięki. – Jej oczy znów wypełniły się łzami, kiedy uściskał ją przed wyjściem. On przynajmniej włożył płaszcz przeciwdeszczowy i wziął parasol. Nate tylko naciągnął kaptur bluzy na głowę. Przez cały dzień będzie przemoczony i zmarznięty. Sarah zakłuło w sercu. Powinna była go powstrzymać. Okropna z niej matka.

Stała na ganku i patrzyła, jak Danny oddala się bulwarem. Jego szkoła podstawowa była o dwie przecznice od domu, w przeciwnym kierunku od liceum. W małym Oakhaven nie kursowały autobusy. Kiedy Danny jej pomachał i skręcił na końcu ulicy, Sarah wróciła do środka.

Wzięła się do roboty w kuchni. Podczas krojenia i siekania zwykle pogrążała się w myślach – wtedy najczęściej przychodziły nowe pomysły, spływało na nią natchnienie – tego ranka jednak, gdy szatkowała cebulę, wyciskała czosnek i ucierała imbir na tajskie curry, nie mogła złapać właściwego rytmu. Męczył ją obraz martwego pisklaka. Co się z nią działo? Dlaczego to ją tak poruszyło? Czy to tylko przez kłótnię z Nate’em?

Rozgrzała olej w głębokiej patelni i dodała pokrojone składniki. Dwa razy w miesiącu robiła curry dla kółka czytelniczego. Z takich zleceń utrzymywała się jej firma, Laden Table. Kiedy Nate był mały, prowadziła ją tu, w domu. Przedtem pracowała jako jeden z szefów kuchni w L’Auberge, czterogwiazdkowej restauracji w mieście. Gdy Danny poszedł do przedszkola, otworzyła w centrum mały bar z daniami na zamówienie i na wynos. Codziennie przychodziły setki ludzi, którzy wybierali lunch ze stale zmieniającego się menu. Zamknęła interes, kiedy Roy zachorował, a po jego śmierci sprzedała lokal. Teraz siedzibą Laden Table znów był jej dom. Sarah brakowało tej energii, jaką dawały jej kontakty ze stałymi klientami – od tancerzy Dayton Ballet, przez pucybuta z hotelu Sheraton, po prawników kancelarii z sąsiedniego budynku.

Gwinn Whitacre, jedna z jej byłych pracownic, które nadal zatrudniała na pół etatu, namawiała ją, żeby otworzyła bar na nowo. Choć tęskniła za tym, uważała jednak, że szaleństwem byłoby w ogóle brać to pod uwagę. I bez tego miała mnóstwo pracy.

– Upraszczaj – powiedziała na głos, kiedy wrzuciła na patelnię grzyby, paprykę i trawę cytrynową i zamieszała. Tak powtarzał jej ojciec. Bała się, że zapomniała, na czym polega prostota.

W czasie kiedy warzywa się smażyły, musiała sprawdzić, ile ma gotowych kwiatów z masy cukrowej, czas bowiem naglił, powinna wziąć się do pracy nad tortem weselnym córki Debbie Nielson. Jeszcze raz zamieszała zawartość patelni i pobiegła do piwnicy. W jednym kącie stała klatka z czarno-białym królikiem o imieniu Klezmer, który mrugał na Sarah porażonymi światłem ślepiami. Po przeciwnej stronie, za zamrażarką, ciągnęły się niezliczone półki pełne szczelnie zamkniętych pojemników z kwiatami z masy cukrowej. Debbie zamówiła trzypiętrowy tort korzenny nadziewany morelowym kremem pralinowym. Miał być udekorowany białym lukrem pod kolor sukni panny młodej. Debbie zażyczyła sobie, by przystroić tort prawdziwymi kwiatami – takimi samymi, jak w ślubnym bukiecie jej córki – ale Sarah jej to wyperswadowała. Zawsze trafił się jakiś amator tych kwiatów, zwłaszcza na tak dużym przyjęciu, to raz, a dwa, substancje chemiczne zawarte w prawdziwych kwiatach psuły smak ciasta. Dlatego Sarah i Gwinn miały uwieńczyć tort kaskadami i girlandami róż, bzów, kwiatów pomarańczy i hortensji z masy cukrowej. Przypomniała sobie, co powiedziała uczestnikom kursu, który prowadziła przed paroma miesiącami: „Nie zwlekajcie z przygotowaniem kwiatów do ostatniego tygodnia. Można je zrobić wcześniej i przechowywać nawet pół roku. Jeśli dobrze się zorganizujecie i dacie sobie wystarczająco dużo czasu, żeby ukończyć ciasto, macie szansę stworzyć istne dzieło sztuki”.

Tak, jasne. Jeśli dobrze się zorganizujecie. Sarah przebiegła wzrokiem po opatrzonych etykietami pudełkach. Było pod dostatkiem pięknych róż i pąków różanych roboty Gwinn. Pod dostatkiem bzów. Musiała dorobić trochę hortensji. Choć czasu zostało mało, cieszyła się na tę pracę. Wyskoczy do kwiaciarni po prawdziwą hortensję, na wzór. Obejrzy ją, rozbierze płatek po płatku, aby poznać jej budowę i kształt. Szczyciła się tym, że jej kwiaty były wiernymi kopiami prawdziwych, o płatkach tak cienkich jak prawdziwe.

Skoro wybierała się do kwiaciarni, wypadałoby sprawdzić, ile zostało drutu kwiaciarskiego i taśmy florystycznej. Odsuwając jeden z plastikowych pojemników, strąciła z półki rolkę taśmy. Poturlała się obok klatki królika za belę słomy służącej do jej wyściółki. Sarah zaklęła i poszła po zgubę. Schylając się, żeby ją podnieść, zauważyła czasopismo wystające spod słomy. Czasopismo, które ktoś tam ukrył. Wyciągnęła je z wysiłkiem i odwróciła okładką do góry. „Hustler”.

Usiłowała zdusić wzbierający w gardle gniew. Oddychaj. Otworzyła pismo i zobaczyła wypiętą na nią nagą kobietę z rozłożonymi nogami.

Oddychaj. Oddychaj. Co, do cholery, powinna na ten temat sądzić?

Wbiła wzrok w kobietę na zdjęciu i w tej samej chwili usłyszała skwierczenie w kuchni.

– Cholera!

Wbiegła po schodach na górę, rzuciła „Hustlera” na wyspę kuchenną i zamieszała w dymiącej patelni. Część kawałków papryki przywarła do dna, ale resztę zdążyła ocalić.

Ocalić. Hmm. Słowo z listy Danny’ego. Teraz miała dla niego gotowe zdanie.

Dodała mleko kokosowe, sos rybny i tajską pastę z czerwonego chili. Czuła ból w piersi.

Przed dwoma miesiącami znalazła „Playboya” w pokoju Nate’a; parę tygodni wcześniej prezerwatywy w kieszeni dżinsów, które dał do prania. „Playboya” mogła się spodziewać. W końcu miał szesnaście lat, niedługo skończy siedemnaście. Nie była zaskoczona ani zła – raczej smutna, że musiała zapuszczać się na te obszary bez Roya. Ale „Hustler”? Mniejsza o to, że go miał, ale na litość boską, czy musiał zostawić takie pismo w miejscu, gdzie nieuchronnie znalazłby je Danny? Na samą myśl o czekającej ją rozmowie z Nate’em czuła się wykończona. Kusiło ją, żeby zignorować sprawę; i bez tego mieli problemów aż nadto.

Zdjęła patelnię z ognia i przykryła ją. Teraz potrzebowała jeszcze tylko owoców morza. Targ, na którym zaopatrywały się wszystkie restauracje w mieście, był już otwarty.

Cały czas myślała o Nacie, kiedy pojechała na targ i szukała najlepszych produktów. Czarne muszle omułków wyglądałyby efektownie na tle kremoworóżowego sosu, zdecydowała się jednak na halibuta i krewetki. Teraz, żeby dokończyć dzieła, wystarczyło ugotować owoce morza w sosie oraz ryż.

Myśli o Nacie wciąż ciążyły jej w drodze powrotnej, kiedy przejeżdżała obok pola golfowego w Oakhaven i mijała słoneczny, ciepły dom swojej przyjaciółki Courtney Kendrick. Żółty, z niebieskofioletowymi framugami i okiennicami, był jednym z jej ulubionych, na długo zanim przed czterema laty wprowadzili się do niego Kendrickowie.

Przyhamowała.

Zorientowała się, że tego ranka znalazła tylko dwa powody do wdzięczności, dodała więc Courtney jako trzeci. W pierwszych miesiącach po śmierci Roya Courtney niestrudzenie starała się przywrócić Sarah chęć do życia.

Spojrzała na duży dom, wspominając ich codzienne rozmowy telefoniczne.

– Cześć. To w co się dzisiaj ubrałaś? – pytała Courtney na przykład.

– Nie ubrałam się.

– Powinnaś włożyć zielony sweter – oświadczała wówczas jej drobna blondwłosa przyjaciółka. – I czarne spodnie, w których przyszłaś na prezentację domu. Włóż je i chodź do Starbucksa na Brown Street. Będę czekała.

– Nie… nie mogę. – Wtedy wszystko wydawało się niemożliwe.

– Właśnie że możesz. Przyjadę po ciebie. Za godzinę mam przerwę. Ubierz się.

Sarah dowiadywała się wtedy, że jeśli tego nie zrobi, Courtney przyjedzie i ubierze ją siłą. A potem zaciągnie do samochodu i zmusi, żeby napiła się kawy jak normalny człowiek.

I telefony: „Co dzisiaj jadłaś?”, „Może pójdziemy razem do fryzjera?”, „Dziś wymienimy olej w twoim vanie”, „W co Danny się ubierze do jutrzejszych zdjęć klasowych?”.

Sarah zamrugała powiekami, żeby osuszyć łzy.

Potem zamrugała raz jeszcze i spojrzała zmrużonymi oczami w deszcz.

Syn Courtney, Jordan, szedł samotnie długim podjazdem w stronę ulicy. Jordan był w piątej klasie razem z Dannym. Do niedawna się przyjaźnili, ale ostatnio doszło między nimi do konfliktu, którego przyczyn ani Sarah, ani Courtney nie potrafiły dociec. Obie nad tym ubolewały. Jordan był dziwnym dzieckiem, nieśmiałym i pełnym rezerwy, ale Sarah go lubiła. Doskonale zdawała sobie sprawę, że Danny też był dziwny i nieśmiały i gdyby nie mieli siebie nawzajem, obaj w zasadzie skazani byliby na los samotnika i wyrzutka. Zanim zaszła w ciążę, często zastanawiała się na głos: „A jeśli nikt nie będzie lubił naszego dziecka?”.

Roy wtedy całował ją i mówił: „Będziemy kochali je jeszcze mocniej, bo będzie tego potrzebowało”.

Courtney poważnie martwiła się o Jordana i wczoraj powiedziała Sarah, że postanowili z Markiem zrobić mu badania na zespół Aspergera, przypadłość wywołującą trudności z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami, podobnie jak u Jordana.

Deszcz lał z nieba jak wodospad, a Sarah wiedziała, że Jordan był już co najmniej godzinę spóźniony do szkoły. Skręciła na podjazd obok niego; Jordan zatrzymał się i wbił w nią wzrok. Przyciskał swój zielony plecak skrzyżowanymi ramionami do piersi, jakby w obawie, że ktoś mu go wyrwie. Deszcz przylepił jego jasne włosy do czoła. Sarah opuściła szybę.

– Co ty tu robisz?

Jordan spojrzał na nią.

– Idę do szkoły – powiedział jak do opóźnionej w rozwoju.

– Gdzie twoja mama?

– W pracy. – Courtney pracowała jako ginekolog położnik w prywatnej przychodni i szpitalu Miami Valley, tym samym, w którym za życia pracował Roy.

Sarah zmarszczyła brwi. Wiedziała, że Courtney co rano odwoziła Jordana do szkoły.

– Czyli zjawiłam się w samą porę, co? Wsiadaj. Podrzucę cię.

On jednak dalej stał, jakby się wahał. Woda zalewała mu twarz, perliła się w rzęsach, ściekała strużkami z płatków jego uszu, opuszek palców i dolnego rąbka niebieskiej parki, a mimo to ani drgnął. Sarah przypomniała sobie, jak sama tego ranka stała w deszczu, jak przyjemnie było czuć to przenikliwe zimno. Spojrzała chłopcu w twarz i wtedy jakby także i w niego wstąpiła nowa determinacja. Wiatr zmienił kierunek i deszcz wpadł do wnętrza vana, przesiąkając jej rękaw.

– No już. Wsiadaj – powiedziała najłagodniej, jak umiała.

Jordan poszedł dookoła samochodu do drzwi pasażera. Postawił tornister na podłodze i wgramolił się do środka.

– Tata też w pracy? – spytała Sarah.

Jordan skinął głową. Mark był prezesem Kendrick, Kirker & Co., wielkiej agencji PR.

– Dlaczego tak późno wyszedłeś do szkoły?

Wzruszył ramionami i wyjrzał przez okno.

– Miałem wstać, ale znowu zasnąłem.

– Mama zostawiła cię samego?

– Dyżurowała pod telefonem. Dostała pilne wezwanie.

– Cóż, dopilnuję, żebyś dotarł na miejsce. – Sarah sięgnęła za plecy i ściągnęła biały bawełniany obrus ze sterty przygotowanej na lunch. – Masz. Wytrzyj się. – Wziął go od niej i wyjechała tyłem na ulicę. Przez chwilę tylko trzymał obrus w rękach; wreszcie wytarł twarz.

Nie odrywając oczu od drogi – tu, koło pola golfowego, dwa razy omal nie potrąciła jelenia – Sarah usiłowała wywołać jakąś przyjazną reakcję tego chłopca. Nigdy nie była pewna, czy był chorobliwie nieśmiały, czy po prostu nie znosił z nią rozmawiać, ale zawsze czuła, że musi choć spróbować do niego trafić; jakoś zbyt okrutnie byłoby udawać, że go nie widzi, i jechać w milczeniu.

– W piątek wieczorem znów dla was gotuję – powiedziała. Kendrickowie zamówili na jutro kurczaka w curry z makaronem ryżowym i sosem paprykowo-limonkowym dla trzech par. Mark podejmował swoich klientów.

Jordan nie odpowiedział.

– Pewnie nudzisz się na takich imprezach, co? – Rozpaczliwie chciała wypełnić czymś ciszę, być dla niego miła. – Bywają na nich też dzieci w twoim wieku czy sami dorośli?

Jordan patrzył prosto przed siebie.

– Są i dzieci – szepnął.

– Och, to dobrze. Lubisz je?

Wzruszył ramionami i ciaśniej owinął się obrusem, jakby zmarzł. Kiedy Sarah patrzyła na niego, otulonego bielą, przypomniała sobie, że dzieci ze szkoły złośliwie przezywały Jordana „aniołkiem”, po części dlatego, że był pupilem nauczycieli, głównie jednak w wyniku czegoś, co się wydarzyło w jej obecności na próbie chóru przed koncertem. Miał to być koncert bożonarodzeniowy, chociaż szkoła nazwała go „świątecznym”, zapewne tytułem ustępstwa wobec rodzin niechrześcijańskich jak jej własna. Stała w sali gimnastycznej z klasą Danny’ego, która czekała na swoją kolej, by wyjść na scenę. Czwartoklasiści śpiewali Cichą noc, a światło reflektorów skierowało się na żywy obraz, który tworzyły dziewczynki przebrane za anioły. Jordan, stojący u boku Sarah, powiedział wtedy: „Chciałbym być aniołem”. Tak już miał, że czasem wyskakiwał z dziwacznymi uwagami nie wiadomo do kogo skierowanymi; zazwyczaj chyba nieświadomie. Na pewno tamtym razem nie zamierzał powiedzieć tego głośno, bo drgnął i zaczerwienił się na dźwięk drwiącego śmiechu dzieci, które go usłyszały.

– O ja cię! – zadrwił Billy Porter. – Jordan chce nosić sukienkę i skrzydełka.

– Zamknij się – warknął wtedy Danny.

Sarah uciszyła dzieci i zganiła Billy’ego – a później pochwaliła Danny’ego, że wstawił się za przyjacielem – ale przezwisko się przyjęło.

Teraz, w vanie, Jordan westchnął. Spojrzała na niego. Zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu.

– Dobrze się czujesz? – spytała.

Wyciągnęła rękę i dotknęła jego czoła. Zanim zdążył się uchylić, pod opuszkami palców poczuła żar jak z pieca.

– Przecież ty masz gorączkę. Jesteś chory.

Jordan odrzucił obrus i usiadł prosto.

– Niech pani tutaj stanie – powiedział naglącym tonem i wskazał ruchem głowy stację benzynową przy najbliższym skrzyżowaniu. – Muszę do ubikacji.

– Jasne. – Sarah zerknęła na niego. Będzie wymiotował? Van przejechał przez parking przy małej stacji, podskakując na nierównej żwirowej nawierzchni. Jordan trzymał się deski rozdzielczej, blady na twarzy.

– O nie. Zamknięte. Ale możemy…

– Jest toi toi – powiedział Jordan i wskazał palcem.

– Och nie, skarbie, lepiej tam nie idź… – On jednak już otwierał drzwi. – Jordan, w nich jest tak brudno. Wytrzymaj kilka minut. Zawiozę cię do czystszej ubikacji. – Wysunął się na zewnątrz i kiedy stanął na ziemi, ugięły się pod nim kolana. Podniósł plecak i zawahał się. Spojrzał na toaletę, potem na Sarah i ostrożnie postawił tornister z powrotem na podłodze.

– Pomóc ci? – zapytała, ale pokręcił głową. Przygryzł wargę, spojrzał na swój plecak i trzasnął drzwiami. Poszedł chwiejnym krokiem do kabiny i zniknął w środku. Sarah nałożyła na głowę kaptur kurtki przeciwdeszczowej i ruszyła za nim. – Jestem tutaj, pod drzwiami – zawołała, czując się bezradna. Chciała do niego wejść, ale Bóg raczy wiedzieć, jak miałaby mu pomóc, poza tym we dwoje ledwo by się tam zmieścili. Biedny chłopak. Okropnie się rozchorować w równie obrzydliwym miejscu. Pomyślała, że może dostał biegunki, nie wymiotów, bo gdyby sama miała wymiotować, wolałaby załatwić to tutaj, na powietrzu.

Kiedy wiatr zaciął w nią deszczem, poszła schronić się pod okapem budynku stacji benzynowej. Spod ławki przy drzwiach wejściowych wyłonił się żylasty brązowo-biały terier i pomerdał kikutem ogona. Poskrobała go za uszami, patrząc z niepokojem na toi toia.

Jordan był chory. Nie mógł iść do szkoły. Sarah zabierze go do swojego domu i zadzwoni do Courtney. Cieszyła się, że może oddać przyjaciółce przysługę. Co takiego się wydarzyło, że Courtney wyszła w pośpiechu i zostawiła go samego, choć na pierwszy rzut oka widać było, że jest z nim źle? To do niej niepodobne; zwykle wydawała się wręcz nadopiekuńczą matką. Kiedy Kendrickowie sprowadzili się tutaj przed czterema laty, większość nauczycieli i rodziców obawiała się, że będą mieli z nią utrapienie, bo zadała najwięcej pytań na spotkaniu organizacyjnym przed rozpoczęciem roku szkolnego. Czy w szkole jest dużo łobuzów znęcających się nad słabszymi? Czy ktoś pilnuje chłopców w szatni gimnastycznej? Czy dzieci mogą się zapisać na dodatkowe zajęcia z plastyki zamiast wuefu, jeśli uprawiają sport poza szkołą? Wszyscy zrozumieli jej obawy, kiedy poznali Jordana – drobnego, nieśmiałego samotnika, który stronił od innych uczniów i opierał się wszelkim wymuszonym próbom włączenia do życia klasy. Mimo jego dziwactw, większość dorosłych polubiła go. Był bystry, pochłaniał książkę za książką, sprawiał wrażenie pogrążonego w swoim wewnętrznym świecie. Co roku wygrywał konkurs ortograficzny.

Sarah bolało to, że inne dzieci go nie lubiły. Danny początkowo się z nim zaprzyjaźnił, bez żadnej zachęty ze strony jej i Roya, ale nawet on, miły, kochany Danny, ostatnio zaczął wyrażać się lekceważąco o Jordanie. Sarah próbowała z nim o tym porozmawiać – co się stało? pokłócili się? – usłyszała jednak tylko, że Jordan był dla niego „niemiły”. Courtney nie wyciągnęła z Jordana niczego poza tym, że Danny go „nie lubi”.

Sarah widziała się z Courtney raptem zeszłego wieczoru. Zaszalały i umówiły się bez dzieci w El Meson, ulubionej restauracji ich obu. Właściciel i szef kuchni przyszli do ich stolika, polecili najlepsze dania i gratis poczęstowali je nowymi przystawkami, nad którymi pracowali, ciekawi opinii Sarah na ich temat.

– Fajnie tu z tobą przychodzić – powiedziała Courtney, kiedy zostały same przy stoliku. – Jesteś sławna.

– Tylko w branży kulinarnej – odparła Sarah. – A ci dwaj są prawdziwymi geniuszami kuchni.

Po paru lampkach sangrii i najlepszej paelli, jaką Sarah w życiu jadła, Courtney wyznała, że według nauczycieli Jordan po feriach zimowych stał się bardziej zamknięty w sobie, jeszcze mniej towarzyski niż do tej pory, chociaż oceny wciąż miał doskonałe. To wtedy powiedziała o badaniach na Aspergera. Niebieskie oczy Courtney zaszły łzami, kiedy dodała, że zespół Aspergera częściej dotyka mężczyzn i że pierwsze objawy uwidaczniają się później niż w przypadku autyzmu. Pokazała Sarah broszurę wymieniającą między innymi „niezdarność, trudności z nawiązywaniem relacji i zachowanie odbiegające od normy”.

Sarah wiedziała, że zespołu Aspergera nie da się całkowicie wyleczyć, ale Courtney stwierdziła, że to dla niej bez znaczenia.

– Po prostu byłoby mi lżej – powiedziała – gdybym znała powód, potrafiła wytłumaczyć ludziom, dlaczego taki jest.

Choć rozmawiały dwie godziny, Courtney słowem nie wspomniała, że Jordan zachorował.

Teraz Sarah spojrzała na drugą stronę parkingu przy stacji benzynowej i próbowała siłą woli wyciągnąć Jordana z kabiny. Co ten biedak tak długo tam robił? Jakby czytając jej w myślach, mały terier podreptał przez deszcz do niebieskiej plastikowej budki. Obwąchał dolną krawędź drzwi.

Sarah wyszła z powrotem na deszcz.

– Wszystko w porządku?! – krzyknęła, dobijając się do drzwi. – Jordan? Nic ci nie jest? – Zawahała się, ale po namyśle stwierdziła, że – było nie było jest matką – nic złego się nie stanie, jeśli zobaczy go ze ściągniętymi majtkami. Pociągnęła drzwi do siebie i wybałuszyła oczy, w pierwszej chwili niezdolna zrozumieć, na co patrzy.

Jordan siedział na podłodze, twarzą do niej, z kolanami podciągniętymi do ramion. Głowa opadała mu na bok, włosy dotykały brudnej deski klozetowej. Sarah w zwolnionym tempie odnotowała wszystkie szczegóły – oczy wywrócone białkami do góry, szarą pianę kapiącą z brody na kolana, ciemną plamę w kroku dżinsów, kałużę moczu pod nim. Znów poderwała wzrok na twarz chłopca i dopiero wtedy to zauważyła: w jego szyi tkwiła igła.

Cienka strużka krwi ściekała ze strzykawki sterczącej z jego gardła.

Szczekanie teriera wyrwało ją z paraliżu.

– O mój Boże! Jordan! – Potrząsnęła nim za ramiona i mała szklana fiolka sturlała się z jego biodra na podłogę. Pochwyciła ją; na dnie przelewała się resztka bezbarwnego płynu. – Jordan? Co to jest? Coś ty zrobił? – Znów nim potrząsnęła i igła zakołysała się. Wyszarpnęła ją bez namysłu i żołądek fiknął w niej kozła, kiedy zobaczyła krople krwi, pęczniejące i skapujące na jego szyję z każdym uderzeniem pulsu.

Wcisnęła fiolkę do kieszeni kurtki, po czym chwyciła go pod pachami i wywlokła z toalety. Z nadmiaru adrenaliny i dlatego, że Jordan był znacznie lżejszy, niż oczekiwała, straciła równowagę i upadła. Jordan wylądował na plecach, wpatrzony w deszcz z otwartymi ustami, dłońmi wygiętymi pod nienaturalnym kątem, trzepoczącymi palcami. Sarah wzięła go na ręce i zaniosła do vana, obszczekiwana przez teriera. Otworzyła boczne drzwi i upchnęła półprzytomne dziecko między plastikowymi torbami pełnymi zapakowanych ryb i krewetek, po czym złapała za komórkę i zadzwoniła na pogotowie. Już w trakcie rozmowy z dyspozytorką zorientowała się, że nie potrafi określić, gdzie jest. Nie miała pojęcia, w jaką boczną ulicę skręciła, stacja benzynowa nie była oznakowana żadną nazwą.

– Nieważne. – Zatrzasnęła drzwi vana i pobiegła do drzwi kierowcy. – Zawiozę go do szpitala Miami Valley. Proszę uprzedzić SOR.

Rzuciła telefon na fotel pasażera, zanim dyspozytorka skończyła mówić.

– Jordan! Jordan! – krzyczała, wyjeżdżając ze żwirowego parkingu i pędząc zalewanymi deszczem ulicami. – Nie umieraj, nie umieraj, proszę, Jordan, nie umieraj! Mów do mnie!

Jakby w odpowiedzi zabulgotał i z jego gardła znów chlusnęły wymiociny. Rzuciwszy okiem przez ramię, Sarah zobaczyła, że dygotał, rzucał się w konwulsjach, ale dopóki słyszała jego chrapliwy oddech, nie musiała robić mu sztucznego oddychania, mogła dalej jechać. Raz po raz powtarzała jego imię, aż skręciła na parking przy oddziale ratunkowym, zlekceważywszy czerwoną tabliczkę TYLKO DLA KARETEK POGOTOWIA, omal nie staranowała drzwi wejściowych i stanęła na chodniku.

Zaciągnęła hamulec ręczny, zostawiła wycieraczki włączone, otworzyła szarpnięciem boczne drzwi vana i wyciągnęła Jordana za kostki. Chwyciła go pod pachami i zawlokła przez podwójne drzwi do rejestracji, gdzie wybiegli jej na spotkanie trzej ludzie, których znała z widzenia, wołający ją po imieniu.

– To Danny? – spytała Nancy Rhee, kiedy z pomocą sanitariusza wyciągnęła dziecko z jej ramion i położyła na oczekujących noszach.

– Nie, to nie mój syn. Nazywa się Jordan Kendrick. Syn Courtney Kendrick. Jest tutaj lekarką. Na porodówce. Zdaje się, że teraz ma dyżur. – Recepcjonistka rzuciła się do telefonu.

Nancy już wiozła Jordana, oznajmiając „Zatrzymanie akcji serca” i że potrzeba jej tego, tego i tamtego, wszystko opisane mieszaniną słów i liczb składających się na język, którym dawniej posługiwał się Roy. Sarah sięgnęła do kieszeni po fiolkę.

– Wziął narkotyki! Macie! Wziął to!

Pielęgniarka wyrwała jej fiolkę z ręki i pobiegła za Nancy.

Pielęgniarz zaprowadził Sarah do krzesła.

– Daj kluczyki, Sarah – powiedział. – Zaparkuję twojego vana. – Oddała kluczyki bez słowa i z żalem zorientowała się, że musiała spojrzeć na jego identyfikator, by przypomnieć sobie jego imię: „Alan”. Dwa lata nie było jej tutaj, w miejscu, gdzie pracował Roy i gdzie musiała go przywieźć, kiedy nadszedł nieoczekiwany koniec. Wiedzieli, że umierał, ale nie przypuszczała, że rak będzie tak szybki, tak pazerny. Zastanawiała się, czy Roy miał tego świadomość i nic jej nie powiedział. Tej ostatniej nocy siedziała tutaj, na tym samym krześle, i czekała, aż jej matka przywiezie dzieci, nie wiedziała wtedy, że powinna trzymać Roya za rękę i słuchać jego ostatnich słów. Myślała, że przyjmą go do szpitala, a potem będzie dość czasu, żeby przewieźć go do hospicjum.

Recepcjonistka oznajmiła:

– Doktor Kendrick już idzie.

Pierwsza jednak zjawiła się policja; zaprowadzili Sarah do pustego pokoju badań i poprosili, żeby opowiedziała, co się stało. Kiedy to zrobiła, puścili ją.

Świadoma, że rozminęła się z Courtney, Sarah odszukała Alana, który powiedział jej, że Jordanowi drugi raz stanęło serce i jest reanimowany. Powiedział też, że Courtney nie może się z nią teraz zobaczyć.

Po powrocie do domu zastała płaczliwą wiadomość na automatycznej sekretarce. „Proszę cię, nie mów nikomu. Proszę, z nikim o tym nie rozmawiaj. Proszę cię, Sarah”. Sarah wzdrygnęła się, słysząc histeryczny ton Courtney. Nastąpiła pauza, potem głuchy huk, jakby Courtney upuściła słuchawkę. W tle rozbrzmiały szpitalne komunikaty. Kiedy Courtney znów się odezwała, mówiła już innym głosem – opanowanym i kojącym tonem, jak gdyby to nie ona, lecz Sarah wpadła w histerię: „Proszę, byś zachowała dyskrecję, Sarah. Na pewno rozumiesz. Poradzimy sobie. Wszystko będzie dobrze”, i rozłączyła się.

Sarah nie zdążyła na lunch kółka czytelniczego. Miała kilka godzin spóźnienia. Zadzwoniła, wytłumaczyła, że wypadło jej coś pilnego, i wylewnie przeprosiła. Obiecała, że następny lunch przygotuje gratis. Gospodyni z miejsca jej wybaczyła. Potem Sarah nerwowo chodziła po domu, aż w końcu ugniotła jasnolawendową masę cukrową i zrobiła z niej do niczego niepotrzebne trzy bukiety bzów, po to tylko, żeby zająć czymś ręce.

Jej ręce. Pomasowała mały niebieski siniak na grzbiecie dłoni, ślad po dziobie matki-drozda. Pomyślała o zalanym krwią zarodku kurczaka.

Dopiero dużo później, wyjmując z vana zepsute owoce morza, zauważyła zielony tornister Jordana wciąż stojący na podłodze przed fotelem pasażera.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

Spis treści

DANNY

ROZDZIAŁ 1. SARAH