WROCŁAW 2015

Tytuł oryginału

Amber Smoke

Projekt okładki

Original cover art © DIVERSION PUBLISHING CORP.

Opracowanie graficzne

KRZYSZTOF CHODOROWSKI

Redakcja

BIURO USŁUG WYDAWNICZYCH „DINA”

Korekta

IWONA HUCHLA

Skład

RADOSŁAW FIEDOSICHIN

Copyright © 2015 by Kristin Cast

All rights reserved.

Polish edition © Publicat S.A. MMXV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

Niniejsza powieść stanowi wytwór wyobraźni, a wszelkie podobieństwo

do osób żyjących lub zmarłych, wydarzeń i miejsc jest całkowicie przypadkowe.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-245-8214-3

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: ksiaznica@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Spis treści

PROLOG

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Epilog

Przypisy

PROLOG

Starożytni znali je jako Furie. Trzy siostry strzegące sprawiedliwości, strażniczki tych, którzy mogli zniweczyć ludzkość i żywić się duszami niewiniątek, nosiły oblicza trzech faz życia kobiety: Młódki, Matki i Staruszki. Te potężne eteryczne istoty więziły bulgoczącą wściekłość, chorobę i przemoc na najniższym poziomie Hadesu. To tam, w kryształowej jaskini w sercu Tartaru, znajdował się ich dom. W świetle fantazyjnych żyrandoli lód na gipsowych ścianach jaskini połyskiwał niczym krople deszczu w blasku słońca. Mijały stulecia, a siostry wciąż pilnowały porządku, za towarzyszy mając jedynie siebie nawzajem i więźniów Tartaru.

Aż pewnego dnia z krainy śmiertelnych przywiało miłość, która zakiełkowała w sercu Młódki.

*

– Istnieją tylko dwa typy śmiertelnych – prychnęła Matka, przetrząsając wielką garderobę. – Przeklęci i zbawieni.

Rzuciła chustą, która zwinięta w kłębek wylądowała obok Młódki.

Młódka pogłaskała miękki fioletowy aksamit.

– A jeśli się mylisz? Jeśli istnieją niezliczone typy śmiertelnych? Jeśli to wszystko jest bardziej złożone, niż ci się zdaje?

Krótkie brązowe włosy Matki otarły się o ramiona, gdy się odwracała, by rzucić siostrze protekcjonalne spojrzenie.

– Jakim cudem? Rodzą się i umierają w czasie, który tobie potrzebny jest do podjęcia nawet najprostszej decyzji.

– Nie możemy ich winić za to, że spędzają na ziemi tak niewiele czasu. Ja tylko chciałabym poznać ich świat, tak jak poznałam nasz. Choćby przez mgnienie oka.

– To niemożliwe! – ofuknęła ją Matka. – Nie rozumiesz? Jesteśmy inne. To my zapewniamy im bezpieczeństwo przez ten żałośnie krótki żywot.

– Wszystkie stworzenia kiedyś muszą umrzeć – burknęła Młódka. – My też.

– Jesteśmy inne – upierała się Matka, wyjmując z szafy śnieżnobiały szal i narzucając na szerokie ramiona. – Gdy skończy się nasz czas, wyewoluujemy, by służyć wyższemu celowi. Nikt nie będzie nas osądzał ani decydował, jak spędzimy wieczność.

– Ale...

– Żadnego „ale”. – Matka zamknęła lustrzane drzwi. – Nie możesz trwonić czasu na wymyślanie historyjek o śmiertelnych. Tartar nas potrzebuje.

– Ty i Staruszka mówicie o naszym domu, jakby był żywą istotą. To tylko korytarze i pomieszczenia, takie same jak na innych poziomach Hadesu. – Młódka przyjrzała się swemu odbiciu w lustrze i wyprostowała zgarbione plecy.

– Myślisz, że to nasza uroda strzeże śmiertelnych i utrzymuje zło tego świata z dala od nich?

Młódka potrząsnęła długimi kasztanowymi włosami.

– Pewnie nie.

– Pomyśl przez chwilę o potwornym złu, które tu więzimy.

– A konkretnie?

Matka z westchnieniem przysiadła na łóżku obok niej.

– Gdyby choć jedno z tych stworzeń oswobodziło się, jak byśmy się uchroniły przed jego zemstą? Jak byśmy uchroniły śmiertelnych, o których tak się troszczysz? Musimy szanować swój dom. Jest żywy, bo potrafi ochronić przed zniszczeniem zarówno nas, jak i świat śmiertelnych.

Młódka pogładziła kryształowy amulet zawieszony na szyi.

– Przecież to niemożliwe. Nic nie może uciec z Tartaru.

– Wszystko jest niemożliwe, póki nie okaże się możliwe.

Zmarszczyła brwi.

– Nie rozumiem.

– Nie ma rzeczy niemożliwych, siostro. Gdyby uwięziona tu nikczemność dotarła na ziemię, my zostałybyśmy zniszczone, a ziemia zmieniłaby się w piekło. Bez Tartaru całe dobro, jakie dostrzegasz w rodzaju ludzkim, obróciłoby się w proch.

– Nadal nie widzę potrzeby tak pochopnego oceniania śmiertelnych.

Matka westchnęła.

– Czasem się zastanawiam, czy ty kiedyś się czegoś nauczysz. – Poklepała siostrę po udzie. – Może nie zdołam nauczyć cię całej naszej historii i wszystkich powinności w jeden dzień, ale mogę otworzyć ci oczy na część prawdy. Chodź.

Młódka zeskoczyła z łóżka i ruszyła za Matką wzdłuż wąskiego, rzęsiście oświetlonego korytarza. Podłoga i ściany lśniły szklistą bielą, a ona przez całą drogę podziwiała swoje zniekształcone odbicie.

Matka zatrzymała się raptownie i Młódka wpadła na nią.

– Wybacz. – Zachichotała.

Surowy wyraz twarzy siostry starł uśmiech z jej warg.

– Za tą bramą odbywa się Sąd Ostateczny.

Podążyła za wzrokiem Matki. Posępna brama Tartaru rzucała na podłogę złowróżbny cień.

– Myślałam, że nie wolno mi być jego świadkiem.

– Musisz zobaczyć prawdę, którą ja już znam. Umarli przychodzą tu prosić o wieczną wolność w Elizjum lub o litościwe potępienie. Obserwuj najbliższy sąd. Sama zobacz, jak prości są śmiertelni. Może wtedy przestaniesz wymyślać niestworzone historie.

Matka odepchnęła siostrę i zniknęła w głębi korytarza. Młódka skrzyżowała ramiona i opuściła zielone oczy na cień w kształcie szachownicy.

– Cóż złego jest w myśleniu, że ludzie mają więcej do zaoferowania? I czy każda bajka nie zawiera ziarna prawdy? – mruknęła, sunąc bosymi stopami po gładkiej podłodze.

W miarę jak zbliżała się do wielkiej bramy, korytarz zdawał się maleć. Od strony rzeki Acheron dochodził fetor rozkładu tak silny, że musiała zatkać nos.

– Charonie, przyprowadź przed sąd kolejną duszę – zagrzmiał głos z jednego z wysokich platynowych tronów u ujścia Acheronu.

Choć sylwetki zasłonięte były przez oparcia tronów, rozpoznała głos.

– Ajakos – szepnęła, przyspieszając kroku. Dotarła do bramy i stanęła na palcach, próbując coś dostrzec ponad jej finezyjnymi zdobieniami.

Łódka Charona kołysała się jak pijana. Samotny pasażer rozpostarł ręce, by utrzymać równowagę, gdy przewoźnik kierował łódź do brzegu.

– Czas na ciebie. – Charon kościstą dłonią wskazał trony. – Idź pod sąd, ale nie zapomnij o zapłacie dla mnie.

Długa broda zdawała się ciągnąć go w dół, między łopatkami utworzył mu się niewielki garb.

Dusza wstała i rzuciła mu do stóp monetę, która z głuchym brzękiem wylądowała na dnie łodzi.

– Proszę – rzekł pasażer, kłaniając się nisko, po czym zszedł na brzeg.

– Galenie Argyrisie, twój żywot w krainie śmiertelnych dobiegł kresu. Twoja dusza trafi teraz pod Sąd Ostateczny. Istnieją tylko dwie możliwości: trafisz do Elizjum lub do Hadesu. Jak sądzisz, co jest ci przeznaczone? – zagrzmiał Ajakos.

– Jestem niewinny. – Galen stał dumnie przed sędziami, mężnie znosząc ciągnący od rzeki fetor. – Nie zasługuję jednak na miejsce w Elizjum. W krainie śmiertelnych przyrzekłem poświęcić własną duszę za duszę mego syna.

– Chcesz zrezygnować z miejsca w raju, by oszczędzić syna? – zadudnił w sali drugi głos.

– Tak, Radamantysie. Emisariusz zapewnił mnie, że pakt zostanie zaakceptowany – odparł Galen.

– Zostanie, jeśli nie odmienisz swego losu. Porozumienia zawarte na ziemi można łatwo unieważnić – rzekł Ajakos.

Radamantys pochylił się do przodu.

– Twój syn podpalił willę, powodując śmierć czterech osób. Za odebranie życia obowiązuje surowa kara. Jeszcze surowsza wyda się temu, kto dostanie ją niezasłużenie.

– Nie chciał ich śmierci. – Głos Galena był przepełniony smutkiem. – Zasługuje na drugą szansę. Nie cofnę obietnicy. Przyjmę karę, jaką mi wymierzycie.

Młódka mocniej ścisnęła pręty bramy, przenosząc na ręce część ciężaru z naprężonych mięśni łydek.

– Galenie Argyrisie, zamieszkasz w Hadesie, po wsze czasy uwięziony w miejscu, które wyssie z ciebie wszelką radość i nadzieję. Rozumiesz? – zadudnił trzeci głos.

Galen kiwnął głową.

– Tak, Minosie.

– Zatem przypieczętowałeś swój los – kontynuował Minos. – Wejdź do Tartaru i czekaj na strażnika. Nie możesz uciec ani odmienić werdyktu. Będzie obowiązywał po wsze czasy.

Brama zadrżała. Młódka uskoczyła w mrok, nim wrota otworzyły się z chrzęstem, a kroki Galena rozbrzmiały bliżej. Opuścił lekko ramiona, gdy ją mijał, lecz nie zdołała się oprzeć pokusie zawołania go.

– Galenie!

Zaskoczony mężczyzna się odwrócił. Wyszła z cienia.

– Dlaczego to robisz? – wykrzyknęła.

Na jego twarzy odmalowało się niebotyczne zdumienie.

– Nie sądziłem, że ktoś tak piękny może nie być dość czysty, by żyć w Elizjum.

Poczerwieniała.

– Uważasz mnie za piękną?

– Piękniejszą od każdej istoty w krainie śmiertelnych.

– Ale ja nie pochodzę z twojego świata. Jestem Młódką, siostrą Matki i Staruszki.

– Jedną z Furii? – Zawstydzony Galen pokłonił się jej z szacunkiem. – Wybacz, zaskoczyłaś mnie. Jestem zaszczycony, mogąc cię poznać.

Podeszła bliżej i położyła mu dłoń na ramieniu.

– Nie przepraszaj. To ja jestem zaszczycona.

Jego szare oczy odbijały połyskujące światło Tartaru.

– Nie masz powodu. Jestem tu, by zostać potępiony.

– Widziałam sąd nad tobą i wiem, co się stało. – Klasnęła w dłonie. – Szkoda, że moje siostry nie mogły tego usłyszeć.

Galen uśmiechnął się, kręcąc głową.

– Nie wiem, czy byłbym taki odważny, gdyby przysłuchiwały mi się wszystkie trzy Furie.

– Jestem przekonana, że nic nie zmieniłoby twojej decyzji. Ja natomiast miałabym silniejsze argumenty na to, że siostry są w błędzie.

– Jakiż to błąd?

– Uważają, że śmiertelni wybierają między dwiema drogami: drogą dobra, wiodącą do Elizjum, i drogą zła, wiodącą do Tartaru.

Galen pokręcił głową.

– Istnieje mnóstwo dróg. Każdy dzień stawia przed nami wyzwania.

– Serce od zawsze mi to podpowiada, lecz nigdy nie zdołałam przekonać sióstr. Skoro jednak zasłużyłeś na Elizjum, musiałeś podążać drogą dobra.

– W myśl praw Hadesu nie zrobiłem nic, co mogłoby mi zamknąć drogę do Elizjum, lecz nie prowadziłem idealnego życia. – Galen spoważniał i spuścił wzrok. – Nie byłem dobrym ojcem. Mój syn popełnił wiele błędów wynikających z moich niedopatrzeń.

– Jakież to niedopatrzenia?

– Byłem kupcem i wiele podróżowałem, sprzedając towar, by zapewnić dziecku pieniądze na dostatnie życie.

– Nie słyszę tu nic, co usprawiedliwiałoby los, jaki sobie wybrałeś – zauważyła Młódka.

– Prawdę powiedziawszy, byłem samolubny. – Oczy mężczyzny pociemniały ze smutku. – Gdy moja żona odeszła do Elizjum, nie powinienem był opuszczać syna. Wyjeżdżałem tylko po to, by szukać pociechy w ramionach innych kobiet. Nigdy nie myślałem o jego bólu i nie okazałem się tak silnym ojcem, jakiego potrzebował.

Ujęła jego dłoń i ścisnęła lekko.

– Jesteś nim. Dzięki wyborowi, którego tu dokonałeś. Mogłeś cieszyć się wolnością w Elizjum, lecz postanowiłeś obdarować nią syna. Nie mogłeś zrobić nic, co byłoby ważniejsze od tej decyzji.

– Mogłem go nauczyć, jak być człowiekiem honoru. Zasługuje na wieczne szczęście, którego nie dałem mu, gdy jeszcze żyłem wśród śmiertelnych.

– Galenie Argyrisie. – U wylotu korytarza pojawiła się zakapturzona postać. – Już czas. Chodź ze mną.

– Dziękuję ci. – Galen uniósł dłoń Młódki do ust i ucałował ciepłymi wargami. – Nie sądziłem, że w Hadesie istnieje taka radość i światłość.

Młódka przycisnęła dłoń do serca, z narastającym smutkiem patrząc, jak Galen odchodzi ku swemu przeznaczeniu.

Mijały tygodnie, a ona nie mogła przestać myśleć o jego cierpieniu. Często zakradała się na poziom, na którym odbywał karę. W ten sposób koiła swój ból, a jemu dostarczała radości.

– Przeraża mnie myśl o dniu, kiedy przestanę cię widywać – mówił, nie odrywając wzroku od malowniczej willi, wokół której unosił się dym, a jej ściany lizał ogień.

– Nie mogę i nie chcę przestać tu przychodzić – odparła łagodnie, przybliżając się do Galena.

Po omacku odnalazł jej dłoń i ścisnął.

– Nie tkwijmy tu. Chodź ze mną. – Pociągnęła go, ale się nie ruszył.

– Nie mogę – odparł stanowczo.

– Znudziłam ci się? – zapytała błagalnie. – Galenie, spójrz na mnie!

Z trudem odwrócił głowę w jej kierunku.

– Nic nie rozumiem – wyjąkała.

– To wypalony w mojej duszy ślad wypadków, które doprowadziły do potępienia mego syna. Każdego dnia buduję ten dom i każdego dnia muszę bezradnie patrzeć, jak płonie zamieszkująca go rodzina.

Ujęła w dłonie jego twarz i obróciła z powrotem do ognia.

– Nie walcz z przeznaczeniem. Nie chcę ci sprawiać bólu.

– Jesteś warta znoszenia go. – Ogień płonął w jego łagodnych szarych oczach. – Przynosisz ze sobą Elizjum i czynisz moją wieczność znośną.

Pochyliła się ku niemu i ucałowała go powoli. Za jej plecami szalały płomienie.

*

Wraz z niewinną duszą, która oddała swe miejsce w Elizjum innej, przywędrowała do Tartaru zakazana miłość.

Prawdziwa czysta miłość nigdy dotąd nie zagościła w tej krainie. Jej światło nie dotarło tak głęboko. Teraz, gdy wreszcie przeniknęło do lodowych jaskiń Tartaru, zrodziło klątwę, która zatruła szkliste ściany jaskini, tworząc na nich grube, wilgotne, kleiste nici. Substancja kapiąca z nich do niegdyś spokojnych turkusowych sadzawek zmieniała ich zawartość w kwaśną mętną ciecz, która wnikała w żyły Tartaru.

Zainfekowane ściany nie zdołały utrzymać więźniów, którzy wyrwali się na wolność. Bezradne w obliczu potwornych sił pragnących zawładnąć krainą śmiertelnych Furie mogły jedynie patrzeć, jak uciekinierzy wstrzykują jad w żyły ludzi. Światem żywych zawładnęły zepsucie, choroba i przemoc.

Zrozpaczona Młódka błagała Herę, boginię narodzin, o pomoc w uleczeniu zatrutego Tartaru. Hera pożałowała Furii i obdarzyła ją dzieckiem poczętym z zakazanej miłości.

– Urodzisz syna – szepnęła jej do ucha. – Wyrośnie na wojownika, którego jedynym zadaniem będzie zgładzanie zbiegłych z Tartaru nikczemników i wysyłanie ich z powrotem w miejsce potępienia. Kiedy przywróci równowagę, klątwa wygaśnie.

Po raz pierwszy trzymając dziecko w ramionach, Młódka czuła więcej obaw niż radości.

– Nie może stąd odejść! – zawołała do Hery.

– I nie odejdzie – odparła bogini. – Musi pozostać w Hadesie, bo z niego czerpie moc. Zbyt długie przebywanie w kraju śmiertelnych osłabi go i pozbawi boskich atrybutów.

Młódka spojrzała z miłością na zawiniątko w swoich ramionach.

– Mój wojowniku, jak mam cię przygotować do tego zadania?

Siostry delikatnie wyjęły chłopca z jej rąk. Staruszka ułożyła go w koszyczku, by Młódka mogła odpocząć, a Matka ją uspokajała.

– Nie będziesz z tym sama, siostro. Pomogą nam.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Dwadzieścia trzy lata później

– Myślisz, że jest gotów? – Zaniepokojony głos Młódki odbił się od nagich ścian jaskini, które dawno utraciły swój blask i były teraz matowo szare.

– Dość czasu spędził na szkoleniu w świecie ludzi. Czas, by dowiódł, że jest godzien miana wojownika. – Matka skręciła do najgłębszej komnaty, a siostry spieszyły za nią, aż twarda niegdyś podłoga pękała im pod stopami.

– Nie chcę, żeby coś mu się stało tylko dlatego, że nie został odpowiednio przygotowany – narzekała Młódka.

– Ostatnia sadzawka w Komnacie Ech zaczęła wysychać, a wraz z nią wyczerpuje się nasza zdolność śledzenia poczynań wrogów w krainie żywych. Nie będziemy wiedzieć, kiedy pokonają śmiertelnych ani czy nie zwierają szyków, by nas zniszczyć. On musi być gotów już teraz – oświadczyła Matka.

– Próbował swoich sił jedynie z podrzędnymi kuglarzami – jęknęła Młódka. – Wiesz, że to nic w porównaniu z potężnym złem, które stąd uciekło. Kiedy przysłał do nas ich dusze, w ogóle nie wpłynęło to na klątwę.

Staruszka położyła kościstą dłoń na ramieniu Młódki.

[...]