Copyright © Arleta Tylewicz, 2015

Projekt okładki

Agata Wawryniuk, Robert Sienicki/Firma Belego

Zdjęcie na okładce

© Khmelev/iStockphoto.com

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Ewelina Kobuz

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

ISBN 978-83-8069-779-9

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

*1*

Jagoda smutno zerkała w lustro, bezwiednie ściskając w dłoni szczotkę do włosów. Milczała, wsłuchana w urywające się co chwila słowa męża, które dolatywały z łazienki. Żałowała, że szum wody nie zagłuszał ich zupełnie. Miała ochotę zniknąć i nie słyszeć nie tylko jego przemowy, ale w ogóle niczego.

Żeby można było zapaść się pod ziemię, myślała, albo nagle teleportować się gdzieś, gdzie nic nie przypominałoby tego, co się stało, gdzie czas stanąłby w miejscu, w momencie, zanim to wszystko się zaczęło. Szlag by to trafił, zaklęła w duchu. Dlaczego akurat mnie musiało to spotkać?

– Rozumiem, że dla ciebie to trudna sytuacja... – znów usłyszała głos Leszka.

Odłożyła szczotkę na toaletkę, oparła łokcie o blat i ukryła twarz w dłoniach. Łzy same cisnęły jej się do oczu, ale z całych sił starała się je powstrzymać.

Palant! – pomyślała. Czy taki egoista może coś rozumieć? Jakby postawił się w mojej sytuacji, toby mi tego nie zrobił. Zachowuje się jak ostatni drań. Nigdy nie podejrzewałam, że z niego jest taki cynik. Jak on mógł?

– Przyznasz przecież, że nie my jedni borykamy się z tym problemem... – Ponownie rozległ się szum wody. – Takie rzeczy dotyczą wielu małżeństw...

Próbowała określić, kiedy właściwie to się zaczęło. Gdzie popełniła błąd? Przecież do tej pory wydawało jej się, że są bardzo zgraną parą. Sądziła nawet, że jest jedną z niewielu kobiet, które mogą powiedzieć o sobie, że są szczęściarami. Uważała swoje małżeństwo za wyjątkowo udane i nigdy nie przyszło jej do głowy, że mogłoby być inaczej. Czyżby tak bardzo zaślepiło ją przekonanie o idylli panującej w ich związku, że nie zauważyła symptomów, które być może pojawiły się już dawno? Oślepła czy co? Swoją drogą, ciekawe, czy inni dostrzegli jakieś sygnały. A może wszyscy wiedzieli już dawno, tylko ona, idiotka, była taka naiwna i od dłuższego czasu żyła w błogiej nieświadomości, podczas gdy on...

Załkała cicho.

– ...przecież to nie tragedia... – usłyszała jego kolejne słowa. Drażnił ją spokojny ton i opanowanie. Mówił o tym wszystkim tak, jakby właśnie rozważali zaciągnięcie kolejnego kredytu na remont domu.

Czy on udaje, czy rzeczywiście jest taki gruboskórny i nic do niego nie dociera? – pytała sama siebie. Miała jednak nieodparte wrażenie, że Leszek celowo bagatelizuje to, co się stało.

Zatkała uszy dłońmi, by już nic nie słyszeć. Teraz chciała się skupić tylko na swoich myślach.

Ciekawe, czy przyjaciółki od dawna plotkowały za moimi plecami i litowały się nade mną, analizowała dalej. Czemu nie? Przecież łatwiej współczuć i gadać po cichu, niż powiedzieć wprost. Na pewno nikt nie chciał ryzykować. W takiej sytuacji zawsze pojawiają się wątpliwości: Co będzie, jeżeli jej powiem, że mąż ją zdradza? Jak ona zareaguje na taką wiadomość? Może przyjmie ją z godnością i podziękuje; uzna, że jestem oddaną i lojalną przyjaciółką. Będzie wdzięczna, że jestem z nią szczera i zrobiłam to dla jej dobra, bo lepiej znać prawdę, niż żyć w urojonym świecie, będąc oszukiwaną i poniżaną przez niewiernego faceta. Z drugiej strony, gdy usłyszy taką dramatyczną informację i poczuje, że całe jej dotychczasowe życie wali się w gruzy, może doznać szoku i zareagować całkiem odwrotnie. Może zarzucić mi kłamstwo, rozsiewanie plotek, zazdrość. Co będzie, jeśli w chwili wzburzenia stwierdzi, że nie jestem jej przyjaciółką? Jeszcze mi naubliża i zerwie ze mną wszelkie kontakty. Nie, lepiej się nie wtrącać i udawać, że nic nie wiedziałam. Rozsądniej poczekać na rozwój wypadków, a jak już się dowie (od kogoś innego) albo sama się zorientuje, to w ostateczności zawsze mogę powiedzieć, że coś tam kiedyś słyszałam, ale sądziłam, że to tylko plotki. Ależ oczywiście! Tak jest bezpieczniej i wygodniej! Nie wtrącać się, westchnęła w duchu, tylko że osoba oszukiwana prędzej czy później i tak przeżyje tragedię. Prawda zawsze wychodzi na jaw.

Z pewnością koleżanki nie chciały się wtrącać i nieważne, z jakich powodów, ale nie pisnęły ani słowem o tym, co się dzieje za jej plecami. Nawet Magda o niczym nie napomknęła.

Jęknęła żałośnie, czując ogromny ciężar na piersi.

*2*

Cała ta sprawa, jak większość takich przypadków, zaczęła się dużo wcześniej, niż Jagoda sobie to uświadomiła. Romans jej męża z inną kobietą trwał nieprzerwanie od trzech lat. Skrzętnie przez niego ukrywany, po pewnym czasie i tak stał się tajemnicą poliszynela, która najpóźniej dotarła właśnie do Jagody. Leszek spotykał się z Beatą, swoją koleżanką z pracy, nawiasem mówiąc, jak to się często zdarza, o blisko osiem lat młodszą od żony. Młoda, atrakcyjna piękność bez trudu zawróciła mu w głowie i okręciła go sobie wokół palca. Na początku spotykali się raz, dwa razy w tygodniu, w kawiarni, w czasie lunchu lub popołudniami. Wtedy jeszcze dręczyły go wyrzuty sumienia, czuł się nieswojo i wielokrotnie myślał, że jest wobec Jagody nie w porządku. Oszukiwanie żony męczyło go i powodowało ciągłe zdenerwowanie. Nierzadko zastanawiał się, czy nie zakończyć tej znajomości. W tym czasie bał się, że żona coś zauważy i wszystko wyjdzie na jaw. Obawiał się, że ktoś z ich wspólnych znajomych spotka go w lokalu, na randce z Beatą, i powie o tym Jagodzie, albo chociażby swojej własnej małżonce, co w efekcie końcowym i tak na jedno by wyszło. Jednak do zerwania nie doszło. Beata bardzo go pociągała, więc kiedy jednego wieczoru, kładąc się spać u boku żony, postanawiał więcej się z kochanką nie spotykać, następnego ranka umawiał się na kolejną schadzkę. W całej tej sytuacji podniecała go nie tylko ta kobieta, ale też sam fakt nowego doznania.

Po pewnym czasie zaczęli się spotykać w małym wynajętym mieszkaniu Beaty. Wówczas Leszek przestał się denerwować. Świadomość tego, że teraz nikt nie jest świadkiem jego wiarołomstwa i nie ma już ryzyka, że może ono ujrzeć światło dzienne, spowodowała, że odzyskał spokój i poczuł się bezkarny. Zaczął czerpać z tych spotkań czystą przyjemność, a wyrzuty sumienia znikały, w miarę jak rozwijał się romans. Mniej więcej po roku trwania tego związku prowadzenie podwójnego życia stało się dla Leszka czymś normalnym, a ukrywanie przed Jagodą zdrady było znacznie łatwiejsze. Balansowanie między żoną a kochanką, między jednym a drugim domem, przychodziło mu z coraz większą wprawą. Sam już dobrze wiedział, że w tej kwestii nabiera doświadczenia. Na pytania żony, dlaczego tak późno wraca z pracy, zawsze miał przygotowaną wymówkę: właśnie trzeba było zrobić bilans kwartalny albo przyjęto nowego pracownika i musi go wdrożyć w obowiązki i sprawy firmy, a od czasu do czasu musiał nawet wyjechać służbowo, aby zbadać rynek. Właściwie można powiedzieć, że nie były to nazbyt pomysłowe wymówki, ale Jagoda w swoim bezgranicznym zaufaniu do męża okazała się niespecjalnie czujna.

Leszek nie zdawał sobie sprawy, że ów romans już dawno przestał być tajemnicą dla większości jego kolegów, a potem również koleżanek. Jego czujność została uśpiona tak dalece, że przestał kontrolować każdy swój ruch.

Przez cały czas, gdy wiódł to podwójne życie, czuł się całkowicie szczęśliwy. Miał dwie ukochane kobiety, które pragnęły z nim być. Leszek szczerze kochał Jagodę (a przynajmniej tak mu się zdawało), dającą mu niezbędne poczucie stabilizacji i ładu, ale też kochał jednocześnie Beatę, dzięki której jego życie stawało się pikantniejsze i bardziej urozmaicone. W dodatku obie uzupełniały się na tyle, że nie miał najmniejszego zamiaru rezygnować z żadnej z nich. Dlatego trwał w tej chorej sytuacji bez żadnych planów na przyszłość i nie próbował, a nawet nie chciał nic zmieniać.

Taki stan rzeczy ciągnąłby się nadal, gdyby nie jedno zdarzenie, które odmieniło dotychczasowe życie Leszka i Jagody.

*3*

W początkach marca na jednym z osiedlowych parkingów we Wrocławiu, na skutek częstych monitów mieszkańców, ekipa pracowników usuwała suche i chore gałęzie drzew, korzystając przy tym z wysięgnika koszowego. Stanowisko było niewygodne, bowiem pokaźnych rozmiarów, ciężkie i rozłożyste konary niebezpiecznie pochylały się ponad stojącymi wokoło samochodami. W niektórych miejscach gałęzie zwisały tak nisko, że kierowcy wjeżdżając, zawadzali o nie dachami aut, rysując je, co powodowało ich nagminną irytację.

Pracownicy, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, próbowali ogrodzić najbliższy teren wokół wybranego drzewa, ale z jednej strony, trochę za blisko, stało osobowe audi. Niestety nikt nie wiedział, kto jest jego właścicielem. Ostatecznie uznali, że nic złego się nie wydarzy, gdyż odległość samochodu od drzewa jest prawie odpowiednia, i nie czekając na właściciela pojazdu, zabrali się do pracy.

Jeden z robotników, stojący w koszu na wysokości kilkunastu metrów nad ziemią, wychylony w niebezpieczny sposób, odcinał wielki konar za pomocą piły spalinowej. Doświadczonemu zespołowi fachowców takie prace nie przysparzają większych problemów, przebiegają zazwyczaj bardzo sprawnie i szybko. Tym razem jednak stało się inaczej.

Odcięty właśnie konar, jakby na przekór wszelkim prawom fizyki, splątał się z innymi gałęziami macierzystego drzewa, po czym zadyndał w powietrzu ciężkim, grubym końcem, z hukiem odbijając się od pnia. Następnie rozkołysany mocno wychylił się w drugą stronę i uwolniwszy się z uwięzi, runął w dół, a następnie wbił się wprost w przednią szybę zaparkowanego w pobliżu audi. W wyniku uderzenia szyba natychmiast pękła, wpuszczając intruza do wnętrza. Reszta gałęzi pozostała na zewnątrz, dostojnie chwiejąc się przez chwilę, po czym zamarła w bezruchu niczym imponująco wielka, rozłożysta miotła. Z daleka wyglądało to tak, jakby z kabiny samochodu wyrastało spore drzewko.

– O kurwa! – wrzasnął jeden z pracowników, a pozostali zamarli w bezruchu, gapiąc się i niedowierzając własnym oczom.

Po chwili wszyscy zgodnie zaczęli rzucać przekleństwami.

– Jak to się stało?! – zawołał ten w koszu.

– Co się głupio pytasz, debilu?! – ryknął majster. – Sam widziałeś!

– Mocno się pokiereszowało?! – znów zawołał ten z kosza, potężnie wystraszony.

To pytanie sprawiło, że struchleli na moment koledzy zareagowali i prawie jednocześnie rzucili się do uszkodzonego wozu. Operator dźwigu, widząc, co się dzieje, nie chciał zostać w tyle, wyskoczył z kabiny i pobiegł za nimi, zapominając o zszokowanym koszowym.

– Hej! Jachu! Opuść mnie, kurwa! – darł się kumpel na górze.

– Już, już! Nie drzyj się! – wrzasnął tamten niezadowolony, wracając do kabiny dźwigu.

Opuścił kosz na dół, aby uwolnić spanikowanego kolegę. Wszyscy pozostali chodzili wokół uszkodzonego samochodu i po kolei zapalając papierosy, rozprawiali, jak to się stało, że tak dziwnie walnęło.

– Majster – powiedział jeden z nich, wypuszczając dym nosem – i co teraz zrobimy?

– Trzeba zgłosić – odparł pytany, drapiąc się po łysej głowie. – Nie da się tego ukryć. – W tym momencie wszyscy jak na rozkaz rozejrzeli się wokół, sprawdzając, czy ktoś ich obserwuje.

– Będą kłopoty? – drążył pierwszy.

– Pewnie tak, ale nie ma wyjścia, i tak prędzej czy później to by się wydało. Nie ma co kombinować – odparł majster, czując, że sytuacja nie jest najlepsza. – Może uznają, że to nie nasza wina tylko nieszczęśliwy wypadek. W końcu teren został zabezpieczony. Wszystko odbyło się prawidłowo – stwierdził bez przekonania. – Dzwonię do kierownika.

Wyjął z kieszeni służbowy telefon i wystukał numer, po czym odszedł na bok, aby bez przeszkód zrelacjonować szefowi, co się stało.

Wkrótce po tym pojawił się kierownik, a po mniej więcej czterdziestu minutach także policja.

– Ustaliliśmy, kto jest właścicielem samochodu. Chłopcy z komendy spróbują się z nim skontaktować. To nie będzie trudne, bo mamy jego telefon domowy i do firmy. O tej porze na pewno złapiemy go w pracy – poinformował jeden z policjantów, pewnie ten ważniejszy. – Trzeba spisać protokół – zwrócił się do kolegi w formie polecenia.

– Nie ma co, facet nieźle się wkurwi – podsumował majster.

– Czy ten właściciel to ktoś z tego osiedla? – zainteresował się kierownik.

– Niestety, chyba nie – odparł policjant. – Z adresu wynika, że mieszka na drugim końcu miasta, i w tym cały problem. Gdyby to był ktoś stąd, moglibyśmy iść do jego domu, może zastalibyśmy kogoś, a tak to nawet nie wiemy, do kogo tu przyjechał. Trzeba próbować telefonicznie. Miejmy nadzieję, że w najgorszym wypadku pod numerem domowym czegoś się dowiemy.

*4*

Zadzwonił telefon. Jagoda, siedząca wygodnie z podwiniętymi nogami na kanapie, oglądała jakiś nudny serial w telewizji i czekała, aż upiecze się biszkopt, który piętnaście minut temu włożyła do piekarnika. Na dźwięk dzwonka podskoczyła jak oparzona. Sięgnęła po słuchawkę.

– Halo!

– Dzień dobry pani! Tu sierżant Kłosiński z komendy rejonowej policji – przedstawił się nieznajomy. – Czy zastałem pana Leszka Topolskiego?

– Męża nie ma w domu, powinien być teraz w pracy – odpowiedziała nienaturalnym głosem, czując nerwowy ucisk w gardle.

Oczami wyobraźni ujrzała obrazy niczym klatki starego filmu przeskakujące w przyspieszonym tempie, na których Leszek był w kajdankach, za kratami więzienia, a na końcu w kominiarce z kałasznikowem w dłoniach. Przeraziła się własnych myśli, ale po chwili górę wziął rozsądek i szybko doszła do wniosku, że to niemożliwe, żeby jej mąż wplątał się w jakąś aferę kryminalną, a już na pewno nie mógłby być żadnym szpiegiem czy terrorystą. Szybko otrząsnęła się i powróciła do przytomności.

– Niestety, nie ma go już w firmie. Czy nie mówił pani, dokąd się wybiera po pracy?

– Przepraszam, a o co chodzi? – zapytała, czując, jak ogarnia ją panika. – Czy coś się stało mojemu mężowi?

– Ależ nie! – żywo zaprzeczył sierżant. – Proszę się uspokoić. Chodzi tylko o samochód. Państwo mają srebrne audi coupe?

Chodzi tylko o samochód, przemknęło jej przez myśl niczym echo i poczuła lekką ulgę.

– Zgadza się. Mąż nim jeździ – odparła odrobinę spokojniejszym głosem, bo klucha w gardle, którą przed chwilą czuła, zaczęła znikać.

– No więc zdarzył się incydent. Na państwa wóz spadł konar drzewa i go uszkodził. Właśnie spisujemy protokół, ale musi przy tym być ktoś z właścicieli. Niestety nie możemy ustalić, gdzie jest pani mąż – wyjaśnił spokojnym tonem policjant. – Czy w takim razie możemy prosić, aby pani przyjechała na miejsce zdarzenia? W przeciwnym razie będziemy musieli odholować samochód na policyjny parking.

– Tak, naturalnie, mogę przyjechać. – Jagoda odetchnęła z ulgą. – Wezmę taksówkę i postaram się być jak najszybciej.

– Ma pani w domu drugie kluczyki do auta?

– Oczywiście. Zabiorę je ze sobą. – Mówiąc to, zerwała się z kanapy i ze słuchawką przy uchu pobiegła na piętro, do sypialni, po kluczyki.

– Przepraszam za kłopot, ale tak będzie najlepiej. Szybciej załatwimy konieczne formalności.

– Rozumiem. Zaraz tam będę, tylko proszę podać adres – odparła.

Zapisała podyktowany przez policjanta adres, po czym w pośpiechu wrzuciła zapasowe kluczyki do torebki i próbując sobie przypomnieć, gdzie jest to cholerne osiedle, wybiegła z domu.

*5*

Jechała taksówką pod adres podany przez sierżanta. Nie przewidziała jednak, że o tej porze w mieście będą korki. Trwało to o wiele dłużej, niż zakładała, i zaczęła się już niecierpliwić. Była zdenerwowana tą zaskakującą informacją. Zastanawiała się, skąd się wzięło ich auto w tej dzielnicy i gdzie jest teraz Leszek.

Przecież mówił, że do wieczora będzie w pracy, dumała, obserwując jednocześnie drogę. Twierdził, że ma jakieś zaległości. Gdyby był w firmie, samochód stałby na służbowym parkingu. Zakładając, że wyszedł z pracy wcześniej, niż planował, po kiego licha pojechał na drugi koniec miasta? Co mógł robić w tym rejonie? To było dość dziwne i niewątpliwie wymagało wyjaśnienia.

Taksówka zbliżała się do miejsca zdarzenia. Jagoda już z daleka zobaczyła radiowóz, a dalej żywo dyskutującą ze sobą grupkę: dwóch policjantów, czterech robotników oraz całkiem zdrowego na ciele Leszka, a obok niego (o zgrozo!) młodą, atrakcyjną blondynkę, czule uwieszoną na jego ramieniu. Jagoda niemal natychmiast poczuła dreszcz przebiegający jej po plecach, aż odruchowo się wzdrygnęła. Intuicyjnie poprosiła kierowcę, żeby nie podjeżdżał za blisko. Taksówkarz zatrzymał się dwadzieścia metrów od radiowozu. Z tego miejsca mogła obserwować rozmawiających.

Zrobiło jej się jakoś nieswojo. Przez moment jak zahipnotyzowana obserwowała, z jaką zażyłością jej mąż i blondynka odnoszą się do siebie. Czuła wyraźnie, że w tym momencie jej policzki pokrywają się rumieńcem, a na czoło występują kropelki zimnego potu.

– Wysiada pani? – spytał mężczyzna, ze zdziwieniem zerkając w lusterko.

– Tak, ale jeśli pan pozwoli, za chwilę. Chciałabym jeszcze posiedzieć.

– Proszę bardzo. Mnie tam wszystko jedno, licznik i tak bije – powiedział obojętnie taksówkarz, wzruszył ramionami i rozparł się wygodniej na siedzeniu kierowcy.

Przede wszystkim chciała poczekać, aż jej serce przestanie łomotać.

Widziała, jak Leszek rozmawia z policjantem. Był zdenerwowany. Młoda kobieta objęła go w pasie, przytuliła się i zaczęła głaskać po ramieniu, wyraźnie próbując go uspokoić. Chyba niezbyt uważnie słuchała tego, co mówił mundurowy, bo po chwili Leszek odprowadził ją na bok i zaczął coś tłumaczyć. Tym razem słuchała z uwagą. Widać było, że to, co mówił, ją przeraziło, bo nagle uśmiech zniknął z jej twarzy. Prawie natychmiast pocałowali się czule w usta i kobieta szybko odeszła w kierunku najbliższego budynku, a Leszek wrócił do grupy mężczyzn.

Jagoda nie mogła uwierzyć w to, co przed chwilą ujrzała.

Nie do wiary, myślała. Co tu jest grane? Leszek nie mógłby mnie zdradzić. A może mógłby???

Zszokowana poczuła, że jest jej potwornie gorąco. Rozpięła kurtkę i poluzowała szalik, który jakoś dziwnie dusił ją w szyję. Oddychała z trudem, zaschło jej w ustach i nie mogła swobodnie przełknąć śliny.

– Dobrze się pani czuje? – spytał zaniepokojony taksówkarz, znowu patrząc we wsteczne lusterko.

Jagoda spojrzała również i zobaczyła uważnie obserwujące ją oczy kierowcy.

– Tak, tak. Nic mi nie jest – uspokoiła go zmieszana. – Wszystko w porządku.

Wiedziała, że teraz musi się opanować. Odczekała jeszcze kilka chwil, przyglądając się kobiecie do momentu, gdy tamta weszła do klatki schodowej jednego z budynków. Na wszelki wypadek zwróciła uwagę na numer domu. Potem wzięła głęboki wdech i poprosiła taksówkarza, aby podjechał bliżej.

Zajęty rozmową z policjantem Leszek zauważył ją w momencie, gdy wysiadała z samochodu. Podszedł szybkim krokiem, przybierając pozę rozluźnionego i niewinnego.

– Witaj, kochanie! – zawołał z daleka.

– Cześć! – powiedziała chłodno.

– Policja niepotrzebnie cię fatygowała. Mogłaś nie przyjeżdżać.

– Mogłam, ale już jestem.

– No tak – przyznał lekko zmieszany, chcąc jak zawsze pocałować ją na powitanie.

– Co się właściwie stało? – zapytała rzeczowo Jagoda, niby niezamierzenie unikając zręcznie pocałunku.

– Ach, głupi wypadek, ale już wszystko w porządku. Dostaniemy odszkodowanie na pokrycie kosztów naprawy, więc nie ma czym się przejmować.

Zdawało jej się, że wcześniej poirytowany Leszek teraz stara się robić wrażenie bardzo spokojnego, jakby wręcz chciał zbagatelizować sprawę uszkodzenia samochodu, który był dla niego jak najcenniejsza zabawka.

Podeszli do policjanta, z którym przed chwilą rozmawiał.

– Dzień dobry pani – przywitał się mężczyzna, przyglądając jej się z lekkim zdziwieniem.

Zauważyła jego pytające, krótkie spojrzenie, rzucone w kierunku Leszka.

– To moja żona – pospieszył z wyjaśnieniem Leszek, siląc się na naturalny ton.

Zdezorientowany mundurowy zerknął w kierunku domu, gdzie przed chwilą znikła tajemnicza blondynka. Widać jednak uznał, że nie takie rzeczy w życiu się zdarzają, a poza tym to nie jego sprawa, więc zachowując dyskrecję, grzecznie zwrócił się do Jagody:

– Wygląda na to, że wszystko już załatwione, możecie państwo jechać do domu. – Uśmiechnął się do niej ze współczuciem. Jagoda nie wiedziała, czy uśmiechał się tak z powodu uszkodzonego auta, czy też tamtej kobiety. – W razie czego skontaktujemy się z panem – dodał, tym razem do Leszka.

– Rozumiem, ale poczekamy jeszcze na przedstawiciela firmy ubezpieczeniowej, który zrobi zdjęcia i oceni szkody – odparł Leszek. – Dzwoniłem już do nich i powiedzieli, że ktoś podjedzie za pół godziny, więc powinien tu zaraz być – dokończył, jednocześnie zerkając na zegarek.

– To dobrze, ale my nie mamy tu już nic więcej do roboty. W razie czego wie pan, gdzie mnie szukać. Do widzenia – odparł policjant, salutując niedbale.

Wracając do domu taksówką, Jagoda i Leszek nie odzywali się do siebie. Leszek unikał jej wzroku, a ona nie wiedziała, jak zacząć rozmowę. Chwilami miała ochotę zaatakować go lawiną pytań, ale nie umiejąc ocenić, jakich może się spodziewać odpowiedzi, wolała nie ryzykować awantury w obecności taksówkarza. Uznała, że w tej sytuacji lepiej będzie milczeć, utkwiła więc wzrok w szybie i udawała, że z zainteresowaniem przygląda się ulicom. Cały czas zastanawiała się, kim była owa blondynka, która tak czule obejmowała jej męża. Miała nieodparte wrażenie, że już ją gdzieś widziała. Była pewna, że kiedyś musiała spotkać tę kobietę, tylko nie mogła sobie przypomnieć, w jakich okolicznościach.

Czy to możliwe, że Leszek mnie zdradza? Bez przerwy zadawała sobie to pytanie. On, zawsze taki prawy, człowiek z zasadami, okazałby się nieuczciwym draniem? To niemożliwe. Nie mój Leszek. Nigdy nie zauważyłam nic, co by wskazywało, że prowadzi podwójne życie. Nie było żadnych symptomów. No właśnie... Nie było czy tylko ja jestem taka ślepa, że ich nie widziałam? A może to tylko jakiś dziwny zbieg okoliczności, może wyciągnęłam mylne wnioski? Może... Nie, przecież wyraźnie było widać, co się dzieje. Ewidentnie coś ich łączy. Nie jestem idiotką. Wygląda na to, że on ma kochankę i mnie zdradza. Zabawia się z jakąś lalą! Jagoda westchnęła ciężko. Cholera jasna! Pieprzony bydlak! – zaklęła w duchu z wściekłością.

Gdy zbliżali się do domu, zdecydowała, że musi sobie to wszystko jeszcze przemyśleć, dlatego dziś nie będzie z mężem rozmawiała. Uznała, że lepiej będzie, jeśli zrobi to jutro, chociaż obawiała się, że do tego czasu Leszek wymyśli jakieś zręczne kłamstwo.

Trudno, stwierdziła. Tak czy siak, teraz mam mętlik w głowie i muszę się uspokoić. A swoją drogą ciekawe, czy on sam zacznie się tłumaczyć.

Jednak Leszek wcale nie próbował się tłumaczyć. Nie powiedział na ten temat ani słowa. Nie wiedziała tylko, czy nie był świadom sytuacji, w jakiej się znalazł, czy jedynie udawał.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

Spis treści

*1*

*2*

*3*

*4*

*5*