Tytuł oryginału: "Noora"
© J.K. Johansson and Tammi Publishers 2014
© Copyright for the Polish translation by Maria Hanhinen
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2015

Original edition published by Tammi Publishers.
Polish edition published by agreement with J.K. Johansson and Elina Ahlbäck Literary Agency, Helsinki, Finland.

Przekład dofinansowany przez FILI — Finnish Literature Abroad

PROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI: Sanna-Reete Meilahti
ILUSTRACJE: © Shutterstock
REDAKTOR PROWADZĄCY: Waldemar Popek
REDAKCJA: Kamil Bogusiewicz
KOREKTA: Magdalena Bielska, Anna Dobosz, Aneta Tkaczyk

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax: (+48-12) 430 00 96 tel.: (+48-12) 619 27 70

ISBN: 978-83-08-05773-5

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

1

Nad plażą w Palokaski wisiała mglista mżawka, zupełnie jakby ktoś rozpylił deszcz w aerozolu. Nie dało się rozróżnić kropel ani tego, czy padało z góry na dół, czy z dołu do góry. Stary płaszcz komisarza Kariego Korhonena nasiąkł już jednak tak bardzo, że niewątpliwie musiał to być deszcz. Korhonen stał na piaszczystym brzegu i przyglądał się, jak płetwonurkowie wciągają ciało na pomost. Było wyjątkowo bezwietrznie. Pobliskie wyspy pozostawały niewidoczne, choć dzieliła je od lądu odległość zaledwie kilkuset metrów. Zazwyczaj nawet w deszczowe dni spotykało się tu wielu spacerowiczów i właścicieli psów wyprowadzających swoich pupili, ale teraz plaża świeciła pustkami. Tylko tam, gdzie cumowały łodzie, grupka ciekawskich zastygła w miejscu niczym na fotografii. Wszystko wokół wyglądało tak, jakby świat się na chwilę zatrzymał.

Korhonen ruszył wolnym krokiem w kierunku pomostu. Przywykł do widoku ciał, naoglądał się bowiem w swej karierze tylu nieboszczyków, że niekiedy zdawało mu się, że częściej miewał do czynienia ze zmarłymi niż z żywymi. Tym razem jednak myśl o zwłokach wydobytych z wody sprawiła, że zwolnił kroku. Wchodząc na pomost, zaczął rozmyślać o syrenach morskich. Jak pięknie ich włosy unoszą się w rytmie fal, jak syreny nurkują, goniąc się ze śmiechem wśród wodorostów na dnie morza.

Gdy zbliżył się do noszy, zdjął z głowy czapkę. W otwartym worku na zwłoki leżała kobieta z twarzą zwróconą ku czarnemu niebu. Poczuł napływającą skądś chłodną pewność, że na pomoście spoczywa zaginiona w połowie sierpnia Laura Anderson, choć trudno było doszukać się podobieństwa pomiędzy sinoszarym, obrzmiałym ciałem i tą śliczną młodą kobietą, która już od tygodni, łagodnie uśmiechnięta, spoglądała ze stron popołudniówek. Tyle dni w ciepłym morzu pod koniec lata zrobiło swoje i nie sposób już było stwierdzić, czy w chwili śmierci na jej twarzy malowało się przerażenie, czy próżna nadzieja. W pamięci rodziców Laura pozostanie niewinną dziewczynką z fotografii z konfirmacji, a dla przyjaciół zgrabną selfie z Instagramu. No i dobrze.

Korhonen wzdrygnął się, usłyszawszy twardy stukot butów na pomoście. Otarł kącik oka i odwrócił się, by zobaczyć, jak Miro Sundsberg śpieszy na miejsce. Z jego zaaferowania dało się wywnioskować, że nowy szef wydziału nie widział jeszcze zbyt wielu trupów. Nic dziwnego, że podwładni nazywali go Szczawikiem.

— Czy to Laura?! — wołał Sundsberg niecierpliwie już z daleka.

Korhonen odczekał, aż Sundsberg zbliży się na odpowiednią odległość, zanim otworzył usta.

— Nieoficjalnie tak — odpowiedział i zerwał kapelusz z głowy przełożonego. Na miłość boską, jakie ten Szczawik ma maniery?!

Sundsberg wyjął ostrożnie swój kraciasty kapelusz z ręki Korhonena i zaczął go nerwowo miętosić. Zerknął parokrotnie w stronę worka ze zwłokami, ale w końcu ruszył z powrotem w kierunku brzegu. Po dotarciu na suchy ląd przysiadł na najbliższym kamieniu i oparł ręce na kolanach. Korhonen wyprostował się i wcisnął czapkę na głowę.

— Dziękuję wszystkim — zwrócił się do ludzi z oddziału ratunkowego i skinął głową w stronę Szczawika. — Teraz my przejmujemy sprawę. Dzięki wam rodzina odnajdzie spokój.

W pewnym oddaleniu od plaży, na skraju lasu, zatrzymał się mężczyzna uprawiający jogging i spod daszka czapki przyglądał się, jak ekipa nurków ściąga swój rynsztunek. Wsunął rękę do kieszeni sportowej bluzy i wyjął pomiętą paczkę papierosów. Zapaliwszy, zaciągnął się głęboko. Po chwili z pomostu zniesiono nosze z czarnym workiem i załadowano do szarej furgonetki, a ludzie zaczęli się rozchodzić. Wydarzenie zdawało się dobiegać końca.

Mężczyzna zaciągnął się jeszcze parę razy, rzucił niedopałek na ziemię, zdusił go podeszwą buta do biegania i nieśpiesznie ruszył w głąb lasu.

2

Noora otworzyła powoli drzwi domu i westchnęła z ulgą, napotkawszy w przedpokoju nieuprzątnięte pozostałości porannego chaosu. Cisza, która kondensowała się przez cały dzień, drgała w takt sekundnika ściennego zegara. Na szczęście w domu nie było jeszcze nikogo. Zrzuciła szybko buty i pobiegła na górę do swojego pokoju.

Matka zwykle wracała z biura dopiero po szóstej, ale w ostatnich dniach Noora zastawała ją już w domu, kiedy wracała ze szkoły. Głęboko zatroskana, ze zmarszczonymi brwiami, sadzała córkę za stołem w kuchni i podawała coś do zjedzenia. I chciała pogadać. Jak minął dzień? Czy wszyscy uczniowie przyszli do szkoły? A nauczyciele? Czy ktoś płakał? A potem, jak za naciśnięciem guzika, leciała cała litania o tym, jak to Noora powinna porozmawiać z nią albo z kimś innym. Najważniejsze, żeby się wypłakać i dać upust swoim uczuciom. Nie wolno dusić w sobie smutku. A smutna to Noora przecież musi być, wręcz załamana. Bo w końcu były z Laurą takimi dobrymi przyjaciółkami.

Noora przekręciła zamek w drzwiach i rzuciła się na łóżko. Udało jej się zdążyć i przynajmniej przez jakiś czas będzie miała spokój. Nie musi kłamać przed matką i odgrywać przygnębienia. Zwłaszcza teraz, gdy wieść o odnalezieniu ciała Laury rozeszła się lotem błyskawicy, matka nie zostawi jej tak łatwo samej.

Spojrzała na biurko. Książki do egzaminów próbnych czekały nietknięte, ale ona wyciągnęła z kieszeni dżinsów telefon i pstryknęła sobie z ukosa fotkę na Instagram, #czemumamwkuwacbio, #chcemisietylkospac, #gownianetestywtakiejsytuacji. Pomimo śmierci Laury nauczyciele nie chcieli się zlitować — następnego dnia test z biologii miał rozpocząć tydzień egzaminów próbnych. Jakiś ład trzeba na tym świecie zachować. Keep Calm and Carry On. Kilkoma dotknięciami Noora przeszła na blog Rity.

Codziennie śledziła wpisy na blogu pod nazwą Jackpot World, którego właścicielka — nieco ponaddwudziestoletnia Rita — reprezentowała sobą wszystko to, o czym Noora marzyła i co jeszcze pewnego dnia osiągnie. Biologii zdąży się nauczyć później.

— Noora? — dobiegł przez drzwi głos matki.

Noora rzuciła okiem na zegarek: chyba zdrzemnęła się na moment i nie usłyszała, jak reszta rodziny wróciła do domu.

— Otwórz, proszę. Mam do ciebie sprawę. — Głos matki brzmiał podejrzanie spokojnie. Ten ton kojarzył się Noorze z takimi chwilami jak te, kiedy podprowadziła z portfela kilka banknotów albo gdy zostawiła młodsze rodzeństwo samopas i jej mała siostra przewróciła na siebie regał z książkami. Zabrakło paru centymetrów, a źle by się to skończyło.

— Otwórz, Nooro, albo pójdę po klucz.

— Muszę się uczyć do egzaminów próbnych. — Akurat teraz miała coś lepszego do roboty niż udawanie zrozpaczonej przyjaciółki.

— Otwieraj natychmiast. — Głos matki był teraz o ton niższy.

Noora podniosła się z łóżka i położyła na poduszce otwartą książkę do biologii.

— No?

— Wszystko w porządku? — Matka ze zmartwioną miną zajrzała przez drzwi.

— Czemu pytasz?

— To ty jeszcze nic nie słyszałaś?

— O czym?

Matka chwyciła Noorę za rękę i podprowadziwszy córkę do łóżka, usiadła obok niej.

Objęła córkę ramieniem i mocno przytuliła.

— Laura się odnalazła. Martwa.

Laura umarła. Laura umarła. Laura umarła. Noora leżała w łóżku jeszcze długo po tym, jak matka zeszła na dół. Pomimo usilnego wyobrażania sobie zagłodzonych szczeniaków i wiewiórek z wydłubanymi oczami nie udało jej się uronić ani jednej łzy. W końcu zakopała się pod kołdrą, mamrocząc, żeby ją zostawili w spokoju. Matka wyszła dopiero wtedy, gdy Noora przyrzekła, że natychmiast, przy pierwszej okazji pójdzie na rozmowę do szkolnego psychologa.

Nawet nie znała dobrze Laury, pomimo że w ostatni wakacyjny weekend, w wieczór swego zaginięcia, Laura zjawiła się odpowiednio wcześniej przed drzwiami ich domu zaopatrzona w cydr, trawkę oraz zgodę ojca na przenocowanie u nich. Wybierali się wszyscy na imprezę, która miała się zakończyć długim nocnym pijaństwem na palokaskiej plaży, tylko Laura, zgodnie z żądaniem ojca, miała być w domu już o dziewiątej, gdyby nie udało jej się zorganizować noclegu u Noory.

Rodzice Noory stanowili całkowite przeciwieństwo surowego ojca Laury. Ani matka, ani ojciec nie wierzyli w moc zakazów, które ich zdaniem pociągały za sobą tylko kłamstwa, a co za tym idzie, brak poczucia bezpieczeństwa. Dla nich było ważne, żeby młodzi ludzie mogli spróbować życia. Pozwalali więc Noorze robić, co chciała, pod warunkiem że zawsze usłyszą prawdę, bez względu na to, czy będzie chodziło o zanocowanie u kogoś, czy o alkohol i narkotyki. Wieść o liberalnym modelu wychowawczym rodziców Noory dotarła też do uszu Laury, która od razu wiedziała, jak wykorzystać sytuację.

Taki układ bardzo odpowiadał też Noorze. Laura uchodziła w szkole za interesującą i nieszablonową osobę, dlatego notowania Noory w oczach innych poprawiały się za każdym razem, gdy Laura do niej przychodziła. Po cichu Noora miała nadzieję, że zostaną prawdziwymi przyjaciółkami. Może nawet BFF.

Ostatniego wieczoru siedziały obie w pokoju Noory, mając przed sobą otwarte butelki cydru i niezliczoną ilość kosmetyków.

— To może ja zadzwonię do Niny? — zaproponowała Laura, kolejny raz pudrując twarz.

— Nie chwytam, czemu nie mogła mnie zaprosić — rzuciła rozżalona Noora, szczotkując na czarno brwi. Pierwszy raz w życiu udało jej się zrobić sobie idealne smoked eyes, ale napływające ze złości łzy groziły rozmazaniem makijażu. To takie niesprawiedliwe, że nie mogła iść na imprezę, gdzie będą wszyscy.

— Pewnie nadal jest na ciebie wściekła, bo powiedziałaś, że Peetu nie chce z nią chodzić — podpowiedziała Laura.

— Ale to Peetu tak mi mówił.

— A teraz jest z nią i tak.

— Po co miałabym kłamać?

— Może Nina myślała, że chcesz go jej odbić?

— O kurde, fuj! Przenigdy. Od Peetu zawsze śmierdzi na odległość.

Laura się roześmiała i Noora też od razu poweselała: Laurę Anderson bawiły jej teksty.

— Mogę zadzwonić do Niny i wyjaśnić całą sprawę — powiedziała Laura, spoglądając na makijaż Noory. — Odjazdowe te oczka. Zrób mi takie!

Noora była zachwycona. Jeszcze kilka dni temu do głowy by jej nie przyszło, że będzie mogła kiedyś zrobić makijaż Laurze. Ręka jej drżała z podekscytowania i efekt sprawiał wrażenie, jakby zamiast konturówki użyła pięści. Lecz Laura była wniebowzięta.

— Absolutny odjazd. Jeszcze bardziej odjazdowe niż twoje! Sorry! — Laura znów się roześmiała.

Noora już sobie wyobrażała, jak Laura rozpowiada wszystkim, że to ona, właśnie ona zrobiła jej ten makijaż, i jak wszyscy zazdroszczą tej bliskości pomiędzy nimi.

— No to mam dzwonić do tej Niny czy nie? — spytała Laura, pociągając łyk ze swej butelki. — Chłopaki zaraz tu po mnie przyjadą. — Wklepała w telefonie kod dostępu i odwróciła ekran w stronę Noory. — Impra się rozkręca.

Noora spojrzała z roztargnieniem na zdjęcia z Instagrama. Nie chciała być luzerką, która każe kumpeli dzwonić i błagać o zaproszenie na imprezę. Ale nie chciała też być łajzą, która jako jedyna spędzi w domu ostatni wakacyjny wieczór.

— Okej. Dzwoń — westchnęła w końcu. Nagle odniosła wrażenie, że w grę wchodzi coś więcej niż ten jeden sobotni wieczór. Zupełnie jakby cała reszta jej życia miała zależeć od dzisiejszego wieczoru. Koniecznie musiała dostać się na tę imprezę.

Laura wzięła telefon i wyszła z pokoju. Noora przycisnęła ucho do drzwi, ale z przedpokoju docierały tylko pojedyncze, oderwane słowa.

W każdym razie padły nazwiska Toniego Ojantausa, Jimba i jakiegoś Okka, swojego imienia Noora jednak nie usłyszała. Po powrocie Laury do pokoju od razu wyczytała z jej twarzy, że nie udało się wydusić od Niny zaproszenia. Łzy stanęły jej w oczach.

— Nina powiedziała, że już teraz jest tam za duży ścisk — rzuciła Laura i zaczęła zbierać swoje rzeczy.

— Możemy przecież zrobić razem coś innego — próbowała jeszcze Noora, choć sama wiedziała, że brzmi to beznadziejnie.

— Ja się tam wybieram. — Laura spojrzała jej prosto w oczy i wyciągnęła z kieszeni skręta. — A co ty wobec tego będziesz robić?

— Pójdę… to znaczy mam inną imprezę — powiedziała Noora i pochyliła się, upychając w plecaku bluzę z kapturem.

— U kogo?

— Taka impra pomaturalna. W zasadzie milion razy lepsza niż u tej smętnej Niny.

— Aha. Baw się dobrze. — Laura rzuciła szybkie spojrzenie w lustro, poczochrała ufarbowane na kruczoczarno włosy i ściągnęła usta. Wyglądała tak rewelacyjnie, że Noora gotowa była oddać wszystko, żeby choć przez chwilę pożyć jej życiem.

— Mogłabym cię kawałek odprowadzić.

— Jak chcesz. — Laura wzruszyła ramionami i już zbiegała po schodach.

Gdy tylko wyszły na zewnątrz, upalny sierpniowy wieczór oblepił im skórę wilgocią, jak guma do żucia włosy. Ruszyły niespiesznie w stronę skrzynek pocztowych stojących rzędem na końcu podjazdu do domu Noory, a Laura paplała o tym, jak kiedyś popłynęła z przyjaciółmi na wyspę leżącą vis-à-vis plaży. Gdy Noora wybiegała za podchmieloną Laurą, pomyślała o rodzicach i młodszym rodzeństwie, którzy siedzieli w dużym pokoju i grali w party alias. Nagle rodzinny wieczór przy grze planszowej wydał jej się dużo bardziej pociągający od jakiejkolwiek imprezy.

Stanęły przy skrzynkach pocztowych, czekając na samochód. Laura zapaliła jointa i po głębokim sztachnięciu podała go Noorze.

— Chcesz? — zapytała, wstrzymując oddech.

— Oczywiście.

Noora nigdy przedtem nie paliła trawki, ale usilnie starała się sprawiać wrażenie świetnie zorientowanej, jak to się robi. Przytknęła jointa do warg i cienka, słodkawa strużka dymu połaskotała przelotnie jej podniebienie. W tym samym momencie z rykiem silnika, podskakując od dudniących basów, podjechał czarny kabriolet.

— Laraaa… Laraa Croft, the babe of the babes! — wykrzykiwał Jimbo z głową wystawioną za okno. Siedzący obok niego Toni Ojantaus gwizdał, czerwony z wysiłku. Noora durzyła się w Jimbie przez cały zeszły rok szkolny, ale on nawet nie zauważył jej zainteresowania. Latem zobaczyła Laurę i Jimba całujących się na plaży.

— Zabierz go na tę swoją imprezkę — powiedziała Laura, wskazując na skręta trzymanego przez Noorę.

Zanim ta zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, Laura już wskoczyła na tylne siedzenie obok nieznanego Noorze chłopaka. Jimbo wcisnął gaz i auto wystartowało z piskiem opon. Na rozgrzanym upałem asfalcie zostały czarne ślady. Tylko one i unoszący się w powietrzu swąd spalonej gumy stanowiły dowód na to, że Noora właśnie spędziła wieczór w towarzystwie najpopularniejszej dziewczyny w szkole.

— Żeby was wszystkich pogięło!

— Kochanie, może zejdziesz do nas? — Matka odsunęła kołdrę na tyle, że zdołała pogładzić córkę po głowie. — Zjesz coś i od razu poczujesz się lepiej.

— Nie chcę.

Matka westchnęła z troską.

— W systemie Wilma na panelu rodzica przyszła właśnie wiadomość, że testy zostały odwołane, teraz gdy Laura… — nie dokończyła zdania.

Noora uśmiechnęła się bezwiednie. Na szczęście kołdra chroniła ją przed wzrokiem matki, która nadal żyła w przekonaniu, że Noora i Laura były najlepszymi przyjaciółkami.

— Chciałabym teraz pobyć sama.

— No tak, rozumiem, ale nie możesz bez końca smucić się w samotności. Negatywnych uczuć nie wolno w sobie tłumić, trzeba…

— Słyszałaś? Chcę być sama.

Matka pocałowała miękko Noorę w policzek. Jej łzy zostawiły mokry ślad na skórze. Nawet matka potrafiła płakać, tylko ona nie. Co się z nią działo?