Tytuł oryginału

A WINDOW OPENS

Copyright © 2015 by Elisabeth Egan

All rights reserved

First Simon & Schuster hardcover edition August 2015

Cytat z Little Gidding z cyklu

Cztery kwartety autorstwa T.S. Eliota.

Copyright © renewed 1970 by Esme Valerie Eliot.

Reprinted by permission of

Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company.

All rights reserved.

Goldilocks and the Three Dinosaurs

© 2012 by Mo Willems.

Used with permission as printed

by HarperCollins Publishers.

Projekt okładki

Joanna Strękowska

Zdjęcie na okładce

© elenaleonova/Getty Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Anna Mirkowska

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

Zofia Firek

ISBN 978-83-8097-558-3

Warszawa 2016

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Ethana, Louisy, Simona i Frances,

moich światełek na końcu tunelu Lincolna

Nie ustaniemy w poszukiwaniach,

A kresem wszelkich naszych poszukiwań

Będzie dojście do punktu wyjścia

I poznanie go, po raz pierwszy

T.S. ELIOT, LITTLE GIDDING

(PRZEŁ. K. BOCZKOWSKI)

A morał jest taki: jeśli kiedykolwiek

znajdziesz się w niewłaściwej opowieści,

wyjdź z niej.

MO WILLEMS, GOLDILOCKS

AND THE THREE DINOSAURS

Wywlekam spod łóżka walizkę i zaczynam się pakować.

Cykl o Ramonie wędruje do elastycznej kieszeni przeznaczonej na skarpetki i bieliznę, książki Nancy Drew ustawiam na dnie w proste wieże. Dokoła nich utykam Anastazję Krupnik, Pippi Pończoszankę, Emilkę ze Srebrnego Nowiu, Harriet-szpiega, Betsy, Tacy i Tiba, Niepowtarzalną rodzinkę.

Kiedy walizka jest pełna, siadam na wieku i zamykam podwójne zamki, różowe płótno wybrzusza się od nadmiaru zawartości. Łapię za żółte rączki walizki i ciągnę ją korytarzem do pokoju brata, który układa ostatnią ściankę kostki Rubika.

Will zamyka drzwi kopnięciem i tym swoim nowym niskim głosem mówi:

– Spadaj, Alice.

Z wysiłkiem targam walizkę na parter i idę do kuchni, gdzie mama rozmawia przez telefon; słuchawkę ma wetkniętą między ucho a ramię, oliwkowy sznur owinięty w talii.

Wychodzę do ogrodu za domem.

Tata z głową otoczoną chmurą fajkowego dymu siedzi w słońcu na leżaku i czyta. Na mój widok odkłada fajkę i Eda McBaina, zdejmuje nogi z leżaka i gestem pokazuje, żebym rozłożyła ofertę.

– Kłaniam się szanownej pani księgarce. Co mamy dzisiaj na liście lektur?

Wyjmuję książki, jedną po drugiej, pokazując je w sposób podpatrzony u Vanny White z Koła fortuny. Wyjaśniam zamysł serii „Wybierz sobie przygodę” i czytam krótki wiersz z Gdzie kończy się chodnik.

Pykając z fajki, tata słucha uważnie, jakbym nie wygłaszała każdego ze sloganów reklamowych po raz co najmniej dziesiąty z rzędu. Kiedy kończę, z teatralną przesadą ogląda książki, chwilę zatrzymuje się nad zniszczonymi grzbietami, odwraca, żeby przeczytać opis na tylnej okładce. Ja drapię bąble po użądleniach komarów, próbuję zapleść włosy w warkocz francuski i zastanawiam się, którzy z moich przyjaciół będą dzisiaj po południu na pływalni. W głowie trochę mi się kręci od histerycznego grania cykad.

W końcu tata mówi:

– Wezmę Browna. Czy może pani polecić dobrą książkę dla mojej żony? – Oboje spoglądamy na kuchenne okno i widzimy, że mama nadal gada przez telefon, najprawdopodobniej wyrzekając na plagę atari.

– No tak. Ile jestem pani winien?

– Dolara.

Tata wyławia z kieszeni garść ćwierćdolarówek i mówi:

– Zostaw to sobie na czarną godzinę.

Ja jednak na pływalni funduję sobie dwadzieścia arbuzowych cukierków Jolly Rancher. Później, kiedy grill stygnie po kolacji, wracam do ogrodu za domem po książki, które kupił tata, żeby w przyszłym tygodniu znowu mu je sprzedać.

Rola księgarki miała dwa skutki: usta pełne dziurawych zębów oraz głębokie docenienie ciężaru książki i obietnicy, którą daje. Z czasem się nauczyłam, że to pierwsze jest niewielką ceną za drugie.

WIOSNA

1

Styczeń i luty to dla mnie tylko zmrożone przystawki przed daniem głównym, które ląduje na stole w marcu, kiedy w końcu można wychodzić na spacer z psem w puchowej kamizelce. To wtedy zabieram się do spełniania corocznych postanowień: stać się bardziej elastyczną we wszystkich znaczeniach tego słowa, przestać warczeć na rodzinę, wrzucać wreszcie monety do parkometru, wyjmować wilgotne pranie z pralki, zanim zapleśnieje, dzwonić do mamy, mniej plotkować. Przez niecałą dekadę od moich trzydziestych urodzin ta lista pozostaje niezmienna.

W ten pamiętny słoneczny i dosyć ciepły dzień, po aerobiku na rowerze treningowym, jechałam do domu, marząc o botkach ze skóry, które widziałam w witrynie sklepu niedaleko mojego biura. Do połowy łydki, prawie eleganckie, nadające się do pracy, z podeszwą odpowiednią do biegania po alejkach Whole Foods, sklepów ze zdrową żywnością. Może w jakimś sensie się z nimi identyfikowałam, w końcu ten opis pasuje też do mnie.

Kiedy stanęłam na czerwonym świetle przed liceum, na ekranie mojej komórki pojawiło się zdjęcie Nicholasa. Fotkę zrobiłam trzy lata temu na drewnianych ławkach w YMCA, gdzie nasz syn Oliver miał trening koszykówki. Uśmiechał się do mojego wówczas nowego iPhone’a, na piersiach położył sobie broszurowe wydanie powieści Cut George’a Pelecanosa, nasze córki Margot i Georgie z obu stron całowały go w policzki.

– Hej, co jest? Jadę z zajęć Ellie. Od kiedy to Stairway to Heaven kwalifikuje się jako piosenka treningowa?

Cisza po drugiej stronie. Na poboczu zobaczyłam kępę białych krokusów dzielnie podnoszących główki.

– Nicholas? Jesteś tam?

– Tak, jestem.

Znowu cisza.

– Nicholas? Dobrze się czujesz?

– Tak, tylko…

Cisza.

Obserwowałam grupę licealistów depczących krokusy martensami i sportowymi butami różnych marek. Zapaliło się zielone światło.

– Tylko co?

– Posłuchaj, Al, wolałbym nie prowadzić tej rozmowy przez zestaw głośnomówiący. Możesz zadzwonić, jak będziesz w domu?

Poczułam gulę w gardle. Kiedy ktoś w taki sposób zaczyna mówić o rozmowie, od razu wiadomo, że nie będzie przyjemnie.

– Nicholas, co się dzieje?

– Nie mogę… Wiesz co? – W tle usłyszałam hałas, jakby ogromny stos papierów spadł na podłogę. – Wracam do domu. Wsiadam do pociągu o jedenastej dwadzieścia siedem. Do zobaczenia. – W jego głosie było napięcie, jakby ktoś trzymał go za kark.

– Czekaj, nie rozłączaj się.

Rozłączył się.

Nagle zrobiło mi się zimno w ubraniu wilgotnym od potu. Z roztargnieniem jechałam Park Street, mijając kościół, synagogę, dom pogrzebowy i wdzięczną wiktoriańską willę z wieżyczkami, której nie udało się nam wylicytować, kiedy zaczęliśmy się rozglądać za domem w Filament.

W głowie roiło mi się od możliwości: rodzice Nicholasa, moi rodzice, jego zdrowie, romans, przeniesienie. Czy istnieje choć cień szansy, że ta pilna rozmowa będzie dotyczyła czegoś dobrego? Niespodziewanego przypływu gotówki?

Co jest tak ważne, że Nicholas musi przyjechać do domu, żeby osobiście mi o tym powiedzieć? Przez te siedem lat, odkąd mieszkamy w New Jersey, rzadko wracał przed zmrokiem, nawet latem, i w ciągu dnia komunikowaliśmy się przez pośredniczkę, jego sekretarkę Gladys, królową świata bingo w Stuyvesant Town.

Zadzwoniłam do Nicholasa, kiedy tylko zaparkowałam na podjeździe naszego niebieskiego domu w stylu kolonialnym. Sygnał ustąpił miejsca poczcie głosowej i nagle zakręciło mi się w głowie, bo oczami wyobraźni zobaczyłam to stare zdjęcie przyciśnięte do mojego ucha. Córki od tego czasu urosły i się zmieniły, na okrągłej buzi Margot zastygł permanentny dąs dziewczynki wchodzącej w nastoletniość, dziecięce nóżki Gerogie utraciły sprężystość pałeczek perkusyjnych. Ale najbardziej wstrząsnęły mną czarne jak sadza włosy Nicholasa. Wtedy były o wiele gęstsze i o wiele mniej siwe. Nie potrafiłam sobie przypomnieć, kiedy po raz ostatni widziałam go z książką, a co dopiero tak odprężonego.

Niedługo miałam się dowiedzieć, dlaczego tak było.

Przez następną godzinę naprawiałam szkody poczynione przez codzienny cyklon w postaci naszych dzieci jedzących śniadanie, ubierających się i rzekomo sprzątających swoje pokoje, co w rzeczywistości polegało na wpychaniu skarpetek, ręczników i klocków lego pod łóżka. Skorupki jajek w młynku do odpadków, płatki Leapin’ Lemurs na szufelce, ubrania przymierzone przez Margot i wyrzucone prosto do kosza na pranie, chociaż wiem, że ich nie nosiła. Wypełniłam formularze na zdjęcia klasowe – czy już nie zapłaciłam za serię marnych fotek na tle atrapy biblioteki? – i zadzwoniłam, żeby odnowić receptę na prozac dla psa. „Jego urodziny? Szczerze? Nie mam pojęcia… Nie jest moim synem! To mój pies!” Cornelius uniósł długą rudawą kufę i spojrzał na mnie leniwie ze swojego ulubionego zakazanego miejsca na ławie pod oknem w jadalni.

Ciągle sprawdzałam telefon, licząc na wiadomość od Nicholasa, ale odezwał się wyłącznie mój tata. Odkąd rak zabrał mu struny głosowe, stał się zapalonym użytkownikiem wirtualnych komunikatorów. Esemesy i mejle od niego spływały przez cały dzień, były jak ciągłe delikatne klepnięcia w ramię. Największa ich koncentracja przypadała na przedpołudnie, kiedy mama grała w tenisa, a on przedzierał się przez trzy dzienniki, w wersji papierowej i online równocześnie. Wiele mejli zawierało linki do jego ulubionych tematów: media społecznościowe, drużyny sportowe Hoyas, kobiety, które radzą sobie ze wszystkim.

Dzisiaj, ogarnięta złymi przeczuciami i niespokojna, ucieszyłam się z możliwości skoncentrowania się na czymś innym.

Tata: Kochana Alice, jesteś?

Ja: Jestem!

Tata: Tak się zastanawiałem: znasz się na Snapchacie?

Ja: Przykro mi, nie wiem, co to jest.

Tata: Czytałem o tym w „Wall Street Journal”. To jak Instagram, ale tymczasowe. Tylko fotki. Bez zapisywania.

Ja: Instagramu też nie zakładałam. I tak nie mam nic do ukrycia.

Tata: Mogę cię nauczyć. To rewelacyjne sposoby na utrzymywanie kontaktu z innymi.

Ja: Jestem na FB. Tylko z tym sobie radzę.

Tata: Tak, ale czemu nie masz zdjęcia profilowego?

Tata: Hej, jesteś tam?

Ja: OK. Narka. Całusy, tato.

Mieszkamy cztery domy od stacji, poszłam więc tam, kiedy usyszałam długi, niski gwizd pociągu. Minęłam szkołę Margot i Olivera, a kiedy weszłam na stromy nasyp kolejowy, Nicholas już był na peronie. Wyglądał zaskakująco swobodnie, marynarkę niósł na ramieniu jak pelerynę.

Pocałował mnie w policzek – suche cmoknięcie, którym można by podziękować za upieczenie chleba z cukinią. Pachniał pociągiem: farba drukarska, kawa, winyl. Zadrżałam pod kamizelką i mocno objęłam go za szyję.

– Co się dzieje?

Nicholas westchnął. Teraz poczułam miętową gumę do żucia i przebijający przez nią zapach… piwa? Czy to możliwe?

Pociąg wyjechał ze stacji, na peronie zostaliśmy tylko my dwoje. Mgliście sobie uświadamiałam, że za naszymi plecami na szkolnym boisku uczniowie bawią się w berka z piłką. „Zawołałem i on się ruszył!” „Nie ruszyłem się, ona mnie popchnęła!” Nicholas się pochylił, żeby postawić na ziemi skórzaną teczkę. To był prezent ode mnie na jego trzydzieste urodziny, idealne połączenie poważnej aktówki i uczniowskiego tornistra. Kiedy się wyprostował, spojrzał na mnie tymi swoimi zielonymi oczami. Wsunął dłonie we włosy, a ja pomyślałam o fotografii i serce mi się ścisnęło.

– Alice, nie przyjęli mnie jako wspólnika.

Na początku odczułam ulgę. Problemy w pracy to była betka w porównaniu z drugą rodziną na boku, utratą panowania nad skłonnością do hazardu czy kryzysem wieku średniego jak u męża koleżanki, który powiedział po prostu: „Dłużej nie dam rady”, po czym spakował plecak i pojechał do Hoboken.

Plecak, też coś!

A potem rozczarowanie ciężkie jak ołów opadło na mnie powoli, choć zdecydowanie, przynosząc migawki z naszej przeszłości i przyszłości. Letnie dni, kiedy na kolację jedliśmy kornwalijskie kurczaki i braliśmy udział w prywatnej, sponsorowanej przez Sutherland i Courtfield wycieczce po współczesnym skrzydle Met; wieczór, gdy nadeszła oficjalna propozycja pracy dla Nicholasa – wdrapaliśmy się wtedy po schodach przeciwpożarowych na dach naszej kamienicy i zaczęliśmy rozmawiać, oczywiście hipotetycznie, o tym, jakie imiona nadamy dzieciom; wiele poranków, kiedy się budziłam i zastawałam go pochylonego, wciąż we wczorajszym ubraniu, nad kodeksami, segregatorami i wysokimi na dwadzieścia centymetrów stosami papieru rozłożonymi na całym kuchennym stole. Nikt nie wie, jak wielki potrafi być spinacz do papieru, dopóki nie weźmie ślubu z prawnikiem.

Co dalej, jeśli nie to?

I przede wszystkim: dlaczego?

– Tak mi przykro. To jest… Naprawdę. Ale zaraz, czekaj, myślałam, że narada jest dopiero w listopadzie. Dlaczego teraz…

– Rzeczywiście jest w listopadzie. Ale miałem przeczucie…

– Miałeś przeczucie? Więc dlaczego nic nie mówiłeś?

– Alice, nie wiem, dobra? Pracuję z Winem Makepeace’em nad tym bankructwem, opowiadałem ci o bankowcach, którzy chcieli zainwestować w karaoke? No i wymknęło mu się, że nie mam co na to liczyć. Właściwie powiedział to wprost, jakby to było oczywiste. Jakby to powinno być dla mnie oczywiste.

Wyobraziłam sobie Wina w giętym czarnym fotelu z godłem Uniwerstytetu Cornella, przygładzającego kępkę piaskowych włosów na łysinie stale opalonej od żeglowania po zatoce Little Narragansett. A poza tym kto daje dziecku na imię Win? Nie Winthrop, Winston, Winchester, tylko Win. Byłam dumna, że pochodzę z rodziny, w której wszyscy mężczyźni mają na imię Edward.

Wróciłam do rzeczywistości, potrząsając głową, jakbym się chciała pozbyć natrętnej myśli.

– Czekaj, powiedział: „Nicholasie Bauer, nie zostaniesz naszym wspólnikiem”?

– Nie, nie w taki sposób. Popełniłem drobny błąd w podsumowaniu, dałem przecinek zamiast kropki, i on powiedział: „Bauer, spójrzmy prawdzie w oczy, nie jesteś materiałem na wspólnika firmy Sutherland i Courtfield”.

– Nie.

– Tak.

– Nicholas, czy to w ogóle jest legalne? – Złapałam go za rękę i skierowałam w stronę domu.

– Jasne, że jest. Stał sobie w tej swojej pierdolonej myśliwskiej kamizelce i mówił mi, że nie mam u nich przyszłości. Że wspólnicy podjęli decyzję w listopadzie zeszłego roku, ale dopiero w przyszłym roku zamierzali mi o tym powiedzieć…

Puste huśtawki na placu zabaw kołysały się leniwie w podmuchach wiatru na zardzewiałych łańcuchach. Na ich widok ogarnął mnie smutek. Czy Nicholas nie dość się poświęcił? Ile razy patrzyłam, jak w sobotę wiąże krawat i sznurówki eleganckich butów, po czym wsiada do pociągu? Ile wakacji zostało przerwanych pilnymi telefonami od klientów i terminami spotkań arbitralnie narzuconymi przez wspólników?

Nicholas mówił dalej, opowiadając o tym, jak podejmuje się takie decyzje, o tajemnych, drakońskich metodach wykorzystywanych przez kancelarie prawne do przekazywania informacji swoim niczego niepodejrzewającym, harującym jak woły pracownikom. Ale ja już to wszystko wiedziałam. Tata był emerytowanym wspólnikiem innej kancelarii w centrm miasta; rosłam, słuchając o osobistych dziwactwach i etyce pracy kandydatów, którzy nie całkiem spełniali wymagania. W tak zwanej klasie Nicholasa w Sutherland i Courtfield było osiemdziesięcioro pracowników aspirujących do awansu; kiedy będą brani pod uwagę do zatrudnienia na całe życie – do zamknięcia w złotej klatce – ich liczba w najlepszym razie skurczy się do pięciorga. Chociaż o tym wiedziałam, nigdy sobie nie wyobrażałam, że Nicholas znajdzie się w grupie przeznaczonej do odsiewu.

Wtedy byliśmy już w kuchni, Cornelius plątał się nam pod nogami, niespokojnie skamląc, jakby wyczuwał napięcie. Zrobiłam świeżą kawę, której żadne z nas nie wypiło. Rzadko bywaliśmy z Nicholasem sami w domu, bez dzieci, ale moje myśli nie pobiegły w kierunku zwykłym w takich sytuacjach.

Zaledwie dwa tygodnie wcześniej moi rodzice zabrali dzieci na weekend. Zanim ich samochód wyjechał z podjazdu, popędziliśmy na górę do naszego pokoju. Nagle przed łóżkiem zmaterializowała się Georgie i ze zdumieniem zapytała:

– Zaraz, dlaczego idziecie spać?

Odskoczyliśmy od siebie. Nicholas złapał książkę leżącą na podłodze i udawał, że ją czyta. Ja utknęłam kołdrę pod pachami i ujęłam córeczkę za rękę, pomniejszoną plastikowym pierścieniem ze skrzyni skarbów w gabinecie dentystycznym.

– Georgie! Tak szybko wróciłaś?

– Dziadek mnie przywiózł. Zapomniałam o Olivii. – Olivia to świnka w pasiastych rajstopach, dodatek do książki o tym samym tytule i najważniejsza postać w menażerii, z którą Georgie zasypiała. Oprócz niej był jeszcze Ciekawski George i pluszowa rybka ogończa. – Co wy wyprawiacie?

Nicholas odłożył Magiczny domek na drzewie nr 31. Lato morskiego węża.

– My… drzemiemy.

Georgie żuła koniec cienkiego warkoczyka, spoglądając na nas podejrzliwie orzechowymi (jak je nazywała) oczami.

– Dobra, tylko nie róbcie nic, czego ja bym nie zrobiła!

Okręciła się na pięcie i zbiegła na dół. W chwili, kiedy usłyszeliśmy trzask zamykanych frontowych drzwi, podjęliśmy na nowo to, co nam przerwała.

Teraz Nicholas opierał się o blat, z roztargnieniem zrywając przezroczystą taśmę klejącą utrzymującą szafki w całości. Kuchnia pilnie wymagała remontu, podłoga w czarno-białą szachownicę była tak porysowana, że wyglądała jak rampa wyładunkowa w sklepie spożywczym. Oszczędzaliśmy na remont.

– Ale możesz zostać w kancelarii, dopóki nie znajdziesz nowej pracy, tak?

– Nie, to kolejna sprawa.

– Co? – Wakacje, kolacje w restauracjach, kino, nowy samochód, oszczędności na college dla dzieci, emerytura, każdy najdrobniejszy element poczucia bezpieczeństwa znikał jak ziarenka piasku przesypujące się przez sito.

– Alice, nie mogę tam zostać.

– Co to znaczy, że nie możesz?

– Och, dajże spokój. Wiesz, jak to jest. Awans albo wypad. – Ramiona Nicholasa się zgarbiły, pogładziłam go po plecach, zataczając dłonią wielkie koła, jak robiłam, kiedy któreś z dzieci zwymiotowało na podłogę w środku nocy. Wszystko będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze. Z miną pokonanego odpiął górny guzik koszuli. – Skoro już o tym wiem, naprawdę muszę odejść. Zostanie byłoby upokarzające, jestem skazańcem idącym na egzekucję.

Wyobraziłam sobie Nicholasa w więziennym pasiaku, ze skutymi nadgarstkami i kostkami.

– Rozumiem.

– No więc sobie pomyślałem, a ta myśl nie po raz pierwszy przeszła mi przez głowę, że to może być pora na założenie własnej kancelarii. Zdobycie własnych klientów, rozegrania tego po swojemu.

– Naprawdę?

– Naprawdę. – Nicholas pochylił się nad zlewem, odkręcił wodę do oporu i ochlapał twarz. Potem odwrócił się do mnie z lśniącymi policzkami i połyskliwymi kroplami na brwiach. Wyglądał na zawstydzonego, a nie odświeżonego. – Alice, muszę ci powiedzieć, że na tę wiadomość zareagowałem niezbyt dobrze.

– Co to znaczy?

– To znaczy… – Nicholas otworzył lodówkę i wyjął butelkę piwa. Zdjął kapsel, ujął butelkę za szyjkę i przechylił gestem, który oznaczał zarówno „Co mam do stracenia?”, jak i „Twoje zdrowie”. W odpowiedzi uniosłam niewidzialną butelkę, chociaż wcale nie byłam w nastroju do świętowania. Nicholas niemal chorobliwie unikał alkoholu, ale nikt nie musiał mi mówić, że to nie jest jego pierwsze piwo tego przedpołudnia.

– Tak?

– Wybuchłem, kiedy Win mi powiedział, że nie zostanę ich wspólnikiem.

– Wybuchłeś… jak?

– Rzuciłem laptopem przez pokój. – Skrzyżował ręce i na chwilę zamknął oczy, jakby chciał zaprzeczyć realności tego, o czym mówi, a co jest przerażające i surrealistyczne. Rozgniewany Nicholas był cichym Nicholasem, składającym pranie z lodowatym spokojem albo godzinami wpatrującym się w drogę podczas jazdy samochodem. Przez wszystkie spędzone razem lata nie widziałam, żeby rzucał czymś innym niż piłka i raz, kiedy braliśmy udział w zajęciach z ceramiki, tragicznie zdeformowana misa.

– Zaraz… co?! Przepraszam. Powiedziałeś, że rzuciłeś laptopem przez pokój? – Przez głowę przemknęła mi myśl, żeby też się napić piwa, ale zmieniłam zdanie, w żadnym razie nie chciałam, żeby było ode mnie czuć alkoholem, kiedy przyjdę do szkoły. Tego rodzaju iskra mogła wywołać niekończące się plotki, których echa ciągnęłyby się za mną przez lata; obserwowałam to na przykładzie pewnej mamy, którą na targach książek dla dzieci widziano z buteleczką w torbie. To mogło być mleczko do rąk albo lakier do włosów (w końcu jesteśmy w New Jersey), ale lawina ruszyła. Nigdy nie wybrano jej do trójki klasowej.

Nicholas bawił się magnesami na lodówce, układając niewykorzystane litery alfabetu w rządek QPITZLSF.

– Tak, rzuciłem laptopem przez pokój. Ale byliśmy w sali konferencyjnej, a tam jest dużo miejsca. No i laptop był zamknięty, więc… no cóż, to pewnie sytuacji nie poprawia, ale przynajmniej się nie rozleciał.

– To już coś. – Nie było bałaganu do posprzątania, nikt nie odniósł obrażeń. Mimo to trochę kręciło mi się w głowie. Zamknęłam oczy i tak długo przyciskałam palce wskazujące do powiek, że zobaczyłam pomarańczowe wzory jak w kalejdoskopie.

– Tak, chyba tak.

– Czy… było dużo hałasu?

Nicholas wyglądał na zażenowanego.

– Tak.

– Cóż. Ale przynajmniej… nie odchodzisz po cichu?

Oboje się roześmialiśmy, choć bez przekonania. Nicholas odchylił głowę i upił wielki łyk piwa. Jego szyja wyglądała gładko i młodo; mógłby mieć dwadzieścia lat i pić natty light w redakcji pisma studenckiego.

– Glen, ten z mojej drużyny koszykarskiej, pamiętasz go?

– Tak?

– W North Caldwell ma lokal, który mogę wynająć. Myślę, że kilku klientów pójdzie za mną, i mam pomysły, jak zdobyć nowych.

– Oho, Nicholas! Naprawdę to przemyślałeś. – Ani przez sekundę w to nie wierzyłam. Moje rozmowy z Nicholasem trudno uznać za model doskonałej komunikacji, ale informujemy się na bieżąco, jeśli chodzi o ważne decyzje.

– No tak. Nie będzie mi brakowało dojazdów do pracy ani ciągłego poczucia, że jestem czyimś pachołkiem. Tylko że trochę czasu trwa rozbujanie firmy. To mnie przeraża.

– Martwisz się, że spaliłeś za sobą mosty? (Naprawdę chciałam zapytać: „Nie martwisz się, że ludzie pomyślą, że ci kompletnie odbiło?”).

– Może. Tylko że te mosty donikąd nie prowadziły.

Chwilę milczeliśmy, stojąc jak postacie na planie filmowym. Wiedziałam, jak brzmi moja kwestia, i wygłosiłam ją bez wahania:

– Nicholasie, to się nam uda.

– Wiem. Jestem pewien, że dobrze na tym wyjdziemy. Tylko…

– Już jest dobrze. Nikt nie powinien zostawać w miejscu, w którym ma ochotę rzucać przedmiotami. Razem to rozwiążemy. Znajdę nową pracę. Damy radę.

Próbowałam nadać tej wypowiedzi optymistyczny wydźwięk, zapewnić, że jestem gotowa na wszystko, ale mnie sparaliżowało. Nie sądziłam, że jestem gotowa na zmianę pracy. Dzieci nadal były małe. Uwielbiałam swoją posadę na pół etatu w czasopiśmie „You”. Martwiłam się, że minie wiele lat, nim kancelaria Nicholasa zacznie działać na pełnych obrotach, i że teraz on nie znajdzie nigdzie pracy przez ten zrozumiały, choć całkiem do niego niepasujący wybuch.

Nicholas zdjął spinki do mankietów, elastyczne węzełki – miał takie we wszystkich kolorach tęczy.

– Właściwie to nie jest taki zły pomysł.

– Co mianowicie?

– Żebyś pracowała na pełny etat.

I tak po prostu karta się odwróciła. Zaczynaliśmy nowy rozdział.

Wieczorem Georgie wybrała sobie Sylwestra i magiczny kamyk; znam to na pamięć. Zwykle jesteśmy tylko we dwie, Oliver i Margot wolą czytać sami w swoich pokojach. Dzisiaj wieczorem jednak wylądowali na tapczanie Georgie, zanim skończyłam pierwsze zdanie: „Sylwester Duncan mieszkał z mamą i tatą przy Acorn Road w Oatsdale”.

Jeśli marzec jest głównym daniem kalendarza, to głównym daniem rodzicielstwa jest ta krótka część dnia, kiedy pudełka na drugie śniadanie są umyte, sprzeczki zawieszone i wszyscy pachną pastą do zębów. Margot się nie odsunęła, kiedy kciukiem trafiłam w dziurkę w jej brodzie, a ja się nie skrzywiłam, kiedy kościste ramię Olivera wepchnęło się boleśnie w moją śledzionę. Georgie podciągnęła kolana pod koszulą nocną z Dzwoneczkiem i cofnęła się, robiąc więcej miejsca.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

Spis treści

WSTĘP

WIOSNA

1