Korekta

Halina Lisińska

Agnieszka Pyśk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Danil Nevsky/Shutterstock

Tytuł oryginału

Faking Normal

Copyright © 2014 by Courtney C. Stevens

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6153-9

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Mojej mamie, która przy każdym słowie trzymała mnie za rękę; i tacie, który nad każdym słowem się modlił, i mojemu bratu, który nauczył mnie tworzyć postacie; i każdej dziewczynie i każdemu chłopakowi, którzy kiedykolwiek potrzebowali jakiegoś Bodee’ego.

Dlatego zginam kolana moje przed Ojcem, (15) od którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi bierze swoje imię, (16) by sprawił według bogactwa chwały swojej, żebyście byli przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku, (17) żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych, a wy, wkorzenieni i ugruntowani w miłości, (18) zdołali pojąć ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, (19) i mogli poznać miłość Chrystusową, która przewyższa wszelkie poznanie, abyście zostali wypełnieni całkowicie pełnią Bożą. (20) Temu zaś, który według mocy działającej w nas potrafi daleko więcej uczynić ponad to wszystko, o co prosimy albo o czym myślimy, (21) temu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen.

List do Efezjan 3:14-21

Rozdział 1

Czarna pogrzebowa sukienka. Czarne buty na obcasach. Czarna opaska na włosach. Śmierć ma swój własny styl. Cieszę się, że nie muszę ubierać się tak zbyt często.

Sukienka, którą wygrzebałam z szafy, ciągle pachnie lekko latem i chlorem. Ten zapach jest prawdopodobnie tylko wspomnieniem.

– Alexi, przesuń się trochę, żeby Craig mógł usiąść z Kaylą. – Głos mamy wyrywa mnie z ponurych rozmyślań z powrotem na pogrzeb.

Mama robi miejsce, żebym mogła usiąść bliżej niej na kościelnej ławce, więc posłusznie wsuwam się w zgięcie jej ramienia, a chłopak Kayli dołącza do naszej rodziny. Nie mówię o tym mamie, ale miło jest czuć, jak obejmuje mnie ramieniem i lekko przytula, a potem poklepuje mnie po plecach, co znaczy, że mnie kocha. Gdybyśmy nie były na pogrzebie, pewnie strąciłabym jej rękę. Ale byłoby to dość samolubne, skoro pani Lennox przez tyle lat należała do grupy modlitewnej mamy.

– Jak sobie radzi Bodee? – pyta mama.

– Ja go właściwie nie znam – odpowiadam.

– Chodzicie razem do szkoły od jedenastu lat.

Wzruszam ramionami.

– Jest biedny i nikt go nie lubi. – Dlaczego dorosłym zawsze się wydaje, że dzieci powinny się ze sobą przyjaźnić tylko dlatego, że przyjaźnią się ich matki? Fakt, że chodzicie razem na niektóre lekcje i macie obok siebie szafki w szkole nie oznacza jeszcze, że wiecie o sobie cokolwiek poza imieniem i nazwiskiem. Po drugiej stronie kościoła siedzi Rachel Tate, dziewczyna, której matka załatwiła dyrektora Jamesa w autobusie numer 32. Ja jestem młodszą siostrą Kayli Littrell. Aż do ubiegłego tygodnia Bodee był tym chłopakiem z włosami ufarbowanymi Kool-Aid, którego nikt nie lubi. Teraz będzie chłopakiem, którego tata zabił mamę. Wszyscy będą powtarzali sobie na ucho tę etykietę, ilekroć Bodee pojawi się na szkolnym korytarzu. Ale teraz będą to powtarzali z litością, a nie z pogardą.

– Byłoby miło, gdybyś wyciągnęła do niego rękę. – Widzę, że chciałaby powiedzieć coś jeszcze, ale muzyka się zmienia, więc mama odwraca się do ołtarza.

To muzyka bez słów, która sprawia, że smutnieję. Każda piosenka zasługuje na słowa. Na historię do opowiedzenia. Historia pani Lennox dobiegła końca, więc może ona sama nie potrzebuje już słów, ale potrzebuje ich Bodee. Wyciąganie ręki to jeden z tych chrześcijańskich gestów, o których mówi moja mama, ale nie mogę przecież dzielić z kimś szafy i swoich starych piłkarskich kart z kimś, kogo prawie nie znam. Zmawiam więc modlitwę i mam nadzieję, że Bodee znajdzie sobie swoją własną kryjówkę.

Ale pewnie zawsze już będzie do tego wracał. Do mamy. Do tego, że jej nie ma.

To nieodwołalna zmiana, już na zawsze. Nigdy nie przypuszczałam, że życie może dzielić się tak dramatycznie, ale może. Tak właśnie jest. Jest tylko po. I przed.

Ja miałam swoją chwilę na basenie. Bodee ma swoją przy trumnie.

Kayla odchyla się od Craiga i pyta:

– Alexi, on jest w twojej klasie?

Kiwam głową i myślę, że mogłaby mówić ciszej.

– Boże, ale brzydki – dorzuca.

– Jego mama nie żyje – mówię i przysuwam się jeszcze bliżej do mamy, choć to właściwie niemożliwe. Poza tym Kayla nie ma racji. Nie jest brzydki, tylko zaniedbany. To różnica.

Wolałabym siedzieć z Liz i Heather, ale wszyscy rodzice trzymają dzieci tak blisko siebie, jakby próbowali zmieścić się pod jednym parasolem podczas burzy. Kocham swoją rodzinę, ale wygląda na to, że nie umiem z nimi rozmawiać, kiedy jest mi naprawdę smutno. Ani z Kaylą i przyrośniętym do niej Craigiem. Ani z tatą czy mamą – nauczycielką.

– Z kim on trzyma? – naciska Kayla.

– Z nikim.

Mama znacząco spogląda na Kaylę, więc obie wbijamy wzrok w kartki z programem nabożeństwa.

Powtarzam Psalm 23 razem z resztą ludzi i zastanawiam się, czy Bóg rozważał kiedykolwiek napisanie tego psalmu w czasie przeszłym, skoro tylu pastorów czyta go na pogrzebach. Tak, choć „gdybym nawet chodziła ciemną doliną” w przypadku pani Lennox jest dokładniejsze.

– A teraz – mówi pastor – posłuchamy dwóch synów Jean: Bena i Bodee’ego.

Ben rusza przed siebie, nie podnosząc wzroku. Wyciąga z kieszeni kartkę papieru. Jest tak cicho, że słyszę szelest papieru, kiedy ją rozprostowuje. Porusza zaciśniętymi wargami, a potem rozwiera je i śpiewa – czytając i płacząc jednocześnie – fragment hymnu. Pieśń jest piękna, myślę, że muzyka to prawdziwy język rozpaczy.

– Mama zawsze śpiewała to, kiedy pracowała w kuchni. – Ben wbija oczy w sufit i mówi: – Nie wiem, jak sobie bez ciebie radzić, mamo.

Jego ból i strach wypełniają powietrze jak elektryczność. Ja też nie wiem, jak oni sobie poradzą.

– Dziękuję ci, Ben – mówi pastor. – Bodee, podejdź tutaj, synu.

Wszystkie oczy zwracają się teraz w stronę Bodee’ego, który wstaje ze swojego miejsca.

Po raz pierwszy od bardzo dawna widzę go z naturalnymi jasnymi włosami. Kiedyś uważałam, że ufarbowane na fioletowo loki miały odwracać uwagę od niedopasowanych dżinsów i nudnych białych podkoszulków, żeby wyglądał jak artysta, a nie tylko dzieciak z biednej rodziny. Teraz nie jestem już tego pewna.

Mama zdejmuje rękę z mojego ramienia, żeby otrzeć oczy trzymaną w dłoni chusteczką.

– Och, to coś niewyobrażalnego.

Nie jestem w stanie oderwać oczu od Bodee’ego. Barki ma pochylone do przodu i wygląda jak druciany wieszak, uginający się pod ciężarem mojego zimowego płaszcza. Chciałabym położyć mu dłoń na plecach i zmusić, żeby się wyprostował. Powłóczy nogami i w tym dźwięku jest ten sam smutek, co w jego zgarbionych plecach.

– Wydaje mi się, że ma na sobie stare spodnie Craiga – zauważa Kayla. – Widzisz to spłowiałe kółko na tylnej kieszeni?

– Wszyscy teraz takie noszą – mówię. Ale Kayla ma rację, widziałam nogi w tych samych spodniach oplecione wokół Kayli na naszej kanapie.

– Cóż, tak czy inaczej, do kogoś wcześniej należały. – W jej głosie pobrzmiewa współczucie. – Może powinnaś zabrać go na zakupy.

Mimo że wreszcie zdarzyło jej się powiedzieć coś życzliwego, odpowiadam niemal bezgłośnie:

– Dlaczego ty go nie zabierzesz?

– Może zabiorę.

Craig spogląda na mnie i przewraca oczami, bo wie równie dobrze jak ja, że ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebuje Bodee są opiekuńcze zapędy Kayli.

Teraz Bodee stoi na podium i już nie tylko mama potrzebuje chusteczki. Wszyscy łkają, pociągają nosami i ocierają oczy, a on chwyta się za węzeł krawata jak za poręcz w wagoniku rollercoastera.

Nie patrzy na nikogo. Przez mikrofon słychać jego urywany oddech.

No dalej, Bodee. Powiedz coś.

Ale on tylko oddycha i znowu jedną ręką pociąga za krawat, a drugą wpycha do kieszeni starych spodni Craiga. Szarpię fałd swojej sukienki. Kayla robi to samo. Mama ściska dłoń taty. Wszyscy w kościele wiercą się, poruszeni widokiem Bodee’ego.

– Biedne, biedne dziecko – szepcze mama.

Patrzę, jak Bodee tonie, a w głowie słyszę słowa piosenki.

Sam

Przed tym całym tłumem.

Sam, w tym koszmarnym śnie.

Kim jestem w tej strasznej ciszy?

Czy oni słyszą mój krzyk?

Zastanawiam się, czy Bodee zna tę piosenkę. Pewnie nie. Przez chwilę zabawiam się myślą, że mogłabym napisać tekst z tyłu programu i w poniedziałek zostawić go w jego szafce. Ale on mógłby to źle zrozumieć.

Mój tajemniczy kolega ze szkolnej ławy nie zrozumiałby tego źle. Napisał dokładnie ten tekst ołówkiem na mojej ławce w pierwszym tygodniu roku szkolnego. Ósmego września. Dziewiętnaście dni po tym, jak zmieniło się moje życie.

Wątpię, by słowa przypadkowej piosenki mogły pomóc Bodee’emu.

On nic dzisiaj nie powie.

Jakby ktoś go zakneblował. Skradł mu wszystkie słowa.

Bodee zbiega nagle z podwyższenia i ucieka bocznymi drzwiami.

– Idź – mówi mama.

Choć raz intuicja podpowiada nam to samo. Uderzam kolanem w podpórkę na modlitewnik z ławki przed nami. Dźwięk oznajmia wszystkim, co robię i skutecznie kończy ciszę, która zapadła w kościele po ucieczce Bodee’ego. Craig podtrzymuje mnie, kiedy przeciskam się obok niego i Kayli.

– Dobry pomysł – mówi Craig, kiedy wychodzę.

Nie idę za Bode’em, bo mama mi kazała, ani dlatego że Craig uważa, iż powinnam to zrobić. Po prostu wiem, jak to jest samotnie stawiać czoło ciszy.

Bodee jest w ogrodzie na tyłach. Kiedy wreszcie do niego docieram, jestem zdyszana, ale co tam, sytuacja i tak jest krępująca. Całe to współczucie, czy co to tam jest, skończy się dzwonkiem za pięć ósma w poniedziałkowy ranek. Na szkolnym korytarzu widać każdą różnicę, a nas różni niemal wszystko. Przyjęta, odrzucony. Robi zakupy w galerii handlowej; w ogóle nie robi zakupów. Siedzi cicho, chyba że jest z przyjaciółmi; zawsze cicho siedzi. Ale dziś coś nas też łączy, coś więcej niż nazwiska na literę L.

Oboje straciliśmy coś, czego już nigdy nie odzyskamy. Mała betonowa ławeczka chwieje się, kiedy dokładam do niej swój ciężar. Bodee podnosi na mnie wzrok tylko na tyle, żeby zobaczyć, kim jestem. Nie wydaje się zaskoczony faktem, że wyszłam za nim, a jego wzrok nie mówi „chcę być sam”.

Czas popłynąłby szybciej, gdybym coś powiedziała, ale nie zależy mi na tym. Zastanawiam się jednak, co Liz i Heather myślą na temat mojej nagłej akcji i czy ktokolwiek w kościele wierzy, że za chwilę tam wrócę z naprawionym, elokwentnym Bode’em.

Ale ja nie proponuję mu, żeby wrócił do kościoła, i nie mówię, że wszystko będzie dobrze. Po prostu siedzę obok, nasze uda dzielą najwyżej jakieś dwa centymetry. Bodee strzela kostkami dłoni, a ja gapię się na pęknięcie w betonie, w którym rośnie sobie jakiś mały zielony chwast.

Kiedy wychodzi do nas pastor, mówię wreszcie:

– Widzimy się w poniedziałek?

– Taa…

I to wszystko. Zostawiam Bodee’ego na ławce. Teraz przestrzeń między nami jest elastyczna, rozciąga się od dwóch centymetrów do wielu metrów. Wracam do mamy, która całuje mnie w czoło.

– Kocham cię, Lex – mówi.

– Ja ciebie też – odpowiadam i myślę o tym, że do Bodee’ego już nikt tak nigdy nie powie.

Rozdział 2

Życie zaczyna się podczas czwartej przerwy.

Nie z powodu psychologii, ani dlatego, że to jedyne zajęcia, na które chodzę razem z Heather, ani dlatego, że zaraz potem jest obiad. Chodzi o stolik i teksty piosenek. A ponieważ jest poniedziałek, zabieram się do nich.

O czym powinnam napisać dzisiaj? O pogrzebie? Dziewczynach, które rozmawiają z chłopakami, których prawie nie znają? Seksie? O tym, że dziewczyny boją się seksu? Nie. Nie naruszę tej iluzji, bo większość chłopców uważa, że dziewczyny są tak samo napalone, jak oni. Cała ta maskarada z Tekstowym Chłopakiem przypomina bardziej czytanie romansu. Miłość pisana ołówkiem jest bezpieczniejsza niż ta w życiu. Wybieram więc fragment popkultury opisujący cały mój tydzień po pogrzebie.

Masz chwilkę?

Mogę cię poprosić

byś przejął kontrolę?

Heather nachyla się, by przeczytać, co napisałam.

– Nie ma mowy, że twój Tekstowy Chłopak to zrozumiał. A jeśli zrozumie, to na bank jest to jakaś dziewczyna, która tylko się z ciebie nabija.

– To nie jest dziewczyna. Już o to pytałam.

– Nie możesz wierzyć we wszystko, co jest napisane na stoliku – zauważa Heather. – Na moim ktoś wyrył „Mark kocha Lisę”, i jeszcze to podkreślił. A wszyscy wiedzą, że jedyną osobą, którą kocha Mark, jest Mark.

Stolik Heather kłamie, ale liczę na to, że mój mówi prawdę.

– Uuch – mruczy Heather, na widok mojej miny. – Jeśli tak bardzo chcesz, żeby to był facet, to jest facet. Jestem pewna, że Kapitan Liryka będzie pasował do ciebie tak, jak te teksty, które sobie piszecie. Ale na wypadek gdyby było inaczej, Dane wybiera się z nami jutro na mecz.

Ścieram słowo „chwilka” i piszę je jeszcze raz, wyraźniej.

– Dlaczego zawsze mi to robisz? – pytam. – Nawet nie znam Dane’a.

– Cóż, to kuzyn Colliego, a ja dałam ci prawie dwa miesiące na poznanie Kapitana Liryki. Ponieważ nawet nie spróbowałaś dowiedzieć się, kto to jest, przejmuję kontrolę nad twoim kalendarzem towarzyskim. To jest drabina, skarbie, a ty stoisz w miejscu. On jest przynajmniej przystojny.

– To, że ty masz Colliego nie oznacza, że wszyscy inni chcą mieć to, co ty.

– Mówimy o meczu, nie o zaręczynach.

– Dzięki Bogu.

– I, och, sama wiesz, że chcesz tego, co mamy ja i Collie.

– Uch, nie. Nie chcę.

Na samą myśl o czymkolwiek przypominającym związek robi mi się niedobrze. Pierwsza randka jest zwykle bezpieczna, bo wiadomo, że facet, który próbuje się do ciebie dobierać na pierwszej randce to dupek. Ale facet, który spotyka się z tobą od pół roku i nie próbuje się do ciebie dobrać, na pewno ma problem z orientacją. Tak przynajmniej mówi Kayla.

– Ciągle rozmawiasz z Colliem?

Heather wie, że odpowiedź brzmi „nie”, bo ciężko ich rozdzielić choćby na minutę, a on nie może się do nikogo odezwać, żeby ona o tym nie wiedziała. Ale ona ciągle szuka odpowiedzi o mojej przyjaźni z Colliem w dzieciństwie.

– Od lata już nie – mówię zgodnie z prawdą.

– Dziwne – mówi, ale przyjmuje moją odpowiedź, potrząsając głową.

– Coś nie tak?

– Nie. Po prostu ostatnio nie mamy o czym rozmawiać.

– Moglibyście rozmawiać o mnie.

– Nigdy o niczym innym nie rozmawialiśmy.

– Więc nie chcesz chłopaka, ale chcesz Kapitana Lirykę.

– Nie wiem nawet kto to jest – mówię. – Szkoła jest nudna, i te teksty na stoliku to jedyna rzecz, która jest w stanie jeszcze pobudzić moją ciekawość.

Rumienię się jeszcze zanim Heather rzuca:

– Powiedziałabym, że pobudza to nie tylko twoją ciekawość.

– Panie na końcu sali – odzywa się pani Tindell, nasza nauczycielka. – Możecie cisze? Dobrze? Inne grupy starają się pracować.

– Tak, proszę pani – odpowiadam.

Heather pisze „PRACOWAĆ?” wielkimi literami w swoim zeszycie, a potem podnosi go, żeby ukryć uśmiech. Widać zza niego tylko dwa brązowe warkocze, z którymi wygląda trochę jak Heidi w bibliotece. Spuszczam głowę, żeby się nie roześmiać; ta fryzura jest tak zabawnie staroświecka.

Heather przysuwa trochę swój stolik do mojego, nogi stolika skrzypią na podłodze jak sowa. Obie chowamy się za książkami i czekamy, aż pani Tindell znowu na nas spojrzy.

– Może Dane jeszcze ci się nie podoba, ale musisz zrobić coś, żeby otrząsnąć się z tej ratowniczej misji Bodee’ego na pogrzebie. Wierz mi, zaczniesz się spotykać z Danem i za chwilę nikt niczego nie będzie pamiętał.

Patrzę na nią tak, że mogłabym wzrokiem rozczesać jej te warkoczyki.

Heather przewraca oczami.

– Spotykać znaczy całować, Lex. Wiem, że jesteś dziewicą, boisz się i tak dalej.

– Nie boję się. – Odruchowo zniżam głos, bo pani Tinddell znowu patrzy w naszą stronę i zasłaniam się pierwszą wymówką, która wydaje się w miarę wiarygodna. – Po prostu wolę poczekać na właściwego faceta. Wiesz co? Zbyt wielu chłopaków w tej szkole pod pewnymi względami nosi jeszcze śpioszki.

– Rany, ty i Liz osiwiejecie, zanim będę mogła z wami pogadać o tych sprawach.

– Liz nie pójdzie do łóżka z chłopakiem z Rickman.

– Tak mówi Pan – dorzuca Heather.

Liz ma całą masę jasnych loków, sporo podkoszulek w stylu vintage, i postanowienie, żeby czekać. Heather nie chodzi z nami do kościoła, więc niewiele wie o pierścionkach czystości, ślubowaniu zachowania dziewictwa, i tak dalej. Uważa, że nawet ludzie, którzy noszą te pierścionki, zdejmują je i zakładają tak lekko, jakby były posmarowane masłem. Ale Liz traktuje to poważnie. To, co u mnie wypływa ze strachu, u niej jest wynikiem przekonań.

– Przepraszam – mówi Heather. – Jestem niesprawiedliwa. Nie chciałabym, żebyś zrobiła to z kimś, kogo nie kochasz. Tylko bardzo chciałabym móc z kimś o tym rozmawiać. – Jej oczy ciemnieją i wilgotnieją, a ja zdaję sobie sprawę, że to jakaś ważna chwila. – Wiesz, Collie i ja bardzo się do siebie zbliżyliśmy.

Heather rzadko zdejmuje z twarzy maskę. Z nas trzech to ona zawsze mówi najwięcej, ale pod wszystkimi tymi śmiałymi słowami o seksie najwyraźniej kryje się jeszcze dziewica. Staram się nie wydawać zbyt zaskoczona.

– Skoro oboje chcecie, dlaczego jeszcze tego nie zrobiliście? – pytam.

Pani Tindell nie patrzy na nas. Heather mówi ledwie dosłyszalnym szeptem:

– Boję się, że znajdzie sobie inną.

– Więc czemu ciągle z nim jesteś?

Znam odpowiedź, zanim jeszcze Heather otwiera usta.

– Bo nie cierpię być sama.

Ja jestem zwyczajna, ale Heather jest piękna. Znalazłaby kogoś, kto by ją kochał, ale przykleiła się do Colliego; tkwi przy nim od lat.

– Samej nie jest tak strasznie.

– Nie wiem. – Wzdycha. – Chciałabym pogadać o tym z Liz, ale ona tego nie rozumie.

Jestem dobrą przyjaciółką numer 2, więc mówię:

– Rozumie. Powinnaś z nią porozmawiać.

Heather bazgrze swoje imię na pustej kartce, a obok imię Colliego.

– Ty tak robisz? Dzwonisz do Liz?

– Nie. – Udaję zrozpaczoną minę. – Ale jak sama zauważyłaś, mnie nie ma nawet na towarzyskiej drabinie. Więc nie mam nic do powiedzenia.

Nie zazdroszczę Heather. Jej najlepsza przyjaciółka jest zdeklarowaną dziewicą, a prawie najlepsza przyjaciółka ma poważne zahamowania.

– Ale mogłabyś mieć – mruczy.

Z tego, jak mruży oko domyślam się, że mówi o Danie. Czy kimkolwiek innym. I o mnie. Że jestem beznadziejną seksualną dewiantką. Ale ja nie jestem w stanie myśleć w ten sposób o Danie. Ani o nikim innym. Ale nie mogę jej tego powiedzieć.

– Nie, nie rozumiesz – mówię.

– To ty nie rozumiesz. I ja też, tylko czego innego.

Jest sfrustrowana, za nas obie. Ale Heather naprawdę nie rozumie. Nawet gdybym zebrała się na odwagę i powiedziała jej, dlaczego nie interesują mnie wypady do sklepów z bielizną, gadki o seksie czy marzenie o Danie w samych skarpetkach, mnie w niczym by to nie pomogło.

On ciągle sterczałby na korytarzu, a ja ciągle musiałabym go mijać. Ciągle byłby częścią mojego życia. Które zmieniłoby się tylko na gorsze, gdybym im powiedziała.

Bo wtedy już by o tym wiedziały, a to jest coś nieodwracalnego. Nie mogłabym już tego cofnąć.

– Może pewnego dnia poznasz Kapitana Lirykę i będziesz gotowa – mówi Heather. – Ale musisz mi obiecać, że kiedy ten dzień nadejdzie, o wszystkim mi opowiesz.

– Jasne.

– Serio? Bo czułabym się o wiele lepiej, gdybym wiedziała, że nie byłam jedyna.

Serce bije mi mocno, kiedy starannie dobieram słowa.

– Obiecuję, że do ciebie pierwszej zadzwonię.

Na ustach Heather pojawia się złośliwy uśmieszek i jej niepewność znika.

– Nawet jeśli to będzie Bodee Lennox.

– Nawet jeśli. – Kartka papieru, którą dała nam na początku lekcji pani Tindell ciągle jest pusta, więc mówię: – Hej, lepiej się do tego zabierzmy.

– Zrobię od jeden do pięć, a ty od sześć do dziesięć, dobrze?

Kiwam głową i otwieram książkę na właściwej stronie. Do tej pory miałyśmy same szóstki. Kiedy nasza nauczycielka, pani Tomlin, wróci z urlopu macierzyńskiego, wreszcie skończą się głupie ćwiczenia. Przeczytałam ten rozdział w czasie weekendu, więc odpowiadam na swoje pytania w kilka minut. Zostają mi jeszcze trzy minuty na myślenie o Kapitanie Liryce, Danie i Bode’em.

Pokrewna dusza. Randka. Znak zapytania. W tej kolejności. Żaden z nich nie chciałby mnie, gdyby znał prawdę. Ja zresztą też tak naprawdę żadnego z nich nie chcę.

Wiem, że zmuszę się do spotkania z Dane’em jutro wieczorem, żeby sprawić przyjemność Heather. Liz ma treningi jakiejś sztuki walki, której nazwy nie jestem w stanie wymówić, więc nie mogę liczyć na jej pomoc. Do diabła z jej skrzywieniem Karate Kid.

– Co mam włożyć? – szepczę.

– Coś, co nie zasłania cycków.

– Jakich cycków?

– Po prostu włóż ten stanik, który kupiłam ci na urodziny i obcisły podkoszulek. Może ten czerwony z zatrzaskami.

Nie mam już tego stanika, ale potrząsam głową. Może spytam Liz, w co mam się ubrać.

Cała ta randka to duży problem. A jeśli Kapitam Liryka wie, kim ja jestem? Może pomyśleć, że zależy mi na Danie. Ta randka z Dane’em może zniszczyć jedną rzecz, która pozwala mi wytrwać w szkole. Może sprawić, że Kapitan nigdy nie wyzna, że zawsze chciał zostać księdzem, co zmieniło się tego dnia, kiedy ujrzał mnie na szkolnym korytarzu, a ja nie będę miała okazji zapewnić go, że jego celibat ani trochę mnie nie przeraża. Bo nie mogłabym pozwolić, żeby nas to rozdzieliło.

Jestem bardziej podobna do Heather, niż ona przypuszcza. Panicznie się boję i mam nadzieję, że jakiś chłopak pokocha mnie pewnego dnia, mimo że jestem taka pokręcona. A Dane zapewne jednak nie szuka miłości.

Poza tym biorąc pod uwagę jak wściekła będzie Heather, jeśli znajdę jakiś sposób, żeby dać kosza Dane’owi, i tak nie mam pojęcia, co powiedzieć Bodee’emu. Jeśli w ogóle cokolwiek.

Mama ujęła to doskonale – „biedne dziecko”. Dzisiaj ludzie mówili tak o nim przez cały dzień. Podobno ktoś z drużyny futbolowej spytał go po godzinie wychowawczej, czy nie chciałby usiąść z nimi przy stoliku w stołówce. Słyszałam też, jak jedna nauczycielka mówiła do drugiej, że podwiozła go rano do szkoły. Podejrzewam, że ma przed sobą jakiś tydzień łaski, potem wróci do statusu dzieciaka od KooAid a uwaga szkoły przylgnie do kolejnej tragedii.

Wyszło na to, że mamy dzień niebieskich włosów. Bardzo stosownie, pomyślałam podczas naszej rozmowy tego ranka, kiedy i ja włączyłam się we współczujący szkolny chór.

– Cześć – powiedziałam. A on na to:

– Cześć.

Potem powiedziałam:

– Do zobaczenia.

A on:

– Dzięki, uch, wiesz za co.

Wtedy ja zatrzasnęłam swoją szafkę i odeszłam.

Bodee jest jak wysokie, uschłe drzewo w środku zielonego lasu. Albo choinka zimą, otoczona przez dęby. Trudno nie zwrócić na niego uwagi. On pierwszy przyciąga uwagę.

Po tamtej nasiadówce pod kościołem w sobotę zaczęłam się zastanawiać nad tym wszystkim, czego o nim nie wiem. A to długa lista.

Nie wiem nawet, jakiego koloru ma oczy, bo właściwie nigdy na nikogo nie patrzy. Zielone? Niebieskie? Brązowe, jak ja? Zabawne, jakie znaczenie ludzie przypisują oczom, podczas gdy liczba ich kolorów jest naprawdę bardzo ograniczona. Wątpię, czy ktokolwiek byłby zadowolony z pudełka kredek, w którym byłyby wyłącznie kolory oczu. Bodee może mieć też krzywe zęby, bo nawet w tych rzadkich chwilach, kiedy się uśmiecha, jego usta pozostają zamknięte.

No i co kryje się pod tą strzechą niebieskich włosów, poza bólem?

Heather przestaje pisać; cichnie poskrzypywanie jej ołówka.

– Uczysz się tych lekcji do przodu, czy jak? – pyta.

Oczywiście, że tak, właśnie dlatego zawsze kończę przed nią. Nic nie mogę na to poradzić; moja mama jest nauczycielką. Ale mówię:

– Nie.

Bo nie mogę się przyznać do takiego poziomu odpowiedzialności.

No i zadania domowe pomagają mi nie chować się w szafie.

Ta szafa to moje przekleństwo i sanktuarium jednocześnie. Chowam się w niej, przynajmniej na godzinę, każdego dnia. Zwinięta i opatulona. Z ramionami wokół kolan próbuję zmusić swój umysł, by wyszedł z trybu „przed i po”. Co jest beznadziejne. Bo chowanie się za komiksami, kartami futbolowymi, pluszakami i starymi książkami nigdy tak naprawdę nie działa.

– Myślisz o Danie?

– Nie mogę przestać – odpowiadam.

Dzwoni dzwonek i Heather wrzuca zeszyt do swojej wielkiej torby.

– Ojej, obiad. Pizza czy coś z torebki?

Na ogół jedzenie z torebek jest bezpieczniejsze, ale mój żołądek nie radzi sobie z ulubionym serowym popcornem Heather.

– Pizza.

– Zobaczymy się w stołówce. – Heather rusza do drzwi, podczas gdy ja niespiesznie wstaję od stolika. Jutro, jeśli wszechświat całkiem o mnie nie zapomni, ktoś napisze poniżej odpowiedź. I na pięćdziesiąt trzy minuty będę mogła uciec od rzeczywistości.

Idę korytarzem ze spuszczoną głową i słuchawkami w uszach i zatrzymuję się dopiero przy swojej szafce. Zbyt wielu ludziom zdarza się upuścić tacę, kiedy są objuczeni książkami, więc wolę zostawić swoje tutaj i dopiero później ustawić się w długiej kolejce po obiad.

Bodee’ego nie ma przy szafkach.

Może nie ma jeszcze przerwy obiadowej, a może już cieszy się swoim nowy statusem kumpla drużyny futbolowej. Z drugiej strony, gdyby to moja mama nie żyła, siedziałabym w łazience, z rozmazanym tuszem do rzęs na twarzy.

Wiem, że to, gdzie jest Bodee, to nie moja sprawa, ale czuję, że milczenie spod kościoła jakoś nas łączy i odkrywam nagle, że interesuje mnie, czy wszystko jest z nim w porządku.

Czy on tylko udaje, że tak jest.

Bodee to naprawdę nie moja sprawa. A jednak wyszłam za nim wtedy na pogrzebie. Zadaję sobie pytanie, dlaczego to zrobiłam i znam odpowiedź.

Bo ja też udaję.

Rozdział 3

Budzik dzwoni i wyrywa mnie ze snu, zaledwie po paru godzinach, które udało mi się przespać. Czeka mnie normalny szkolny dzień, a noc nie zaliczała się do najlepszych.

Jestem pod prysznicem, kiedy Kayla puka do drzwi.

– Lex, pospiesz się. Craig musi siusiu.

– A dlaczego nie może skorzystać z twojej łazienki? – krzyczę.

– Bo tam jest tata. Pospiesz się, bo inaczej Craig spóźni się do szkoły.

Co on tu właściwie robi za piętnaście siódma rano? Mieszka przy tej samej ulicy. I ma własną łazienkę. Czy oni naprawdę muszą się widzieć, zanim on pójdzie do szkoły, a ona do pracy?

– Minutka! – wrzeszczę.

Prysznic pozwala mi zachować zdrowie psychiczne. Przynosi spokój. Zdaje się, że dziś rano jednego i drugiego nie będzie za dużo.

Ale lepiej unikać kłótni z Kaylą, więc przełykam frustrację z powodu faktu, że muszę się spieszyć przez Craiga (ulubionego nauczyciela wf naszego liceum) i zmieniam prysznic na szafę.

Wśród znajomych ubrań, butów i przedmiotów z dzieciństwa, ze słoniem Binky przyciśniętym do brzucha, czuję się ciut lepiej. Jest tu mój różowy zeszyt pełen bazgrołów z czasów podstawówki. Stary szkicownik. Kombinezon astronauty z balu przebierańców. Te rzeczy służą już tylko poprawianiu mi nastroju, więc je zachowuję.

Tak jak swoją tajemnicę.

Tego ranka tajemnica pokazuje pazury. Wspina się po ściankach żołądka, skręca jelita, przyprawia o dreszcze i zgagę. Palący kwas podchodzi mi do gardła. Gotów eksplodować.

Muszę go powstrzymać, zanim zaleje całe moje życie.

Ale zastanawiam się, dlaczego w ogóle muszę starać się nad nim panować. Przecież powinnam być na niego zła.

Powinnam chcieć urwać mu jaja i podać na obiad na srebrnej tacy.

– Twoja męskość, ty draniu. – Tak mówię do niego w wyobraźni.

Ale w rzeczywistości tak nie mówię. Nie snuję też żadnych innych okrutnych kastracyjnych wizji. Prawdę mówiąc, w rozmowie jestem dla niego zazwyczaj miła. On pewnie uważa, że mam gdzieś to, co się stało. Biorąc pod uwagę, że później, ten jeden raz kiedy o tym rozmawialiśmy, machnęłam na to wszystko ręką. Mówiłam wtedy różne bzdury w rodzaju „W porządku” i „Rozumiem”, albo „To mogło się zdarzyć każdemu”, więc on pewnie jest przekonany, że dostałam od niego dar doświadczenia.

Problem w tym, że ja nie jestem na niego zła. Nie jestem zła na rodziców. Ani na Kaylę. Ani moje przyjaciółki. I to nie jest też wina szkoły.

Tylko moja.

– To ty jesteś głupia, idiotko. Pozwoliłaś mu na to. Pozwoliłaś mu. – Zakrzywiam palce. Paznokcie rozdzierają delikatną skórę na karku.

– Pozwoliłaś mu. – Wczorajsze strupy znów są pod moimi paznokciami.

Nie ma znaczenia jak mocno drapię, mój umysł nie przestaje powtarzać tych słów.

Krew spływa na kołnierzyk bluzki, która nie trafi do rodzinnego kosza na pranie.

– Pozwoliłaś mu. Pozwoliłaś. – Boże, gdybym tak mogła wykrwawić go z mojego życia.

Gdybym tylko mogła sprawić, by to na zewnątrz bolało bardziej niż to wewnątrz.

Żeby powstrzymać się od dalszego drapania, otwieram drzwi i wbijam wzrok w sufit mojego pokoju. Wstrzymuję oddech i odruchowo zaczynam liczyć. To przymus, nie ma od niego ucieczki. Muszę to robić.

Jeden. Dwa. Trzy. Cztery. Pięć. Sześć. Siedem. Osiem. Dziewięć.

Nie mrugaj.

Oczy zaczynają mnie piec.

Dziesięć. Jedenaście. Dwanaście. Trzynaście. Czternaście. Piętnaście. Nie mogę mrugnąć. Już prawie skończyłam.

Szesnaście. Siedemnaście. Osiemnaście. Dziewiętnaście.

Mrugam.

Cholera.

Nieważne. Zacznę od nowa i spróbuję dojść do dwudziestu trzech.

Czasami stoję na łóżku i przesuwam dłonią po szczelinach otworu wentylacyjnego jakby była to jakaś forma alfabetu Braille’a. Ze szczelin wieje na mnie zimnym powietrzem. Dwadzieścia dwa otwory zionące ciemnością. Dwadzieścia trzy jasne miejsca. Ciężko policzyć je wieczorem, kiedy zlewają się ze sobą w jedną płaską czarną dziurę.

Teraz rozumiem już te dziewczyny ze szkoły, które się tną. Kiedyś myślałam, że to idiotki, które nie wiedzą jak sobie poradzić. Teraz wiem już, że sobie radzą. Tylko nie tak dobrze jak ja.

Nikt nie wie o moim liczeniu, nikt dotąd nie zauważył niczego na mojej szyi. Nawet mama, a ona jest bardzo spostrzegawcza. Mam nadzieję, że mój ból jest niewidzialny. Nie chcę, żeby ktoś odesłał mnie do specjalistów od świrów: nauczycieli, rodziców, lekarzy, terapeutów. Kiedy pojawiają się spece, znikają przyjaciele. Już to widziałam.

A moja przyjaźń z Heather i Liz i tak trzyma się na cienkim włosku.

Rodzice zrozumieliby mój ból, ale Boże, te wszystkie komplikacje. Byłyby krzyki, awantury i płacze. Litość. Potem, kiedy zostałyby wylane już wszystkie łzy i zmówione wszystkie modlitwy, zaczęłyby się kazania o przebaczeniu.

Które znam już na pamięć.

Niemal słyszę ich głosy.

– Alexi, musisz zrozumieć, jak cierpiał, skoro zrobił ci coś takiego. Jeśli mu nie wybaczysz, zje cię to żywcem.

Obserwowaliby mnie jak jastrzębie. I jeszcze bardziej zrujnowaliby mi życie.

Niczego nie potrzebuję i już mu wybaczyłam – no dobrze, przeszłam ponad tym – więc używam paznokci. Gapię się na wentylację i liczę. I trzymam język za zębami.

Heather pojawi się tu za kilka minut, a ja nie jestem gotowa. Ciągle nie jestem w stanie doliczyć dalej niż do dwudziestu, nie mrugając, ale daję sobie jeszcze minutę spokoju w szafie.

Sześćdziesiąt sekund później wycieram krew nawilżaną chusteczką dla niemowląt. Szyja pali mnie i jest czerwona, ale koszulka polo zakrywa większość śladów.

– Lex, Heather już jest. Tosty gotowe! – krzyczy mama.

Moja bluzka na randkę z Dane’em, chociaż nie ta czerwona, którą sugerowała Heather, jest już w plecaczku. Zamykam drzwi szafy, chwytam torby i wychodzę z pokoju.

– Dobrze spałaś? – pyta mama, kiedy wchodzę do kuchni.

– Policzyłam wszystkie moje owieczki – mówię. Otwór wentylacyjny dostał nową nazwę. Wpycham kawałek tosta do ust. – Pamiętaj, że idę dzisiaj na mecz. Powinnam być w domu koło ósmej.

– Ktoś cię podwiezie? – Mama grzebie w misce na kuchennym blacie, więc wiem, że znowu zapodziała gdzieś swoje okulary do czytania.

– Są koło twojego fotela – mówię. – Tak, ktoś mnie podwiezie.

Mama całuje mnie w czoło, jak każdego ranka.

– Baw się dobrze na meczu. Aha, jak wrócisz będzie małe spotkanie rodzinne.

Wpycham do ust resztę tosta, żeby nie musieć odpowiadać.

– Przestań mi tu kręcić nosem.

Jej głos jest rozbawiony, więc wiem, że mogę odpyskować.

– Przestanę kręcić nosem, jak przestaniemy odbywać te spotkania.

Mama wrzuca plastikowy kubek, który zostawiłam wieczorem na blacie, do zlewu.

– Wolałabyś, żebyśmy cię nie pytali o zdanie?

– To bez znaczenia, bo przecież i tak nie bierzecie go pod uwagę.

– Zrobimy to tym razem. – Mama ma łzy w oczach. Co nie jest aż tak niezwykłe, ale wyraźnie chodzi o coś złego. Kayla i ja mamy listę rzeczy, które przyprawiają mamę o łzy, siedem stron. Wyciągamy ją czasem, dla żartu.

Heather trąbi.

– Idź, bo się spóźnisz. Nikt nie umiera. Wiem, o czym myślisz.

Otwieram drzwi i chowam się za nimi.

– Powiedz, że to nic złego.

Nie patrzy na mnie, ale mówi:

– To nic złego.

Liz wpuszcza mnie na tylne siedzenie samochodu Heather.

– Kolejny dzień w Littrell-topii? – pyta Heather.

Zapinam pas.

– Wieczorem będzie spotkanie rodzinne.

Heather podnosi okulary przeciwsłoneczne i patrzy na mnie groźnie w lusterku.

– Nie próbujesz tego wykorzystać, żeby nie iść z nami na mecz.

– Chciałabym – żartuję. – Ale nie, spotkanie ma być później. Mama twierdzi, że nie chodzi o nic złego.

– Jestem pewna, że tak jest – mówi Liz współczująco. – Mama by cię nie okłamywała. Więc co myślisz o Danie? Heather opowiedziała mi wszystko przez telefon.

– Więc gadałyście o chłopakach wczoraj wieczorem? – pytam.

Teraz Heather nie patrzy już groźnie. Rzuca mi spojrzenie, które mówi: „Nie rozmawiałyśmy o seksie”.

– Tak – rzuca Liz. – To znaczy głównie to o tobie i Danie.

– Świetnie. Heather wspominała ci, że nie potrzebuję chłopaka?

– Owszem. – Liz klepie Heather po udzie i mówi: – Wiesz, że czujemy, jak gapisz się na nas tym suczym wzrokiem, no nie?

Heather chichocze jak hiena. Podskakuję przypięta pasem, kiedy samochód skręca za róg. Heather ma fantastyczny śmiech.

– Suczy wzrok. Nie mogę uwierzyć, że to powiedziałaś. Alexi, zadzwoń do tego waszego Brata i poskarż się, że nasza koleżanka używa brzydkich słów.

– Jestem pewna, że Brat Jakub nie byłby wcale taki zaskoczony – mówi Liz, ale jest czerwona na twarzy.

Ja też czuję się winna, kiedy przeklinam. Ale robię to tylko wtedy, kiedy jestem naprawdę zdenerwowana. A nawet wtedy żałuję, że nie ma innych słów na „pieprzyć” albo „cholera” czy „gówno”, ale gdyby nawet istniały, też czułabym się winn, gdybym ich używała.

– Suczy wzrok – powtarza znowu Heather. – Ja jestem w tym mistrzynią.

Naprawdę jest, i wszystkie o tym wiemy, więc znowu zaczynamy się śmiać.

Samochód też ma dobry. Docieramy do szkoły i mamy jeszcze czas pójść do szafek przed godziną wychowawczą.

Idę korytarzem ciągle rozbawiona, z uśmiechem na twarzy, którym obdarzam Bodee’ego.

Ciągle ma niebieskie włosy, ale to chyba resztki koloru z wczoraj. Cały wydaje się wczorajszy, ale z drugiej strony, jak to poznać w przypadku faceta, który codziennie chodzi tak samo ubrany? Zastanawiam się, czy to ciągle te same rzeczy, czy ma kilka identycznych zestawów.

Bodee odpowiada mi uśmiechem.

Ten uśmiech słychać; to niemal westchnienie szczęścia.

– Cześć – mówi.

Rany, wracamy do korzeni. Pochylam się, żeby otworzyć szafkę.

– Cześć – odpowiadam. – Włosy ciągle niebieskie.

– Tak. – Drzwiczki jego szafki, która jest nad moją, nie wydają żadnego dźwięku, kiedy je zamyka. Ale Bodee naprawdę na mnie patrzy. – Szyja ciągle czerwona – dodaje.

Szczęka mi opada. Ręką odruchowo zaczynam przygładzać i poklepywać i tak proste włosy na karku, żeby nikt inny nie zobaczył tych małych ran.

– Robię to przez sen – mówię.

– Ja też. Budzę się rano i mam włosy innego koloru.

Odrzuca włosy do tyłu, a to, co mówi, to ani żart, ani złośliwość. Jego głos jest miękki, trochę podobny do głosu mojego taty. Dzięki temu ja też mówię spokojnie:

– Nie mów o tym nikomu.

To słowa zombie. Natychmiast żałuję, że powiedziałam Bodee’emu to, co zostało powiedziane mnie.

On znowu się uśmiecha. Ale tym razem, ponieważ odrzucił włosy do tyłu, widzę jego oczy. Są brązowe.

– Nie miałbym komu – mówi.

Wchodzimy do sali razem, ale w takiej odległości, że zmieściłyby się między nami wózek na kije golfowe. Podczas gdy ja dowiedziałam się o Bode’em tyle, że ma brązowe oczy, on zdążył poznać fakty z mojego życia, którymi nie podzieliłam się dotąd nawet z najlepszymi przyjaciółkami.

To wszystko zmienia. Bo co ja na niego mam?

Że ma wczorajszy kolor włosów.

Nie mam żadnego powodu zakładać, że on komuś jednak nie powie. Może nowemu kumplowi z drużyny futbolowej, kumpel powtórzy Rayowi na treningu, Ray powie przez telefon Liz, Liz powie Heather, a potem obie pójdą z tym do moich rodziców. Czy zrobiłyby to?

A może Bodee już komuś powiedział. Swojej mamie, zanim zginęła, a ona powiedziała mojej mamie na spotkaniu modlitewnym.

O Boże, moi rodzice wiedzą.

To na pewno jest przyczyna tego rodzinnego spotkania. To nic złego, w rodzaju nowotworu. To coś dobrego, w rodzaju „chcemy ci pomóc”.

Już to słyszę.

Cholera. Cholera.

Sala jest już pełna. Bodee zajmuje swoje miejsce po mojej lewej stronie i znowu milczy. Jego policzek leży na blacie stolika, resztę twarzy zasłaniają niebieskie włosy. Nie ma możliwości odgadnąć, o czym myśli.

Moje serce bije tak szybko, że prześcignęłoby rollercoaster. Samochód wyścigowy. Samolot spadający z nieba.

Ktoś poklepuje mnie po ramieniu.

– Alexi.

Kręci mi się w głowie. Jeśli odwrócę się do Maggie, zwymiotuję.

– Lex?

Maggie Lister siedzi tuż za mną. Ale dzisiaj musiała usiąść gdzie indziej, bo jej głos zdaje się dobiegać z bardzo, bardzo daleka.

– Umówiłaś się z Dane’em? – nalega.

Znowu poklepuje mnie po ramieniu, ale ja siedzę jak zmartwiała.

– Hej – mówi Bodee.

Jego głos wyrywa mnie ze stuporu.

– Hej – odpowiadam.

Nie słyszę głosu, ale czytam z ruchu jego warg.

– Nawet gdybym miał komu powiedzieć obiecuję, że tego nie zrobię.

Oddycham. I kiwam głową. Albo potrafi tak dobrze kłamać jak ja, albo mówi prawdę. Ponieważ dotychczas wymieniałam z nim tylko półsłówka, nie jestem pewna, czy mogę to ocenić. Ale on ma trochę koloru na policzkach, podczas gdy moje muszą być białe jak śnieg. Jeszcze trochę, a zapadnę w śpiączkę.

Maggie porusza się niespokojnie. Mój żołądek uspokoił się trochę, więc podejmuję ryzyko i odwracam się do niej.

– Przepraszam. – Szybko wymyślam wymówkę, żeby wytłumaczyć swoje rozkojarzenie. – Właśnie sobie uświadomiłam, że mamy dzisiaj test z psychologii. Zupełnie o tym zapomniałam.

– O, do diabła. Serio? Wydawało mi się, że dopiero w następny wtorek. – Maggie gorączkowo grzebie w torbie, aż w końcu znajduje notatnik. – Tak, mam tu zapisane… Drugiego października. W następny wtorek.

– Uf. Dzięki Bogu. Przeraziłam się.

– Ja też – mówi Maggie, wrzucając notatnik z powrotem w czeluść swojej wielkiej torby. – Musisz opowiedzieć mi wszystko o Danie.

Wzruszam ramionami.

– Dziewczyno, nie możesz umawiać się z Dane’em Wintersem i nie mieć nic do powiedzenia.

Bodee kładzie na stoliku drugi policzek. Twarzą jest zwrócony do mnie, ale wygląda jakby spał.

– Heather to zaaranżowała – mówię Maggie. – Idziemy tylko na mecz, to nie jest żadna randka.

– Więc nie ma nic między tobą i… – Jej oczy wędrują do Bodee’ego i z powrotem do mnie.

Rzucam jej najlepsze ze swoich niewinnych spojrzeń.

– Dobra. W porządku. Dziwne… – mruczy Maggie, wyciągając własne wnioski.

Może coś jest między mną i Bode’em. Tylko że ja nie wiem, co to jest.

I przeraża mnie to.

Kolejne trzy lekcje mijają tak, że niemal tego nie zauważam. Test z psychologii, który wymyśliłam na godzinie wychowawczej, okazał się proroczy: mamy quiz ze stresu pourazowego. Ale rozwiązuję go śpiewająco. Nareszcie przydają mi się moje własne doświadczenia ze stresem.

Stolik jest moim zbawieniem.

Na blacie, pod moim starannym pismem z wczoraj, widnieją ciasne słowa, na które czekałam dwadzieścia cztery godziny.

TRZYMAJ MNIE MOCNO

BO ZNOWU SAM SIEBIE GUBIĘ

A trochę niżej jego dzisiejsze tekstowe wyzwanie.

WIDZISZ MNIE?

CZUJĘ, ŻE SIĘ DUSZĘ

Ogarnia mnie fala ciepła; zaciskam palce na ołówku. On dobrze odgadł moją zagadkę, a ta dzisiejsza jest łatwa. Znam ten tekst.

– Chyba połknął haczyk – mówi Heather na widok mojego uśmiechu.

– O, tak.

– Co ci napisał? Sinatrę?

– To było w zeszłym tygodniu. – Wyciągam telefon, pokazuję jej zdjęcie stolika z piątku, zanim został umyty przez dyżurnego, a na nim fragment z Smutnych oczu. – Tym razem poszedł bardziej w folk.

Ciekawa zmiana stylu. Nucę pod nosem, pisząc na blacie.

Przyjdź i ocal

moją duszę

– Chyba jesteście siebie warci – mówi Heather. – Bo to czyste szaleństwo. Ja nawet nigdy nie słyszałam tej piosenki.

– Myślisz, że Dane by tak potrafił? – pytam.

– Nikt tak nie potrafi. Przynajmniej bez pomocy Internetu.

Reszta dnia upływa mi na tekstowym haju i rozmyślaniach o Bode’em. Dane’a właściwie nie ma na moim radarze. Niemal zapominam o jego istnieniu, aż do chwili, kiedy w toalecie miejscowej pizzerii dociera do mnie, że nie mam na sobie odpowiedniego stanika do randkowej podkoszulki.

– Co tak długo? Chłopaki są już na boisku – niecierpliwi się Heather.

Rezygnacja ze stanika nie wchodzi w grę. Na meczu będzie Kayla, ponieważ Craig też będzie tam jako trener. Dostałaby szału, gdybym pokazała się tam w stroju „na Heather”, skoro mogłam pogrzebać w jej szafie.

A ja mogę potrzebować jej wsparcia na tym dzisiejszym spotkaniu rodzinnym.

Heather puka w drzwi toalety.

– Alexi, nie może być aż tak źle. Pokaż się.

Nie mam wyboru. Nie mogę mieć czarnego stanika pod białą podkoszulką. Muszę zostać w koszulce polo, w której byłam w szkole. Czas spojrzeć w twarz Heather.

– Nie to ci sugerowałam – mówi. – Ale w tym może byłoby ci zimno – wskazuje porzuconą białą koszulę.

– Tak, tego się obawiałam.

Czasami kłamstwa, które opowiadam Heather nie są wcale małe ani niewinne. Mają żółtawy odcień korektora, którym próbuję zatuszować niedoskonałości swojego życia.

Dobrą stroną tego wieczoru z Dane’em jest to, że nie muszę płacić za bilet na mecz. Złą są jego włosy. Wystrzyżone po bokach, na czubku głowy są dłuższe i mocno się kręcą. Większość dziewczyn uważa, że wygląda z nim i bardzo seksownie, ale mnie trudno myśleć poważnie o kimś, kto wygląda jak mop.

– Masz ochotę na popcorn czy coś innego, zanim siądziemy? – pyta.

Nigdy nie widziałam go jeszcze bez rąk w kieszeniach, więc kusi mnie, żeby powiedzieć „tak”. Facet lubi, żeby dziewczyny taszczyły za nim książki, zamiast nosić je w plecaku. Więc natychmiast pojawia się pytanie: skoro może mieć każdą z tych rozchichotanych panienek, dlaczego postanowił umówić się ze mną?

– Dzięki, nie jestem głodna.

– Na pewno? Mogę zapłacić – mówi Dane.

To miło, ale potrząsam głową. Może kolejne dwie godziny nie będą takie straszne.

– Jak chcesz.

Potem wydaje na stoisku dwadzieścia cztery dolary na jedzenie dla siebie. Niosę dwa hotdogi i popcorn, a on chrupki i napój energetyczny. Który wypija, zanim docieramy do naszych miejsc.

– Dobrze mieć cię pod ręką – mówi i trąca mnie łokciem. – Wszystkie mi tak mówią – dodaje i wybucha śmiechem, jakby właśnie udał mu się dowcip stulecia.

Collie przesuwa palcem w poprzek swojej szyi, groźnie patrząc na kuzyna:

– Alexi nie znosi takich żartów.

– Nieprawda – oponuję, choć Collie ma rację. Zaczynam marzyć, by siódmy krąg piekła otworzył się dość szeroko, by pochłonąć całe szkolne boisko. Nawet Heather wydaje się zażenowana zachowaniem Dane’a.

– Wiec lubisz muzykę? – pytam Dane’a.

Resztka hotdoga numer dwa znika właśnie w jego ustach, co jednak nie przeszkadza mu odpowiedzieć.

– Tak. Najbardziej rap. A ty czego słuchasz? – zwraca się do mnie.

– Wszystkiego. Lubię słowa – mówię, starając się nie patrzeć, jak je.

– Rap też ma słowa.

Nie ma na to dobrej odpowiedzi. Tak, to genialne odkrycie: rap też ma słowa. Chyba mogę wyeliminować Dane’a jako potencjalnego Kapitana Lirykę.

Dane pociąga długi łyk z napoju Colliego.

– Jak na dziewczynę, co tak lubi słowa, niewiele mówisz. – Podnosi jeden palec. Wstrzymuję oddech, kiedy kładzie go na moich ustach. – Ćśś – mówi żartobliwie.

Milczę.

Nie ruszam się.

Pamiętam.

Pamiętam inny palec na moich ustach. Inne „Ćśś”, a potem jeszcze „Nie mów nikomu”. Dłonie na moich biodrach. Na mojej skórze.

Mnie to przeraża, a jego podnieca.

Sędzia dmie w gwizdek, a ja dochodzę do siebie. Policzki mam mokre od łez.

– Alexi? – mówi Heather.

– Muszę stąd wyjść.

– Jasne. – Jest urażona, ale też wyraźnie zaniepokojona. – Mam iść z tobą czy zostać?

– Zostań. Ktoś mnie podrzuci. – Pochylam się do niej i szepczę: – Przepraszam. Dziadek mi tak robił.

– Uch. Tak mi przykro, Lex.

Zostawiam ich za sobą, ale słyszę jeszcze, jak Dane burczy:

– Do diabła, chce gadać, niech gada. Tylko żartowałem.

– Zamknij się, bałwanie – mówi Heather. – Jej dziadek tak robił.

Nie zatrzymuję się. Mój dziadek nigdy mnie nie uciszał.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Okładka

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3