Redakcja stylistyczna

Anna Tłuchowska

Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

No Longer A Gentleman

Copyright © 2012 by Mary Jo Putney, Inc.

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4922-3

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Konsultantowi do Spraw Obłąkańczych
za cierpliwość i życzliwość.
Życie z pisarzem nie zawsze
układa się gładko!

1

Londyn, styczeń 1813

Nadszedł czas, by znowu ruszyć w tany z diabłem. Cassie ujęła kołatkę w kształcie smoczej głowy i zastukała do drzwi Kirkland House, ciekawa, jaka misja czeka ją tym razem.

Drzwi otworzyły się od razu. Lokaj z głębokim ukłonem zaprosił do środka.

– Jego lordowska mość czeka w gabinecie, panno Fox.

– Sama trafię. – Cassie ruszyła ku tylnej części domu. Najwyższy czas, by Kirkland wysłał mnie z powrotem do Francji, pomyślała. Od lat kursowała potajemnie między Anglią a Francją, pracując dla Kirklanda jako szpieg i kurier. Praca była niebezpieczna, ale dawała ponurą satysfakcję.

Kirkland, udając beztroskiego dandysa, był w rzeczywistości mistrzem zbierania i analizowania informacji wywiadowczych. Tym razem zatrzymał ją w Londynie dłużej niż zwykle, jako członka zespołu, który rozpracowywał spisek przeciwko rodzinie królewskiej. W końcu odnieśli sukces, wesele odbyło się zgodnie z planem, minęło Boże Narodzenie, a Cassie zaczęła się niecierpliwić. Walka z Napoleonem nadawała sens jej życiu.

Zastukała do drzwi gabinetu i weszła, gdy ją zaproszono. Kirkland siedział za biurkiem w doskonale skrojonym ubraniu. Na jej widok wstał z szacunkiem.

Ciemne włosy, szerokie ramiona i regularne rysy sprawiały, że był przystojny, ale dziś na jego twarzy malowało się napięcie, którego nie ukrył nawet powitalny uśmiech.

– Dziś wyglądasz jeszcze bardziej anonimowo niż zwykle, Cassie. Jak ty to robisz że w ogóle nie rzucasz się w oczy?

– Talent i ciągłe ćwiczenia. Anonimowy wygląd jest ważny dla szpiega, prawda? – odparła, siadając naprzeciwko niego. – Za to pan nie wygląda dziś dobrze. Jeśli nie zacznie pan o siebie dbać, złoży pana następny atak gorączki i będziemy mieli okazję się przekonać, czy naprawdę jest pan niezastąpiony.

– Nie ma ludzi niezastąpionych– mruknął, siadając. – W razie potrzeby moje sprawy może przejąć Rob Carmichael.

– Owszem, ale wolałby tego nie robić. Rob woli rozbijać się po ulicach. – Sam powiedział to Cassie, byli bliskimi przyjaciółmi, a nawet bardziej niż przyjaciółmi.

– W dodatku ma świetne wyniki – przytaknął Kirkland. – Zresztą, nie zamierzam w najbliższym czasie umrzeć. – Zaczął bawić się piórem.

– Taka gestykulacja nie jest w pana stylu – stwierdziła Cassie. – Czyżby czekało mnie bardziej niż zwykle niebezpieczne zadanie?

Skrzywił usta w niewesołym grymasie.

– Wysyłanie agentów do Francji zawsze jest niebezpieczne. Mam opory, bo ta misja jest nie tyle ważna dla Brytanii, ile dla mnie osobiście.

– Chodzi o pana przyjaciela Wyndhama – odgadła od razu. – Niech pan zapomni o oporach. Jest spadkobiercą hrabiego Costain, warto więc zaryzykować, nawet gdyby nie był pana przyjacielem.

– Powinienem wiedzieć, że zgadniesz. – Odłożył pióro na miejsce. – Ile razy poszukiwałaś Wyndhama?

– Dwa albo trzy, i zawsze bez powodzenia.

Cassie nie była jedyną agentką, której polecono szukać dowodów na potwierdzenie, że Wyndham, który zaginął wiele lat temu, jest żywy czy też martwy. Kirkland nie zamierzał zarzucić poszukiwań, nie mając twardych dowodów.

– Nie chciałem się przyznawać, ale poważnie obawiałem się, że zginął po zerwaniu pokoju z Amiens, kiedy internowano wszystkich Anglików, żeby nie wrócili do kraju – westchnął. – Wyndham nie dałby się zamknąć. Mógł polec, broniąc się przed aresztowaniem. Nie dał znaku życia od maja 1803 roku, kiedy walki zaczęły się na nowo.

– Ponieważ nie ma go w Verdun z resztą zatrzymanych i nie natrafiliśmy na żadne inne ślady, to najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie – zgodziła się Cassie. – Cieszę się, że po raz pierwszy dopuścił pan do siebie taką możliwość.

– Wyndham zawsze był pełen życia – wyjaśnił Kirkland. – Nie wydawało mi się możliwe, żeby zginął tak bezsensowną śmiercią. Naturalnie, rozsądek podpowiadał mi co innego. Ale wciąż miałem wrażenie, że jeśli wypowiem te słowa na głos, to się ziszczą.

To wyznanie zabrzmiało dziwnie w ustach Kirklanda, znanego z obiektywizmu i przenikliwości. Więc jednak odczuwał jakieś emocje…

– Niech pan opowie mi o nim coś więcej – poprosiła. – Nie o jego bogactwie i statusie, ale o tym, jakim był człowiekiem.

– Złotowłosy czaruś, który węża przekonałby do oddania mu łusek. Przekorny, ale nie złośliwy. Lord Costain posłał go do Akademii Westerfield w nadziei, że lady Agnes poradzi sobie z nim i nie ulegnie jego wdziękowi.

– Udało jej się? – spytała Cassie, która swego czasu poznała tę wspaniałą kobietę i była przekonana, że lady Agnes poradzi sobie z każdym uczniem.

– Całkiem nieźle. Lubiła go. Wszyscy go lubili. Ale nie pozwalała mu na żadne wyskoki.

– Chyba znalazł pan jakieś nowe poszlaki, bo nie rozmawialibyśmy o tym.

Kirkland znowu zaczął bawić się piórem.

– Pamiętasz francuskiego szpiega, którego zdemaskowaliśmy przy okazji ujawnienia spisku przeciwko królewskiej rodzinie?

– Paula Clementa. – Cassie znała go ze względu na swoje powiązania ze społecznością francuskich emigrantów. – Dostarczył jakichś informacji o Wyndhamie?

– Clement słyszał plotki, że wkrótce po zerwaniu zawieszenia broni jakiś młody angielski szlachcic zrobił psikusa pewnemu wysokiemu urzędnikowi, nazwiskiem Claude Durand – odparł Kirkland. – Znam to nazwisko, ale nic ponadto. Słyszałaś o nim?

Cassie przytaknęła.

– Pochodzi z drobnej szlachty francuskiej. Po rewolucji stał się radykałem i zadenuncjował swojego kuzyna hrabiego, a potem patrzył, jak ścinają mu głowę. W nagrodę dostał zamek rodowy i sporą część fortuny. Teraz pracuje w Ministerstwie Policji. Ma opinię brutala i jest niezachwianie lojalny wobec Bonapartego, niebezpiecznie byłoby mu wejść w drogę.

Kirkland skrzywił się.

– Wyndham mógłby nie przeżyć takiej sytuacji. Ale Clement słyszał, że Durand trzyma podobno w zamkowej wieży jakiegoś Anglika. Może jednak Wyndham jeszcze żyje.

Cassie nie musiała dodawać, że to bardzo nikła szansa.

– Chce pan, żebym sprawdziła informacje Clementa?

– Tak, ale nie podejmuj żadnego ryzyka. – Kirkland rzucił jej surowe spojrzenie. – Niepokoję się o ciebie. Za mało obawiasz się śmierci.

Wzruszyła ramionami.

– Ale jej nie szukam. Zwierzęcy instynkt powstrzymuje mnie od robienia głupstw. Zamek Duranda znajdę bez trudu, a od ludzi dowiem się czegoś o angielskim więźniu.

Kirkland skinął głową.

– W lochach nikt długo nie przetrwa, ale jeśli szczęście będzie nam sprzyjać, dowiesz się przynajmniej, czy go tam więzili.

– Czy miał dość sił, żeby przetrwać długie lata w więzieniu? – spytała. – Nie chodzi mi o siłę fizyczną, ale o psychiczną. Pobyt w lochach może doprowadzić człowieka do szaleństwa, szczególnie jeśli jest trzymany w izolacji.

– Nic nie wiem o jego wewnętrznej sile. Wszystko przychodziło mu z łatwością. Sport, nauka, przyjaźnie, podziw kobiet. Nie miał żadnych wyzwań. Ale może okazał się odporny. Albo przeciwnie – załamał się przy pierwszych naciskach, jakie na niego wywierali.

Kirkland umilkł na dłuższą chwilę, a potem dodał cichym głosem:

– Nie sądzę, żeby dobrze znosił więzienie. Może szybka śmierć byłaby dla niego lepsza.

– Prawda może być ciężka do zniesienia, ale lepiej wiedzieć, co się stało i pogodzić się ze stratą, niż do końca cierpieć w niepewności – odpowiedziała. – Nie sądzę, żeby jakiś inny angielski lord obraził potężnego urzędnika i znalazł się w prywatnych lochach. Jeśli Wyndham był lub wciąż jest w zamku Durand, bez trudu dowiemy się o jego losie.

– Z trudem mogę uwierzyć, że wkrótce wszystko może się wyjaśnić. Jeśli on tam jest i żyje, sprawdź, jak można go stamtąd wydobyć.

– Wyruszę pod koniec tygodnia. – Cassie wstała, myśląc już o przygotowaniach do podróży. Coś kazało jej dodać: – Nawet jeśli jakimś cudem żyje i uda się go sprowadzić do domu, pewnie bardzo się zmienił po tych wszystkich latach.

– Tak samo jak my wszyscy, prawda? – odparł Kirkland i westchnął ze znużeniem.

2

Paryż, maj 1803

Czas wstawać, mój złoty chłopcze – zamruczała kusicielka. – Mój mąż wkrótce tu będzie.

Grey Summers otworzył oczy i uśmiechnął się leniwie do swej towarzyszki. Gdyby szpiegowanie zawsze było tak miłe, zająłby się nim zawodowo, a nie dorywczo.

– Nazywasz mnie chłopcem, Camille? Chyba właśnie udowodniłem, że jest inaczej.

Zaśmiała się, odrzucając do tyłu splątane, ciemne włosy.

– To prawda. Muszę cię zacząć nazywać moim złotym mężczyzną. Niestety, czas już na ciebie.

Grey może by i usłuchał, gdyby pieszczota jej ręki nie stała się tak namiętna, że pozbawiła go zdrowego rozsądku. Jak dotąd, wyciągnął od gorącej madame Camille Durand niewiele cennych informacji, za to dużo dowiedział się o sztuce kochania.

Jej mąż był wysoko postawionym urzędnikiem w Ministerstwie Policji i Grey miał nadzieję, że czasem dzieli się różnymi sekretami ze swą małżonką. Może wspominał coś o zerwaniu pokoju z Amiens i podjęciu wojny na nowo? Niestety, Camille nie interesowała się polityką. Miała za to inne talenty, a Grey aż palił się, by ich posmakować.

Po kolejnym przypływie namiętności przyszedł czas na drzemkę. Obudziło go trzaśnięcie drzwiami. Do sypialni wpadł wściekły mężczyzna z pistoletem w dłoni, w towarzystwie dwóch uzbrojonych strażników. Camille krzyknęła przenikliwie i usiadła.

– Durand!

Grey zerwał się z ozdobionego baldachimem łoża. Przez głowę przemknęła mu myśl, że to sytuacja jak z farsy. Ale pistolet na pewno był prawdziwy.

– Nie zabijaj go! – błagała Camille. Ciemne loki opadły jej na piersi. – To angielski lord, jeśli go zastrzelisz, będziesz miał kłopoty!

– Angielski lord? Pewnie ten dureń, Wyndham. Czytałem raporty policyjne o tobie od chwili, gdy wylądowałeś we Francji. Kiepski z ciebie szpieg, bratku. – Durand wykrzywił usta w złośliwym grymasie, gdy odwodził kurek pistoletu. – Zdanie Anglików przestało nas obchodzić.

Grey wyprostował się na całą wysokość, zrozumiawszy, że nie może nic zrobić, żeby się ratować. Jego przyjaciele umarliby ze śmiechu, gdyby wiedzieli, że skończył żywot nagi, w sypialni cudzej żony.

Nie. Wcale by się nie śmiali.

Ogarnął go dziwny spokój. Ciekawe, czy wszyscy ludzie tak się czują w obliczu nieuniknionej śmierci. Na szczęście miał młodszego brata, który odziedziczy tytuł.

– Skrzywdziłem cię, obywatelu Durand. – Był dumny z tego, że głos mu nie zadrżał. – Masz powody, żeby mnie zastrzelić. Nikt temu nie zaprzeczy.

W ciemnych oczach Duranda mordercza wściekłość ustąpiła zimnemu okrucieństwu.

– Nie – powiedział cicho. – Śmierć byłaby dla ciebie zbyt łagodną karą.

3

Londyn, 1813

Cassie wróciła do pensjonatu, który Kirkland utrzymywał dla swoich agentów w pobliżu Covent Garden. Zatrzymywała się pod numerem jedenastym przy Exeter Street zawsze, gdy była w Londynie. To miejsce traktowała niemal jak dom.

Pakowanie nie trwało długo, bo po powrocie z Francji kazała wyprać całą odzież i odłożyła ją do kufra w oczekiwaniu na następną misję. Była zima, tym razem wybrała najcieplejsze ubrania i trzewiki. Wszystkie były solidne, ale skromne, żeby nie rzucały się w oczy.

Kiedy kończyła, ktoś zastukał do drzwi. Kobiecy głos zawołał:

– Przyniosłam herbatę!

Cassie rozpoznała głos i otworzyła drzwi, witając lady Kiri Mackenzie, która rzeczywiście wniosła do pokoju tacę z imbrykiem, filiżankami i talerzykiem herbatników. Była wysoka, piękna, dobrze urodzona, bogata i emanowała pewnością siebie. Aż dziw, że się zaprzyjaźniły.

– Skąd wiedziałaś, że tu jestem? – spytała Cassie. – Myślałam, że wasz miesiąc miodowy w Wiltshire jeszcze się nie skończył, tym bardziej, że świętujecie nadanie sir Damianowi tytułu szlacheckiego.

– Wczoraj wróciliśmy do miasta z Mackenziem. Byłam w pobliżu Covent Garden, pomyślałam więc, że zajrzę i zobaczę, czy jesteś.

Kiri postawiła tacę.

– Pani Powell potwierdziła to, i proszę! Oto jestem z herbatą.

Cassie nalała odrobinę do filiżanki i uznała, że jeszcze nie jest dość mocna.

– Cieszę się, że zdążyłaś mnie odwiedzić. Pod koniec tygodnia wyjeżdżam.

Twarz Kiri znieruchomiała.

– Do Francji?

– Tam się najbardziej przydaję.

– Uważaj. Dopiero teraz, gdy przelotnie zetknęłam się ze szpiegostwem, zrozumiałam, jakie to niebezpieczne.

Cassie znowu spróbowała herbaty i uznała, że teraz jest już dobrze zaparzona.

– To była nietypowa sytuacja – powiedziała, nalewając ją do filiżanek. – Moja codzienna praca jest przeważnie nudna.

Kiri to nie przekonało.

– Jak długo cię nie będzie?

– Nie wiem. Kilka miesięcy, może dłużej. – Cassie zamieszała cukier i usiadła wygodnie. – Nie zapominaj, że jestem w połowie Francuzką, jadę więc do siebie. Ty jesteś w połowie Hinduską, chyba rozumiesz, o co mi chodzi.

Kiri zamyśliła się.

– Rozumiem. Ale Indie mogą być niebezpiecznie nawet dla pół-Hinduski. Francja tak samo. Nawet jeszcze bardziej, bo przecież toczy się wojna.

Cassie wzięła ciasteczko.

– Taką mam pracę. A właściwie powołanie.

Ciasteczko z orzechami i czarnymi porzeczkami okazało się doskonałe.

– Słyszałam, jesteś świetnym szpiegiem.

Kiri wzięła herbatnik z goździkami. W sprawach kuchni na panią Powell zawsze można było liczyć.

– Czy Rob Carmichael nie będzie protestował przeciwko tak długiemu wyjazdowi?

Zdziwiona Cassie uniosła brwi.

– Słucham?

Kiri zarumieniła się.

– Przepraszam. Chyba nie powinnam wiedzieć o waszym… waszym związku.

Pewnie widziała ich razem. Nic dziwnego, przecież przez kilka tygodni mieszkali pod jednym dachem.

– Łączy nas tylko przyjaźń – odparła z naciskiem Cassie.

– A ja nie powinnam wtykać nosa w cudze sprawy – dodała Kiri smętnym głosem. – Ale to taki wspaniały mężczyzna… miałam nadzieję, że to będzie coś więcej niż tylko przyjaźń.

Cassie poczuła ostry ból i pomyślała że to pewnie zazdrość, że Kiri wciąż wierzy w miłość. Jej przyjaciółka nie miała łatwego życia. Ojciec umarł przed jej urodzeniem, a ponieważ była półkrwi Hinduską i wychowano ją w Indiach, po powrocie do Anglii zetknęła się z różnymi uprzedzeniami.

Ale miała kochającą matkę i ojczyma, nie mówiąc już o bogactwie, pozycji i urodzie – znakomitych zabezpieczeniach przed okrucieństwem świata. Cassie urodziła się z podobnymi walorami, ale straciła je dawno temu, razem z wiarą, że wszystko dobrze się skończy.

Kiri, krótko po ślubie, zakochana po uszy w mężczyźnie, który ją ubóstwiał, nie zdawała sobie sprawy, że związki między mężczyznami a kobietami mogą być bardzo różne. Rozpaczliwa potrzeba serdeczności może połączyć ludzi, którzy nie czują do siebie miłości.

– Przyjaźń to wspaniała rzecz. Nie trzeba jej zmieniać w nic innego – powiedziała Cassie.

– Racja. – Kiri skrzywiła się. – Bardzo sobie cenię twoje nauki o światowym życiu.

– Nie musiałaś się długo uczyć – zaśmiała się Cassie. – Kirkland powiedział, że zatrudniłby cię bez chwili wahania, ale niestety, jesteś arystokratką. Pewnie kazałby ci podsłuchiwać rozmowy u Damiana, bo przecież tylu wysokich urzędników i zagranicznych dyplomatów przychodzi do niego grać.

– To byłoby całkiem możliwe – odparła Kiri z błyskiem w oku. Pochłonęła następnego herbatnika i otworzyła torebkę. – Podczas pobytu w Indiach bawiłam się pewnym zapachem, który może ci się przydać.

Wyjęła niewielki flakonik i podała go przyjaciółce.

– Nazwałam go Antiqua.

– Przydać? – Cassie przyjęła flakon z entuzjazmem. Kiri należała do starego rodu Hindusek zajmujących się tworzeniem perfum i komponowała cudowne zapachy.

– Zawsze myślałam, że perfumy mają kusić i podniecać…

– Powąchaj i powiedz mi, co o tym myślisz – rzuciła tajemniczo przyjaciółka.

Cassie posłusznie wyjęła zatyczkę, zamknęła oczy i wciągnęła powietrze – raz, a potem drugi.

– Pachnie… jakby starością, ale taką czystą, jeśli można tak powiedzieć. Jest przyziemny i… bardzo spokojny? Zmęczony? Nie jest nieprzyjemny, ale całkiem niepodobny do twoich kwiatowych i egzotycznych zapachów.

– Gdybyś w przelocie poczuła taki zapach, kto by ci przyszedł na myśl?

– Stara kobieta – powiedziała Cassie bez namysłu.

– Doskonale! – ucieszyła się Kiri. – Zapach to potężna broń. Nałóż odrobinę Antiquy, jeśli chcesz, by cię nie zauważono albo nie doceniono. Ludzie pomyślą, że jesteś stara albo słaba, sami nie wiedząc, skąd im to przyszło do głowy.

– To genialne! – Cassie znowu pociągnęła nosem. – Czuję nutkę lawendy, ale reszty nie potrafię rozpoznać.

– Rzadko korzystam z tych olejków, a kiedy to robię, zwykle maskuję je przyjemniejszymi zapachami – wyjaśniła Kiri.

– We Francji często podróżuję wozem ciągniętym przez kuca, sprzedając różne towary dla pań. Wstążki, koronki i tym podobne. Staram się wyglądać niepozornie i przeciętnie, żeby nikt mnie nie zapamiętał, ten zapach mi w tym pomoże. Dziękuję ci, Kiri. – Cassie zakorkowała flakonik. – Zdążysz zrobić jeszcze trochę przed moim wyjazdem?

Kiri wyjęła dwa kolejne flakoniki.

– Kiedy uznałam, że jest skuteczny, zrobiłam większą partię – odpowiedziała, a potem dodała z uśmiechem: – Poperfumowałam się nim, a potem niepostrzeżenie podeszłam do Mackenziego. Nie zauważył mnie, dopóki nie zwróciłam na siebie uwagi, robiąc coś wyjątkowo nieprzyzwoitego.

Cassie wybuchnęła śmiechem.

– Jeśli Mackenzie nie zauważył ciebie, to mnie ten zapach uczyni niewidzialną.

Kiri wydęła wargi.

– Skoro będziesz grać rolę wędrownej handlarki, mam pewien środek, który może się dobrze sprzedawać.

– Perfumy, które nie są drogie, ale mimo to dobrze pachną? Bardzo się przydadzą – odparła Cassie.

– Nie o tym myślałam, ale to rzeczywiście dobry pomysł. Mam parę zapachów, które nie do końca mi się udały. Mimo to są całkiem przyjemne, i szkoda mi je wyrzucić, bo użyłam do nich kosztownych składników. Chętnie ci je oddam. Ale chodziło mi o balsam siedmiu złodziei.

– Co to takiego i dlaczego mogłoby się przydać uczciwej wiejskiej gospodyni?

Kiri uśmiechnęła się psotnie.

– Dowiedziałam się o nim, badając sekrety dawnych europejskich perfum. Podobno w czasach czarnej śmierci pochwycono kilku złodziei, którzy okradali martwych i umierających. Aby wymigać się od śmierci, zdradzili przepis na środek, który pozwalał im kraść bez obawy o zarażenie się chorobą. Przepis ma kilka wersji, ale podstawą jest zawsze ziołowy ocet, którym zalewa się inne składniki, takie jak cytryny, goździki i rozmaryn. Ziołowe octy to tradycyjny środek leczniczy, przepis wygląda całkiem sensownie.

– Fascynujące – stwierdziła Cassie. – Naprawdę działa?

Kiri wybuchnęła śmiechem.

– Nie mam pojęcia. Może zapobiega też zwykłym chorobom, takim jak przeziębienie albo kaszel. Nie choruję, więc nie wiem, czy balsam siedmiu złodziei ma właściwości lecznicze. Wybrałam wersję, której zapach wyciska łzy z oczu, co dobrze rokuje. Doskonały towar dla wędrownej handlarki. Jeśli okaże się, że nie działa, ciebie już dawno nie będzie.

– Chętnie go wezmę – ucieszyła się Cassie. – Mnie też się przyda. Podróżowanie po Francji wozem w środku zimy to pewny sposób na złapanie przeziębienia. Po powrocie zdam ci sprawozdanie, czy balsam siedmiu złodziei okazał się skuteczny.

– Przyślę ci go jutro, razem z perfumami. – Kiri znowu pogrzebała w torebce i wyciągnęła śliczny flakonik ze szkła zabarwionego na szkarłatny odcień, z pięknie wygiętym korkiem. – To już ostatnia rzecz. Użyj ich po powrocie do Anglii, gdy na powrót zechcesz być sobą.

Cassie ostrożnie odkorkowała flakonik i uroniła kropelkę perfum na przegub dłoni. Powąchała i znieruchomiała. Aromat był cudowną kompozycją bzu i róż, kadzidła, księżycowego blasku, słonecznych promieni i straconych marzeń, z dolną nutą cienia i mroku nocy. Ból ścisnął jej serce.

– Teraz, kiedy poznałam cię lepiej, postanowiłam zrobić twoje własne perfumy – wyjaśniła Kiri. – Co o nich myślisz?

– Są cudowne. – Cassie wetknęła korek trochę mocniej, niż powinna. – Ale nie jestem pewna, czy kiedykolwiek zdarzy mi się odpowiednia okazja, by ich użyć.

– Nienawidzisz ich – odpowiedziała jej przyjaciółka ze smutkiem. – Obawiałam się tego.

Cassie popatrzyła na śliczny flakonik leżący na jej dłoni.

– Wcale ich nie nienawidzę. Ja… po prostu nie chciałabym ujawniać aż tyle prawdy o sobie.

– Może kiedyś zechcesz.

– Może – odparła Cassie z powątpiewaniem.

4

Zamek Durand, lato 1803

Gdy Grey zrozumiał, że Durand nie zamierza go zabić, próbował walczyć. Jego ciało pokryło się ranami i siniakami, ale rzeczywiście przeżył. Gdyby wiedział, co go czeka, może wolałby zginąć.

Ludzie Duranda byli dobrze wyszkoleni, brutalni i skuteczni. Wkrótce po uwięzieniu zabrali mu elegancką odzież i kazali przebrać się w chłopskie łachy. Potem zakuto go w kajdanki, zawiązano oczy, zakneblowano, rzucono na cuchnącą furmankę i przykryto brudną słomą. Rozpaczliwie walczył o każdy oddech, gdy wóz zaturkotał po paryskim bruku, ale wkrótce stracił przytomność, pewny, że już się więcej nie obudzi.

Po pewnym czasie odzyskał przytomność i przekonał się, że da radę oddychać, jeśli nie będzie się poruszał i nie ulegnie panice.

Wkrótce miejski bruk zastąpiły bite, a potem polne drogi. O mało nie oszalał ze strachu. Zawsze lubił słońce, miejskie światła i dobre towarzystwo. Teraz nic nie widział, nie mógł mówić, nie mógł nawet wyć z rozpaczy.

Stracił poczucie czasu. Podejrzewał, że wieziono go tak przez kilka dni. Rano i wieczorem dawano mu jeść, pić i pozwalano załatwić potrzeby cielesne. Zesztywniał od więzów tak, że ledwie mógł chodzić. Czasem padał zimny wiosenny deszcz, ale żelazne zdrowie ochroniło go przed chorobą.

W końcu koszmar dobiegł końca. Koła zadudniły po kamiennym dziedzińcu, rozwiązano mu nogi w kostkach i wprowadzono do budynku.

Zasłonięcie oczu wyostrzyło pozostałe zmysły. Wyczuł, że budynek jest duży, stary i głównie z kamienia. Pewnie jakiś zamek. Potknął się na wąskich, nierównych, kamiennych schodach i uznał, że to potwierdza jego domysły.

Do strażników, których poznawał już po zapachu i po głosie, dołączył jeszcze jeden człowiek, który utykał, zalatywał czosnkiem i mówił gardłowo. Zaskrzypiały drzwi i wepchnięto go do jakiegoś pomieszczenia. O mało nie upadł.

Szarpnięciem zdjęto mu knebel i opaskę. Cofnął się, oślepiony światłem pochodni. Strażnik stał w progu, a przed Greyem rozkraczył się potężny mężczyzna z drewnianą nogą, o okrutnym wyrazie twarzy. Opierał się na dyscyplinie z mosiężną gałką i licznymi rzemieniami.

– Jestem Gaspard, twój dozorca – powiedział gardłowym głosem, pełnym nienawiści, z akcentem pochodzącym z najgorszych rynsztoków Paryża. – Durand kazał utrzymać cię przy życiu. Obawiam się, że nasza gospoda nie będzie odpowiadać twoim gustom, przeklęty paniczyku – dodał z paskudnym uśmieszkiem.

Grey z trudem go rozumiał. W dzieciństwie uczył się eleganckiej francuszczyzny i nie znał prostackich dialektów przedmieścia. To się miało zmienić. Może już nigdy nie usłyszy angielskiego.

Przypomniał sobie, że Francuzi nazywali Anglików cholernikami co najmniej od czasów Joanny d’ Arc, bo angielscy żołnierze bez przerwy przeklinali.

– Jeśli masz zamiar utrzymać mnie przy życiu, przydałoby się jakieś jedzenie i woda – mruknął.

Gaspard wybuchnął szczekliwym śmiechem.

– Rano, chłoptasiu. Teraz mam co innego do roboty. Zdjąć cholernikowi surdut i koszulę – warknął do strażników. Bez słowa wykonali polecenie.

Grey był zbyt zesztywniały i obolały, by z nimi walczyć, nie opierał się więc, gdy zdarli z niego za dużą odzież. Nigdy przedtem nie czuł się tak bezradny.

Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Strażnicy przytrzymali go z obu stron, a Gaspard wychłostał go dyscypliną po plecach. Dopiero teraz Grey zrozumiał, do czego służyły rzemienie u laski. Po kilkunastu uderzeniach zwisnął bezwładnie między strażnikami.

– Puśćcie go i rozkujcie – nakazał Gaspard z pogardą. – Z tej celi nie da się uciec.

Grey leżał na podłodze, ledwie czując, że go rozkuwają. W końcu strażnicy wyszli razem z Gaspardem, drewniana noga złowróżbnie postukiwała po kamiennej posadzce. Zabrali ze sobą pochodnię.

Leżał w kompletnych ciemnościach. Nawet smuga światła pod drzwiami zniknęła, gdy dręczyciele się oddalili. Ogarnęła go fala paniki, że już do śmierci nie zobaczy słońca. Jak Francuzi nazywają podziemny loch? Oubliette? Ale oubliette – czyli dosłownie „zapomnienie” – to głęboka studnia, do której wrzucano więźnia, żeby zmarł zapomniany przez wszystkich.

Przez głowę przemknęła mu szalona myśl, że gilotyna byłaby lepsza. Przynajmniej zginąłby pod niebem i szybko, choć w mało szlachetny sposób.

Ale mimo wszystko jeszcze żył. Zdjęli mu knebel, opaskę i kajdanki, mógł oddychać i swobodnie chodzić. A skoro ciemność nie zabiła go podczas niekończącej się podroży do zamku, nie pokona go i tutaj.

Podciągnął się na kolana i macając wokół, poszukał koszuli i surduta, które rzucono nieopodal. Poczuł przenikliwy ból, gdy szorstkie sukno dotknęło pokaleczonych pleców, ale wolał to niż zimno.

Potem zaczął nasłuchiwać. Kompletna cisza, oprócz dźwięku spadających gdzieś blisko kropel wody. Nic dziwnego, w lochu było naprawdę wilgotno.

Co udało mu się dostrzec przed odejściem Gasparda? Kamienne ściany i posadzkę – wilgotne i solidne. Cela była przestronna, chyba na osiem kroków, z bardzo wysokim sufitem. W kącie po lewej coś leżało. Może siennik?

Wstał z trudem i ruszył w tamtą stronę, wyciągając ręce, by nie zderzyć się ze ścianą. I tak w nią uderzył, ale jeden siniak więcej nie stanowił różnicy.

Potknął się o coś miękkiego. Przyklęknął i wymacał słomiany siennik i dwa szorstkie koce. Prawdziwy luksus w porównaniu z warunkami podróży.

Wstał i obszedł celę z wyciągniętą ręką, oceniając jej wielkość. W połowie drogi natrafił na kamienną przeszkodę i upadł. Kolejne siniaki i to bolesne, ale nic złamanego, uznał, gdy już odzyskał oddech i sprawdził obolałe miejsca. Wymacał dłońmi dwa nieregularne bloki kamienia, jeden wielkości krzesła, a drugi stołu. Podciągnął się i usiadł, choć obolałe plecy nie pozwoliły mu oprzeć się o ścianę. Gdy ból w kolanach zaczął ustępować, pomyślał, że do tej pory nie doceniał, jaką wygodą są krzesła. Dotknął stołu i uznał, że miejsce jest całkiem cywilizowane.

Kiedy ból nieco ustąpił, podjął wędrówkę po celi, starając się iść jeszcze ostrożniej. W najdalszym kącie po kamieniach sączyła się strużka wody. A więc nie zginie z pragnienia, nawet jeśli nie dadzą mu nic do picia.

Więcej kamiennych bloków nie było. Wymacał jeszcze solidne drewniane drzwi. Jeszcze raz obszedł celę. Tym razem w kącie, gdzie po ścianie ściekała wilgoć, wyczuł ruch powietrza. Ukląkł i znalazł otwór wielkości dwóch pięści, do którego spływała woda. Wokół unosił się zapach ludzkich odchodów.

A więc to jest więzienna toaleta, Mogło być gorzej. Skorzystał z niej, wrócił na siennik, owinął się kocami i ułożył na boku, chroniąc pokaleczone plecy. Pomimo zmęczenia nie usnął od razu, tylko wpatrywał się w ciemność, niepewny, co niesie los. Słowa Duranda o tym, że zdanie Anglików przestało się liczyć, mogły oznaczać koniec rocznego zawieszenia broni i wznowienie wojny.

Nie zdziwiło go to. Słyszał, że Francuzi wykorzystują zawieszenie broni, by się przegrupować i przygotować do nowych podbojów. Gdy zapanował tymczasowy pokój, ruszył z innym Brytyjczykami do Paryża, pamiętając o prośbie swego przyjaciela Kirklanda, żeby miał oczy otwarte i informował go o wszystkim.

Potraktował to jako pretekst do uwiedzenia ślicznej mężatki i w efekcie znalazł się w lochu. Zresztą Camille nie trzeba było uwodzić. Szczerze mówiąc, to ona sprowadziła go na złą drogę.

Wielki Boże, co się z nim stanie? Czy Durand zechce przyjąć okup? Rodzice na pewno zapłacą każdą kwotę za jego wolność. Tylko że Durand chciał zemsty, co mogło oznaczać uwięzienie na wieki w ciemnościach.

Nie na wieki. Tylko do śmierci. Kiedy zacznie się o nią modlić? Myśl o tym, że może zginąć tu marnie, samotny, wśród obojętnych mu ludzi, sprawiła, że serce załomotało mu ze strachu. Zmusił się, by je opanować.

Jeśli się załamie, nikt tu nie będzie się z niego śmiał. Obejdzie to tylko jedną osobę – jego samego. Do tej pory wszystko w życiu przychodziło mu bez trudu. Nawet gdy go na czymś przyłapano, rzadko kiedy ponosił tego konsekwencje. Tym razem stało się inaczej. Z rezygnacją pogodził się z życiem w wiecznych ciemnościach i stoczył walkę z dręczącymi go demonami, aż pokonał strach i zasnął jak kłoda.

Kiedy obudził się rano, okazało się, że celę rozjaśnia blask słońca, przenikający przez wąskie, poziome okienko tuż pod sufitem celi.

Widok był tak piękny, że Grey się rozpłakał.

5

Francja, 1813

W blasku popołudniowego słońca wioska St. Just du Sarthe wyglądała jak każda inna osada w północnej Francji – wyróżniał ją tylko średniowieczny zamek na wzgórzu. Cassie wjechała na pagórek i zaczęła mu się przyglądać.

Bez trudu znalazła rodową siedzibę Duranda. Na szczęście sucha, chłodna pogoda nie pozwoliła jej utknąć na błotnistym lub zaśnieżonym szlaku. Podróżowała powoli, zatrzymywała się w przydrożnych wioskach, sprzedając wstążki, guziki i koronki, nie zapominając o perfumach Kiri i ziołowych lekach.

Kupowała to i owo od miejscowych rzemieślników – drobiazgi i odzież, które mogła potem odsprzedać. Krótko mówiąc, zachowywała się jak prawdziwa wędrowna handlarka.

Trzepnęła lejcami grzbiet krzepkiej klaczy i wjechała do wioski, na tyle dużej, że mogła pochwalić się własną gospodą, La Liberté. Zatrzymała się tam, w nadziei, że dostanie coś do jedzenia i dowie się kilku rzeczy.

Główna izba była pusta, jeśli nie liczyć trzech staruszków, którzy siedzieli w kącie, popijając wino. Za barem kręciła się tęga kobieta w średnim wieku. Spojrzała na Cassie z ciekawością. Podróżujące samotnie kobiety były tu rzadkością, a Cassie poruszała się z namysłem, jak osoba w podeszłym wieku.

– Bonjour, madame – powiedziała. – Nazywam się Renard. Mam nadzieję, że znajdzie się dla mnie pokój i coś ciepłego do jedzenia.

– Dobrze pani trafiła – zaśmiała się oberżystka. – To jedyna gospoda. Jestem Leroux, i mogę pani służyć niedużym pokojem, gęstym gulaszem z baraniny i świeżym chlebem, jeśli to pani odpowiada.

– Nawet bardzo, jeśli dołoży pani do tego butelkę czerwonego wina.

Cassie była pewna, że oberżystka okaże się dobrym źródłem informacji.

– Tylko zaprowadzę kuca do stajni.

– Jedzenie będzie już gotowe.

Klacz była równie zadowolona z dachu nad głową i sutego posiłku, jak jej pani. Cassie wróciła do wspólnej sali i usadowiła się przy kominku, rozkoszując się ciepłem.

Właśnie zsuwała z ramion płaszcz, gdy w drzwiach prowadzących z kuchni pojawiła się gospodyni z tacą wyładowaną gulaszem, serem, chlebem i winem.

– Dziękuję pani. Napije się pani ze mną szklaneczkę? Podróżuję, sprzedając galanterię dla pań, chętnie więc dowiem się, czy moje towary komuś tu się przydadzą.

– Merci. – Madame Leroux nalała sobie wina, usiadła po przeciwnej stronie kominka i zapytała z ciekawością: – Nie boi się pani podróżować sama?

Cassie ufarbowała włosy, by wyglądały jak siwe, poruszała się powoli i używała perfum Kiri, musiała wyglądać na kruchą i słabą.

– Bardzo uważam i do tej pory nic mi się nie przydarzyło.

– Co ma pani na sprzedaż?

Cassie zaczęła wymieniać towary, zajadając się smakowitym gulaszem. Kiedy skończyła, oberżystka odpowiedziała:

– Jutro jest u nas targ, a zimą nowe towary są mile widziane. Jestem pewna, że będzie pani zadowolona.

Cassie pociągnęła łyk wina.

– A mieszkańcy zamku na wzgórzu? Czy znajdę tam klientów? Mam doskonałe perfumy, robione przez hinduską księżniczkę…

Oberżystka uśmiechnęła się z zainteresowaniem.

– To rzeczywiście ciekawe, ale zamek Durand jest spokojnym miejscem. Jego pan odwiedza go rzadko, a żona jeszcze rzadziej. Nie przyjmują żadnych gości, jeśli nie liczyć więźniów w lochach, a tych raczej nie stać na pani towary.

– Lochy? – Cassie zrobiła zdziwioną minę – w dzisiejszej Francji?

– Potężni ludzie niełatwo rezygnują z pewnych rzeczy – odparła cynicznie oberżystka. – Durandowie władają tym zamkiem od zawsze. Nazywa się ich tu Wilkami z Durand. Ostatni poszedł na gilotynę jako arystokrata, ale zastąpił go jakiś kuzynek, niewiele lepszy od niego, poza tym, że każe się nazywać obywatelem, a nie hrabią. Podobno trzyma w lochach jakiegoś angielskiego lorda, ale ja w to nie wierzę. Skąd by wziął takiego więźnia?

– To rzeczywiście mało prawdopodobne – zgodziła się Cassie, z trudem ukrywając podniecenie. – Chyba mają tam jakieś służące? Mogłabym zajechać tam z towarami, kiedy skończy się targ.

– Na własne ryzyko – stwierdziła madame. – Połowa wioski choruje na grypę, dlatego jest tak cicho. Podobno w zamku prawie cała służba się zaraziła. Tym razem choroba nie jest aż tak śmiertelna, jak to czasem bywa, ale bardzo dolegliwa. Lepiej trzymać się od nich z daleka.

– Może będę mogła coś na to poradzić – zaproponowała Cassie. – Hinduska, od której mam perfumy, dała mi też balsam siedmiu złodziei. Ponoć złodzieje stosowali go w czasach czarnej śmierci, żeby okradać zmarłych bez ryzyka zarażenia. Wypróbowałam go w tym roku na sobie i rzeczywiście nie choruję pomimo pogody.

W oku oberżystki błysnęła ciekawość.

– Chętnie zobaczę, co to takiego.

Cassie sięgnęła do torby.

– Proszę wypróbować. Trzeba rozetrzeć kilka kropli w dłoniach, a potem mocno zaciągnąć się zapachem.

Madame Leroux wciągnęła ostry aromat w płuca.

– Sądząc po zapachu, może być skuteczny. Naprawdę działa?

– Mówiąc między nami, pracującymi kobietami, nie jestem pewna – odparła Cassie. – Ale od kiedy go stosuję, ani razu nawet nie zakasłałam.

Kobieta powąchała balsam jeszcze raz.

– Może pani zapłacić nim za pokój.

Po krótkim targu doszły do porozumienia i Cassie przekazała gospodyni spory flakon balsamu. Madame Leroux zaśmiała się cicho:

– Jeśli zajrzy pani do zamku i zachoruje na grypę, przynajmniej dowie się pani, że ten lek jest do niczego.

– Wolałabym się upewnić, że działa – odpowiedziała Cassie z uśmiechem. Miała teraz powód do wizyty w zamku i mogła sprawdzić, czy zaginiony przyjaciel Kirklanda rzeczywiście siedzi w lochach Duranda. – Z drugiej strony, może pojadę prosto do następnej wsi. Nie znam tych okolic. Jak daleko jest następna wioska z oberżą? Latem chętnie nocuję na wozie, ale w lutym nie ma o tym mowy.

– Trzy–cztery godziny jazdy, przy ładnej pogodzie.

– W takim razie ruszę w drogę, kiedy skończy się targ. – Cassie wytarła piętką chleba resztki gulaszu. – Ale kiedy wrócę w te strony, na pewno znowu zatrzymam się u pani!

6

Zamek Durand, lato 1803

W dziennym świetle Grey zobaczył, że w solidnych drzwiach jego celi były dwa zamykane otwory, jeden na wysokości głowy, drugi poniżej.

– Śniadanie, wasza lordowska mość – rozległ się ironiczny głos i w niższym otworze pojawiło się pół bochenka chleba i dzbanek letniego miętowego naparu. – Odstaw dzbanek, jak wypijesz, bo nie dostaniesz obiadu.

Usłuchał, bo był głodny.

Na śniadania dostawał zwykle chleb z jakimś tłuszczem i ziołową herbatę. Obiady wydawano bardzo oszczędnie, ale były dość urozmaicone – czasem trafiał się gulasz albo warzywa z kością. Od czasu do czasu gotowane jajko. Najlepszy z tego wszystkiego był dzbanek wina – zwykłego, stołowego sikacza – ale i tak czekał na nie z utęsknieniem. Bawiła go myśl, że we Francji nawet więzienny wikt jest nie najgorszy.

Poza tym dni upływały mu w szarej monotonii. Siadywał w wąskim promieniu światła wpadającym do celi. Chroniło go to przed szaleństwem, ale nie przed rozpaczą. Zawsze żył wśród ludzi i nie zdawał sobie sprawy, że obecność bliźnich jest niezbędna do życia jak powietrze. Teraz nie widywał nikogo, nawet strażników, i nie mógł posłużyć się swym legendarnym urokiem, by poprawić swoją sytuację.

Cały jego świat był z szarego kamienia, bez żadnej drogi ucieczki. Czasem udało mu się dostrzec przez chwilę mięsistą łapę, stawiającą jedzenie na ziemi i odbierającą pustą miskę i dzban. Od czasu do czasu Gaspard otwierał górne okienko i obrzucał go obelgami. Grey z utęsknieniem czekał na te chwile – i wtedy wiedział, że jest z nim naprawdę źle.

Latem w celi zrobiło się nieco cieplej. W deszczowe dni strużka wody spływająca ze ściany stawała się mocniejsza i mógł się trochę obmyć. Starał się nie myśleć o wspaniałych łazienkach, jakie jego ojciec pobudował w Summerhill, ich rodowej posiadłości. Wanny napełniane wodą aż pod brodę…

Nie. Nie wolno myśleć o domu. Jak zwierzę szukał ucieczki we śnie, spędzając większość czasu na sienniku, pogrążony w mroku melancholii. Tylko posiłki budziły go z odrętwienia.

Zmiana przyszła wraz z przyjazdem Duranda. Grey, na pograniczu między snem a niemile widzianą jawą, ledwie zauważył, że ktoś otwiera drzwi. Wciąż leżał, gdy do celi wszedł Durand.

– Popatrz na siebie, Wyndham – powiedział z pogardą. – Trzy miesiące więzienia zmieniły cię w brudną, tępą świnię. Jaka kobieta chciałaby cię teraz tknąć?

Wściekłość wyrwała Greya z letargu. Zerwał się z siennika i rzucił na Duranda. Jak większość jego rocznika w Westerfield Academy nauczył się indyjskiej sztuki walki kalarippayattu od Ashtona, kolegi, który był półkrwi Hindusem. Bez trudu uda mu się pokonać polityka w średnim wieku…

Durand zrobił unik, z uwłaczającą Greyowi szybkością, a potem obrócił go i rzucił na kolana, zakładając bolesną dźwignię na jedną rękę.

– Mizerny jesteś, chłopaczku – powiedział i pchnął go na podłogę, kopnął w brzuch i cofnął się o krok. – Anglicy to naród mięczaków. Zwycięstwo Francji jest pewne.

Grey jęknął z bólu i wykrztusił:

– Wojna zaczęła się na nowo?

– Tak jest. Pokój w Amiens był tylko pretekstem, żebyśmy mogli zebrać więcej rekrutów i wyprodukować więcej broni. Za kilka miesięcy podbijemy Anglię, a potem zapanujemy w całej Europie.

Wydawało się to całkiem prawdopodobne, choć Grey nie chciał dopuścić do siebie tej myśli. W Paryżu słyszał, że Francuzi budują flotę i gromadzę armię w Boulogne.

– Najpierw wasz Napoleon będzie musiał sobie poradzić z Royal Navy – warknął cicho zachrypniętym głosem.

– Mamy już na to sposób – stwierdził Durand z wielką pewnością w głosie. Jego twarz wykrzywił grymas. – Po inwazji twoja rodzina pewnie zginie i straci majątek. Może powinienem teraz zażądać okupu? Jak myślisz, Wyndham, ile zapłaciliby za syna i spadkobiercę? Sto tysięcy funtów? A może dwieście?

Greyowi ścisnęło się serce. Wielki Boże, wyrwać się z tego miejsca! Jego rodzice zapłaciliby każdą sumę… Oddaliby wszystko, do ostatniego grosza. Zostaliby żebrakami – rodzice, młodszy brat, siostra – żeby zapłacić za głupotę Greya. Nie może im tego zrobić.

Zmusił się do ironii.

– Pewnie myślą, że nie żyję i cieszą się z tego. Jak myślisz, dlaczego ciągle siedziałem we Francji? Bo za dużo ich kosztowałem i do niczego się nie nadawałem. Ojciec był na mnie wściekły, pomyślałem więc, że zejdę mu z oczu. Najchętniej by mnie wydziedziczył. – Grey wzruszył ramionami. – Mój młodszy brat na pewno będzie świetnym hrabią. Nikt mnie tam nie chce ani nie potrzebuje.

– Wielka szkoda – skwitował Durand z niejakim żalem. – Ale wierzę ci. Gdybyś był moim synem, też bym cię nie chciał widzieć na oczy. W takim razie będziesz tu tkwił, aż zgnijesz.

Odwrócił się na pięcie i wyszedł. Zamek w drzwiach szczęknął, zanim Grey zdołał się podnieść na nogi.

Czy właśnie stracił jedyną szansę na to, by wyrwać się żywym z tego miejsca? Trudno powiedzieć. Durand był na tyle przewrotny, że mógł zgarnąć okup i nie uwolnić więźnia. Albo odesłać do Anglii trupa.

W sumie miał rację, że z niego zadrwił. Grey użalał się nad sobą i rozpaczał, nie zwracając uwagi, że osłabia ciało i ducha. Gdyby był w lepszej formie, mógłby skręcić Durandowi kark. Pewnie nie udałoby mu się uciec z zamku, ale przynajmniej zatłukłby drania.

Stracił poczucie czasu. Durand mówił o trzech miesiącach, a on miał wrażenie, jakby siedział w celi od wielu lat. Sądząc po długości brody, upłynęły rzeczywiście trzy miesiące. Było już lato, pewnie nadszedł sierpień. Niedawno minęły jego dwudzieste pierwsze urodziny. Gdyby był w domu, w Anglii, rodzice wydaliby wielkie przyjęcie dla wszystkich przyjaciół i dla służby. Byłoby wspaniale.

Zamiast tego rozpaczali nad jego zniknięciem, a może i śmiercią. Kochał swoją rodzinę, ale do tej pory nie doceniał rodziców. Lubił swoje młodsze rodzeństwo, które szczerze go podziwiało. Zawiódł ich wszystkich. Udało mu się tylko jedno – zniechęcił Duranda do żądania okupu.

Koniec z abnegacją i słabością. Po pierwsze, trzeba zacząć ćwiczenia, by odbudować sprawność.

Rozejrzał się po celi, zastanawiając się, co można robić w tej przestrzeni. Bieg w miejscu na pewno poprawi mu wytrzymałość. Ruszył przed siebie sztywno i niezgrabnie, wyobrażając sobie znajome miejsca i widoki, by zapomnieć o ponurej celi.

Biegł, aż złapała go kolka. Upadł na podłogę i zaczął ćwiczyć pompki. Kiedyś robił je bez trudu. Teraz zadyszał się po kilkunastu.

Mógł też podnosić ociosane głazy, które służyły mu jako stół i krzesło. Zaczął od mniejszego, okazał się nadspodziewanie ciężki. Uniósł go kilkanaście centymetrów i musiał puścić. Kamień upadł, a odłupany kawałek potoczył się pod ścianę.

Dysząc z wysiłku, przysiągł sobie, że będzie ćwiczył tak długo, aż obniesie ten cholerny kamień naokoło celi. Potem weźmie się do większego.

Co mógł jeszcze robić poza codziennymi ćwiczeniami? Coś o wiele ważniejszego: odbudować siły psychiczne. W szkole zawsze się lenił, bo doskonała pamięć pozwalała mu się wymigiwać od nauki. Lady Agnes udało się narzucić mu dyscyplinę w Westerfield Academy, ale lata spędzone w Oksfordzie były bezużyteczne. Studiował w Christchurch College, gdzie podobni do niego szlachetnie urodzeni panicze udawali, że się uczą, w przerwach między licznymi rozrywkami. Nic dziwnego, że Kirkland i Ashton studiowali w Balliol, koledżu znanym z genialnych absolwentów.

Zaczął sobie przypominać teksty zadawane do wykucia na pamięć. Ciekawe, ile udało mu się zapamiętać z Komentarzy o wojnie gallijskiej Cezara po łacinie?

– Gallia est omnis divisa in partes tres. Cała Galia dzieli się na trzy części. – Przypomniawszy sobie pierwsze zdanie, przetłumaczył je na francuski. Ponieważ głos też mu osłabł po długim milczeniu, powtarzał fragment głośno, jak długo starczało mu sił.

Szekspir. Studiował jego dzieła i grał w sztukach, wystawianych w domach przyjaciół. Zwykle obsadzano go jako jedną z głównych postaci. Bez trudu uczył się ról.

– „Ciągle to jutro, jutro i znów jutro

Wije się w ciasnym kółku od dnia do dnia…”*.

Nie, tylko nie Makbet, nie tutaj, nie teraz. A może Wieczór Trzech Króli? Tak, to o wiele lepszy wybór.

„Jeżeli miłość żywi się pokarmem muzyki — grajcie, aż poczuję przesyt,

Aż mój apetyt osłabnie z nadmiaru i skona”**.

Miał niezły głos, mógł więc śpiewać do woli. Doskonały sposób na poprawę nastroju i ćwiczenie umiejętności mówienia.

Trzeba też pilnować upływu czasu, nie pozwolić, by dni mijały niezauważenie. Powiedzmy, że jest piętnasty sierpnia. Odłupanym kawałkiem kamienia wyskrobał datę na belce nad drzwiami i postanowił, że będzie odtąd zaznaczał każdy dzień kreską.

Do celi dochodził dźwięk dzwonów wioskowego kościoła. Dzięki temu będzie wiedział, kiedy nadejdzie niedziela albo ważne święta kościelne.

Jego życie będzie teraz miało cel, być może nigdy nie odzyska wolności, ale kiedy pojawi się na to szansa, choćby najmniejsza, będzie gotów, by ją wykorzystać.

Osłabiony organizm Greya zaczął stopniowo nabierać sił. Jego psychika także się wzmacniała. Okazało się, że zdumiewająco dużo zapamiętał ze szkoły. Zawsze lubił czytać, więc co dnia wybierał nową książkę z biblioteki swojego umysłu i przypominał sobie jej treść.

Ale nie rozmawiał ze sobą na głos, żeby nie upodabniać się do wariatów, których widział, gdy jeden z jego przyjaciół zabrał go do Bedlam. Uważał, że zachowanie chorych jest zabawne. Dla Greya było ono bardzo niepokojące. Wspomnienie udręczonych dusz wciąż go nawiedzało, szczególnie w dni, kiedy obawiał się, że sam wpada w obłęd.

Na szczęście wkrótce po odwiedzinach Duranda los nieoczekiwanie się do niego uśmiechnął. Ponieważ w stosunku do śpiewu nie miał takich oporów jak do mówienia do samego siebie, codziennie śpiewał kilka piosenek, czerpiąc przyjemność z muzyki i dźwięku własnego głosu, który wracał do normy po trzech miesiącach milczenia.

Właśnie skończył angielską piosenkę biesiadną, kiedy z wąskiego okienka pod sufitem odezwał się szeptem kobiecy głos:

– Bonjour, monsieur. Czy to prawda, że jest pan angielskim lordem?

Grey aż podskoczył z emocji. Ludzka istota! I do tego kobieta.

– Kiedyś nim byłem, mademoiselle, ale teraz jestem nic nie znaczącym więźniem.

Francuzka zachichotała.

– Prawdziwy lord! Nigdy w życiu nie widziałam angielskiego cholernika. Dlaczego tu trafiłeś, panie?

– Za złe zachowanie – odpowiedział z powagą.

Znowu zachichotała. Zaczęli rozmawiać. Była służącą na zamku i nazywała się Nicolette, choć pewnie nie było to jej prawdziwe imię.

Nie mogła z nim długo rozmawiać, bo gospodyni była straszną wiedźmą i wyrzuciłaby ją z pracy, gdyby przyłapała na rozmowach z więźniem. Ale od tej pory odwiedzała go raz albo dwa w tygodniu, czasem nawet z jakąś przyjaciółką.

Dla niektórych z nich rozmowa z uwięzionym milordem była emocjonującym występkiem, co szczerze bawiło Greya. Nicolette miała dobre serce i współczuła jego losowi. Od czasu do czasu wrzucała przez kraty jabłko albo inny owoc. Pochłaniał je natychmiast, zdumiony, że do tej pory jabłka były dla niego czymś oczywistym.

Opowiedziała mu o swoim ukochanym i pożegnała się z nim serdecznie, gdy odchodziła ze służby na zamku, by wyjść za mąż. Dał jej swoje błogosławieństwo – jedyną rzecz, jaką miał na zbyciu.

Pozostałe dziewczęta odwiedzały go znacznie rzadziej, ale od czasu do czasu pojawiał się ktoś nowy. Przez pewien czas do celi zaglądał chwacki młody stajenny, który nauczył Greya kilku wyjątkowo obscenicznych piosenek, ale wkrótce wyleciał z pracy za pijaństwo.

Grey cenił te chwile normalności jak skarb. Gdyby nie one, pewnie by zwariował.

7

Francja, 1813

Madame Leroux miała rację. Następnego dnia, podczas targu, który odbywał się na niewielkim wiejskim ryneczku, Cassie nie narzekała na brak kupujących. Lubiła swoje zajęcie. Ponieważ nie musiała zarabiać nim na życie, mogła opuszczać ceny i cieszyła się, że może tanio sprzedać ładną wstążkę dziewczynie, której nigdy nie byłoby stać na takie rzeczy.

Balsam siedmiu złodziei też się dobrze rozchodził. Zimowe dolegliwości trapiły prawie wszystkich, ludzie chętnie kupowali wszystko, co mogłoby im pomóc. Pytali także o wieści ze świata, jak zwykle w małych miejscowościach.

„Tak, sytuacja w Rosji nie wygląda najlepiej. Na szczęście Cesarz jest bezpieczny. Niech pani spojrzy, te koronki będą świetnie wyglądać przy ślubnej sukni pani córki, prawda?”

W południe targ się skończył i nadszedł czas, by odwiedzić zamek. Cassie zjadła miskę gęstej fasolowej zupy w La Liberté, podziękowała madame Leroux za pomoc i zostawiła za sobą St. Just du Sarthe. Zamiast jednak ruszyć w stronę następnej wioski, skręciła pod górę do zamku. Wąska droga była nieprzyjemna i wietrzna. Zamek wyglądał równie ponuro.

Otaczały go szare, gładkie mury. Potężna brama była otwarta, ale chyba można ją było zamknąć w razie potrzeby. Przejechała przez nią, nie niepokojona przez nikogo. Mury osłaniały dziedziniec od kąśliwego wiatru. Objechała zamek i zostawiła wózek i kuca pod stajnią, która była prawie pusta. Przerzuciła torbę z towarami przez ramię i poszła szukać wejścia dla służby.

Dopiero trzecie drzwi ustąpiły pod naciskiem jej dłoni. Wąski korytarz zaprowadził ją do kuchni. W długim pomieszczeniu było ciepło i mile pachniało, ale tu także nikogo nie było.

– Halo! Jest tu kto? – zawołała.

– Czego chcesz? – odpowiedział szorstki kobiecy głos.

Mocno zbudowana, owinięta pledami kobieta z trudem wstała z drewnianego krzesła przy kominku i pokuśtykała w jej stronę. Jej okrągła twarz była jakby stworzona do uśmiechów, ale teraz wykrzywiał ją grymas przy każdym ataku kaszlu.

– Jestem madame Renard, wędrowna handlarka. Widzę, że przydałyby się pani moje cukierki na kaszel. Proszę spróbować. – Cassie wyciągnęła z torby paczkę cytrynowo–miodowych karmelków. Oprócz tego, że były smaczne, naprawdę łagodziły kaszel.

– Chętnie. – Kobieta wzięła cukierek i bezwładnie opadła na ławę. – Merci. Jestem madame Bertin, tutejsza kucharka.

– We wsi powiedziano mi, że wszyscy w zamku chorują. – Cassie rozejrzała się po kuchni. Drzewo na palenisku pod wielkim kotłem prawie się już wypaliło. – Zdaje mi się, że przydałaby się pani pomoc. Rozpalić na nowo?

– Będę bardzo wdzięczna – odpowiedziała kucharka. – Gotuję rosół. Naleje mi pani trochę? – poprosiła i zaniosła się kaszlem. – Wszyscy leżą chorzy, a ja nie mam siły, żeby wejść na schody. Mam dla nich gorące jedzenie, ale nikt nie dał rady tu dotrzeć. Nie mam obowiązku obsługiwać innych służących.

– Mam nadzieję, że nikt nie jest poważnie chory? – Przy ogniu wisiała chochla. Cassie nalała nią rosołu do miski przygotowanej na stole.

– Gospodyni zmarła na samym początku, ale ona była stara i chorowita. Moim zdaniem, nikomu innemu nie grozi śmierć, ale tegoroczna grypa osłabia ludzi na długie tygodnie. – Madame Bertin z przyjemnością popijała gorący rosół. – Udało mi się utrzymać ogień na kuchni i ugotować zupę, ale na więcej nie starczy mi sił.

Cassie dostrzegła w tym szansę dla siebie i szybko spytała:

– Czy byłaby pani gotowa zapłacić mi za pomoc, madame? Mogę zanieść chorym służącym coś do jedzenia i trochę pomóc w kuchni.

– To by było prawdziwe błogosławieństwo. Zastanówmy się, ile osób mieszka w zamku… – Kucharka umilkła na chwilę. – Na poddaszu jest sześć pokojówek, a w stajni dwóch stajennych. Schody są tuż za drzwiami, ale strych jest na piątym piętrze, a schody są długie. Da pani radę?

– Jestem silniejsza, niż się wydaje. Chętnie pani pomogę. Chorym przyda się coś ciepłego. – Zamieszała rosół chochlą. – A mnie przyda się trochę grosza. Gdzie pani trzyma chleb? Przydałoby się też trochę sera. Na wzmocnienie.

– Tam jest spiżarnia – wskazała madame Bertin. – Dobrze, że akurat nie ma obywatela Duranda. Wściekałby się i pejczem zaganiał ludzi do roboty, nawet tych, którzy nie mogliby ustać na nogach. Ale zimą w takim odludnym miejscu nic się nie dzieje. Możemy sobie odpocząć dzień albo dwa, i nabrać sił do pracy.

– To się rzeczywiście dobrze złożyło – zgodziła się z nią Cassie. Nalała rosołu do kubków, nakroiła chleba z serem i zaniosła tacę do stajni, gdzie powitano ją z wdzięcznością. Wróciła do kuchni i przygotowała posiłek dla służących. Musiała dwa razy obrócić po wąskich schodach, żeby zanieść jedzenie wszystkim. Nic dziwnego, że pani Bertin nawet nie próbowała się tam wspiąć.

Kucharka miała rację. Nikt nie był umierający, ale wszyscy bezsilnie leżeli w łóżkach, osłabieni, zmęczeni i bardzo wdzięczni za pomoc. Cassie modliła się w duchu, żeby balsam siedmiu złodziei zabezpieczył ją przed chorobą. Atak grypy w drodze mógłby się dla niej źle skończyć.

Wróciła do kuchni, gdzie kucharka drzemała przed kominkiem. Cassie przykryła ją pledem. Nadszedł czas, by sprawdzić, czy w zamku rzeczywiście jest loch z więźniami.

– Czy mam jeszcze komuś zanieść jedzenie?

Madame Bertin zmarszczyła czoło.

– W lochach są strażnicy i więźniowie. Główny dozorca, Gaspard, zwykle przysyła kogoś, ale sam gdzieś pojechał, jeden z jego ludzi jest chory, a drugi nie odważy się zejść ze służby.

– Czyli trzeba zanieść jedzenie strażnikowi i więźniom. Ilu ich jest?

– Tylko dwóch. Przez tę grypę nikt o nich teraz nie dba. – Kucharka przeżegnała się. – Jeden z nich to ksiądz. Księży nie powinno się wsadzać do lochów, ale Durand by się wściekł, gdyby ktoś mu to powiedział.

– To straszne! – zgodziła się Cassie. – A ten drugi?

– Podobno to jakiś angielski lord, ale nigdy go nie widziałam, nie wiem na pewno. – Kucharka ze smutkiem pokręciła głową. – Ten Anglik na pewno zasłużył na więzienie, ale ksiądz jest niewinny. To słaby staruszek. Przyda mu się gorący posiłek przy tej pogodzie.

– Zaniosę jedzenie dla wszystkich. – Cassie zaczęła przygotowywać kolejną tacę. – Mówi pani, że nigdy ich pani nie widziała. Nie wyprowadzają ich na świeże powietrze?

– Skądże znowu. Obywatel Durand jest bardzo surowy. Nigdy nie wychodzą z cel, a strażnicy nigdy do nich nie wchodzą. Podają im jedzenie przez otwór w drzwiach. – Madame Bertin znowu się przeżegnała. – Pewnie już dawno powariowali.

Cassie zacisnęła mocno wargi. Być może poszukiwania Kirklanda dobiegły końca, po dziesięciu długich latach niepewności. Tylko że jego zaginiony przyjaciel może okazać się stracony dla życia.