Tytuł oryginału

FIVE DAYS LEFT

Copyight © 2014 by Julie Lawson Timmer

All rights reserved

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Caiaimage/Getty Images; Elisabeth Ansley/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Anna Czech

Redakcja

Agnieszka Rosłan

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

ISBN 978-83-8069-604-4

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Ellen

CZĘŚĆ I

5 kwietnia, wtorek

zostało pięć dni

1

Mara

Metodę wybrała już dawno: pigułki, wódka i tlenek węgla. Nazwała ten zestaw „koktajlem garażowym”. Określenie brzmiało niemal elegancko i czasami, kiedy wymawiała je na głos, udawało jej się wierzyć, że to wcale nie jest przerażające.

Musiało jednak być przerażające dla Toma i tego nie mogła sobie darować. Wolałaby to zrobić tak, żeby nie zostawiać mu ciała. Jednak choć bardzo pragnęła męża oszczędzić, byłoby jeszcze gorzej, gdyby nie on ją znalazł. Ten sposób był w każdym razie najschludniejszy. Tom mógł wezwać kogoś i kazać mu zabrać jej samochód. Zapełnić jej stronę garażu czymś innym. Może rowerami. Narzędziami ogrodniczymi.

Drugim autem dla siebie. Może powinna sama to zorganizować, żeby mu je dostarczyli później. Ale to byłoby dziwactwo. Prezent od zmarłej żony. Powinna mu go dać przed laty. Na ich rocznicę albo z okazji pojawienia się w domu małej Lakshmi. Albo tak po prostu, bez okazji. Powinna była zrobić tak wiele…

Ściągnęła brwi. Jak to możliwe, że przez prawie cztery lata odznaczała po kolei punkty na długiej liście „Co muszę zrobić przed śmiercią”, a teraz, gdy zostało jej pięć dni, nadal myślała o tym, co powinna była zrobić?

Cóż, na tym polegał cały wic. Wystarczyło sobie powiedzieć: „Zaczekam, aż wykonam wszystko do końca”, by zaczęło się ciągłe przekładanie. Ponieważ zawsze mogło się znaleźć coś jeszcze. I wcale nie musiało to przeszkadzać komuś, kto miał ten luksus, że mógł się opóźnić o następne kilka tygodni, miesięcy czy nawet lat, do czasu aż w końcu braknie mu wymówek i będzie gotów.

Mara nie miała tego luksusu. W ciągu niecałych czterech lat pląsawica Huntingtona, choroba niszcząca komórki mózgu, uczyniła więcej szkód, niż oboje z Tomem mogli się spodziewać. Potwierdzały to dokumenty rozwiązania umowy o pracę z kancelarii prawnej. I niegdyś zgrabne, wysportowane ciało, obecnie spowolniałe, niechętne do współpracy.

Gdyby sobie pozwoliła na wykorzystanie jeszcze tego jednego momentu z mężem i córką, żeby pojechać w to ostatnie koniecznie warte zobaczenia miejsce, po obudzeniu się następnego ranka mogłaby odkryć, że jest za późno, że huntington zwyciężył. I znalazłaby się w strasznej pułapce – nie mogłaby ani samodzielnie zakończyć swego życia, ani tak naprawdę żyć dalej.

Czas działał na jej niekorzyść, dalsze oczekiwanie było zbyt ryzykowne. Musiała zdążyć ze wszystkim do niedzieli, tak jak zaplanowała. Przeciąganie poza dziesiąty kwietnia nie wchodziło w grę.

Napiła się wody ze szklanki ustawionej na stoliku przy łóżku i wstała. Nabierając powietrza głęboko do płuc, wyciągnęła obie ręce, jakby sięgała do sufitu, i skupiła wzrok na drzwiach łazienki. Kusiło ją, żeby od razu spojrzeć w górę, na ręce, jak prawidłowo wykonywało się ten ruch, ale zdarzało jej się wcześniej szarżować i drewniana posadzka wygrywała. Policzyła do pięciu, wypuściła z płuc powietrze, pochyliła się lekko do przodu, opuściła ramiona ku podłodze i znów odliczyła do pięciu. Asana powitanie słońca, zmieniona nie do poznania, wystarczyła, żeby rozwiać mgłę w mózgu.

Szum prysznica ustał i Tom wyłonił się z łazienki. Wycierał ręcznikiem ciemną czuprynę.

– Dzień dobry – odezwała się, spoglądając na jego nagi tors. – Widzę, że masz na sobie mój ulubiony strój.

Pocałował ją ze śmiechem.

– Spałaś jak suseł, kiedy wstałem. Zamierzałem poprosić twoich rodziców, żeby przyjechali i wsadzili Laks do autobusu. Nadal mogę do nich zadzwonić, jeśli chcesz jeszcze trochę pospać.

Laks. Mara poczuła ściskanie w gardle. Dotarła do komody i przytrzymała się jej dla zachowania równowagi. Odwrócona do męża plecami udała, że zbiera z blatu drobne monety i rozrzucone kolczyki. Spróbowała nakłonić swoje struny głosowe do wypowiedzenia paru słów.

– Nie, dzięki. Już wstałam. Sama ją wsadzę do autobusu. Muszę się rozruszać, mam różne sprawy do załatwienia.

– Nie musisz niczego załatwiać. Napisz mi listę, to przywiozę ci wszystko, wracając do domu.

Podszedł do szafy, wyciągnął spodnie od garnituru, sięgnął po koszulę. Pomyślała szybko życzenie, by wybrał niebieską, ale jego dłoń zatrzymała się na zielonej. Postanowiła przenieść kilka niebieskich na początek wieszaka, żeby włożył jedną z nich przed końcem tygodnia i żeby jego kobaltowe oczy jeszcze raz pięknie zabłysły.

– Jestem w stanie załatwić kilka spraw, kochanie – powiedziała.

– Oczywiście, tylko się nie forsuj. – Starał się mówić stanowczym tonem, lecz dobrze wiedział, iż Mara nie usłucha poleceń.

Zapiął pasek na trzecią dziurkę. Widząc to, Mara pokręciła głową. Przez dwadzieścia lat nie przybyło mu ani pół kilo. Teraz nawet miał lepszą sylwetkę, po czterdziestce robił więcej kilometrów niż w dwudziestych latach życia, a do tego przez ostatnie dziesięć lat zaliczał co roku maraton. Prawdopodobnie mogła sobie przypisać część zasługi, bo ostatnio biegał również po to, żeby się uwolnić od stresu.

Przeszła do drzwi, po drodze lekko dotknęła ramienia męża.

– Kawy?

– Nie mogę. Za dwadzieścia minut mam pacjentów.

Chwilę później poczuła, jak obejmuje ją od tyłu, kiedy stała przy kuchennej ladzie i wkładała gotową porcję kawy do ekspresu. Sypana z większej paczki od jakiegoś czasu lądowała raczej na blacie lub podłodze zamiast w filtrze.

– Nie rób dziś za dużo. – Tom pocałował ją w kark. – Lepiej w ogóle nic nie rób. Zostań w domu, zrelaksuj się. – Odwrócił ją do siebie i uśmiechnął się z rezygnacją. – Nie rób za dużo.

Mara patrzyła, jak wchodzi do garażu. Siłą woli próbowała spowolnić oddech, uśmierzyć pieczenie w oczach. Odwrócona do ekspresu skupiła się na cichym bulgocie kawy spływającej do dzbanka, aromacie orzechów laskowych, obłoczku pary. Ustawiła filiżankę na blacie, napełniła ją do połowy. Miała wielką ochotę wypić choć łyk, ale nauczyła się czekać, aż kawa trochę przestygnie. Nie mogła ufać swoim dłoniom, że nie zadrżą, a wolała, by się skończyło na plamie niż na leczeniu oparzenia. Przeszła korytarzem do pokoju córki i zajrzała do środka od progu. Mała główka uniosła się sennie z poduszki, a zaraz potem powitał Marę szeroki uśmiech z dziurą na przedzie, gdzie od niedawna brakowało czterech mleczaków.

– Mama!

Mara usiadła na łóżku i rozpostarła ramiona, a córka wdrapała jej się na kolana, przytuliła się i objęła ją mocno za szyję.

– Mmm, ślicznie pachniesz. – Mara ukryła twarz we włosach córki, świeżo umytych podczas wieczornej kąpieli. – Gotowa na następny dzień w zerówce?

– Chcę dziś zostać z tobą. – Drobne ramionka zacisnęły się jeszcze mocniej. – Nie puszczę cię. Nigdy.

– Nawet jeśli… połaskoczę… cię… tutaj?

Laks rozchichotana puściła szyję matki na tyle, że Mara mogła się wyswobodzić z uścisku. Wstała, zrobiła kilka kroków w stronę drzwi i przywołując na twarz minę „mamusia nie żartuje”, wskazała strój przygotowany na fotelu w kącie pokoju.

– Ty śpiochu, ubieraj się, wyszczotkuj włosy i przyjdź do kuchni. Autobus przyjeżdża za pół godziny. Tatuś pozwolił ci trochę za długo pospać.

Laks zrzuciła z siebie piżamkę i podeszła do fotela.

Mara oparła się o framugę, udawała, że chce małej dopilnować, a w istocie chciała popatrzeć na chudziutką dziewuszkę, której uroda wciąż zapierała jej dech w piersi.

Ubierając się, Laks śpiewała jedną ze swoich układanych na poczekaniu piosenek o tym, co robi. Mara i Tom nazywali te meandrujące melodie sprite music, muzyka elfów.

Potem wkładam dżinsy z kwiatkami na kieszeniach

i różową bluzkę, która jest taka śliczna.

Odsunęła się od fotela i wykonała piruet z ramionami uniesionymi nad głowę, dłońmi w „eleganckim ułożeniu”, tak jak robiły duże dziewczynki, które widywała w szkole baletowej. Przyjmując finałową pozę, uśmiechnęła się do matki triumfalnie. Mara zmusiła drżące usta do odwzajemnienia uśmiechu, po czym, nie ufając własnemu głosowi, uniosła dłoń z szeroko rozstawionymi palcami, pokazując, za ile minut córka ma się zjawić w kuchni.

2

Mara

Tamtej nocy po usłyszeniu diagnozy, przed prawie czterema laty, leżała na łóżku i gapiła się w ciemność, a Tom, całkiem załamany, miotał się w niespokojnym śnie. Zanim szare pasma świtu zepchnęły z nieba czerń nocy, Mara obiecała sobie, że wybierze datę i jej dotrzyma. Bez żadnych wahań, bez wymówek.

Do wyznaczonego dnia będzie żyć pełną parą, będzie sama, na ile to możliwe, decydować o dniach, które jej pozostały. Da huntingtonowi porządny wycisk, zanim w końcu pokaże mu środkowy palec, wypije koktajl i zejdzie z tego świata tak samo, jak żyła – na własnych warunkach. Nie da tej pieprzonej chorobie satysfakcji, że ją zabiła.

Wybranie daty nie przedstawiało trudności – dziesiąty kwietnia, jej urodziny. Tom i jej rodzice i tak będą w tym dniu odbywać żałobę, więc nie należało im fundować drugiego równie smutnego dnia. Tylko który to powinien być kwiecień, które urodziny? Nie pierwsze po diagnozie, bo uznała, że z pewnością ma przed sobą co najmniej jeden dobry rok, nim choroba przejdzie w kolejną fazę. Drugie także wydawały się za szybko. Natomiast piąte mogły być terminem zbyt odległym.

Gdy teksaskie słońce wcisnęło swe pierwsze promienie przez szpary w roletach i zmieniło kolor sufitu z jasnoszarego na biały, Mara doszła do wniosku, że najbezpieczniej będzie wybrać symptom wskazujący początek końca, ostrzeżenie, że choroba przeszła z wczesnego stadium w bardziej zaawansowane. Kiedy ten symptom się pojawi, da sobie czas do najbliższego dziesiątego kwietnia i wtedy opuści kurtynę.

Czekała w kuchni na córkę. Niespodziewanie poczuła silne mdłości; chwyciła się blatu z nadzieją, że to minie, zanim Laks się pojawi. Zamknęła oczy, ale nie było ucieczki od zdarzenia z poprzedniego dnia; nudności jeszcze się wzmogły, gdy pod powiekami przewinął jej się obraz tamtego nieszczęsnego wypadku.

Była wówczas w sklepie przy regale z płatkami śniadaniowymi. Kilka metrów od niej stał mały chłopczyk oparty o biodro mamy, która schylała się po coś z dolnej półki. Uśmiechnął się do Mary nieśmiało, więc odwzajemniła uśmiech.

Malec uniósł pulchną rączkę, żeby jej pomachać. Zrobiła to samo i wtedy, bez żadnego sygnału ostrzegawczego, poczuła, że natychmiast musi skorzystać z łazienki. Próbowała sobie przypomnieć, gdzie widziała toaletę, zaskoczona, że jej ciało okazuje tak wielką niecierpliwość. Zanim zdążyła cokolwiek zrobić… stało się. Powoli schyliła głowę, żeby spojrzeć na swoje jasnopopielate legginsy, na których w kroku pojawiła się wielka mokra plama. Wąski ciemny zaciek znaczył od wewnątrz prawą nogawkę.

– O Boże, nie… – wyszeptała.

Próbowała zakryć dłonią najbardziej widoczną część plamy. Jednak chłopczyk już ją zobaczył i na jego buzi odmalowało się zdumienie. Mara próbowała znów się do niego uśmiechnąć, dać mu w ten sposób do zrozumienia, że nie ma się czym przejmować… i o czym mówić mamie. Wargi nie chciały się jednak poddać jej woli. Położyła palec na ustach. Tymczasem matka chłopca się wyprostowała. Malec jedną rączką pociągnął ją za przegub, a drugą wskazał na Marę.

– Mamusiu! Ta pani nie zdążyła na nocnik!

Mara oblała się palącym rumieńcem. Sięgnęła po żakiet, który zawsze wkładała do wózka na zakupy, na  wypadek zbyt mocno działającej klimatyzacji, ale okrycia w wózku nie było. Przez zapomnienie zostawiła je w samochodzie. Gorączkowo zaczęła szukać czegoś, czym mogłaby się zasłonić.

Matka chłopca, z miną osoby, która stara się udawać, że nic się nie stało, chwyciła paczkę kuchennych ręczników ze swojego wózka, rozdarła opakowanie i podeszła do Mary.

– Nie gap się – szepnęła do synka.

Jednak chłopiec nie odrywał wzroku od mokrych spodni Mary. Kiedy podeszli blisko, chwycił się paluszkami za nos.

– Bleee…

– Brian! – Matka skarciła go gniewnym syknięciem. Podała Marze garść papieru. – Może pani tym się osuszy? – Zachowała neutralną minę, ale twarz miała zaczerwienioną i ledwie dostrzegalnie marszczyła nos. Chłopczyk próbował ją odciągnąć. – Mogłabym przynieść koc z auta, ale zanim dowlokę Briana tam i z powrotem…

– Dziękuję – przerwała jej Mara, biorąc ręczniki. – To mi się nigdy wcześniej nie zdarzyło. – Zaczęła przytykać chłonny papier do mokrego miejsca na spodniach. Po chwili uniosła wilgotne od łez wstydu oczy na współczującą twarz tej kobiety. – Nie musi pani zostawać. Nie chcę, żeby pani synek się denerwował.

– Nic mu nie będzie – stwierdziła kobieta, oddarła z rolki kolejną garść ręczników i podała je Marze. Mara nie wiedziała, co zrobić ze zużytymi; w końcu wepchnęła je do torebki. Widząc to, chłopiec aż otworzył buzię ze zdziwienia i znów zaczął szarpać rękaw matki. Kobieta przyciągnęła go do siebie, schyliła się i szepnęła mu do ucha:

– Musimy tej miłej pani pomóc.

– Ale…

– Cicho! Ani słowa więcej.

Mara przestała osuszać spodnie, uniosła głowę. Chciała wytłumaczyć, że wypiła za dużo kawy. Nie mówiąc już o wodzie, w dużych ilościach niezbędnej do popijania lekarstw. No i jeszcze koktajl proteinowy, który Tom kazał jej wypijać co rano dla utrzymania wagi. Poza tym przejęta długą listą spraw do załatwienia, od paru godzin nie była w łazience.

Nie powiedziała ani słowa. Nie chciała zawracać ludziom głowy swoją historią. Znów opuściła głowę i jeszcze energiczniej przyciskała papier do mokrych spodni. Niewiele pomogło, materiał był zbyt jasny, plama zbyt ciemna. A teraz w dodatku przylepiły się do niej białe strzępki papieru.

– Nie wydaje mi się, żeby to coś dało – zwróciła się do kobiety; czuła się upokorzona, słysząc płaczliwy ton we własnym głosie. Spojrzała bezradnie na mokre ręczniki w dłoni. Miała świadomość, że dopiero długi, porządny prysznic uwolni ją od przykrego zapachu.

Popatrzyła znowu na chłopca, skrzywionego w nieskrywanym grymasie obrzydzenia… i w duchu podziękowała Bogu, że świadkami są jedynie obce osoby. A gdyby była z nią Laks? Albo Tom? Na tę myśl cała krew odpłynęła jej z głowy, aż musiała się przytrzymać wózka.

– Bardzo mi przykro z powodu… – Nie wiedziała, jak dokończyć to zdanie.

– Co jej się stało? – spytał szeptem Brian. Jego matka i Mara spojrzały na siebie i porozumiały się bez słowa, że pytanie należy zignorować.

– Jest uroczy – powiedziała Mara. Nie chciała, by kobieta poczuła się zakłopotana z powodu zachowania synka. – Przykro mi, ale zostawię swój wózek tu, gdzie stoi, i pobiegnę do samochodu.

– Mogę wypakować pani rzeczy z powrotem na półki – zaproponowała matka Briana. Wskazując plamę na spodniach Mary, dodała: – Wygląda trochę lepiej.

Jednak jej uśmiech wydawał się sztuczny i Mara poczuła się jak dziecko, które po własnoręcznym obcięciu sobie włosów słyszy, że wygląda „całkiem nieźle”.

– Dziękuję, że była pani tak miła i mi pomogła – powiedziała cicho Mara. – Naprawdę bardzo przepraszam.

– Nie ma za co. Proszę na siebie uważać.

Oddalając się alejką między regałami, Mara słyszała, jak kobieta z nienaturalnym ożywieniem odczytuje na głos pozycje z listy zakupów; bez wątpienia chciała zagłuszyć pytania dziecka, kim jest ta dziwna pani, która nosi w torebce zasikane papierowe ręczniki.

Z uniesioną głową minęła kasy i wyszła ze sklepu. Na parkingu poczuła, że usta jej drżą i pojawił się dobrze znany ucisk w gardle, co nieuchronnie zapowiadało łzy. Opadła na siedzenie kierowcy i zamknęła drzwi tak szybko, że omal nie przycięła sobie stóp.

– O mój Boże, o mój Boże, o mój Boże! – wyrzuciła z siebie, kryjąc twarz w dłoniach.

Wstrząsnął nią szloch, gwałtowny, z głębi trzewi. Nie miała siły siedzieć prosto, oparła czoło o kierownicę. Jakąś godzinę przesiedziała w tej pozycji, schylona i płacząca, odtwarzając w myślach zdarzenie ze sklepu raz po raz, w zwolnionym tempie, które działało jak dodatkowa tortura.

W końcu jej ciało zmęczyło się na tyle, że nie było w stanie wytwarzać nowych łez. Zaczęła jak przez mgłę dostrzegać inne samochody zatrzymujące się obok, słyszała dźwięki radia, trzaski zamykanych drzwi, głosy dzieci zwracających się do rodziców. Pozwoliła sobie jeszcze na chwilę odpoczynku, wreszcie się wyprostowała, otarła policzki i nos rękawem, po czym spojrzała na swoje odbicie w górnym lusterku.

– Zatem to już – odezwała się ponuro do czerwonych oczu patrzących na nią z lusterka. – W niedzielę mam urodziny. Mam czas do niedzieli.

Zostało pięć dni, licząc od tego ranka. Tak niewiele czasu. Jednak rozpoczęła przygotowania prawie cztery lata wcześniej, o świcie tamtego dnia, kiedy leżąc obok męża, wybrała ostateczny moment i obiecała sobie, że nie będzie żadnych wymówek i przesuwania terminu.

Od tamtej pory smakowała każdy moment, jakby był tym ostatnim. Te wielkie: urodziny Laks, Święto Dziękczynienia, Boże Narodzenie, ich rocznicę ślubu. I te małe: gotowanie z matką, patrzenie, jak jej ojciec czyta Laks bajki na dobranoc, siedzenie na ławce przed domem, puszczanie baniek mydlanych, które Tom i Laks łapali na wyścigi. Doszła do wniosku, że tych małych będzie jej brakować najbardziej.

– Mama! – Do kuchni wbiegła Laks z plecakiem zarzuconym na jedno ramię, jak u starszych dzieciaków z autobusu, i chwyciła torebkę z lunchem. – Nie zapomniałaś o ciasteczku? – Popatrzyła na matkę podejrzliwie, a potem rozsunęła zamek, żeby zerknąć do środka. Zadowolona z wyniku inspekcji, z powrotem zapięła torebkę i wyciągnęła rękę do matki. – Gotowa?

Na czubku jej głowy sterczała kępka włosów, efekt wypadku z klejem sprzed tygodnia. Najlepsza przyjaciółka Laks, Susan, niechcący umazała jej włosy i chcąc naprawić skutki swego błędu, wycięła pozlepiany kłąb dziecięcymi nożyczkami. Od tamtej pory Mara kilka razy usiłowała namówić córkę na uczesanie włosów w koński ogon, żeby ukryć zniszczenia, ale każda próba kończyła się kłótnią i łzami, i w końcu Mara ustępowała. Teraz na widok Laks, takiej pięknej, z nastroszonymi włosami i szparą po mlecznych zębach, kula wielkości pięści utkwiła jej w gardle.

Jak może być kiedykolwiek gotowa?

Właśnie dlatego podjęła to postanowienie. I zamierzała je spełnić.

– Nie zwiążę włosów, mamo – oznajmiła Laks, zadzierając lekko podbródek w wyrazie stanowczości; stanowiła dokładną kopię matki, mimo iż nie łączyło ich wspólne DNA. – Za bardzo mnie ciągnie. Mówiłam ci. – Przytknęła dłoń do czoła i naciągnęła skórę, żeby zademonstrować, o co jej chodzi.

Mara wstała.

– Wiem. Nie chodziło mi o twoje włosy. Po prostu nie odpowiedziałam od razu.

– Aha. – Laks pokiwała głową, wyraźnie uspokojona. – Idziemy?

Mara pocałowała córkę w czubek głowy, delikatnie pogładziła sterczące kosmyki, wreszcie ujęła drobną rączkę.

– Tak, skarbie, idziemy.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej, płatnej wersji

Spis treści

CZĘŚĆ I

1

2