POLECAMY INNE KSIĄŻKI DENNISA LEHANE’A

RZEKA TAJEMNIC

MIASTO NIEPOKOJU

WYSPA TAJEMNIC

WYPIJMY, NIM ZACZNIE SIĘ WOJNA

MILA KSIĘŻYCOWEGO ŚWIATŁA

CIEMNOŚCI, WEŹ MNIE ZA RĘKĘ

PUŁAPKA ZZA GROBU

GDZIE JESTEŚ, AMANDO?

MODLITWY O DESZCZ

NOCE ŻYCIE

Tytuł oryginału

WORLD GONE BY

Copyright © 2015 by Dennis Lehane

All rights reserved

Projekt okładki

Dark Crayon/Piotr Cieśliński

Ilustracja na okładce

Chicago History Museum/Getty Images

Redaktor prowadzący

Anna Czech

Redakcja

Renata Bubrowiecka

Korekta

Maciej Korbasiński

ISBN 978-8069-821-5

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Spis treści

PROLOG. GRUDZIEŃ 1942

ROZDZIAŁ PIERWSZY. SPRAWA PANI DEL FRESCO

Dla Keeks o błękitnych oczach

i uśmiechu jak miliard dolarów

Jadę kradzionym samochodem

w czarną noc

i powtarzam sobie: „Nic ci nie będzie”

BRUCE SPRINGSTEEN, STOLEN CAR

PROLOG

GRUDZIEŃ 1942

Zanim rozdzieliła ich mała wojna, zebrali się, żeby wspierać tę wielką. Od Pearl Harbor minął rok, a oni spotkali się w Wersalskiej Sali Balowej hotelu Palace na Bayshore Drive w Tampie na Florydzie, by zebrać pieniądze dla żołnierzy w Europie. Był to elegancki koktajl w ciepły, suchy wieczór.

W duszny, parny majowy wieczór pół roku później reporter kryminalny z „Tampa Tribune” natknął się na zdjęcia z tego przyjęcia. Z zaskoczeniem ujrzał na nich wiele osób, które ostatnio pojawiły się w miejscowych gazetach jako ofiary lub sprawcy morderstw. Uznał, że to może być temat. Jego naczelny się z tym nie zgodził. „No, ale spójrz – upierał się dziennikarz. – Spójrz! Przy barze stoi Dion Bartolo z Rikiem DiGiacomo. A tam? Uważam, że ten konus w kapeluszu to sam Meyer Lansky. A tu – widzisz tego gościa, rozmawiającego z kobietą w ciąży? W marcu wylądował w kostnicy. A ten to burmistrz z żoną rozmawiający z Joem Coughlinem. Tu znowu mamy Joego Coughlina ściskającego rękę czarnemu gangsterowi Montoothowi Dixowi. Bostoński Joe przez całe życie unikał zdjęć, a tu został sfotografowany dwa razy. Ten gość palący papierosa obok damy w bieli? Już nie żyje. Podobnie jak ten tutaj. A ten na parkiecie, w białym smokingu? Został okaleczony. Szefie – ciągnął dziennikarz – tamtej nocy oni wszyscy znaleźli się w tym samym miejscu”.

Naczelny zauważył, że Tampa to wieś udająca średnie miasto. Ludzie nieustannie tu na siebie wpadają. To było przyjęcie dobroczynne na rzecz żołnierzy, a takie imprezy to towarzyski obowiązek dla bogatych nierobów. Na takich imprezach pojawiają się wszyscy, którzy coś znaczą. Naczelny wyjaśnił swojemu młodemu, łatwo emocjonującemu się pracownikowi, że mnóstwo osób, które przybyły na to przyjęcie – dwie sławne wokalistki, jeden baseballista, trzej aktorzy występujący w najpopularniejszym słuchowisku radiowym miejscowej rozgłośni, prezes First Florida Bank, dyrektor generalny Gramercy Pewter oraz P. Edson Haffe, właściciel ich gazety – nie miało żadnego związku z tą rzeźnią, jaka wydarzyła się w marcu i splamiła dobre imię miasta.

Dziennikarz jeszcze trochę protestował, ale kiedy przekonał się, że nie zainteresuje naczelnego, wrócił do sprawdzania plotek o niemieckich szpiegach, infiltrujących port w Tampie. Miesiąc później dostał powołanie do wojska. Zdjęcie leżało w archiwach „Tampa Tribune” jeszcze długo po tym, jak wszystkie przedstawione na nim osoby zeszły z tego świata.

Dziennikarz, który zginął dwa lata później na plaży w Anzio, nie mógł wiedzieć, że naczelny, który przeżył go o trzydzieści lat i umarł na serce, miał rozkaz tłumić zainteresowanie gazety wszystkim, co miało związek z kryminalną rodziną Bartolo, Josephem Coughlinem lub burmistrzem Tampy, zacnym młodzieńcem z zacnej miejscowej rodziny. Honor miasta, jak powiedziano naczelnemu, już i tak ucierpiał.

Osoby, które zebrały się tamtego grudniowego wieczora, sądziły, że biorą udział w całkiem niewinnym spotkaniu ludzi pragnących wspomóc żołnierzy. Biznesmen Joseph Coughlin wydał to przyjęcie, ponieważ wielu jego byłych pracowników zgłosiło się do wojska lub też dostało do niego powołanie. Loterię prowadził Vincent Imbruglia, którego dwaj bracia poszli na wojnę – jeden walczył na Pacyfiku, drugi gdzieś w Europie. Pierwszą nagrodą były dwa bilety w pierwszym rzędzie na koncert Sinatry pod koniec miesiąca w Paramount w Nowym Jorku, a także bilety na pierwszą klasę w pociągu Tamiami Champion. Wszyscy brali udział w loterii, choć panowało przekonanie, że jest ustawiona tak, żeby wygrała żona burmistrza, wielka fanka Sinatry. Szef wszystkich szefów, Dion Bartolo, popisywał się tańcem, którym od dzieciństwa zdobywał nagrody. Przy okazji matki i córki z najbardziej szacownych lokalnych rodzin zyskały anegdotkę do opowiadania wnukom („Człowiek, który tak tańczy, nie może być aż tak zły, jak o nim mówią”).

Rico DiGiacomo, największa gwiazda miejscowego półświatka, przyszedł z bratem Freddym i ich ukochaną matką. Jego niepokojący urok przyćmiło jedynie przybycie Montootha Dixa, wyjątkowo wysokiego Murzyna, który w cylindrze wydawał się jeszcze wyższy. Elita Tampy jeszcze nigdy nie widziała na przyjęciu czarnucha bez tacy w dłoni, ale Montooth Dix krążył wśród białych, jakby spodziewał się, że to oni będą usługiwać jemu. Przyjęcie było na tyle szacowne, żeby można się było pojawić na nim bez wstydu, i na tyle szemrane, żeby później opowiadać o nim przez cały sezon. Joe Coughlin miał talent do aranżowania spotkań chlub miasta z jego demonami, i to w taki sposób, że wyglądało to na pyszny żart. Sytuacji sprzyjał fakt, że sam Coughlin, choć niegdyś podobno był gangsterem, i to znaczącym, obecnie obracał się w wyższych sferach. Najhojniej w całej Florydzie zachodniej wspierał akcje dobroczynne, szpitale, jadłodajnie, biblioteki i noclegownie. A jeśli plotki mówiły prawdę i rzeczywiście nie całkiem pożegnał się z kryminalną przeszłością – no cóż, przecież nie można mieć do niego pretensji za dochowanie wierności tym, których poznał, pnąc się na szczyt. Gdy niektórzy z tych gigantów, fabrykantów i przedsiębiorców budowlanych chcieli doprowadzić do strajku robotników lub odblokować trasy dostawcze, wiedzieli, do kogo się zwrócić. Joe Coughlin był w tym mieście pomostem między publicznymi deklaracjami i prywatnymi metodami działania. A kiedy wydawał przyjęcie, należało się na nim zjawić, żeby sprawdzić, kto przyszedł.

Sam Joe nie oczekiwał po tych przyjęciach wielkich rewelacji. Kiedy organizuje się bal, na którym sfery wyższe zadają się z ulicznymi bandziorami, a sędziowie gawędzą z przywódcami mafii, jakby nigdy wcześniej nie spotkali ich ani na sali sądowej, ani w jej kuluarach, kiedy zjawia się pastor i błogosławi zebranych, po czym uderza w gaz jak wszyscy, gdy Vanessa Belgrave, ładna, lecz oziębła żona burmistrza, unosi kieliszek w geście wdzięczności w stronę Joego, a czarnuch tak straszny jak Montooth Dix zabawia grupkę białych ważniaków opowieściami o swoich wyczynach podczas Wielkiej Wojny i w tym wszystkim nikomu nie wymknie się ani jedno niezręczne słowo, no, to taki bal można uznać nie tylko za udany, ale wręcz prawdopodobnie za przebój sezonu.

Jedyny problem pojawił się później, gdy Joe wyszedł na trawnik na tyłach domu, żeby zaczerpnąć powietrza, i zobaczył chłopca. Mały wyłaniał się z ciemności na skraju trawnika i znowu się w niej chował. Kluczył, jakby bawił się z innymi dziećmi w berka. Ale innych dzieci nie było. Sądząc po wzroście i budowie ciała, miał jakieś sześć lub siedem lat. Rozłożył ręce i zawarczał jak śmigło, a potem jak silnik samolotu. Zaczął biegać wzdłuż linii drzew, krzycząc: „Wrrrum! Wrrrum!”. Joe przez jakiś czas nie potrafił określić, dlaczego mały gość wydaje mu się dziwny – pominąwszy fakt, że był jedynym dzieckiem na przyjęciu dla dorosłych. W końcu jednak dotarło do niego, że ubrania chłopca wyszły z mody jakieś dziesięć lat temu. A raczej dwadzieścia. Ten urwis nosił pumpy, z całą pewnością pumpy, i taką samą za dużą czapkę golfisty jak ta, którą Joe miał w dzieciństwie. Z powodu odległości trudno było rozróżnić jego rysy, ale Joe miał dziwne wrażenie, że gdyby się zbliżył, nic by się nie zmieniło. Nawet z tego miejsca widział, że twarz chłopca pozostanie zamazana.

Joe zszedł z tarasu i ruszył przez trawnik. Mały, nadal udając samolot, uciekł w ciemność i zniknął za grupą drzew, choć z gęstego mroku nadal dochodziło jego warczenie. Joe był już w połowie trawnika, kiedy z prawej dobiegł go szept:

– Psst! Panie Coughlin… Joe!

Joe przesunął rękę tak, by znajdowała się o kilka centymetrów od derringera schowanego na jego plecach. Normalnie nie wybrałby takiej broni, ale uważał, że jest stosowna na wielkie gale.

– To ja – powiedział Bobo Frechetti, wyłaniając się zza wielkiego figowca z boku.

Joe opuścił rękę.

– Bobo… Jak tam dzieciak?

– U mnie wszystko dobrze. A u ciebie?

– Tip-top.

Joe spojrzał na drzewa. Zobaczył tylko mrok. Chłopaka już nie słyszał.

– Kto przyprowadził to dziecko? – zwrócił się do Boba.

– Co?

– No, to dziecko. – Joe wskazał drzewa. – To, co udaje samolot.

Bobo wytrzeszczył na niego oczy.

– Nie widziałeś tam chłopaka? – Joe znowu wskazał palcem.

Bobo – facecik tak niski, że niewątpliwie kiedyś pracował jako dżokej – pokręcił głową. Zdjął kapelusz.

– Słyszałeś, że tym kamieniarzom w Lutz obrobiono sejf?

Joe pokręcił głową, choć wiedział, że chodzi o kradzież sześciu tysięcy dolarów w Bay Palms Aggregate, filii jednej z rodzinnych firm transportowych.

– Ja i mój kumpel nie mieliśmy pojęcia, że jego właścicielem jest Vincent Imbruglia. – Bobo zamachał rękami jak sędzia baseballowy ogłaszający zdobycie bazy. – Zielonego.

Joe znał to uczucie. Cała jego droga życiowa skrystalizowała się w chwili, gdy wraz z Dionem Bartolo, ledwie odrosłym od ziemi, nieświadomie okradł gangsterskie kasyno.

– Wielkie rzeczy! – Zapalił papierosa i podsunął paczkę małemu kasiarzowi. – Oddajcie więc pieniądze.

– Chcieliśmy. – Bobo poczęstował się i skinął głową, gdy Joe zapalił mu papierosa. – Mój kumpel… Znasz Phila?

Phil Cantor. Phil Dziobak – ze względu na rozmiary nosa. Joe skinął głową.

– Phil poszedł do Vincenta. Powiedział mu o naszym błędzie. I że mamy pieniądze, i zaraz mu je oddamy. Wiesz, co zrobił Vincent?

Joe pokręcił głową, choć coś mu już świtało.

– Wypchnął Phila na ulicę. Na Lafayette w środku dnia, kurwa. Phil odbił się od chevroleta jak piłka. Złamane biodro, zjebane kolana, zadrutowana szczęka. Leży na środku Lafayette, a Vincent zaznacza do niego: „Masz nam oddać dwa razy tyle, ile wziąłeś. Daję ci tydzień”. I pluje na niego. Co za bydlak pluje na człowieka? Jakiegokolwiek, Joe? Pytam cię. W dodatku takiego, co leży na ulicy cały połamany?

Joe pokręcił głową i rozłożył ręce.

– Ale co ja mogę?

Bobo podał mu papierową torbę.

– Tu masz wszystko.

– To z sejfu czy tyle, ile chciał Vincent?

Bobo przestąpił z nogi na nogę, obejrzał się na drzewa i znowu spojrzał na Joego.

– Możesz porozmawiać z tymi ludźmi. Nie jesteś bydlakiem. Powiesz im, że popełniliśmy błąd, a mój partner wylądował w szpitalu najmarniej na miesiąc. Czy to nie wysoka cena? Mógłbyś to przepchnąć?

Joe przez chwilę palił w zamyśleniu.

– Jeśli wyciągnę cię z tego bagna…

Bobo chwycił go za rękę i ucałował ją, trafiając głównie w zegarek.

– Jeśli. – Joe odebrał mu dłoń. – Co będę z tego miał?

– Wszystko.

Joe zajrzał do torby.

– Te dolary?

– Co do jednego.

Joe zaciągnął się i powoli wydmuchnął dym. Czekał, aż chłopiec znowu się pojawi albo chociaż odezwie, ale stało się jasne, że wśród drzew nikogo już nie ma.

– Dobrze – powiedział, spoglądając na Boba.

– Dobrze? O, Jezu. Dobrze?

Joe przytaknął.

– Ale nic za darmo.

– Wiem, wiem. Dziękuję, dziękuję.

– Jeśli kiedyś cię o coś poproszę… – Joe podszedł bliżej – …o cokolwiek, to zapierdalasz w podskokach. Jasne?

– Jak słońce, Joe. Jak słońce.

– A jak mnie spróbujesz wystawić…

– Nigdy, przenigdy!

– …to każę rzucić na ciebie klątwę. I to nie byle jaką klątwę. Znam takiego czarownika z Hawany… Skurwiel ma sto procent trafień.

Bobo, jak wielu gości, którzy wychowali się na wyścigach, był przesądny jak cholera. Uniósł obie ręce w obronnym geście.

– Nie musisz się o to martwić.

– Nie mówię tu o jakimś tandetnym zaklęciu, które mogłaby rzucić wąsata włoska babcia z New Jersey.

– Nie musisz się o mnie martwić. Spłacę dług.

– Mówię o kubańsko-haitańskiej klątwie. Która będzie wisieć jeszcze nad twoimi potomkami.

– Przysięgam. – Bobo, z czołem i powiekami lśniącymi od nowej warstwy potu, wpatrywał się w Joego. – Żebym tak jutra nie dożył.

– No, tego to byśmy nie chcieli. – Joe poklepał go po twarzy. – Wtedy byś mi się nie odwdzięczył.

Vincent Imbruglia miał dostać awans na kapitana, choć Joe nie był przekonany do tego pomysłu. Ale nadeszły ciężkie czasy, mało kto potrafił zarabiać, a najlepsi poszli na wojnę, więc Vincent w przyszłym miesiącu awansuje. Do tego czasu jednak nadal był podwładnym Enrica „Rica” DiGiacomo, co oznaczało, że te pieniądze ukradzione kamieniarzom tak naprawdę należały do Rica. Joe znalazł go w barze. Wręczył mu pieniądze i wyjaśnił sytuację. Rico słuchał, popijając drinka i marszcząc brwi, gdy Joe opisywał, co spotkało biednego Phila Dziobaka.

– Pchnął go pod samochód?

– W rzeczy samej. – Joe także się napił.

– Co za brak stylu.

– Zgadzam się.

– No, kurwa, trzeba mieć trochę klasy.

– Bezsprzecznie.

Rico zastanowił się nad następną kolejką.

– Moim zdaniem kara jest odpowiednia do zbrodni, a nawet trochę za surowa. Powiedz Bobowi, że nic do niego nie mam, ale żeby przez jakiś czas nie pokazywał ryja w naszych barach. Niech wszyscy odparują. Złamał szczękę temu biednemu skurwielowi?

Joe przytaknął.

– Tak powiedział Bobo.

– Szkoda, że nie nos. Może dałoby się go przy okazji jakoś przemodelować, no nie wiem, bo na razie wygląda tak, jakby Bóg po pijaku dał Philowi łokieć zamiast kinola. – Rico zamilkł i rozejrzał się po sali. – Niezła imprezka, szefie.

– Już nie jestem twoim szefem. Niczyim szefem.

Rico skwitował to uniesieniem brwi i znowu się rozejrzał.

– Tak czy tak, ubaw po pachy. Salud.

Joe spojrzał na parkiet, gdzie grube ryby tańczyły z byłymi debiutantkami, a wszyscy eleganccy, że aż bił od nich blask. Znowu zobaczył tego chłopca – a może tak mu się wydawało – między furkoczącymi sukniami i falbaniastymi krynolinami. Mały stał odwrócony, z niesfornym kosmykiem z tyłu głowy. Czapkę zdjął, ale nadal był w tych pumpach. I raptem zniknął.

Joe odstawił drinka i przysiągł sobie, że do końca przyjęcia już nie tknie ani kropli. Później nazywał to przyjęcie ostatnią imprezą – finalną darmową zabawą przed nadejściem tego bezlitosnego marca. Ale wtedy była to jeszcze po prostu świetna potańcówka.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

SPRAWA PANI DEL FRESCO

Na wiosnę 1941 roku w Tampie niejaki Tony Del Fresco poślubił niejaką Theresę Del Frisco. Niestety, był to jedyny w miarę zabawny fakt związany z ich małżeństwem. Później pewnego razu on uderzył ją butelką, a ona go młotkiem do krokieta. Młotek należał do Tony’ego, który przywiózł go przed laty z Arezzo i ustawił bramki i kijki na podmokłym podwórku w zachodniej części Tampy. Tony był za dnia zegarmistrzem, a w nocy kasiarzem. Uważał, że tylko krokiet uspokaja jego umysł, jak sam przyznawał, przepełniony permanentną wściekłością, tym straszniejszą, że niewytłumaczalną. Przecież miał dwa dobre fachy, ładną żonę, w weekendy czas na zabawę. Ale wszystkie te myśli, nawet najczarniejsze, wyciekły Tony’emu z głowy w początkach zimy 1943 roku, gdy Theresa zrobiła mu wgniecenie z boku czaszki. Dochodzenie ustaliło, że po zadaniu tego pierwszego obezwładniającego ciosu pani Del Fresco przydepnęła policzek męża, unieruchamiając jego głowę, i tak długo grzmociła młotkiem jego potylicę, aż nadała jej wygląd mielonki.

Z zawodu Theresa była kwiaciarką, ale utrzymywała się głównie z kradzieży i okazjonalnych morderstw, popełnianych zwykle na zlecenie Luciusa Brozjuoli, którego wszyscy nazywali Królem Luciusem. Król Lucius płacił stosowny haracz rodzinie Bartolo, ale poza tym prowadził niezależną organizację, która prała nielegalne pieniądze, przepuszczając je przez zakłady produkcji fosforytów nad rzeką Peace i hurtownie kwiatów, które posiadał w porcie Tampa. To właśnie Król Lucius wyuczył Theresę na kwiaciarkę i to on kupił jej lokal w centrum na Lafayette. Król Lucius miał stajnię złodziei, paserów, trucicieli i płatnych zabójców, posłusznych tylko jednej nienaruszalnej zasadzie: zero działalności w rodzimym stanie. I dlatego Theresa w ciągu kilku lat zabiła pięciu mężczyzn i jedną kobietę, kompletnie jej nieznanych – dwóch w Kansas City, jednego w Des Moines, kolejnego w Dearborn, następnego w Filadelfii, a tę babkę w Waszyngtonie, strzeliła jej w tył głowy, minąwszy ją na spacerze w piękny wiosenny wieczór w Georgetown, w cieniu szpaleru drzew, z których liści jeszcze skapywał przelotny deszczyk.

W każdym razie te zabójstwa ciążyły jej na sumieniu. Facet z Des Moines zasłonił się zdjęciem rodziny, które musiała przestrzelić, żeby rozwalić mu mózg. Ten z Filadelfii powtarzał w kółko „Ale za co?”. Babka z Georgetown wydała żałosne westchnienie, zanim osunęła się na mokry chodnik. Tylko zabójstwo Tony’ego nie dręczyło Theresy, która żałowała jedynie, że nie zrobiła tego wcześniej, gdy Peter był na tyle mały, żeby nie tęsknić za rodzicami. Tego pamiętnego weekendu przebywał u jej siostry w Lutz, ponieważ Theresa nie chciała, żeby wlazł jej na linię strzału, gdy będzie wykopywać Tony’ego z jego własnego domu. Pijaństwo, zdrady i depresje męża wymknęły się spod kontroli i Theresa w końcu miała tego dość. Ale Tony nie. I dlatego uderzył ją butelką po winie, a ona rozpieprzyła mu ten durny łeb młotkiem do krokieta.

Z więzienia w Tampie zadzwoniła do Króla Luciusa i już pół godziny później naprzeciw niej siedział Jimmy Arnold, osobisty doradca Luciusa i prawnik jego licznych korporacji. Theresa miała dwa zmartwienia: że pójdzie na krzesło elektryczne i że nie będzie mogła utrzymać Petera. Jej wpływ na to, czy zejdzie z tego świata za sprawą podsmażenia prądem w zakładzie penitencjarnym w Raiford, zakończył się wraz z życiem jej męża, ale co się tyczyło zabezpieczenia przyszłości Petera, należała jej się zapłata od samego Króla Luciusa za zlecenie, które przyniosło takie zyski, że z jej pięcioprocentowego udziału Peter, jego dzieci i dzieci jego dzieci mieli mieć zapewniony nie tylko chleb, ale i deser. Jimmy Arnold zapewnił ją, że w obu przypadkach jej perspektywy prezentują się pogodniej, niż sądziła. Co do pierwszego już powiadomił prokuratora okręgu Hillsborough Archibalda Bolla, że jej zmarły mąż bił ją regularnie, co w dwóch przypadkach zostało udokumentowane, gdy w wyniku wybuchu furii Tony’ego wylądowała w szpitalu. Prokurator, bardzo inteligentny i świadomy politycznie, nie wysłałby na śmierć dręczonej żony w czasach, gdy krzesło elektryczne należało się przede wszystkim niemieckim i japońskim szpiegom. Natomiast co do pieniędzy za robotę w Savannah Jimmy Arnold otrzymał upoważnienie, by ją zapewnić, że Król Lucius nadal szuka kupca na rzeczony towar, lecz gdy tylko go znajdzie i środki zostaną przelane na jego konto, ona otrzyma swoją dolę pierwsza – oczywiście zaraz po samym Królu Luciusie.

Trzy dni po aresztowaniu Archibald Boll – mężczyzna w średnim wieku, garniturze z surowego lnu, takiej samej fedorze i z roziskrzonymi oczami łobuziaka z podstawówki – wpadł z ponowną wizytą i zaproponował Theresie ugodę, a ona dość szybko uznała, że gość na nią leci, ale przystąpił do omawiania jej sprawy z całą powagą. Miała przyznać się przed sądem do morderstwa przy okolicznościach łagodzących, co normalnie komuś z kryminalną kartoteką tak grubą jak jej zapewniłoby dwanaście lat odsiadki. Ale prokurator okręgowy miał dla niej niepowtarzalną ofertę pięciu lat i dwóch miesięcy w kobiecym skrzydle więzienia stanowego w Raiford, gdzie – a i owszem – znajdowało się krzesło elektryczne, ale Archibald Boll obiecał, że Theresa nie zobaczy go na oczy.

– Pięć lat. – Theresa nie mogła uwierzyć własnym uszom.

– I dwa miesiące – dodał Archibald Boll, a jego spojrzenie prześlizgnęło się z jej talii na biust. – Jutro przyznasz się do winy i następnego ranka będziesz już siedziała w autobusie.

A dziś wieczorem, dopowiedziała w myślach Theresa, złożysz mi wizytę. Ale miała to gdzieś – za pięć lat i szansę wyjścia w samą porę, by zdążyć na ósme urodziny Petera, była skłonna przelecieć nie tylko Archibalda Bolla, ale wszystkich jego asystentów, a i wtedy uważałaby się za szczęściarę, bo nie czekało jej włożenie na głowę metalowej czapki i przepuszczenie przez jej ciało dziesięciu tysięcy woltów.

– Zgadzasz się? – spytał Archibald Boll, dla odmiany oglądając jej nogi.

– Tak.

Gdy sędzia spytał ją, czy przyznaje się do winy, odpowiedziała twierdząco i otrzymała wyrok „nie więcej niż tysiąc osiemset dziewięćdziesięciu dni minus czas aresztu”. Zabrano ją do celi, w której miała oczekiwać na poranny autobus do Raiford. Tego wieczora, gdy zapowiedziano pierwszego gościa, spodziewała się ujrzeć w mrocznym korytarzu Archibalda Bolla, już ze wzgórkiem rysującym się pod lnianymi spodniami. Tymczasem zobaczyła Jimmy’ego Arnolda. Przyniósł jej smażonego kurczaka i sałatkę ziemniaczaną – delikatesy, jakich miała nie zaznać przez następne sześćdziesiąt dwa miesiące. Pożarła mięso i oblizała palce, nie siląc się na maniery. Jimmy Arnold zresztą miał je gdzieś. Gdy oddała mu talerz, wręczył jej zabrane z jej komody zdjęcie, przedstawiające ją z Peterem. Dał jej też jej portret narysowany przez Petera – nieforemny owal na krzywym trójkącie, z którego sterczała jedna kreska, czyli ręka. Nóg brakowało. Ale Peter narysował to tuż po swoich drugich urodzinach, w związku z czym było to dzieło godne Rembrandta. Theresa spojrzała na te dwa podarunki, walcząc o to, by uczucia nie dotarły do jej oczu i gardła. Jimmy Arnold wyciągnął nogi i skrzyżował je w kostkach. Ziewnął głośno i odkaszlnął w pięść.

– Będziemy za tobą tęsknić – zagaił.

Theresa zjadła ostatni kęs sałatki ziemniaczanej.

– Wrócę, zanim się obejrzycie.

– Tak mało osób dorównuje ci talentem.

– W układaniu kwiatów?

Jimmy roześmiał się, nie odwracając od niej uważnego spojrzenia.

– Nie, w tej drugiej dziedzinie.

– Po prostu trzeba nie mieć serca.

– To nie tylko to. – Pogroził jej palcem – Nie bagatelizuj swoich zdolności.

Wzruszyła ramionami i spojrzała na rysunek synka.

– Skoro na jakiś czas wypadasz z obiegu… – podjął Jimmy – kto według ciebie jest najlepszy?

Podniosła wzrok na sufit, a potem przeniosła go na inne cele.

– W układaniu kwiatów?

Jimmy uśmiechnął się cierpliwie.

– Nazwijmy to w ten sposób. Kto obecnie jest najlepszym florystą w Tampie, skoro nie startujesz już w tych zawodach?

Nie musiała się długo zastanawiać.

– Billy.

– Kovich?

Skinęła głową. Jimmy Arnold zastanowił się nad tym głęboko.

– Uważasz, że jest lepszy od Manka?

Przytaknęła.

– Manka widać.

– A na czyjej zmianie powinno do tego dojść?

Nie zrozumiała.

– Na zmianie?

– Policyjnej.

– Tutaj?

Skinął głową.

– Przecież… – Rozejrzała się, jakby musiała się upewnić, że nadal znajduje się w celi, na tej ziemi. – Chcesz, żeby miejscowy wykonawca zajął się miejscowym kontraktem?

– Niestety.

To stało w sprzeczności ze stosowaną od dwóch dekad polityką Króla Luciusa.

– Dlaczego?

– To musi być ktoś, kogo obiekt zna. Nikt inny nie zdoła się do niego zbliżyć. – Jimmy rozłożył nogi i powachlował się kapeluszem. – Jeśli uważasz, że Kovich nada się najlepiej, zacznę się orientować.

– Czy obiekt ma podstawy podejrzewać, że jego życie jest zagrożone?

Jimmy Arnold przemyślał pytanie i w końcu przytaknął.

– Pracuje w naszym fachu. Przecież wszyscy mamy oczy dookoła głowy, prawda?

– No, to tak, potrzebujesz Kovicha. Wszyscy go lubią, choć nikt nie wie, za co.

– To teraz zastanówmy się nad zasięgiem władzy policji i charakterami detektywów, którzy będą mieć zmianę tego dnia.

– Jakiego dnia?

– W środę.

Theresa przejrzała w pamięci szereg nazwisk, zmian i scenariuszy.

– Idealnie byłoby, gdyby Kovich załatwił to między dwunastą a dwudziestą w Ybor, w porcie Tampa, albo w Hyde Parku. Wtedy istniałoby duże prawdopodobieństwo, że zgłoszenie odbierze detektyw Feeney lub Boatman.

Jimmy Arnold bezgłośnie powtórzył nazwiska, z uwagą wygładzając zagniecenie na nogawce. Lekko marszczył przy tym brwi.

– Czy policjanci obchodzą święta?

– Jeśli są katolikami, to pewnie tak. Jakie święta?

– Środę Popielcową.

– W Środę Popielcową nie ma czego obchodzić.

– Nie? – zdziwił się szczerze Jimmy. – Minęło trochę czasu, odkąd praktykowałem.

– Idziesz do kościoła, ksiądz robi ci na czole krzyż mokrym popiołem, wychodzisz. Koniec pieśni.

– Koniec pieśni – powtórzył Jimmy cicho i rozejrzał się z zaskoczonym uśmiechem, jakby dziwił się, że się tu znalazł. Wstał. – Powodzenia, pani Del Fresco. Będziemy w kontakcie.

Theresa patrzyła na niego, kiedy podnosił aktówkę z podłogi, i wiedziała, że nie powinna pytać, ale nie mogła się powstrzymać.

– Kto jest obiektem?

Jimmy spojrzał na nią przez kraty. Tak jak ona wiedziała, że nie powinna pytać, tak on wiedział, że nie powinien odpowiedzieć. Ale Jimmy Arnold słynął w środowisku z interesującej sprzeczności – na najniewinniejsze pytania o swoich klientów nie odpowiedziałby nawet, gdyby podsmażano mu krocze, ale wystarczyło spytać go o cokolwiek innego, a nadawał jak rozgłośnia.

– Na pewno chcesz wiedzieć?

Theresa skinęła głową.

Jimmy rozejrzał się ukradkiem po ciemnozielonym korytarzu, po czym pochylił się do prętów, wsunął twarz między nie i wyszeptał:

– Joe Coughlin.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

PROLOG. GRUDZIEŃ 1942

ROZDZIAŁ PIERWSZY. SPRAWA PANI DEL FRESCO

ROZDZIAŁ DRUGI. GRACZ

ROZDZIAŁ TRZECI. OJCIEC I SYN

ROZDZIAŁ CZWARTY. NIEOBECNOŚĆ

ROZDZIAŁ PIĄTY. NEGOCJACJE

ROZDZIAŁ SZÓSTY. WIATR ZMIAN

ROZDZIAŁ SIÓDMY. POKÓJ 107

ROZDZIAŁ ÓSMY. PODOBIEŃSTWO

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY. W SOSNACH, SOSENKACH

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY. WERDYKT

ROZDZIAŁ JEDENASTY. NIESKOŃCZONE MOŻLIWOŚCI

ROZDZIAŁ DWUNASTY. DOLINA KOŚCI

ROZDZIAŁ TRZYNASTY. NIECHOROBA

ROZDZIAŁ CZTERNASTY. PRZEZ CELOWNIK

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY. WYLECZ SIĘ SAM

ROZDZIAŁ SZESNASTY. TYM RAZEM

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY. ARCHIPELAGI

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY. MĘŻCZYŹNI ODCHODZĄ

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY. PRAWO DO ŻYCIA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY. PIEKARNIA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY. UCIECZKA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI. LOT

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI. KWESTIA REKOMPENSATY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY. POCZTÓWKA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY. TRZCINA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY. SIEROTY

O AUTORZE