Redakcja stylistyczna

Izabella Sieńko-Holewa

Korekta

Joanna Egert-Romanowska

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Basileus/Shutterstock

Tytuł oryginału

Rules of Entanglement

Copyright © 2013 by Gina L. Maxwell.

This translation published by arrangement with Entangled Publishing, LLC through RightsMix.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4826-4

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

Do czytelniczek i czytelników, którzy czekali na moją książkę z wielką cierpliwością, a czasem i bez niej. Nie potrafię wyrazić, jak bardzo cieszy mnie każda osoba, która czyta moje książki. Stawiając je na swoich półkach, zrobiliście sobie miejsce w moim sercu. Dziękuję.

Siedem zasad szczęśliwego życia Vanessy MacGregor

7. Bądź zawsze odpowiedzialna.

6. Nie ulegaj pokusie kłamstwa – to trucizna.

5. Romans nie może trwać dłużej niż trzy dni.

4. Nie umawiaj się z facetami, którzy jako argumentu używają pięści.

3. Nie umawiaj się z facetami bez stabilnej przyszłości.

2. Nie wolno ci tracić kontroli.

1. Nie wolno ci się zakochać.

Dzień pierwszy: niedziela

Teraz jest już spóźniony całą godzinę.

Przestań gadać głośno do siebie, bo będziesz nie tylko głodna i porzucona, ale jeszcze trochę nienormalna.

Vanessa MacGregor przysiadła na ławce obok walizki i bagażu podręcznego przed lotniskiem w Honolulu, usiłując ignorować burczenie w brzuchu. Wpatrywanie się z podziwem w zjawiskowy krajobraz przeszło jej jakieś czterdzieści minut wcześniej, gdy uświadomiła sobie, że brat jej najlepszej przyjaciółki Lucie, który miał ją odebrać, jest już podejrzanie spóźniony.

Bębniąc wymanikiurowanymi paznokciami po tylnej klapie telefonu, zastanawiała się, czy nie zadzwonić do Lucie, ale nie chciała niepokoić przyjaciółki w tygodniu jej ślubu. Panna młoda i tak była już maksymalnie zestresowana. Nawet przed tym, zanim nieświeże sushi przyprawiło ją o ostre zatrucie pokarmowe i wielogodzinne modlitwy do porcelanowego bóstwa.

Vanessa wielokrotnie próbowała natomiast dodzwonić się do Jacksona, ale od razu włączała się poczta głosowa. Zaczynała się martwić, czy nic mu się nie stało. A gdyby się szybko nie pojawił, sam mógłby pożałować, że nie miał wypadku.

Znów nacisnęła guzik na telefonie, żeby podświetlić ekran i sprawdzić godzinę. Nie mogła spędzić całego dnia na lotnisku. Przyleciała do supersnobistycznego kurortu Mau Loa cztery dni wcześniej, na cały tydzień przed weselem przyjaciółki, żeby spotkać się z Jacksonem. Razem mieli odegrać rolę Lucie i jej narzeczonego na użytek walniętego konsultanta ślubnego, który upierał się, że para młoda musi być obecna podczas przygotowań.

Gdyby nie ryzyko, że ruszając do Mau Loa, minie się z Jacksonem, już dawno wzięłaby taksówkę. Wbiła wzrok w komórkę, odetchnęła głęboko i postanowiła jeszcze raz zadzwonić. Nacisnęła przycisk „wybierz ponownie” i skontrolowała stan paznokci, słuchając szyderczych odgłosów telefonu.

– Ty pewnie jesteś Vanessa.

Na dźwięk seksownego barytonu podniosła wzrok, ale słońce natychmiast ją oślepiło. Zmrużyła oczy, czując przeszywający ból, po czym osłoniła je dłonią, żeby przyjrzeć się rysom mężczyzny, który stał przed nią w granatowych kąpielówkach i obcisłym bezrękawniku.

Mroczny i smakowity. To były pierwsze słowa, które przyszły jej do głowy. Miał krótkie, lekko wilgotne ciemne włosy, a broda wyglądała tak, jak gdyby nie golił się co najmniej od poprzedniego dnia. Lewe ramię pokrywał polinezyjski tatuaż przedstawiający oceaniczne fale, który ciągnął się od połowy bicepsa aż po górę ramienia. Był opalony, ale nie na typowy złocisty brąz – odrobinę bardziej, jak gdyby żył na wyspie od tak dawna, że ciało dostosowało się do otoczenia. Jedyne, co nie pasowało do ciemnej linii kolorystycznej, to topazowe oczy, które przypominały jej karmelki obramowane cieniutką warstwą gorzkiej czekolady… Cholera, musi coś zjeść, bo inaczej zacznie lizać jego gałki oczne.

Nigdy wcześniej nie spotkała Jacksona, ale widziała dość zdjęć – dość, by mieć pewność, że właścicielem seksownego głosu jest brat Lucie i zarazem wybitny zawodnik MMA. Dopiero wiadomość nagrana na pocztę głosową wyrwała Vanessę z chwilowego stuporu. Odsunęła telefon od ucha i zakończyła połączenie. Nagranie nie oddawało pełni sprawiedliwości strunom głosowym Jacksona, uznała, podając mu dłoń.

– Miło mi w końcu cię poznać, Jackson.

Popatrzył na jej wyciągniętą rękę z czymś w rodzaju rozbawionego uśmiechu, po czym w końcu uścisnął dłoń Vanessy. Jego palce były szorstkie od pęcherzy i rozkosznie ciepłe.

– Miło mi w końcu poznać niesławną najlepszą przyjaciółkę mojej siostry – odparł z chłopięcym, uroczym uśmiechem.

O, zdecydowanie był niczego sobie. Czy na Hawajach mieli powiedzenie „Oszczędzaj deskę, wsiądź na surfera”? Jeśli nie, Vanessa zamierzała puścić je w obieg. Chociaż nie wiedziała, czy Jackson w ogóle surfuje.

Zmusiła się do powrotu do rzeczywistości.

– Wszystko w porządku? – spytała. Popatrzył na nią pytająco. – Mówiłeś, że będziesz o jedenastej, a minęło południe. Próbowałam się do ciebie dzwonić, ale ciągle włączała się poczta.

Jackson wzruszył ramionami.

– No tak, telefon mi padł. Nie zwracam na to większej uwagi, bo służy mi głównie do kontaktu z Lucie. Jestem trochę jaskiniowcem, jeśli chodzi o gadżety.

Wprawdzie sam prosił Lucie, żeby Vanessa skontaktowała się z nim po wylądowaniu, ale nawet mu tego nie wytknęła. A dzwoniła. Pięć razy.

– Mhm. Pewnie miło jest być tak beztroskim. – Wzdrygnęła się w myślach, słysząc własny potępiający ton. Wprawdzie po godzinie siedzenia w słońcu i cierpienia głodu miała prawo być trochę zrzędliwa, ale nie powinna tracić resztek manier. – Czyli co, miałeś jakiś kłopot z samochodem?

– Szczerze mówiąc, surfowałem i straciłem poczucie czasu.

No, to przynajmniej wyjaśniało kwestię bycia surferem. Vanessa zerknęła na nadgarstki Jacksona i zauważyła, że przed wyjściem z domu z rozładowanym telefonem, musiał chyba stracić również poczucie posiadania zegarka. Uprzejmości zamarły jej na ustach, a uśmiech miękko przeszedł ze szczerego w spięty i oszukany. Wszystkie ciepłe i życzliwe uczucia, które intymne obszary Vanessy zaczynały już żywić pod adresem ogiera MMA uleciały z głośnym pyf!

Zasada nr 7: Bądź zawsze odpowiedzialna.

A Jackson? Co się stało z odpowiedzialnym, niezawodnym facetem z opowiadań Lucie?

– Szkoda, że nie wiedziałam, jaki kłopot ci sprawię – powiedziała, starając się nie zdradzać głosem irytacji. Bezskutecznie. – Mogłam wziąć taksówkę.

Podniósł ręce, z rezygnacją pokazując jej wnętrze dłoni.

– Masz rację, zachowałem się jak bezmyślny dupek.

– Tego nie powiedziałam…

– I zasługuję na biczowanie – dodał z kolejnym uśmiechem. – Ale proponuję zrobić to po drodze do mojego dżipa, bo zastawiam kogoś i jeśli mam słuchać pouczeń wściekłej kobiety, to wolałbym mieć do tego burgera i piwo. Umieram z głodu.

Wściekłej? Vanessa dała wyraz najwyżej lekkiej irytacji, o wściekłości nie było nawet mowy. Ale Jackson był na najlepszej drodze, żeby wkrótce bardzo dobitnie uświadomić sobie tę różnicę, jeśli zamierzał wciskać jej kretyńskie wymówki i jeszcze nią dyrygować.

Nie czekając na odpowiedź, Jackson wyciągnął rączkę walizki i ruszył w stronę wyjścia. Wnętrzności Vanessy zalał potężny koktajl szoku, paniki i oburzenia. Jackson nie zdołał nawet zrobić dwóch kroków i pociągnąć za sobą walizki, gdy Vanessa mu ją wyrwała. Popatrzył na własną dłoń, jak gdyby nie potrafił uwierzyć, że Vanessa odebrała mu bagaż. Potem podniósł wzrok, unosząc pytająco brwi.

– Jakiś problem, księżniczko?

Księżniczko? Zacisnęła zęby. Tak, do cholery, miała problem. A nawet kilka problemów, z których jednym z największych był ten, że Jackson usiłował nią rządzić. Vanessa nie umiała sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz pozwoliła komuś kontrolować swoje działania. I za nic nie zamierzała pozwalać na to teraz.

Czekała na niego wyłącznie z szacunku do Lucie, chociaż wolałaby sama dojechać do hotelu. Gdy w końcu się zjawił, usiłował zabrać jej bagaż, jak gdyby oczekiwał, że potulnie pójdzie za nim jak gąska. Potem najwyraźniej zaplanował postój na lunch – co brzmiało fantastycznie, ale nie o to chodziło. Nawet nie zadał sobie trudu, żeby zapytać, czy Vanessa jest głodna. Kto wie, może potem zamierzał wpaść jeszcze do siebie i zrobić pranie, zanim w końcu odwiózłby ją do hotelu, gdzie miała pomagać jego siostrze.

Jackson ewidentnie nie nadawał się na kandydata do jakiejkolwiek bliższej znajomości. Nawet zakładając, że znalazłaby czas, żeby trochę ulżyć potrzebie podczas urlopu, musiałaby poszukać kogoś innego.

Vanessa westchnęła. W ciągu ostatnich kilku lat podejrzanie często spotykała tych niewłaściwych facetów, częściej niż jakichkolwiek innych. A tu kolejna klapa. Nie miała jednak czasu na pogrążanie się w ponurych rozmyślaniach o nieuchwytnym „i żyli długo i szczęśliwie”. W tym tygodniu musiała przede wszystkim skupić się na tym, by spełnić marzenia Lucie – a brat jej przyjaciółki niewątpliwie nie wczuł się w klimat.

– Wiesz co? – zaczęła z uroczym, choć zupełnie fałszywym uśmiechem. – Ty się o mnie nie martw. Wiem, że Lucie prosiła, żebyś mnie odebrał, i żałuję, że sprawiłam kłopot, ale to nie jest konieczne. Po prostu wezmę taksówkę.

– I zaryzykujesz ściągnięcie na nas gniewu mojej siostrzyczki w tygodniu jej ślubu? Nie, dziękuję. Wolałbym walczyć z kickbokserem bez ochraniacza na jaja. Lepiej już chodź. – Tym razem zarzucił sobie na ramię pas od jej podręcznego worka i odwrócił się, by odejść.

– Do cholery! – Chwyciła się pod boki, bo z niedowierzania nie była w stanie zrobić wiele więcej. – Naprawdę powinieneś przestać ruszać moje rzeczy.

Podniósł brwi, powstrzymując rozbawiony uśmiech. Niezbyt udolnie, mogłaby dodać.

– Nie przepadasz za galanterią?

– Jest wyraźna różnica między galanterią a narzucaniem swoich usług. Ty za bardzo się rządzisz.

– Narzucaniem? – Zrobił taką minę, jak gdyby nie rozumiał tego słowa. – Po prostu usiłuję wykonać to, po co tu przyjechałem. Przeprosiłem za spóźnienie, a teraz…

– Nie, nie przeprosiłeś – wyrzuciła z siebie bez zastanowienia. Zdolność do zapamiętywania każdego słowa z danej rozmowy czasem utrudniała jej kontakty towarzyskie, ale przydawała się w pracy w prokuraturze. A demaskowanie pseudogalanterii różnych dupków było bezcenne.

– Owszem, przeprosiłem.

Westchnęła. Skoro już weszła na tę przeklętą ścieżkę, to mogła dojść nią do końca.

– Ehm, nie. Nie przeprosiłeś.

– Nieprawda, ja…

Skrzyżowała ramiona na piersiach, przerywając mu wypowiedź.

– Powiedziałeś dokładnie te słowa: „Szczerze mówiąc, surfowałem i straciłem poczucie czasu”.

– O rany, nic ci nie umyka, co? Muszę to sobie zapamiętać – wymamrotał. Przetarł dłonią tył karku i zdobył się jeszcze na bezczelny uśmiech, zerkając na nią spod niemożliwie długich rzęs, jak kłamliwy nastolatek, który wie, jak z pomocą wdzięku wybronić się z kłopotliwej sytuacji. No kurwa. – W takim razie przepraszam, że nie powiedziałem „przepraszam”.

Vanessa mogła się założyć, że niewiele kobiet powiedziałoby Jacksonowi Marisowi „nie”. Chociaż wciąż targała nią irytacja z powodu lekceważącego traktowania, gdzieś w głębi jej umysłu zaczęło już kiełkować ziarno pomysłu, żeby jednak poddać się urokowi. Na szczęście miała dość rozsądku, żeby zgnieść to ziarno, zanim rozrosło się w cały Ogród Marzycielskich Westchnień i Wpadania Po Uszy. Trzask.

– Zapomnijmy już o tym. Wezmę taksówkę, a ty w tym czasie zajmiesz się… – zamachała rękami – tym, czym tam się zajmujesz. Zobaczymy się na próbnym przyjęciu w piątek.

I proszę. To wcale nie było trudne. Mimo zmęczenia, głodu i rozczarowania komitetem powitalnym powstrzymała pokusę niskich i niegrzecznych złośliwości. To, że ona stosowała w życiu pewne zasady, nie oznaczało, że reszta świata również miała obowiązek ich przestrzegać.

– Miło mi było cię poznać, Jackson – dodała, zmuszając się do uprzejmości w imię przyjaźni z Lucie, a trochę też po to, by samej sobie udowodnić, jak dobrze panuje nad emocjami. Chwyciła pasek worka, który wciąż wisiał na jego ramieniu.

Gdy się pochylił, nakrył dłonią jej dłoń, zasłaniając słońce i większość świata wokół Vanessy.

– Nie brzmisz jak ktoś, komu jest specjalnie miło – powiedział głosem obniżonym o oktawę. Niskie wibracje przebiegły po jej ciele, dotykając wszystkich stref erogennych, także tych o których istnieniu nie miała pojęcia. Jackson omiótł spojrzeniem jej usta, po czym uśmiechnął się grzesznie. – Chodź ze mną.

Przez głowę Vanessy z prędkością światła przemknęły nieokiełznane wizje gorącego, hawajskiego seksu, które poważnie zakłóciły sygnały płynące od jej mózgu do reszty ciała. Niektóre obszary zacisnęły się boleśnie z pragnienia, a inne, jak kolana i szczęka, odrobinę rozluźniły, ogarnięte pożądaniem.

Albo nie doceniła tego, jak bardzo rozpaczliwie spragniona była dorosłych rozrywek, albo ten facet wpływał na nią tak potężnie, że robiło się to niebezpieczne. Na szczęście oba problemy miały jedno rozwiązanie. Trzask, trzask, trzask!

– Cześć, Jackson.

Zebrała bagaż i ruszyła w przeciwnym kierunku. Na szczęście taksówka czekała niedaleko. Właśnie zdążyła włożyć rzeczy do bagażnika i sięgnąć do klamki, gdy usłyszała jego głos.

– W takim razie spotkamy się w lobby hotelu.

Resztki uprzejmości błyskawicznie rozpuściły się w kwasie, który palił jej żołądek. Czy on czerpał jakąś chorą przyjemność z doprowadzania ludzi do szału, czy może naprawdę nie miał pojęcia, jak się zachowuje? Niestety dla Jacksona, Vanessa przyjęła to pierwsze wytłumaczenie.

Odwróciła się powoli, po czym odezwała do człowieka, który opierał się o wielką, betonową kolumnę z rękami w kieszeniach. Na jego twarzy widniał rozkoszny, wyluzowany uśmiech.

– To nie będzie konieczne. Potrafię dać sobie radę sama.

Odepchnął się od kolumny, po czym wdarł się w jej osobistą przestrzeń. Pachniał jak sama wyspa solą, wodą i słońcem.

– Nie wątpię, księżniczko – odparł. – Ale jest pewien szczegół, o którym nie wiesz.

– Na przykład?

– Konsultant ślubny gwiazd wynajęty przez Reida żąda, żeby w wypadku wesel wyjazdowych młoda para pojawiła się na miejscu na tydzień przed imprezą i ustaliła z nim wszystkie szczegóły.

– Wiem. A myślisz, że czemu przyjechałam tak wcześnie? Znam gust Lucie na tyle dobrze, żeby zrobić to z zamkniętymi oczami.

Wyglądał, jak gdyby nawet nie usłyszał, co Vanessa powiedziała.

– A także, z uwagi na to, że klientami Mau Loa są wyłącznie osoby z elity, absolutnie nikt poza gośćmi, dla których wykonana została rezerwacja, nie może z niej skorzystać.

Wypchnęła biodro do boku i skrzyżowała ręce na piersiach.

– No to po co tu przyjechałam, skoro nie mogę zameldować się w hotelu?

– Ty nie możesz. Ale Lucie owszem.

Już chciała go zapytać, co palił, bo nic nie rozumiała z tego bełkotu, ale jego wymownie przekrzywiona brew wszystko wyjaśniała.

I zarazem kompletnie ją zniesmaczyła.

– O nie – wycedziła, unosząc dłonie, by zaprotestować przeciwko informacji, która już zatapiała kły w jej mózg. – Nie ma mowy.

– O tak.

– Chyba mnie z kimś pomyliłeś, Maris. To jest kłamstwo, a ja nie kłamię. Po prostu pomówię z dyrektorem hotelu i wyjaśnię sytuację. – Odwróciła się i otworzyła drzwi taksówki.

– To ci się nie uda. Zrozum, Mau Loa to najbardziej ekskluzywny hotel dla gwiazd na całych Hawajach. Potrzebujesz co najmniej trzech rodzajów dokumentów, żeby dostać klucz od pokoju. Sławni i bogaci lubią to miejsce, bo o ile nie nikt nie zwiesi się z latającego helikoptera, to ani paparazzi ani szaleni fani nie mogą im tu zepsuć kilku chwil tylko dla siebie. Albo prywatnego wesela.

Serce mocno zabiło jej w piersi, jak gdyby chciało wyrwać się spomiędzy żeber.

– W takim razie zatrzymam się w innym hotelu i będę dojeżdżać do Mau Loa na spotkania z konsultantem – zaprotestowała słabo.

– Ej, paniusia, wsiada pani czy nie? Ja tracę zarobek! – powiedział zrzędliwy głos z wnętrza taksówki.

Jackson nachylił się nad otwartym oknem od strony pasażera.

– Jakiś problem?

– Owszem… – Kierowca ewidentnie zamierzał załatwić sprawę. Ale ledwo zauważył mężczyznę ogromnej postury, który właśnie zacisnął dłoń w pięść i popatrzył na niego wyzywająco, całkowicie stracił rezon. Odchrząknął i poprawił się na siedzeniu.

– Chciałem tylko powiedzieć, żeby pani się nie spieszyła.

– Dziękuję.

Jackson wyprostował się, by znów popatrzeć na nią z góry, a Vanessa przypomniała sobie wtedy, że on tymi pięściami zarabia na życie. I chociaż wiedziała, że to był sport, a nie bicie, które towarzyszyło jej w dzieciństwie, nie mogła nie zacząć się zastanawiać, jak bardzo tyle kontrolowanej przemocy wpływa na osobowość.

– Przepraszam, na czym skończyłem?

Przełknęła ślinę i zaczęła się rozglądać, chcąc uniknąć prawdy czającej się w topazowych oczach Jacksona. Bała się, że w ostatecznym rozrachunku jej mowa końcowa nie będzie dość przekonująca, by udało jej się uniknąć uczestnictwa w tych wygłupach. Na szczęście mogła jeszcze polegać na ostrym języku.

– Nie wątpię, że pragniesz podzielić się ze mną cząstką swej nieskończonej mądrości i wytłumaczyć, dlaczego dokładnie nie mogę zatrzymać się w innym hotelu.

– Na szczęście dla ciebie dziś w ramach promocji nie pobieram opłat za cząstki nieskończonej mądrości – powiedział, lekko unosząc kącik warg. Vanessa wzniosła oczy do nieba, po czym skrzyżowała ręce na piersiach. Jackson chwycił drzwi dłonią. – Konsultant jest ekscentrykiem i zdarzało się już, że porzucał klientów, gdy tylko zaczynał podejrzewać, że coś nie jest tak, jak sobie życzył. Jeśli dowie się, że Lucie i Reid przybędą dopiero na ostatnią chwilę, bardzo możliwe, że wszystko odwoła. Bez konsultanta nie będzie ślubu. A jeśli nie będzie ślubu, Reid urwie mi jaja, nie wspominając nawet o tym, przez ile lat będzie nas dusić poczucie winy względem mojej siostry. Czy rozumiesz, do czego zmierzam?

Poczuła, jak gdyby uleciało z niej powietrze. W końcu spojrzała mu w oczy i nie mogła dłużej udawać, że nie potrafi dopowiedzieć sobie tego, co aż się prosiło o dopowiedzenie.

– Musimy zameldować się jako Reid i Lucie, bo inaczej wesele się nie odbędzie.

– Bingo.

Zaszumiało jej w głowie, gdzie rozgrywała się wojna między potrzebą pomocy najlepszej przyjaciółce i groźbą wykroczenia nie tylko poza kodeks zawodowy, ale także poza jej własny zestaw Zasad. Wykuła je sobie w kamieniu i przysięgała na nie własną krwią. Od dnia, gdy je sporządziła, to one trzymały ją w pionie. Mogła nawet powiedzieć, że były jak religia. A tu nie chodziło o jedno kłamstwo – musiałaby kłamać przez cały tydzień. Oszukiwać. Nie było ważne kogo i z jakich powodów.

Zasada nr 6: Nigdy nie ulegaj pokusie kłamstwa – to trucizna. Vanessa usłyszała dość kłamstw od matki i ojczyma, by starczyło jej na pięć żyć. Znajdowała dla kłamstwa mniej więcej tyle zrozumienia co dla Hitlera.

Zdusiła niepokój wywołany tą sytuacją i skupiła się na logicznej ocenie.

– A jak niby mielibyśmy to zrobić bez dokumentów?

– Znam kogoś w ośrodku, kto pomoże przynajmniej przy meldunku, więc o to się nie musimy martwić.

– A jak wyjaśnimy, dlaczego Lucie zatrzymała się w hotelu, a jej narzeczony śpi poza nim?

Wargi Jacksona wykrzywił diabelski uśmieszek.

– Sprytna próba. Nie, nie wyjaśnimy. Będziemy mieszkać w tym samym bungalowie.

– W którym są dwie sypialnie.

– Rezerwacja obejmuje jedną luksusową sypialnię. Panna młoda i pan młody raczej nie mieliby powodu zamawiać dwóch. Ale nikt nie będzie wiedział, że „Reid” sypia na kanapie.

Myśl, Nessie!

– A co się stanie na koniec tygodnia, gdy to nie my pójdziemy do ołtarza?

– W sobotę odbędzie się jeszcze jedno wesele, większych sław. Gwiazda z samego szczytu rankingu wychodzi za mistrza UFC wagi ciężkiej. Według mojego kontaktu konsultant musi na nim być, więc ani on, ani ludzie pracujący w ośrodku nie dowiedzą się, że osoby, które podejmowały wszystkie decyzje, to nie te, które faktycznie się żenią.

Vanessa zastanawiała się, czy Jackson tak gładko radzi sobie z wszelkimi krętactwami, bo oszukiwanie weszło mu w krew. I czemu właściwie ta myśl napełniała ją takim rozczarowaniem?

– Och, widzę, że pomyślałeś o wszystkim – powiedziała sztywnym tonem. Wyprostowała plecy i podniosła podbródek. – Dobrze, zrobię to dla Lucie. Ale jadę taksówką.

Jackson rozpromienił się, jak gdyby właśnie usłyszał, że wygrał harem króliczków Playboya.

– W porządku. W tygodniu spędzimy jeszcze razem mnóstwo pięknych chwil. Do zobaczenia wkrótce, pupule wahine.

– Pupule wahine? A co to właściwie znaczy?

– To takie hawajskie zdrobnienie – odparł, puszczając do niej oczko.

– Urocze. – Chciała zabrzmieć sarkastycznie, ale wyszło jej to niechcący zupełnie szczerze. Podobał jej się miejscowy język, no i co z tego? A co z tego, że od dawna nikt nie nazwał jej inaczej niż Nessie albo pani prawnik? Z pewnością nie potrzebowała wysłuchiwać miłych zdrobnień z ust ludzi takich jak Jackson Maris.

Vanessa wsiadła do taksówki, zamknęła drzwi i zrobiła wszystko, by zignorować głęboki śmiech dolatujący przez otwarte okna, gdy odjeżdżali od krawężnika.

Wzięła głęboki, uspokajający oddech, po czym popatrzyła taksówkarzowi w oczy, które odbijały się w lusterku.

– Poproszę do Mau Loa. Ale najpierw do baru dla kierowców, nie spieszy mi się, a umieram z głodu.

Ale ze mnie dupek.

Jackson wetknął ręce w kieszenie i patrzył, jak najbardziej niesamowita i zadziwiająca kobieta, jaką kiedykolwiek poznał, zostawia go samego w chmurze spalin. Przyszło mu do głowy wiele powodów, dla których z niecierpliwością wyglądał kolejnych spotkań w nadchodzącym tygodniu – na przykład pełne usta, szmaragdowe oczy, jedwabiste, rude loki i ciało, na widok którego dorosły mężczyzna był gotów usiąść na tylnych łapkach i piszczeć – ale to nie wygląd tak go rozbił.

Przywykł do nieco wycofanych kobiet, które łatwo było oczarować i zadowolić. Vanessa MacGregor wyraźnie nie zaliczała się do tego typu. O ile nie zamierzał się poddawać, omal nie stracił wszystkich kart z ręki. To cholernie go zaintrygowało.

Ale nie usprawiedliwiało kitu, który jej wcisnął na temat konieczności meldowania się pod nazwiskami Lucie i Reida.

Wracając do samochodu, przypomniał sobie w myślach przebieg rozmowy. Nie spodziewał się, że pierwsze spotkanie z najlepszą przyjaciółką siostry wypadnie tak kiepsko. Naprawdę było mu głupio z powodu dużego spóźnienia. W ciągu ostatnich dziesięciu lat tak bardzo odwykł od jakichkolwiek reguł, że nawet nie zastanowił się, czy taką wpadkę na pewno da się nadrobić odrobiną wdzięku i propozycją lunchu.

Może byłoby to wybaczalne – w końcu – gdyby nie dołożył do tego bomby w postaci przekrętu z pokojem.

Gdy Reid zadzwonił, żeby wyjaśnić, co się stało, i poprosić o pomoc, Jackson planował zabrać Vanessę z lotniska, zainstalować w Mau Loa (przynajmniej to, co mówił o kontakcie, który umożliwia prześlizgnięcie się przez ścisłą ochronę ośrodka, było prawdą), a potem wrócić do codziennych aktywności i zajmować się nimi aż do końca tygodnia. Reid wspomniał, jak bardzo ekscentryczny był konsultant, ale nigdy nie zakładali, że Vanessa będzie musiała udawać Lucie. Jackson jakoś tak spontanicznie zmyślił tę część planu.

To nieodparte połączenie Jekylla i Hyde’a odebrało mu rozum. A potem w dodatku odrzuciła go i zostawiła jak szczeniaka, który przyniósł jej piłeczkę do stóp akurat wtedy, gdy nie miała ochoty na zabawę. Jackson był kompletnie zafascynowany. Chciał ją otworzyć, rozłożyć i sprawdzić, jak działa mechanizm. Stąd nagła i niewytłumaczalna potrzeba, by w ciągu nadchodzącego tygodnia spędzić z nią jak najwięcej czasu. Jax był prawie pewien, że gdy wymyślał te kretyńskie kłamstwa, większość krwi odpłynęła mu z czaszki i skoncentrowała się w innych rejonach ciała.

Uświadomił sobie, że teraz czekała go przyjemność przyznania się do kłamstwa przed Vanessą, co na sto procent oznaczało kopniaka w klejnoty. Wsiadł do dżipa, wyjechał z lotniska i niechętnie skierował się w stronę hotelu.

Mieszkał na Oahu dopiero od dwunastu lat, ale czuł się tak, jak gdyby to było całe życie. Dwadzieścia trzy lata w Dolinie Słońca w Nevadzie były już tylko kolekcją wyblakłych wspomnień. Czy stało się tak z powodu upływu czasu, czy też na skutek świadomych wysiłków, by zapomnieć – tego nie wiedział. Ale choć tęsknił za siostrą jak wściekły, najszczęśliwszy czuł się na wyspie. Dorastając, zawsze był piątym kołem u wozu. Nie pasował.

Nie chodziło o to, że miał fatalne życie. Jego rodzice byli cudownymi ludźmi, którzy bezwarunkowo kochali jego i jego siostrę i dbali o to, by niczego im nie brakowało. Miał wspaniałe dzieciństwo.

To na początku dorosłości życie zamieniło się w piekło – zaczęło się od wypadku, który zabił jego rodziców wkrótce po tym, jak Jax skończył szkołę.

Potem już tak to trwało przez ponad pięć lat. Ale gdy tylko był w stanie stamtąd uciec, spakował się i wyjechał na Hawaje. Dalej się nie dało bez opuszczania poczciwych Stanów Ameryki. Wybór kierunku był uzasadniony raczej genealogicznie niż geograficznie, ale sam dystans czasem pomagał mu uzyskać też dystans psychiczny, którego bardzo potrzebował.

Gdy już osiedlił się na Oahu w skromnej chatce, przed sobą mając ocean, a za sobą góry, dołączył do Team Titan, najlepszego obozu treningowego MMA na wyspie. Kiedy jego kariera ruszyła pełną parą i zaczął inaczej patrzeć na życie, poczuł się w końcu wolny i szczęśliwy, po raz pierwszy od czasu wypadku.

Na wspomnienie tygodni po śmierci rodziców Jackson mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Głębokie poczucie straty i smutku wymieszane z gniewem i urazą uformowały huragan emocji, który mógł go w każdej chwili wciągnąć. Wziął głęboki oddech i kontrolując kierunek jazdy kolanem, rozmyślnie bardzo powoli zwolnił uścisk na kierownicy.

To rzadkie napięcie przypomniało mu, że z roztrząsania tego, co złe, nigdy nie przychodzi nic dobrego. Pomyślał o desce surfingowej, która jechała wygodnie na dachu dżipa i przez chwilę żałował, że nie może wrócić na plażę, by fale rozmasowały mu mięśnie i na powrót utopiły wspomnienia. Ta codzienna terapia musiała poczekać.

Jadąc krętą drogą na wybrzeże, skupił się na ciepłym, słonym powietrzu, które smagało go wokół policzków. Dał się całkowicie ogarnąć żywiołowi, tak jak to zawsze czynił na wyspie.

Kilka minut później zatrzymał się na eleganckim podjeździe Mau Loa. Po obu stronach półkolistej drogi pyszniły się identycznych rozmiarów palmy przetykane wytwornymi latarniami. W środku stała ogromna fontanna z pięcioma kondygnacjami. Po zaparkowaniu na miejscu dla gości, Jax skierował się do lobby, żeby upewnić się, że wszystko w porządku i zaczekać na przybycie Vanessy.

Młoda kobieta w recepcji podała klucze jakiejś parze i poinstruowała portiera, dokąd zanieść bagaż, po czym odesłała gości do pokoju, żegnając ich uśmiechem i zwyczajowym „Aloha”.

Gdy zauważyła Jacksona, uśmiech zmienił się ze służbowego grymasu pracownika usług w wyraz czystej radości. Była piękna i szczuplutka, miała brązową skórę charakterystyczną dla miejscowych i ciemnoczekoladowe, roztańczone oczy, którymi omiatała jego ciało. Z długiej, czarnej kurtyny włosów wyglądał niebieski kwiat hibiskusa, zatknięty za jej lewe ucho. Szepnęła coś do koleżanki z recepcji, po czym wyszła zza kontuaru, by go przywitać.

– Cześć, Jilli.

Z beztroskim śmiechem podeszła do Jacksona, objęła go wokół szyi i mocno przytuliła. Odpowiedział na ten wyraz serdeczności uściskiem na wysokości jej szczuplutkiej talii. Po kilku chwilach oderwała się od niego z zadowolonym westchnieniem.

– Aloha, Jackie. Miło cię widzieć.

Wykrzywił się, słysząc przezwisko, które mu nadała, bo zawsze szczerze go nie znosił. A przynajmniej udawał, że nie znosi.

– Ciebie też dobrze zobaczyć, ślicznotko. Jak się masz?

Jilli popatrzyła na niego wzrokiem skrzywdzonego szczeniaka.

– Jak się mam, odkąd złamałeś mi serce, o to pytasz?

Ta kobieta zasługiwała na lanie. Dopiero co wyszła za mąż i była szaleńczo zakochana w mężu, który walczył w innym obozie na wyspie. Jax szanował go jako sportowca i jako kogoś, kto właściwie traktował Jilli. Właściwie, czyli jak królową.

– Coś mi mówi, że twój ślubny nie byłby zachwycony tym wyznaniem, a ja lubię swoje zęby.

Jilli zachichotała, ale przestała udawać.

– No, chyba masz rację. Więc gdzie twój honorowy gość?

– Jeszcze raz dziękuję ci, że to robisz. A ona zaraz tu będzie, o ile nie zatrzyma się po drodze, żeby nasłać na mnie zbirów.

Jilli skrzyżowała ręce na piersiach.

– Dopiero co poznałeś tę dziewczynę. Co ty mogłeś zrobić, żeby tak ją wkurzyć?

– Zapytaj raczej, czego nie zrobiłem.

Na twarzy Jilli pojawił się szelmowski uśmiech.

– Oo, to brzmi smakowicie. Chodź – powiedziała, wyślizgując się z jego objęć, by chwycić go za rękę i zaciągnąć dalej od kontuaru. Zatrzymała się, gdy odeszli już dość daleko od potencjalnych podsłuchiwaczy. – No dobra, opowiadaj, co się stało.

Jackson z trudem powstrzymał się od jęku, gdy relacjonował historię, która zaczynała się od bagatelnego przewinienia, jakim było spóźnienie, potem zawierała „narzucanie się”, a kończyła się całkowitym moralnym upadkiem i kłamaniem w żywe oczy, byle tylko osiągnąć niskie i egoistyczne cele.

Gdy skończył, całkowicie wstrząśnięty wyraz twarzy Jilli podziałał na niego lepiej niż połajanka od matki. Obronnym gestem skrzyżował ręce na piersiach.

– No wiem, spieprzyłem. Kiedy tu dotrze, przeproszę i powiem jej prawdę, dobrze?

– Myślę, że to bardzo dobry pomysł. Tylko nie napadaj na nią, mistrzu. Pewnie jest wykończona po podróży. – Jilli rozpogodziła się. – Ej, wciąż masz ciuchy w szafce. Może przebierzesz się w coś, w czym nie będziesz tak bardzo wyglądał jak nieletni surfer? Wtedy ona też mogłaby potraktować cię poważniej. No wiesz, tak jak nas, dorosłych.

– Bardzo śmieszne. Dobra, chyba mi nie zaszkodzi, jak przez chwilę poudaję, że jestem pełnoletni.

Jackson pocałował Jilli w policzek i jeszcze raz podziękował za to, że pozwoliła Vanessie ominąć surowe procedury, które normalnie nie pozwoliłyby jej się zameldować.

– Wiesz, że zrobiłabym dla ciebie wszystko, Jackie. A teraz spadaj – dorzuciła, klepiąc go po policzku, po czym wróciła do recepcji.

Jax wyciągnął ciuchy z szafki pracowniczej, której kiedyś używał, i poszedł w stronę niewielkiej, prywatnej łazienki. Właśnie przebrał się w parę bermudów, gdy zawibrował jego telefon, który leżał na zlewie. Nawet nie sprawdził, kto dzwoni, tylko od razu wsadził sobie komórkę między ucho i ramię, jednocześnie podnosząc białą, lnianą koszulę.

– No – szczeknął do słuchawki.

– Jax.

– Reid, stary, co z moją siostrzyczką? Lepiej?

– Niestety jeszcze nie. Takie sprawy potrafią potrwać kilka dni, zanim organizm oczyści się ze wszystkich toksyn czy czego tam. – Jackson niemal czuł napięcie, które przypływało przez słuchawkę od strony jego najdawniejszego przyjaciela. – Kiedy widzę ją w tym stanie i nie mogę jej pomóc, to mam ochotę coś zmiażdżyć.

– Znam to uczucie. – Jackson przypomniał sobie, gdy w trakcie drugiego roku studiów Lucie przez miesiąc chorowała na zapalenie płuc. Omal nie oszalał od ciągłego martwienia się. Jax postanowił wbić Reidowi szpilę, żeby trochę złagodzić napięcie. – Może złoisz jakąś kupę gliny, żeby sobie ulżyć.

– Posłuchaj no, debilu, to, że przerzuciłem się z walk na rzeźbienie, jeszcze nie znaczy, że nie mogę skroić ci dupy. Wszystko poszło dobrze z Vanessą?

Jax włożył koszulę i zaczął ją zapinać.

– Przecież wiesz, jak radzę sobie z paniami, Andrews. – Takie stwierdzenie absolutnie nie odpowiadało na pytanie Reida.

– Oj, wiem. I jak twoje ego zniosło porażkę?

No dobra, to było dziwne. Albo Vanessa zdążyła donieść na niego do Lucie – a o to jej nie podejrzewał, bo wiedziała, jak bardzo Lu jest chora – albo miała reputację pożeraczki facetów.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Nie mogło pójść lepiej.

– Kłamiesz prawie tak źle jak Lucie, wiesz o tym?

Jax przypomniał sobie kłamstwa, których naopowiadał ledwie pół godziny wcześniej.

– Vanessa się nie zorientowała.

– Słucham?

– Nic ważnego. – Jax oparł się o umywalkę i skrzyżował ręce na piersiach. – A właśnie, skoro o kłamstwach mowa, czy ona jest jakaś superreligijna czy co?

– Nic o tym nie wiem, czemu pytasz?

– Bo rozmawialiśmy o kłamaniu i bardzo stanowczo stwierdziła, że nigdy jej się to nie zdarza. Nigdy przenigdy. Więc jeśli to nie religia, to o co chodzi?

– To jedna z jej siedmiu złotych zasad.

Jax cofnął się do szatni, wrzucił zdjęte ciuchy do szafki i wziął butelkę wody, po czym skierował się w stronę lobby.

– Coś jak przykazania?

– Takie prywatne przykazania, tylko bez „azaliż” i „jakoby”. Lu twierdzi, że Vanessa nigdy ich nie łamie.

– Nigdy? Interesujące.

Wyraźnie usłyszał głośne westchnienie przyjaciela.

– Posłuchaj no, Maris, jeśli masz resztki oleju w głowie, to staraj się trzymać od niej z daleka. Widziałem ją w akcji. Zarywali ją pewni siebie faceci, a gdy z nimi kończyła, byli w stanie tylko lizać rany w kącie baru. No i ty w niczym nie przypominasz jej ulubionego typu faceta.

Jax uśmiechnął się.

– Hm, planowałem sprawdzić, jak by ci się spodobało, gdybym to ja uwiódł twoją siostrę, ale skoro nie masz siostry, w moim randkowym kalendarzyku pojawiły się wolne terminy. Poza tym to brzmi zachęcająco.

Owszem, podobnie jak wizja uciekania z wybiegu dla lwów z befsztykami przytroczonymi do paska brzmiałaby zachęcająco dla normalnego faceta. Z drugiej strony, Jax nigdy nie twierdził, że jest normalny.

– Ej – zaprotestował Reid. – Przecież oboje wiemy, że kiedy czerwona mgła opadła ci sprzed oczu, a ja wyleczyłem nos, to sam zacząłeś się cieszyć, że to ja jestem z Luce.

Coś w tym było.

– Po drugie, ja sobie nie robię jaj, Jax. Musisz dopilnować, żeby wszystko poszło gładko. Powiedziałeś mi, że wiesz, jak obejść ich przepisy dotyczące rezerwacji, więc skup się na tym. Po prostu odmawiam tłumaczenia Lu, że nie dostanie swojego wymarzonego ślubu, na który naprawdę zasłużyła po tej żałosnej ceremonii zorganizowanej przez tamtą kupę łajna. Rozumiesz, co do ciebie mówię?

– Owszem – odparł Jax stalowo chłodnym głosem. – Rozumiem doskonale. – Samo wspomnienie o dupku, który wiele lat wcześniej skrzywdził jego siostrę, wystarczyło, by odłożył żarty na bok. – Ten ślub musi się odbyć, do cholery, nie pozwolę, żeby cokolwiek temu przeszkodziło.

Spis treści

Siedem zasad szczęśliwego życia Vanessy MacGregor

Dzień pierwszy: niedziela

Dzień drugi: poniedziałek

Dzień trzeci: wtorek

Dzień czwarty: środa

Dzień piąty: czwartek

Dzień szósty: piątek

Dzień siódmy: sobota

Epilog

Siedem Zasad Szczęścia w Miłości według Jaksa

Podziękowania