Tytuł oryginału

ONE SMALL ACT OF KINDNESS

Copyright © Lucy Dillon 2015

First published in Great Britain in 2015 by Hodder & Stoughton

An Hachette UK Company

All rights reserved

Projekt okładki

Agencja Interaktywna Studio Kreacji

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Maria Tomova/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Maria Talar

Zofia Firek

ISBN 978-83-8097-637-5

Warszawa 2016

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

ul. Rzymowskiego 28, 02-697 Warszawa

www.proszynski.pl

Spis treści

Rozdział 1

Dla Jan i Jamesa Woodów,

najmilszych i najlepszych sąsiadów,

jakich można sobie wymarzyć.

Zwłaszcza jeśli się jest roztrzepaną

i gubiącą klucze pisarką.

Rozdział 1

Arthur wpatrywał się w Libby; oczy jak paciorki wyrażały to, czego starszym państwu, jego właścicielom, uprzejmość nie pozwalała powiedzieć na głos, a mianowicie: „Nie zarezerwowałaś nam pokoju, co?”.

Po drugiej stronie polerowanej dębowej recepcji Libby wywołała komputerowy system rezerwacji i zastygła z dłonią nad klawiaturą. On wie, pomyślała, patrząc na Arthura. Wie, że nie mamy śladu po rezerwacji, że obecnie żaden pokój nie nadaje się do pokazania gościom i że w duchu uważam, iż psów wcale nie powinno się wpuszczać do hoteli. A co dopiero na łóżka.

Jamnik powoli machał cienkim ogonem i przekrzywiał łeb, jakby zgadzając się z Libby. Zwłaszcza w kwestii psów na łóżkach.

Libby zamrugała. To jamnik, stwierdziła w duchu, nie inspektor hotelowy.

Chociaż, jak wynika z ostrzeżeń na portalach internetowych, nigdy nic nie wiadomo…

– Dwa noclegi na nazwisko Harold – powtórzyła kobieta, przewieszając torebkę na drugie ramię. – Jakiś problem? Od ósmej jesteśmy w drodze.

– Jedziemy z Carlisle – wyjaśnił jej mąż. – Trzy przesiadki i autobus zastępczy. Herbata dobrze by nam zrobiła, skarbie.

– Tak mi przykro. – Libby oderwała spojrzenie od Arthura i uśmiechnęła się serdeczniej, w nadziei, że zamaskuje tym panikę. Tymczasem robiła w głowie gorączkowy przegląd pokoi na piętrze. Dwie godziny temu rozpoczęła operację Generalne Porządki, właśnie dlatego że hotel był pusty, i teraz w żadnym pokoju łóżko nie stało na swoim miejscu, nie wspominając już o wygładzonych poduszkach. Razem z Dawn, sprzątaczką, poodsuwały meble, żeby porządnie wyczyścić dywany; jak zauważyła Dawn, pod łóżkami zebrało się tyle sierści, że można by zrobić na drutach całą kolekcję różnych piesków. Libby odepchnęła tę myśl. – Mąż i ja przejęliśmy hotel dopiero w zeszłym miesiącu – powiedziała. – Nadal uczymy się systemu rezerwacji.

Pan Harold zakaszlał i niezgrabnie przesunął dłonią po przyprószonej siwizną głowie, potwierdzając coraz silniejsze podejrzenie, które towarzyszyło Libby od chwili, kiedy zbiegła na parter, żeby odpowiedzieć na wołanie mosiężnego dzwonka w recepcji.

– Nie chciałbym… Czy ma pani coś na włosach?

Libby musnęła ręką swoje jasne, sięgające za ucho włosy. Owszem. To była pajęczyna. Potężna.

– Jesteśmy w środku odnawiania – odparła, usiłując dyskretnie strzepnąć ją palcami. Może gdyby Dawn w jednym pokoju ustawiła łóżko i zamknęła wszystkie pozostałe drzwi, jakoś wybrnęliby z tej niemiłej sytuacji? – Na czym skończyliśmy? – Oderwała spojrzenie od ekranu, który tylko wprowadzał ją w błąd. – Są państwo całkowicie pewni, że było to dwudziestego czwartego kwietnia?

– Tak! Długo rozmawiałam przez telefon z waszą recepcjonistką. Starszą panią.

Starsza pani. I wszystko jasne.

– Och. W takim razie… – Libby z półki pod blatem wyjęła podniszczoną księgę rezerwacji i otworzyła pod takim kątem, aby państwo Haroldowie nie mogli zobaczyć, że piątkowych i sobotnich kolumn nie znaczą żadne wpisy. Ani ołówkiem, ani na samoprzylepnych karteczkach, ani w żadnej innej ryzykownej formie stosowanej przez jej teściową Margaret, która dopiero niedawno zgodziła się je robić.

– My z Donaldem nigdy niczego nie pisaliśmy – upierała się Margaret. – Kiedy hotel jest twój, po prostu wiesz, kogo się spodziewać.

Problem jednak polega na tym, myślała Libby, na próżno przeglądając księgę, że to już nie jest hotel Margaret. Teraz należy do Libby, Jasona i Margaret. I aktualnie nie spodziewają się nikogo.

Księga rezerwacji była jednym z pomysłów Jasona, kiedy z Libby wprowadzili się do hotelu, żeby pomóc Margaret po niespodziewanej śmierci Donalda, ojca Jasona i męża Margaret. Niestety, jak większość ich wysiłków mających na celu ułatwienie życia teściowej, także i ten przyjęła ona jako krytykę. Osobiście. Nie spodobały się jej sugestie wykorzystania internetu („Twój ojciec wcale nie był do tego przekonany, Jasonie…”), zakazu wstępu psów do niektórych pokoi ani urozmaicenia śniadaniowego menu croissantami.

Serce Libby codziennie pękało na widok Margaret. Teściowa wydawała się bezbarwna i zagubiona bez wesołego i rozsądnego Donalda, którego uwielbiała i któremu zrzędziła nad uchem przez trzydzieści pięć lat. Nie ulegało jednak wątpliwości, że Łabędź wymaga natychmiastowej interwencji – zarówno pod względem finansowym, jak i higienicznym. Aby generalne porządki mogły się rozpocząć bez urażonej Margaret, argumentującej, że większość gości nie podziela tej „paranoi na punkcie jednego czy dwóch psich włosów”, Jason musiał zabrać matkę do wielkiego Waitrose na leniwe poranne zakupy, pozostawiając Libby hotel oraz przeprowadzenie partyzanckiej akcji sprzątania. Nie wspominając już o Bobie, zarozumiałym bassecie teściowej, teraz bezpiecznie zamkniętym w biurze. Libby nie zamierzała się zastanawiać, co też pies może tam wyprawiać.

– Czy to ważne? Przecież nie macie chyba kompletu gości? – zapytał pan Harold, rozglądając się po opuszczonej recepcji. Jego wzrok padł na zzażrty przez mole jeleni łeb nad drzwiami do salonu i mężczyzna drgnął wstrząśnięty.

Libby westchnęła. To, jak Margaret upierała się w kwestii księgi rezerwacji, było niczym w porównaniu z buntem wobec planów zmiany wystroju. Jason wychował się w Łabędziu i nie miał nic przeciwko ostom pokrywającym wszystkie ściany w pomieszczeniach ogólnodostępnych. Libby nawet podobał się posępny urok hotelu, kiedy kilka razy w roku przyjeżdżali z Londynu. Ale teraz sprzedali londyńskie mieszkanie i przeprowadzili się tutaj z zamiarem rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Całe ich oszczędności pochłonął podniszczony budynek, w którym roiło się od jelenich łbów; na ich widok Libby przechodził dreszcz. Żałowała, że nie potrafiła znaleźć argumentów, które przekonałyby Margaret, żeby dała im wolną rękę.

W tej sytuacji, mocno ograniczeni sprzeciwami teściowej i własnym ostrożnym podejściem do finansów, Libby i Jason wieczorami samodzielnie odnawiali pokój po pokoju. Pomieszczenia były raczej w stylu Laury Ashley niż Bravehearta; cały zeszły miesiąc spędzili na zrywaniu różowej, przeładowanej wzorami tapety w pokoju numer cztery i zastępowaniu jej kojącą farbą w odcieniu gołębiej szarości. Libby wykonała kolaże z pomysłami na wystrój luksusowego hotelu butikowego, bo doszli do wniosku, że taki jest potrzebny, jeśli chcą przyciągnąć zasobniejszą klientelę. Czy jakąkolwiek, skoro o tym mowa. Ich oszczędności ledwo wystarczyły na wyrwanie Margaret ze szponów banku. Na uratowanie hotelu przed niszczącym działaniem czasu pozostało niewiele.

Żadne z nich wcześniej nie przeprowadzało remontu metodą „zrób to sam” – Jason był maklerem, Libby przygotowywała materiały źródłowe do programów telewizyjnych – ale biorąc to pod uwagę, dali radę i pokój numer cztery wyglądał ładnie. Libby wielką przyjemność sprawiało przyglądanie się, jak Jason z podwiniętymi rękawami i pociemniałymi od potu włosami operuje papierem ściernym. Dotąd zawsze widywała go w garniturze albo w luźnym stroju weekendowym. I mieli teraz czas na rozmowy we dwoje. A także na milczenie. Po prostu pracowali ramię w ramię, zmęczeni w dobry sposób, wiedząc, że każda wyszorowana deska albo oszlifowany parapet to krok naprzód. Pokój numer cztery jest początkiem czegoś cennego, powiedziała sobie Libby. Dowodem, że nowy początek pojawia się niekiedy w kostiumie strasznego zakończenia.

Jakby czytając w jej myślach, pani Harold oznajmiła:

– Pani, z którą rozmawialiśmy przez telefon, obiecała nam wyjątkowy, świeżo odnowiony pokój. Numer czwarty? Arthur lubi twarde łóżko ze względu na plecy, a jak zrozumiałam, w czwórce jest nowy materac zapamiętujący kształt?

– To rzeczywiście prawda! Czwórka ma… – zaczęła Libby, zwracając się do pana Harolda, ale zaraz przypomniała sobie, że Arthur to ten gość, który właśnie obwąchuje worek z praniem i (och, jak cudownie!) podnosi przy nim krótką nóżkę. – Czwórka, hm… Chyba wymaga jeszcze kilku dni wietrzenia. Mokra farba – zakończyła tak przekonująco, jak tylko potrafiła.

Arthur pomachał krótkim ogonkiem, ale nie rozczulił Libby. W jej planach nie było miejsca na psią sierść, choć Margaret uparcie powtarzała, że pokoje przyjazne psom to ich znak firmowy od lat.

– Mogę państwu zaproponować uroczy pokój na parterze – ciągnęła Libby. – Z widokiem na ogród…

– Co to takiego? – Pan Harold wyciągnął palec do góry i przekrzywił głowę w kierunku drzwi.

– Pewnie nasza sprzątaczka. Jest teraz na górze – wyjaśniła Libby. Dawn w pełni wykorzystywała wynajęty odkurzacz do prania dywanów; wypływająca z niego woda hipnotyzowała je obie smolistym odcieniem. – Ale tylko dzisiaj rano. Później nie będziemy państwu przeszkadzać.

– Nie, to na sto procent coś na dworze – odparł. – Chyba że tracę słuch.

– Czasami faktycznie się zastanawiam, czy słyszysz choć słowo z tego, co mówię – mruknęła pod nosem pani Harold.

Libby nadstawiła uszu. Nic prócz szumu odkurzacza. Oraz złowieszczych chrzęstów dobiegających z biura. Zbyt późno przypomniała sobie, że zostawiła tam pyszne herbatniki. Przeznaczone do salonu, dla gości.

– Czy przed chwilą zapiszczały hamulce? – zapytał pan Harold.

A potem usłyszeli to wszyscy – nieomylnie kobiecy krzyk. Piskliwy, urywany. Przeciął powietrze.

Na gardle Libby zacisnęła się niewidzialna obręcz.

Hotel stał na zakręcie. Wjazd na parking nie był oczywisty; kierowcy, którzy zwalniali, rozglądając się za nim, narażali się na zderzenie z kimś nadjeżdżającym z przeciwka. Oczywiście miejscowi znali drogę i dlatego – jak zapewniała Margaret – nie potrzebowali lustra drogowego, którego instalacja była dla Libby sprawą priorytetową.

– Lepiej pójdę i sprawdzę, czy wszystko w porządku. Może zaczekają państwo tutaj? – Chwyciła telefon komórkowy, wyszła zza kontuaru i otworzyła drzwi do salonu. Więcej szkockich krat, kolejne wysiedziane sofy, ale przynajmniej Dawn już tu dzisiaj posprzątała, a Libby wymieniła egzemplarze „Country Life” z poprzedniego tysiąclecia na nowsze czasopisma. – Gdyby państwo i, eee…, Arthur zechcieli tu odpocząć, poczęstować się kawą albo herbatą. Zaraz wracam.

Haroldowie nerwowo zerknęli na jeleni łeb i pod jego szklistym spojrzeniem wkroczyli w perkalową wygodę pomieszczenia.

Na dworze jasne promienie słońca, przeświecające przez drzewa, zmusiły Libby do zmrużenia oczu, choć rozgrywająca się na ulicy scena była aż nazbyt oczywista.

Solidny land rover z napędem na cztery koła i czerwony mini morris zatrzymały się pod dziwnym kątem, jak autka porzucone przez znudzone dziecko; mini skierowany ku żywopłotowi, land rover pośrodku drogi. Nigdzie nie było widać jego kierowcy. Mężczyzna wysiadający z mini wyglądał na zszokowanego.

Malujące się na jego obliczu poczucie winy sprawiło, że Libby przeszedł lodowaty dreszcz. Cokolwiek strasznego się zdarzyło, znalazło odzwierciedlenie na twarzy kierowcy.

– Nic panu nie jest? – zawołała. – Wezwać karetkę?

Mężczyzna pokręcił głową. Miał około trzydziestki, ciemne włosy, kilkudniowy zarost; Libby pomyślała, że powinna zapamiętać te szczegóły – na wypadek gdyby później wezwano ją na świadka – i w tej samej chwili zobaczyła, w co wpatruje się nieznajomy.

Bose stopy na ziemi, częściowo ukryte za kołami land rovera. Libby zauważyła czarny klapek, japonkę, który impet odrzucił na drugą stronę drogi.

Poczuła ucisk w piersiach. Nogi były długie i blade. Kobiece. Podrapane łydki upstrzone kropelkami świeżej krwi.

– Nie widziałem jej – mówił kierowca mini, z niedowierzaniem pocierając twarz. – Słońce świeciło mi w oczy. Była pośrodku jezdni…

Libby podbiegła do land rovera.

Nad młodą kobietą pochylał się mężczyzna. Starszy, odnotowała w myślach; nie chciała patrzeć na ziemię. Siwe włosy, po pięćdziesiątce, koszula w kratę, sztruksowe spodnie. Przypuszczalnie rolnik. To dobrze. Będzie wiedział, co robić. Nie przerazi go widok krwi.

Libby była bardzo wrażliwa. Przeprowadzka na wieś wcale nie pomogła; wydawało się, że w okolicy Longhampton zwierzęta odznaczają się determinacją kamikadze, tyle ich ginęło na drogach.

Nie bądź taki cienias, napomniała się Libby. Kto inny może pomóc?

– Oddycha? – Zbliżyła się o krok. – Wszystko z nią… w porządku?

Mężczyzna się skrzywił.

– Uderzyła w morrisa, mnie minęła o włos. Rzuciło ją na maskę, potem spadła na jezdnię. Solidnie uderzyła się w głowę. Nie wiem, czy ma jakieś złamania, ale jest nieprzytomna, biedaczka.

Kobieta leżała zwinięta, jakby spała. Ciemne włosy niczym wachlarz otaczały jej głowę, zadarta dżinsowa spódnica odsłaniała gołe kolana. Jaskrawy róż lakieru na paznokciach u stóp stanowił jedyny wyrazisty akcent. Wszystko inne było ciemne: spódnica, włosy, koszulka z długimi rękawami. Mimo słonecznego dnia.

Przez głowę Libby przemknęła niepokojąca myśl: ona wygląda jak Sara. Poczuła przypływ opiekuńczości. To oczywiście nie mogła być jej młodsza siostra – Sara mieszkała w Hongkongu – ale Libby poruszyła bezbronność w twarzy leżącj. Kremowa cera, brązowe piegi, długie jak u lalki rzęsy. Zapominając o wrażliwości, Libby pochyliła się i dotknęła palcami gardła dziewczyny.

Skóra była zimna, ale tętno wyczuwalne. Libby odetchnęła z ulgą, uświadamiając sobie, że jej własne serce wali mocno i szybko.

– W porządku, jest puls. – Podniosła głowę. – Wezwaliście policję? I karetkę?

– Zaraz to zrobię. – Mężczyzna ruszył do samochodu.

Libby nie mogła oderwać wzroku od kobiety, ale jej umysł pracował, gromadząc praktyczne informacje. W ten sposób broniła się przed paniką. Uczestniczyła w jednodniowym kursie pierwszej pomocy dla hotelarzy (na szczęście głównie teoretycznym, bez krwawych ćwiczeń), na którym omówiono podstawowe zasady. Nie ruszać ofiary, na wypadek uszkodzenia kręgosłupa. Sprawdzić drogi oddechowe – czyste, to dobrze. Krwi nie było, choć podrapana ręka leżała pod dziwnym kątem, blada na tle szorstkiego szarego asfaltu. Krzyżowała się z białą linią.

Biała linia. Libby wyprostowała się gwałtownie i pomachała do kierowcy mini morrisa.

– Musimy zatrzymać samochody nadjeżdżające zza zakrętu. Ma pan trójkąty, prawda?

Nie poruszył się, wciąż zapatrzony w nieruchome ciało, zahipnotyzowany tym, co wydarzyło się w ułamku sekundy w absolutnie zwykły poranek. Libby też by się wpatrywała, ale miała świadomość, co upływ czasu oznacza dla tej kobiety. Na bladej skroni rósł guz wielkości kaczego jajka, pod oczami ciemniały sińce. Libby usiłowała nie myśleć o ewentualnych obrażeniach wewnętrznych.

– Trójkąty! Niech je pan natychmiast wyciągnie! Chce pan, żeby ktoś jeszcze zrobił sobie krzywdę, zderzając się z pańskim autem? – Patrzyła gniewnie.

Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zmienił zdanie i pobiegł do samochodu.

Libby się pochyliła, żeby ukryć szok.

– Wszystko w porządku – powiedziała cicho, kładąc dłoń na ramieniu leżącej. Tak mówił instruktor na kursie pierwszej pomocy: trzeba mówić, utrzymywać kontakt, nawet jeśli myślisz, że ofiara cię nie słyszy. – Nie martw się, karetka już jedzie. Wszystko będzie dobrze. Będzie dobrze.

Znowu zapadła cisza; słychać było tylko rolnika rozmawiającego przez telefon z policyjnym dyspozytorem oraz śpiew ptaków w okolicznych drzewach. Takie tragiczne rzeczy nie powinny się zdarzać w tak sielskim otoczeniu, pomyślała Libby. W Londynie już wyłyby syreny, przechodnie zaczynaliby się gromadzić, wygłaszano by opnie. Jedni rzucaliby się na pomoc, inni obojętnie szli dalej. W Longhampton było tylko zatrzęsienie ptaków. Może też, w oddali, jakaś owca.

Refleksja sprawiła, że Libby poczuła się odpowiedzialna osobiście.

– Trzymaj się – mruknęła ponownie, starając się nie widzieć rysów siostry w twarzy kobiety. – Nic ci nie będzie. Nie zostawię cię, dopóki nie znajdziesz się bezpieczna w karetce. Obiecuję. Jestem przy tobie.

Co innego mogłaby zrobić? Libby spojrzała na gołe stopy; zdjęła swój niebieski kaszmirowy sweter i okryła je. Pomyślała, że to dziwne miejsce na spacery w japonkach. Po tej stronie drogi nie było ścieżki, a hotel od miasta dzieliła spora odległość. Czasami Libby widywała ludzi przechodzących obok z psami; przez okolicę prowadził szlak konny, jedna z tras tworzących Apple Trail. Ale kobieta nie zmierzała tam na pewno. Libby wyprowadzała na spacer Boba i wiedziała, że bez gumowców człowiek w tym błocie nie dałby rady.

Czy ona szła do hotelu? Libby rozejrzała się w poszukiwaniu torby, ale żadnej nie dostrzegła. I z całą pewnością na dzisiejszy wieczór nie było rezerwacji dla samotnej kobiety. Chociaż jeśli dyżur w recepcji miała Margaret…

Spojrzała na zegarek. Prawie za dziesięć pierwsza. Jason nie powiedział, o której zamierzają wrócić, a Margaret lubiła przeciągać wyprawy do wielkiego Waitrose. Nie tylko preferowała produkty wysokiej jakości, ale też wykorzystywała okazję, żeby pochwalić się synem, odnoszącym sukcesy finansowym ekspertem, przed przyjaciółkami z różnych komitetów, które również całe poranki poświęcały na zakupy. Libby nie chciała denerwować teściowej wypadkiem, ale nie podobało się jej, że Haroldowie zostali sami i mogą bez przeszkód zaglądać w każdy kąt, a przecież na piętrze panuje chaos. Idiotycznym pomysłem było sprzątanie wszystkich pokoi naraz, pomyślała, zła na siebie. Błąd początkującego – podejście właściciela domu, nie hotelarza.

Przysiadła na piętach, zawstydzona, że obsesyjnie przejmuje się logistyką, podczas gdy nieprzytomna nieznajoma może być poważnie ranna.

– Wszystko dobrze – szepnęła z nadzieją, że kobieta ją usłyszy i będzie wiedziała, że ktoś próbuje jej pomóc. – Wszystko dobrze. Nie zostawię cię.

Nuciła pod nosem, także po to, by złagodzić własną rosnącą panikę, do chwili gdy usłyszała kroki. Gwałtownie uniosła głowę w nadziei, że to budzący zaufanie policjant albo w najgorszym razie rolnik wracający z najnowszymi informacjami. Zobaczyła tymczasem barczystą postać Jasona i zalała ją ulga, niczym słońce wychodzące zza chmur.

Jason wyglądał na zaniepokojonego, ale nie zmartwionego; martwienie się nie było w jego stylu. Podchodząc, zmarszczył czoło i przeczesał ręką jasne włosy – strzechę wiejskiego chłopaka, jak żartowała Libby na początku ich znajomości. Gęste i niesforne, zawsze wydawały się nie na miejscu, gdy jej mąż miał na sobie garnitur w prążki, ale świetnie grały z kraciastą koszulą i dżinsami. Jason dopasował się do miasteczka, jak gdyby nie wyjeżdżał z niego nigdy.

– Doszło do stłuczki? Kiedy skręcałem na parking, zobaczyłem trójkąty, więc zostawiliśmy samochód i… – Otworzył szeroko oczy, dostrzegłszy leżącą na ziemi kobietę. – Chryste! Co się stało? Wszystko w porządku, dziecinko?

– Nie. – Libby zachwiała się, wstając. Kręciło się jej w głowie. – To znaczy, mnie nic nie jest, ale o niej nie można powiedzieć tego samego.

– Hej, chodź do mnie. Jesteś biała jak płótno. – Jason przytulił żonę do piersi, pocieszająco całując w głowę i masując jej plecy.

Libby poczuła, że jej ramiona się rozluźniają. Dotyk był kojący; pasowała do Jasona idealnie, czubkiem głowy sięgając jego brody. Dzięki Bogu, że tutaj jest, pomyślała i zaraz uświadomiła sobie, pod jak wieloma względami to prawda.

Już miała zapytać, czy Margaret poszła prosto do hotelu, gdy zobaczyła teściową z dwiema torbami zakupów. Przez chwilę wyglądającą jak dawna Margaret – grymaśną, w doskonale leżącym ubraniu, wiecznie się spieszącą – ale z uśmiechem znikającym z jej okrągłej twarzy, w miarę jak docierał do niej sens rozgrywającej się sceny. W ułamku sekundy zmieniła się w starą kobietę, bliższą siedemdziesiątki niż sześćdziesiątki. Postawiła torby na ziemi i zakryła ręką usta. Jej oczy, wyjątkowo jasnoniebieskie, jak u Jasona, wypełniły się przerażeniem.

– O mój Boże. – Zabrzmiało to jak lament. – Co się stało?

Libby pożałowała, że teściowa tu przyszła. Minęło dopiero pół roku, odkąd Donald stracił przytomność w recepcji i umarł na rozległy zawał przed przyjazdem karetki. Margaret była wtedy sama. Z dnia na dzień jej pewność siebie ustąpiła nerwowości i skłonności do łez w trudnych sytuacjach. Libby uwolniła się z objęć Jasona i zrobiła krok w kierunku Margaret, zasłaniając jej widok.

– Nie wiem. Nie widziałam. Kiedy wyszłam, zobaczyłam te dwa samochody i kobietę na ziemi. Nie przejmuj się, wezwaliśmy ambulans i policję. – Libby spojrzała na drogę. Dziwnie było mówić tak nad leżącą kobietą, jak nad nieobecną. – Nic jej nie będzie – dodała, na wypadek gdyby nieznajoma jednak ją słyszała.

– Wynika z tego, że zrobiliście wszystko, co się dało. – Jason stał między żoną a matką, nie wiedząc, którą powinien pocieszać pierwszą.

Libby popchnęła go w kierunku Margaret.

– Zaprowadź ją do hotelu – mruknęła. – W salonie czeka małżeństwo. Możesz się nimi zająć? Nazywają się Haroldowie. Mówią, że zarezerwowali pokój na weekend, ale w komputerze nie ma po tym śladu. – Zauważyła frustrację Jasona i pokręciła głową. – To bez znaczenia. Nie rób z tego wielkiej sprawy. Chodzi tylko o to, że gdzieś musimy ich umieścić. Sprawdź, czy Dawn skończyła któryś z pokoi. A jeśli nie zaczęliśmy z dywanem w siódemce, daj ich tam.

– Możemy coś zrobić? – zawołała Margaret.

Próbowała być dzielna, ale jej głos brzmiał żałośnie.

– Nie, pomoc już jedzie, Margaret. Idź do hotelu. – Libby spojrzała na męża. – A ty pospiesz się, zanim mama zamelduje ich w czwórce. Mają psa.

Na wzmiankę o pokoju numer cztery oczy Jasona zrobiły się okrągłe.

– Ani słowa więcej. – Ścisnął ją za ramię. – Na pewno nie chcesz, żebym tu został do przyjazdu policji? Ty swoje zrobiłaś.

Libby właściwie wolałaby, żeby ją zastąpił, czuła jednak dziwny opór przed porzuceniem kobiety.

– Nie, wszystko w porządku. Obiecałam, że z nią zostanę, i dotrzymam słowa.

– Jak ona się nazywa?

– Och… Nie mam pojęcia.

– Gdzie jej torebka?

Rozejrzeli się oboje. W pobliżu nic nie leżało.

– Sprawdzę w żywopłocie – powiedział Jason, ale Libby machnięciem dłoni ponagliła go do odejścia.

– Ja to zrobię, kiedy przyjedzie policja. Ty zajmij się gośćmi. I dopilnuj, żeby mama znowu nie wpuściła Boba do salonu. Cały ranek odkurzałam sofę. Ten pies powinien już dawno wyłysieć, tyle zostawia po sobie sierści.

Jason otworzył usta, żeby odpowiedzieć, lecz w tej samej chwili z oddali dobiegło wycie syren i wszelkie pretensje dotyczące systemu rezerwacji przesłoniło mu czyste przerażenie na twarzy matki.

Załoga karetki szybko i sprawnie pracowała przy rannej. Właśnie wyjmowano nosze, kiedy przyjechała policja. Dwaj funkcjonariusze przesłuchali kierowców, odgrodzili miejsce wypadku i przez radio przekazali instrukcje na posterunek.

Skuteczne i opanowane działania służb dodawały otuchy po wcześniejszej ciszy i bezruchu. Libby chodziła tam i z powrotem wzdłuż drogi, szukając torebki, ale niczego nie znalazła. Nie wiedziała, co dalej. Nie była świadkiem wypadku, a mimo to nie chciała odejść, dopóki nie będzie wiadomo, co stało się nieznajomej. Ratownicy medyczni owinęli ranną kocem, do bladej twarzy przymocowali maskę tlenową. Teraz dziewczyna wydawała się o wiele mniejsza.

– Widziała pani zajście?

Libby aż podskoczyła. Obok niej stał młody funkcjonariusz. Mówił z miejscowym akcentem, przeciągając samogłoski, co przywodziło na myśl traktory, pola i sady jabłkowe. Akcent Jasona, wyostrzony po latach spędzonych w Londynie, zaczynał już łagodnieć, głównie dzięki spotkaniom w pubie Dzwony z kumplami, z których żadnemu nie udało się wyjechać z Longhampton na dłużej niż dwa lata.

– Nie. Usłyszałam hałas w hotelu. – Wskazała ręką kierunek. – Nazywam się Libby Corcoran. Razem z mężem jesteśmy właścicielami Łabędzia. Kiedy tu przyszłam, sytuacja wyglądała jak teraz.

– Nie zna pani tej kobiety?

– Nie. Nie widziałam jej nigdy wcześniej.

– Wzięła pani jej torebkę?

– Nie było torebki. Sprawdziłam w żywopłocie, ale też nic. Niewykluczone, że odrzuciło ją na pole.

Policjant wyraźnie się zmartwił.

– Liczyłem, że pani ją ma. To utrudnia sprawę. Nie mamy żadnego dowodu tożsamości.

– Zupełnie żadnego? – zdziwiła się Libby. – A telefon? Sprawdziliście pod samochodami?

– Przeszukaliśmy miejsce wypadku. Zero. A pani na pewno nie widziała tej kobiety wcześniej?

– Na pewno. Dlaczego pan pyta?

Policjant zmarszczył czoło.

– Bo chłopcy z karetki znaleźli w jej kieszeni tylko kartkę z pani adresem.

– Mój adres?

Nieoczekiwany związek z nieznajomą przestraszył Libby. Po co jej mój adres? Do Wandsworth jest stąd wiele kilometrów.

– Tak. – Policjanta zaskoczyła ta reakcja. – Mówiła pani, że prowadzi pani hotel, prawda?

– Och, tak, oczywiście, hotel. – O czym ja myślę? Tamten dom już do mnie nie należy. Ktoś inny krząta się po cudownej kuchni. Ktoś inny wyleguje się w wannie. Libby potrząsnęła głową. – Przepraszam, ale nadal przyzwyczajam się do nowego miejsca. Jesteśmy tutaj dopiero od dwóch miesięcy.

Policjant uśmiechnął się uprzejmie.

– Tak mi się wydawało, że nie mówi pani jak miejscowa.

– Gdybym za każdym razem przy okazji tej uwagi dostawała piątaka… – zaczęła Libby, ale zaraz ugryzła się w język. Nie dokończyła: „… miałabym z czego zapłacić połowę rachunków”.

Ale związek z ofiarą nie przestał istnieć. Ta ciemnowłosa nieznajoma z gołymi nogami zapisała nazwę hotelu. Gdzieś ją wyszukała. Szła do nich. Jeszcze dwie minuty i stałaby w recepcji, a wtedy nie byłoby żadnej tajemnicy. Libby jej nie znała, za to ona znała nazwisko Libby. Nazwisko Jasona. Włoski na rękach Libby stanęły dęba.

– Nie mamy żadnych rezerwacji na dzisiaj – powiedziała.

– Może szukała pracy? Dawaliście ostatnio ogłoszenia, że przyjmiecie ludzi do sprzątania albo kucharzy?

– Nie. Nie planujemy nikogo przyjmować.

– To może miała się z kimś spotkać w hotelu? – Policjant zmarszczył brwi. – Z przyjaciółką? Chłopakiem?

– Wybaczy pan, ale to nie jest taki hotel – zażartowała Libby. Pojęła, że ten żart był zbyt miejski, kiedy uszy funkcjonariusza poczerwieniały. – Nie serwujemy posiłków, więc właściwie nie mamy gości, którzy do nas wpadają pod wpływem chwili – poprawiła się pospiesznie. – Ale będę miała oczy otwarte, gdyby ktoś jej szukał.

– Będę wdzięczny, jeśli da nam pani znać.

Poprosił o dane kontaktowe i zanotował je skrupulatnie. Libby kącikiem oka zauważyła, jak ratownicy wsuwają nosze do karetki. Spod koca widać było tylko brązowe włosy, przypominające Libby grzywkę siostry, która ciągle spadała Sarze na oczy, i poczuła wyrzuty sumienia. Przecież przyrzekła, że zostanie z tą kobietą.

– Powinnam z nią pojechać? Do szpitala? – zapytała. – Jest sama. Nic jej nie będzie?

– To miłe z pani strony, ale w tych karetkach nie ma zbyt wiele miejsca. A oni chcą jak najszybciej zrobić jej tomografię. – Radio zatrzeszczało; policjant odwrócił się, by odebrać. – Mam namiary na panią. Jeśli znajdzie pani coś jeszcze, proszę do mnie zadzwonić.

– Dobrze. – Libby patrzyła, jak niebieskie światła karetki zaczynają migać. Zrobiło się jej zimno na myśl o podrapanych nogach i różowych paznokciach. Plamach koloru na bladej skórze. – Żałuję tylko, że nic więcej nie mogłam zrobić.

– Zrobiła pani bardzo dużo, zostając przy niej i od razu nas wzywając. – Policjant zerknął w swoje notatki. – Pani Corcoran.

– Libby – poprawiła go. – To drobiazg. Czy można było zachować się inaczej?

Na to pytanie odpowiedział drugi policjant, który stał obok ponurego kierowcy mini morrisa, dmuchającego w alkomat i usiłującego powstrzymać łzy.

– Mnóstwo ludzi nic nie robi, proszę mi wierzyć. Zdziwiłaby się pani. No tak. Poprosić, żeby ktoś przyniósł pani filiżankę słodkiej herbaty? – Poklepał Libby po ramieniu. – Pewnie szok dopadnie panią, kiedy tylko pani usiądzie. Często przychodzi z opóźnieniem. Ale pani wykonała tu dzisiaj dobrą robotę.

Libby uśmiechnęła się z wysiłkiem. To jego dobroć, nie szok, sprawiła, że zachciało się jej płakać.

Podskoczyła ze strachu, kiedy zawyła syrena i karetka popędziła drogą. Patrzyła za nią, dopóki nie zniknęła jej z oczu, potem mocno objęła się ramionami.

– Odezwiemy się, jeśli… Jeśli będą jakieś postępy – powiedział policjant.

Kiedy przy ostatnim słowie skinął lekko głową, do Libby dotarł wreszcie sens wydarzeń.

Przeniknął ją zimny dreszcz.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI