Redakcja stylistyczna

Izabella Sieńko-Holewa

Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

dziewczyna: © Brad Miller/Alamy

róże: © Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

The Great Escape

Copyright © 2012 by Susan Elizabeth Phillips.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4819-6

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

Dawn. Jesteś ładniejsza i lepiej się ubierasz, ale i tak Cię kocham.

A jednak po raz tysięczny Lucy zapragnęła mieć prawdziwą rodzinę. Całe życie marzyła o ojcu, który kosiłby trawnik, wołał ją, używając jakiegoś zdrobniałego imienia… marzyła też o matce, która nie upijałaby się, nie była wyrzucana z pracy, nie uprawiała seksu z kim popadnie.

z powieści Pierwsza Dama

Rozdział 1

Lucy nie mogła oddychać. Gorset sukni ślubnej, który w czasie przymiarek pasował doskonale, teraz zacisnął się wokół jej żeber jak boa dusiciel. A gdyby faktycznie padła martwa, tu i teraz, w przedsionku prezbiteriańskiego kościoła w Wynette?

Przed drzwiami niczym na barykadach tłoczyła się międzynarodowa armia reporterów, a wnętrze kościoła pękało w szwach od sławnych i możnych tego świata. W pobliżu czekała była prezydent USA wraz z małżonkiem. To oni mieli poprowadzić Lucy do ołtarza, by poślubiła najwspanialszego mężczyznę pod słońcem. Mężczyznę, o jakim śniły wszystkie dziewczyny na świecie. Najlepszego, najbardziej troskliwego, najmądrzejszego… Czy którakolwiek kobieta przy zdrowych zmysłach nie chciałaby wyjść za Teda Beaudine’a? Lucy dała się mu oczarować już na pierwszym spotkaniu.

Rozległy się trąbki. Ogłaszały, że rusza orszak panny młodej. Lucy usiłowała wciągnąć w płuca choć odrobinę powietrza. Nie mogłaby wybrać sobie piękniejszego dnia na ślub. To był ostatni tydzień maja. Dzikie kwiaty porastające teksańskie wyżyny odrobinę już przywiędły, ale właśnie rozkwitły mirtowe krzewy, a przed drzwiami kościoła pyszniły się róże. Idealny dzień.

Jako pierwsza ruszyła trzynastoletnia siostra Lucy, najmłodsza z czterech druhen – wbrew modzie orszak weselny był bardzo skromny. Po niej miała iść piętnastoletnia Charlotte, a potem Meg Koranda, najlepsza przyjaciółka Lucy od czasów studiów. Główną druhną została jednak Tracy, osiemnastoletnia siostra Lucy, tak bardzo zauroczona Tedem, że wciąż rumieniła się, ilekroć coś do niej mówił.

Welon zatrzepotał nagle przed twarzą Lucy, kilka warstw białego tiulu ledwie pozwalało jej zaczerpnąć powietrza. Pomyślała o Tedzie, fantastycznym kochanku, błyskotliwym, inteligentnym i dobrym facecie. Idealnym mężczyźnie dla niej. Wszyscy tak mówili.

Wszyscy, oprócz jej najlepszej przyjaciółki Meg.

Poprzedniego wieczoru po kolacji Meg objęła Lucy, żeby szepnąć jej coś na ucho.

– On jest wspaniały, Luce. Taki, jak mówiłaś. Ale absolutnie nie wolno ci za niego wyjść.

– Wiem. – Lucy usłyszała własny szept. – Chociaż i tak zamierzam to zrobić. Teraz już za późno, żeby się wycofać.

Meg potrząsnęła nią mocno.

– Nie jest za późno. Pomogę ci. Zrobię wszystko, co w mojej mocy.

Łatwo jej było mówić, Meg wiodła kompletnie nieuporządkowane życie. Lucy nie mogła sobie na to pozwolić. Ciążyła na niej odpowiedzialność, której Meg nigdy by nie zrozumiała.

Gdy matka Lucy po raz pierwszy składała przysięgę, kraj był zafascynowany życiem państwa Jorików, którzy adoptowali troje dzieci i mieli jeszcze dwoje biologicznych. Rodzice chronili młodsze dzieci przed zainteresowaniem mediów, ale gdy Nealy po raz pierwszy obejmowała urząd, Lucy miała dwadzieścia dwa lata, więc nikt się już z nią nie cackał. Opinia publiczna uważnie śledziła jej poczynania. Lucy okazywała przybranej rodzinie wiele przywiązania – opiekowała się rodzeństwem, zastępując wiecznie nieobecnych Nealy i Matta. I wciąż słyszała, jak komentowano jej pracę, ubogie życie osobiste, a nawet niezbyt ekscytujące wybory modowe. A teraz z całą pewnością wszyscy czekali na ten ślub.

Lucy planowała, że spotka się z rodzicami w połowie nawy – co stanowiło symboliczne nawiązanie do faktu, że wkroczyli w jej życie, kiedy była zbuntowaną czternastolatką z piekła rodem. Nealy i Matt mieli towarzyszyć Lucy na ostatniej prostej, idąc po jej prawej i lewej stronie.

Charlotte weszła na biały dywan. Była najbardziej nieśmiała z całego rodzeństwa i bała się, że po ślubie zabraknie jej starszej siostry.

– Przecież możemy codziennie do siebie dzwonić – powiedziała Lucy, ale Charlotte, przyzwyczajona do mieszkania z siostrą pod jednym dachem, protestowała, że to nie będzie to samo.

Nadeszła kolej Meg. Przyjaciółka zerknęła przez ramię. Lucy nawet przez zasłonę z tiulu widziała troskę w jej uśmiechu. Chętnie by się z nią zamieniła. Pożyłaby sobie niefrasobliwym życiem Meg, włóczyłaby się od kraju do kraju, bez rodzeństwa, które trzeba wychowywać, nie troszcząc się o reputację rodziny, bez towarzyszących jej na każdym kroku kamer.

Meg odwróciła się, podniosła bukiecik do wysokości talii i przykleiła sobie uśmiech do twarzy. Była gotowa zrobić pierwszy krok.

I wtedy… bez namysłu… nie zastanawiając się, jak w ogóle mogła rozważać coś tak egoistycznego, tak podłego, skandalicznego i niewyobrażalnego… Zrobiła to. Chociaż z całych sił chciała się przed tym powstrzymać, rzuciła bukiet na ziemię, chwiejnym krokiem ominęła siostrę i chwyciła Meg za ramię, zanim ta zdążyła się ruszyć. Usłyszała własny głos, dobiegający gdzieś z daleka. Słowa brzmiały chrapliwie.

– Muszę porozmawiać z Tedem. Teraz.

– Co ty robisz, Luce? – wystękała Tracy za jej plecami.

Lucy nie potrafiła na nią spojrzeć. Była rozpalona, huczało jej w głowie. Wbiła palce w ramię Meg.

– Proszę, przyprowadź go. Proszę cię. – To było błaganie, niemal modlitwa.

Przez duszące warstwy tiulu zobaczyła, że Meg otwiera usta ze zdumienia.

– Teraz?! Nie uważasz, że był na to czas kilka godzin temu?

– Miałaś rację! – krzyknęła Lucy. – To wszystko prawda. Miałaś zupełną rację. Pomóż mi. Proszę. – Te słowa wydawały jej się dziwnie obce. To ona zawsze pomagała innym. Nawet jako dziecko nigdy o nic nie prosiła.

Tracy odwróciła się gwałtownie do Meg, a jej niebieskie oczy lśniły z oburzenia.

– Nie rozumiem. Coś ty jej naopowiadała? – Chwyciła Lucy za rękę. – Luce, to tylko atak paniki. Wszystko będzie dobrze.

Ale Lucy wiedziała, że nie będzie. Ani teraz, ani nigdy.

– Nie. Muszę… muszę porozmawiać z Tedem.

– Teraz?! – Tracy zabrzmiała jak echo Meg. – Nie możesz tego zrobić.

Lucy nie miała innego wyjścia. I nawet jeśli Tracy nie potrafiła się z tym pogodzić, to Meg zrozumiała. Zmartwiona kiwnęła głowa, ułożyła bukiecik w poprawnej pozycji i ruszyła w stronę ołtarza, żeby sprowadzić Teda.

Lucy nie znała tej histerycznej osoby, która objęła we władanie jej ciało. Nie była w stanie spojrzeć w zrozpaczone oczy siostry. Po omacku ruszyła w stronę przedsionka, miażdżąc obcasami szpilek bukiet białych lilii. Przy wielkich drzwiach wejściowych stali dwaj agenci służb specjalnych, którzy czujnym wzrokiem przyglądali się ceremonii. Tuż za nimi czekał tłum gapiów, morze kamer telewizyjnych, chmara dziennikarzy:

„Dziś wesele najstarszej córki pani prezydent Cornelii Case Jorik. Trzydziestojednoletnia Lucy Jorik poślubi Teda Beaudine’a, jedynego syna legendy golfa Dallasa Beaudine’a i dziennikarki telewizyjnej Franceski Beaudine. Nikt nie spodziewał się, że panna młoda zdecyduje się wyprawić ceremonię w małym miasteczku Wynette w stanie Teksas, w którym urodził się jej narzeczony, ale…”

Usłyszała zdecydowane męskie kroki na marmurowej posadzce. Odwróciła się i zobaczyła Teda idącego w jej stronę. Przez tiulową zasłonę obserwowała grę słońca w jego kasztanowych włosach, smuga światła zalała przystojną twarz narzeczonego. Wszystko jak zawsze. Gdziekolwiek szedł, przynosił ze sobą słońce. Był pięknym, dobrym człowiekiem; mężczyzną doskonałym. Najdoskonalszym, jakiego znała. Najdoskonalszym możliwym zięciem dla jej rodziców i najlepszym potencjalnym ojcem dla jej dzieci. Spieszył w jej stronę. W jego oczach nie dostrzegła gniewu – to nie było w stylu Teda – jedynie troskę.

Tuż za Tedem szli rodzice Lucy. Mieli przerażone miny. Za chwilę pojawią się tu rodzice Teda, a potem wszyscy: siostry, bracia, przyjaciele pana młodego, goście… Tylu ludzi, których kochała. Tylu bliskich.

W panice szukała jedynej osoby, która mogła jej pomóc.

Meg odeszła na bok i przystanęła, desperacko zaciskając dłonie na swoim bukieciku. Lucy patrzyła uporczywie w jej oczy, modląc się, by przyjaciółka zrozumiała, o co ją prosi. Meg ruszyła w jej stronę, po czym nagle się zatrzymała. To była telepatia. Meg od razu chwyciła, o co chodzi.

Ted chwycił Lucy za ramię i zaprowadził ją do małego pomieszczenia z boku. Jeszcze zanim drzwi się zamknęły, Lucy zobaczyła, jak przyjaciółka głęboko nabiera powietrza i zdecydowanym krokiem zmierza w stronę jej rodziców. Meg przywykła do radzenia sobie z różnymi aferami. Miała ich na koncie tyle, że Lucy mogła liczyć… Na co właściwie?

Długi, wąski korytarzyk był niesamowicie zagracony. Niebieskie stroje chóru zwisały z wieszaków, na wysokich regałach stały książeczki z hymnami i nutami, a dokoła piętrzyły się zakurzone, stare pudła. Przez brudne szyby w drzwiach na końcu korytarza sączyła się strużka słonecznego światła, która jakimś cudem znalazła drogę do policzka Teda. Lucy prawie przestała oddychać. Kręciło jej się w głowie z braku powietrza.

Ted popatrzył na nią, jego chłodne, bursztynowe oczy przygasły. Malujący się w nich spokój przeczył zdenerwowaniu narzeczonego. Oby tylko Ted wszystko naprawił, on zawsze wszystko naprawia, pomyślała Lucy. Oby tylko naprawił ją.

Tiul przywarł do jej policzka, przykleił się do potu albo do łez – nie wiedziała. I wtedy wydobyły się z niej słowa, których nigdy nie spodziewała się powiedzieć.

– Ted, ja nie mogę… Nie mogę tego zrobić.

Podniósł welon, dokładnie tak, jak to sobie wyobraziła, chociaż sądziła, że scena ta będzie miała miejsce po ceremonii, a po niej nastąpi pocałunek. Na twarzy narzeczonego malowała się dezorientacja.

– Nie rozumiem.

Ona też nie rozumiała. Jeszcze nigdy nie doświadczyła tak niepohamowanej, czystej paniki.

Przechylił głowę, popatrzył jej w oczy.

– Lucy, doskonale do siebie pasujemy.

– Wiem… doskonale… tak.

Czekał. Nie wiedziała, co powiedzieć. Gdyby chociaż mogła odetchnąć. Zmusiła usta do wypowiedzenia kolejnych słów.

– To prawda, jesteśmy doskonałą parą. Ale… nie mogę tego zrobić.

Czekała, aż zaprotestuje. Zacznie walczyć. Przekonywać, że się myli. Czekała, aż Ted weźmie ją w ramiona i powie, że to tylko atak paniki. Ale wyraz jego twarzy się nie zmienił, zobaczyła tylko niemal niezauważalny skurcz w kąciku wargi.

– Chodzi o Meg, prawda? – spytał. – To ma związek z twoją przyjaciółką?

Naprawdę miało? Czy Lucy zrobiłaby coś tak niewyobrażalnego, gdyby w jej życiu nie pojawiła się Meg, z jej miłością, wewnętrznym chaosem i brutalnie szczerym osądem?

– Po prostu nie mogę.

Miała lodowate palce. Gdy dotknęła diamentu, zatrzęsły jej się ręce. Z trudem ściągnęła pierścionek i omal nie upuściła go na posadzkę, gdy wpychała go narzeczonemu do kieszeni.

Ted oderwał palce od jej welonu. Nie błagał. Nie zrobił absolutnie nic, by zmieniła zdanie.

– W porządku, w takim razie… – Kiwnął głową, odwrócił się i odszedł. Spokojny. Opanowany. Doskonały.

Gdy zamknęły się za nim drzwi, Lucy przycisnęła dłonie do żołądka. Powinna sprowadzić go z powrotem, pobiec i krzyknąć, że zmieniła zdanie. Ale jej stopy odmówiły posłuszeństwa, umysł też.

Klamka w drzwiach powoli się przekręciła – w progu stanął jej ojciec, matka tuż za nim. Oboje byli bladzi, spięci i zmartwieni. Zrobili dla niej wszystko, a małżeństwo z Tedem było najwspanialszym prezentem, jakim mogłaby się im odwdzięczyć. Nie wolno jej było tak ich upokarzać. Musiała sprowadzić Teda z powrotem.

– Jeszcze nie teraz – szepnęła, zastanawiając się, co właściwie ma na myśli. Wiedziała, że potrzebuje zaledwie kilku chwil, by wziąć się w garść i przypomnieć sobie, kim jest.

Matt z wahaniem zamknął drzwi.

Świat Lucy legł w gruzach. W ciągu najbliższych kilku godzin cały świat miał dowiedzieć się o tym, że rzuciła Teda Beaudine’a. A to było nie do pomyślenia.

Morze aparatów… chmary reporterów… Postanowiła już nigdy nie wychodzić z tego malutkiego, zatęchłego pokoiku. Mogła przecież spędzić tu resztę życia, otoczona tekstami hymnów i szatami chóru. Tak wyglądałaby jej pokuta za to, że skrzywdziła najwspanialszego człowieka, jakiego znała i przyniosła wstyd rodzinie.

Welon przywarł jej do warg. Szarpnęła za tiarę – grzebyk i kryształki zaczepiły się o włosy, ale ból przyniósł jej satysfakcję. Oszalała. Zachowała się niewdzięcznie. Zasłużyła na ból. Zerwała z siebie welon, wykręciła ręce jak węże, żeby rozpiąć suknię na plecach i po chwili także i ona leżała wokół niej na ziemi, jak kałuża białej satyny. Lucy z trudem chwytała oddech w wykwintnym, francuskim staniku, koronkowych majteczkach ślubnych, niebieskich podwiązkach i białych, satynowych szpilkach.

Uciekaj! Jedno słowo zagłuszyło wszystkie inne w jej umyśle: Uciekaj!

Odgłosy dobiegające z zewnątrz nagle przybrały na sile, po czym znowu ucichły, jakby ktoś otworzył drzwi od kościoła i natychmiast znowu je zamknął.

Uciekaj!

Chwyciła jedną z granatowych tóg, w jakich występował chór. Zerwała ją z wieszaka i wsunęła na rozczochraną głowę. Chłodna, przykurzona szata ześlizgnęła się po jej ciele, zasłaniając francuską bieliznę i skąpe majteczki. Lucy niepewnym krokiem ruszyła do niewielkich drzwi na końcu pomieszczenia. Przez brudne szyby widziała wąskie, zarośnięte przejście wzdłuż muru z pustaków. Nie panowała nad dłońmi, więc nie od razu poradziła sobie z zamkiem, ale w końcu udało jej się otworzyć drzwi.

Ścieżka zaprowadziła ją na tyły kościoła. Gdy mijała wystającą aparaturę klimatyzacji, omal nie uwięzła obcasami w pęknięciach chodnika. Wiosenne burze naniosły mnóstwo śmieci na żwir z boku ścieżki – wszędzie walały się zgniecione kartony po sokach, strzępki gazet, była nawet porzucona żółta dziecięca łopatka do piasku. Lucy zatrzymała się na końcu drogi, wszędzie stali ochroniarze. Musiała się zastanowić, co robić dalej.

Agent, który jej pilnował, został zwolniony kilka miesięcy wcześniej, bo minął już rok, odkąd Nealy ustąpiła z urzędu. Ale matce Lucy wciąż przysługiwała asysta. Córka towarzyszyła jej tak często, że nawet nie zauważała braku własnego ochroniarza. Z okazji ślubu Ted wynajął prywatną firmę, żeby wzmocnić wątłe siły miejscowej policji. Pod drzwiami stała straż. Na parkingu w kształcie litery L roiło się od samochodów. Wszędzie było mnóstwo ludzi.

To Waszyngton był domem Lucy, nie to miasteczko w środkowym Teksasie. Walczyła o to, by zakochać się w tych okolicach, ale poniosła żałosną klęskę. Pamiętała jednak, że kościół znajdował się na skraju starej, willowej dzielnicy. Gdyby udało jej się dobrnąć na drugą stronę alei, do domków, które tam stały, mogłaby skryć się gdzieś między uliczkami.

A co potem? Nie miała genialnego planu – jak Nealy, której wiele lat wcześniej udało się wyrwać z samego Białego Domu. To w ogóle nie była ucieczka. Tylko komplikacja. Odwleczenie wyroku. Musiała znaleźć miejsce, w którym mogłaby odzyskać oddech i wziąć się w garść. Dziecięcy domek na drzewie. Ustronny kąt czyjegoś podwórka. Gdzieś z dala od chaosu mediów, zdradzonego narzeczonego i oszołomionej rodziny. Potrzebowała tymczasowej kryjówki, by przypomnieć sobie, kim jest i ile zawdzięcza ludziom, którzy przyjęli ją do swojego domu.

Och, Boże, co ona wyprawia?!

Jakieś zamieszanie po drugiej stronie kościoła zwróciło uwagę ochroniarzy. Lucy nie sprawdziła nawet, co się dzieje, tylko niezgrabnie okrążyła mur, przebiegła na drugą stronę ulicy i przykucnęła za śmietnikiem. Tak mocno trzęsły jej się kolana, że musiała z całych sił wtulić się w przerdzewiały kosz. Czuła smród odpadków. Nie słyszała żadnych okrzyków zaniepokojenia, z oddali dobiegały tylko odgłosy pakowania ławek, które rozstawiono przed kościołem.

Usłyszała cienki pisk, jak miauczenie kotka, i uświadomiła sobie, że to ona. Z trudem przeczołgała się wzdłuż szpaleru krzewów, który rozdzielał posiadłości. Wychodził prosto na brukowaną cegłami ulicę. Lucy szybko przeszła przez nią do czyjegoś ogródka.

Stare drzewa ocieniały niewielkie podwórka i wolno stojące garaże, które wychodziły na wąskie alejki. Lucy owinęła się szczelniej błękitną togą i na oślep zaczęła przedzierać się przez przydomowe ogródki i podjazdy. Zapadała się obcasami w ziemię, w której świeżo skopano grządki pod warzywa, wymijała młode gałązki z pomidorkami wielkości kulek. Z otwartego kuchennego okna dotarł do niej aromat pieczeni, z sąsiedniego pokoju dobiegały odgłosy gry wideo. Wkrótce z tego samego telewizora można będzie usłyszeć doniesienia o wybrykach nieodpowiedzialnej córki byłej prezydent Cornelii Case Jorik. Trzydziestojednoletnia Lucy w kilka godzin przekreśliła siedemnaście lat poprawnego zachowania. Siedemnaście lat udowadniania Matowi i Nealy, że ich decyzja o adopcji nie była błędem. A co do Teda… chyba nie mogła go mocniej skrzywdzić.

Zaszczekał pies, zapłakało dziecko. Lucy potknęła się o wąż ogrodowy. Zahaczyła głową o huśtawkę. Szczekanie psa przybrało na sile, chwilę później jakiś kundel o rudawej sierści rzucił się na drucianą siatkę rozgraniczającą podwórka. Lucy wycofała się za figurę Marii Panny i wyszła na uliczkę. Poczuła kamyki w czubkach szpilek.

Usłyszała ryk silnika. Wyprostowała plecy. W alejkę skręcił poobijany czarno-srebrny motocykl. Zanurkowała między garaże i przywarła do odrapanej białej ściany. Motor zwolnił. Wstrzymała oddech, czekając, aż przejedzie. Ale nie przejechał. Ruszył wolniutko naprzód i zatrzymał się dokładnie przed nią.

Kierowca wpatrywał się w przestrzeń między garażami i w końcu dotarł wzrokiem do miejsca, w którym stała.

Niespiesznie zmierzył ją spojrzeniem, nie gasząc silnika. Jego czarny but uderzył o żwir.

– Co tam? – powiedział, przekrzykując motor.

Co tam? Złamała serce przyszłemu mężowi, przyprawiła rodzinę o zawał i za chwilę stanie się najbardziej pogardzaną uciekającą panną młodą Ameryki. A ten gość zapytał ją po prostu „Co tam”?

Miał o wiele za długie czarne włosy, które zaczynały mu się podkręcać na wysokości kołnierza, lodowate błękitne oczy, wydatne kości policzkowe i usta sadysty. Po tym jak przez całe lata chronili ją agenci służb specjalnych, Lucy nauczyła się już myśleć, że bezpieczeństwo ma zagwarantowane. Teraz jednak nie czuła się bezpiecznie, a fakt, że facet mgliście przypominał jednego z gości, którzy poprzedniego wieczoru uczestniczyli w próbnym przyjęciu – było tam mnóstwo przypadkowo dobranych znajomych Teda – zupełnie jej nie pocieszał. Ten mężczyzna nie wyglądał jak ktoś, kogo miałaby ochotę spotkać w ciasnej alejce, chociaż tym razem prezentował się nieco porządniej, w niedopasowanym, ciemnym garniturze, wygniecionej białej koszuli z rozpiętym kołnierzykiem i motocyklowych butach, które chyba nigdy nie doczekały się niczego lepszego niż otrzepanie z kurzu. Kłopot polegał na tym, że właśnie go spotkała.

Miał duży, spłaszczony nieco nos. Z kieszeni fatalnie skrojonej marynarki wystawał mu zmięty krawat. Długie, rozwichrzone włosy, poskręcane i skołtunione wyglądały jak niebo van Gocha, namalowane palcem za pomocą słoiczka czarnego atramentu.

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Epilog

Od Autorki