Tytuł oryginału

SHADOW SPELL

Copyright © 2014 by Nora Roberts

All rights reserved

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Sandra Cunningham/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8069-482-8

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla mojego kręgu

rodziny i przyjaciół

Nadchodzące wydarzenia rzucają wcześniej swój cień.

Thomas Campbell

Ozdobą domu jest przyjaciel, który go odwiedza.

Ralph Waldo Emerson

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Jesień, 1268

Mgła unosiła się nad wodą niczym oddech, gdy Eamon płynął niewielką łódką. Słońce świeciło bladym, chłodnym światłem, budząc się z nocnego spoczynku przy akompaniamencie ptasiego chóru. Eamon słyszał pianie koguta, tak aroganckiego i ważnego, i beczenie owiec skubiących trawę na zielonych łąkach.

Znajome dźwięki, które witały go każdego ranka przez ostatnich pięć lat.

Jednak tu nie był jego dom. Bez względu na to, jak ciepło go tu przyjęto, jak dobrze poznał owo miejsce, ono nigdy nie stanie się jego domem.

Tak bardzo pragnął mieć dom. Myśli o domu przeszywały go bólem aż do szpiku kości, aż czuł się jak starzec w wilgotną pogodę, budziły tęsknoty, od których jego serce krwawiło jak u wzgardzonego kochanka.

A pod pragnieniem, bólem, tęsknotą, buzowała wściekłość, która w każdej chwili mogła wybuchnąć, paląc mu gardło.

W niektóre noce śnił o domu, o ich chacie w wielkim lesie, w którym znał każde drzewo, każdy zakręt drogi. Czasami sny były tak realne jak jawa, aż czuł zapach torfowego ognia i miękkość materaca w jego łóżku, w który matka wplotła lawendę na dobry sen i spokojne sny.

Słyszał jej głos, gdy śpiewała na poddaszu, mieszając swoje napary i mikstury.

Nazywali ją Czarownicą z Ciemności, z szacunkiem, ponieważ była potężna i silna. Czuła i dobra. Dlatego w niektóre noce, kiedy śnił o domu, kiedy słyszał matkę śpiewającą na strychu, budził się ze łzami na policzkach.

Wtedy pośpiesznie je ocierał. Teraz był już mężczyzną, skończył dziesięć lat i stał się głową rodziny, jak przed nim jego ojciec.

Łzy są dobre dla kobiet.

A on musiał opiekować się siostrami, prawda? – upomniał sam siebie, odkładając wiosła. Pozwolił, by łódka dryfowała swobodnie, i zarzucił linkę. Brannaugh może i była najstarsza, ale to on jest mężczyzną w tej rodzinie. Złożył przysięgę, że będzie chronił siostry, i słowa dotrzyma. To on otrzymał miecz dziadka. I użyje go, gdy nadejdzie czas.

A czas nadejdzie na pewno.

Wiedział, ponieważ miewał też inne sny, które przynosiły nie smutek, lecz lęk. Sny o Cabhanie, złym czarnoksiężniku. Po tych snach czuł w brzuchu lodowaty strach, który mroził nawet wrzącą wściekłość. Z tego strachu chłopiec, który nadal w nim mieszkał, chciał płakać i wołać mamę.

Jednak nie mógł sobie pozwolić na to, by się bać. Jego matka odeszła, poświęciła siebie, aby ocalić ich troje, zaledwie kilka godzin po tym, jak Cabhan zamordował ich ojca.

Eamon z trudem przywoływał w pamięci obraz ojca, często musiał korzystać z pomocy ognia, by go zobaczyć – wysokiego, dumnego Daithiego, cennfine o jasnych włosach, zawsze skorego do śmiechu. Wystarczyło jednak, by zamknął oczy, a już widział matkę, bladą jak zbliżająca się ku niej śmierć, stojącą przed chatą w lesie tamtego mglistego poranka, gdy on odjeżdżał z siostrami, z żałobą w sercu i świeżą, gorącą mocą we krwi.

Od tamtego ranka nie był już chłopcem, stał się jednym z trojga, potomkiem Czarownicy z Ciemności, zobowiązanym przysięgą i krwią, by zniszczyć to, czego nie zdołała unicestwić nawet jego matka.

Po części pragnął, aby spokojny czas w Galway, na farmie kuzynki, gdzie rano piał kogut, a owce beczały na polach, trwał. Jednak mężczyzna i czarownik tkwiący w nim nie mógł się doczekać, kiedy ten czas dobiegnie końca, a on będzie miał dosyć siły, by unieść miecz dziadka bez drżenia ręki pod ciężarem broni. Kiedy nadejdzie chwila, gdy w pełni wykorzysta swą moc i magię, z którą się urodził. Gdy przeleje czarną krew Cabhana, aż jej strumień wypali ziemię.

Jednak w snach był tylko chłopcem, niedoświadczonym i słabym, ściganym przez wilka, w którego przemienił się Cabhan, wilka z czerwonym klejnotem na szyi, pulsującym czarną mocą. I to jego krew, Eamona, i krew jego sióstr, ciepła i czerwona, spływała na ziemię.

Rankami po najgorszych snach wypływał na rzekę, by łowić ryby i pobyć samemu, choć przez większość dni pragnął towarzystwa, głosów, zapachów kuchni, unoszących się w domu.

Dlatego teraz siedział w łódce, smukły, dziesięcioletni chłopiec z brązową czupryną, wciąż potarganą od snu, i błękitnymi oczami ojca, pełnymi jasnej, wrzącej mocy matki.

Tutaj mógł słuchać, jak wokół niego budzi się dzień, i pogryzając owsiane ciastko, które zabrał z kuchni kuzynki, czekać cierpliwie, aż ryba połakomi się na przynętę.

I mógł znowu odnaleźć siebie.

Rzeka, cisza, delikatne kołysanie łódki przypominały mu o ostatnim, naprawdę szczęśliwym dniu, jaki spędził z matką i siostrami.

Pamiętał, że wtedy dobrze wyglądała, choć przez całą długą, mroźną zimę była blada i wyczerpana. Wszyscy odliczali dni do Beltaine, do powrotu jego ojca. Wtedy usiądą wokół ognia, tak myślał Eamon, i jedząc ciastka i pijąc słodzony miodem napar, będą słuchali opowieści Daithiego o polowaniach i bitwach.

Zasiądą do uczty, myślał, a matka wyzdrowieje.

Tak wtedy wierzył, tamtego dnia na rzece, gdy łowili ryby, śmiali się i rozmawiali o tym, że już niedługo ojciec wróci do domu.

Jednak nigdy nie wrócił, ponieważ Cabhan wykorzystał swą ciemną magię, by zgładzić dzielnego Daithiego. I Sorchę, Czarownicę z Ciemności. Chociaż spaliła go na popiół, ją także zabił. Uśmiercił ją, a sam w jakiś sposób nadal egzystował.

Eamon wiedział to ze snów, z dreszczu, który przebiegał mu po kręgosłupie. Widział tę prawdę w oczach sióstr.

Miał jednak tamten dzień, przechowywał w pamięci ów słoneczny, wiosenny dzień na rzece. Chociaż ryba zaczęła ciągnąć linkę, chłopiec cofnął się myślami w przeszłość i zobaczył siebie, kiedy miał pięć lat i wyciągnął z ciemnej rzeki lśniącą zdobycz.

Teraz poczuł tę samą dumę.

– Kuzynka Ailish się ucieszy.

Gdy wrzucił rybę do wiadra z wodą, by zachowała świeżość, matka uśmiechnęła się do niego.

To jego ogromna tęsknota przywołała Sorchę, by przyniosła mu pocieszenie. Znowu zaczepił haczyk, a coraz cieplejsze promienie słońca rozpraszały rzednącą mgłę.

– Potrzebna nam więcej niż jedna.

Pamiętał, że to samo powiedziała tamtego dnia dawno temu.

– W takim razie złapiesz więcej niż jedną.

– Szybciej złowiłbym je w naszej rzece.

– Kiedyś złowisz. Pewnego dnia, mo chroi, wrócisz do domu. Pewnego dnia ci, którzy powstaną z ciebie, będą łowić ryby w naszej rzece, spacerować po naszym lesie. Obiecuję ci to.

Do oczu napłynęły mu łzy, zamazując obraz matki, aż zaczęła znikać. Powstrzymał je siłą woli, by nadal wyraźnie ją widzieć. Ciemne włosy, którym pozwalała opadać swobodnie aż do pasa, ciemne oczy, pełne miłości. I moc, która biła z niej niczym blask. Nawet teraz, choć była to tylko wizja, czuł jej moc.

– Dlaczego nie mogłaś go zniszczyć, mamo? Dlaczego nie mogłaś przeżyć?

– Nie takie było moje przeznaczenie. Moja miłości, mój chłopcze, moje serce, gdybym tylko mogła oszczędzić ciebie i twoje siostry, oddałabym więcej niż życie.

– Oddałaś. Przekazałaś nam swoją moc, prawie całą. Gdybyś ją zachowała…

– Nadszedł mój czas, a wam moc się należała z racji urodzenia. I uwierz mi, jestem z tego powodu szczęśliwa. – Lśniła srebrem w rzednącej mgle. – Na zawsze pozostanę w tobie, Eamonie Lojalny. Jestem w twojej krwi, w twoim sercu, w myślach. Nie jesteś sam.

– Tęsknię za tobą.

Poczuł na policzku jej usta, ciepło jej pocałunku, otulił go jej zapach. I przez tę chwilę, tylko przez ten jeden moment, znowu mógł być dzieckiem.

– Chcę być odważny i silny. I będę, przysięgam. Będę chronił Brannaugh i Teagan.

– Będziecie chronić siebie nawzajem. Jesteście trojgiem. Razem macie więcej mocy, niż ja kiedykolwiek posiadałam.

– Czy ja go zabiję? – To było jego najgłębsze, najciemniejsze marzenie. – Czy to ja go unicestwię?

– Nie znam odpowiedzi na to pytanie, wiem tylko, że on nigdy nie może odebrać ci tego, kim jesteś. Moc, którą posiadasz, musi zostać darowana, jak ja przekazałam ją wam. On nosi moje zaklęcie i jego znak. Wszyscy, którzy z niego powstaną, będą go nosić, tak jak wszyscy, którzy zrodzą się z ciebie, będą nieśli światło. Moja krew, Eamonie. – Odwróciła dłoń wnętrzem do góry, a na skórze zalśniła cienka czerwona strużka. – I twoja.

Poczuł nagłe ukłucie bólu, zobaczył ranę na własnej dłoni. I przycisnął ją do dłoni matki.

– Krew trojga z Sorchy unicestwi go, choćby to miało potrwać tysiąc lat. Zaufaj temu, kim jesteś. To wystarczy.

Pocałowała go jeszcze raz, uśmiechnęła się znowu.

– Złowiłeś więcej niż jedną.

Szarpanie linki przywróciło Eamona do rzeczywistości.

Tak, złowił więcej niż jedną.

Będzie odważny, pomyślał, wyciągając rzucającą się rybę z wody. Będzie silny. Aż pewnego dnia stanie się wystarczająco silny.

Spojrzał na dłoń, na której teraz nie było nawet śladu, ale on rozumiał. Miał w sobie krew Sorchy i jej dar. Jedno i drugie przekaże pewnego dnia swoim synom i córkom. Jeśli to nie jemu było dane zabić Cabhana, zgładzi go ktoś z jego krwi.

Jednak miał nadzieję, na wszystkich bogów, że to będzie właśnie on.

Na razie będzie łowił. Dobrze być mężczyzną, pomyślał. Można polować i łowić, by zaopatrzyć dom. Odpłacić kuzynom za dach nad głową i opiekę.

Odkąd stał się mężczyzną, nauczył się cierpliwości – i złowił jeszcze cztery ryby, zanim skierował łódź do brzegu. Przywiązał ją, nanizał ryby na sznurek.

Stał przez chwilę, patrząc na wodę, lśniącą teraz w promieniach słońca. Myślał o matce, o dźwięku jej głosu, zapachu jej włosów. Jej słowa pozostaną przy nim.

Wróci do chaty przez niewielki las. Nie tak gęsty, jak ten w domu, ale wciąż piękny las, powiedział do siebie.

Przyniesie Ailish ryby, wypije napar przy ogniu. A potem pomoże przy ostatnich żniwach.

W drodze do chaty i małej farmy usłyszał wysoki, ostry krzyk. Uśmiechając się do siebie, wyjął z torby skórzaną rękawicę. Wystarczyło, że ją włożył i wyciągnął rękę, a Roibeard już wychynął zza chmur, rozkładając skrzydła do lądowania.

– Dzień dobry. – Eamon spojrzał w złote oczy i poczuł więź, jaka łączyła go z sokołem, jego przewodnikiem i przyjacielem. Dotknął zaczarowanego amuletu na szyi, który jego matka stworzyła magią krwi, by chronił syna. Amuletu z wizerunkiem sokoła.

– Piękny dzień, prawda? Jasny i chłodny. Żniwa już prawie skończone i wkrótce będziemy mogli świętować – mówił, idąc z sokołem na ramieniu. – Uczcimy zrównanie dnia z nocą, kiedy noc zwycięża dzień tak, jak Gronw Pebr zwyciężył Lleu Llaw Gyffes[1]. Będziemy świętowali narodziny Mabona, syna Modron, strażniczki ziemi. Na pewno będą owsiane ciastka. Zadbam, żebyś i ty dostał kawałek.

Sokół potarł łebkiem o policzek chłopca, czule jak kociak.

– Znowu miałem ten sen, o Cabhanie. Śnił mi się dom i mama, po tym jak oddała nam prawie całą swoją moc i odesłała nas w bezpieczne miejsce. Widzę to, Roibeardzie. Jak zatruła go pocałunkiem, jak płonęła, wykorzystując wszystko, co miała, by go zniszczyć. Odebrała mu życie, a mimo to… widziałem ruch w popiołach, w które go zmieniła. Widziałem w nich zło i lśniącą czerwień jego mocy.

Eamon przerwał na chwilę, przywołał swoją moc, otworzył się na nią. Poczuł bicie serca zająca, umykającego w krzaki, głód młodych, czekających na matkę wracającą ze śniadaniem.

Poczuł siostry, owce, konie.

I żadnego zagrożenia.

– Nie znalazł nas. Wyczułbym to. Ty również byś to zobaczył i powiedziałbyś mi. Ale czuję, że on szuka, poluje, czeka.

Błękitne oczy pociemniały, delikatne usta chłopca zacisnęły się po męsku.

– Nie będę zawsze się ukrywał. Pewnego dnia, przysięgam na krew Daithiego i Sorchy, to ja wyjdę na polowanie.

Eamon uniósł dłoń i złapał w nią powietrze, którym rzucił – delikatnie – w stronę drzewa. Zadrżały gałęzie, siedzące na nich ptaki odleciały.

– Tylko nabiorę więcej siły – szepnął i poszedł do chaty, żeby mile zaskoczyć Ailish świeżo złowionymi rybami.

Brannaugh jak co dzień wykonywała swoje obowiązki. Jak każdego dnia przez ostatnich pięć lat robiła wszystko, o co ją poproszono. Gotowała, sprzątała, zajmowała się dziećmi, ponieważ Ailish zawsze miała maleństwo przy piersi albo w brzuchu. Pomagała siać i zajmowała się obrządkiem. Pomagała przy żniwach.

Dobra, uczciwa praca, która w pewien sposób przynosiła jej satysfakcję. Nikt nie mógłby okazać im więcej życzliwości niż kuzynka Ailish i jej mąż. Oboje byli dobrymi, solidnymi ludźmi, solą ziemi. Ofiarowali trójce sierot dużo więcej niż tylko dach nad głową.

Dali im rodzinę, a nie ma cenniejszego daru.

Czyż jej matka nie była tego pewna? Inaczej nigdy nie posłałaby do Ailish trójki swoich dzieci. Nawet w najczarniejszej godzinie Sorcha powierzyłaby dzieci jedynie życzliwym, kochającym ludziom.

Jednak w wieku dwunastu lat Brannaugh nie była już dzieckiem. A to, co w niej rosło, rozprzestrzeniało się, budziło – coraz bardziej, odkąd rok temu zaczęła się uczyć – i stawiało żądania.

Trzymanie tego w ukryciu, odwracanie oczu od oślepiającego światła z każdym dniem stawało się trudniejsze i sprawiało jej większy ból. Jednak była winna Ailish szacunek, a jej kuzynka bała się magii i mocy – nawet własnej.

Tamtego potwornego poranka zrobiła to, o co prosiła ją matka. Zabrała brata i siostrę na południe, daleko od ich domu w Mayo. Unikała dróg. Zamknęła żałobę w sercu, gdzie tylko ona słyszała jej skowyt.

Jednak w sercu Brannaugh rosło również pragnienie zemsty, chęć, by zaakceptować własną moc, by uczyć się, ćwiczyć i doskonalić tak długo, aż będzie mogła pokonać Cabhana, raz na zawsze.

Ailish potrzebowała do szczęścia tylko męża, dzieci i farmy. I dlaczego nie? Miała prawo do własnego domu, życia i ziemi, do spokoju. Czyż nie zaryzykowała tego wszystkiego, przyjmując pod dach potomstwo Sorchy? Chroniąc to, czego pragnął Cabhan, na co polował?

Zasługiwała na wdzięczność, lojalność i szacunek.

Ale to, co tkwiło w Brannaugh, domagało się wolności. Wiedziała, że w końcu będzie musiała dokonać wyboru.

Zobaczyła brata, wracającego znad rzeki z rybami i sokołem. Czuła, jak Eamon ćwiczy swoją moc z dala od chaty, co często robił. Podobnie jak ich siostra, Teagan. Ailish, paplająca o dżemach, które dzisiaj zrobiły, nic nie czuła. Kuzynka blokowała większość tego, co miała – co nie przestawało Brannaugh zadziwiać – i używała tylko odrobiny, by dosłodzić przetwory czy skłonić kury do wysiadywania większych jajek.

Brannaugh przekonywała samą siebie, że warto się poświęcić, poczekać, aż pozna więcej, więcej się nauczy. Jej brat i siostra byli tu bezpieczni. Teagan, której żałoby nie mogli ukoić przez wiele tygodni, wreszcie śmiała się i bawiła. Z radością wykonywała swoje obowiązki, zajmowała się zwierzętami i jeździła jak wojownik na swoim wielkim, szarym Alastarze.

W niektóre noce jednak szlochała przez sen, ale uspokajała się, gdy tylko Brannaugh ją przytuliła.

Poza nocami, kiedy śniła o Cabhanie. Te sny nawiedzały także Teagan i Eamona, ją samą. Teraz pojawiały się częściej, były coraz bardziej wyraźne, tak żywe, że Brannaugh po obudzeniu słyszała echo jego głosu.

Musi dokonać wyboru. Być może czas oczekiwania w tym azylu wkrótce dobiegnie końca, w ten lub inny sposób.

Wieczorem Brannaugh obierała ziemniaki, obolała po żniwach. Mieszała gulasz, pyrkoczący na ogniu, i wybijała stopą rytm melodii, granej przez męża kuzynki na małej harfie.

Chatka była ciepła i przytulna, szczęśliwe miejsce wypełniały smakowite zapachy, wesołe głosy, śmiech Ailish, która tańczyła z najmłodszym dzieckiem na biodrze.

Rodzina, pomyślała Brannaugh. Nakarmiona, zadbana, w ciepłym, przytulnym domu, z ziołami schnącymi w kuchni, wypełnionym dziećmi o rumianych policzkach.

Schwyciła spojrzenie Eamona, który patrzył na nią oczami równie błękitnymi jak ich ojca, i poczuła pchnięcie jego mocy. Eamon zbyt dużo widział, pomyślała. O wiele za dużo, jeśli zapominała go zablokować.

Ona też wysłała ku niemu odrobinę mocy – małe ostrzeżenie, by pilnował własnego nosa. I rzuciła mu siostrzany uśmiech, kiedy się skrzywił.

Po wspólnym wieczorze trzeba było umyć garnki, położyć dzieci do łóżek. Siedmioletnia Mabh, najstarsza, protestowała jak zawsze, że nie jest śpiąca. Seamus natychmiast zasnął z rozmarzonym uśmiechem. Bliźniaki, które Brannaugh sama pomogła sprowadzić na świat, gaworzyły z sobą jak sroki, a mała Brighid wsunęła kciuk do ust i zasnęła, zanim matka zdążyła położyć ją do łóżka.

Brannaugh zastanawiała się, czy Ailish wie, że bez magii nie byłoby już ani jej, ani najmłodszego niemowlęcia o słodkiej twarzyczce aniołka. Narodziny, tak bolesne, tak skomplikowane, zakończyłyby się tragedią, gdyby nie moc Brannaugh, jej dar uzdrawiania, troska i obecność.

Chociaż nigdy o tym nie rozmawiały, Brannaugh sądziła, że kuzynka doskonale zdaje sobie z tego sprawę.

Ailish wyprostowała się, przyciskając dłoń do pleców, bo kolejne maleństwo rosło jej w brzuchu.

– Życzę wszystkim spokojnej nocy i dobrych snów. Brannaugh, napijesz się ze mną naparu z ziół? Przydałby mi się twój uspokajający napój, ten mały kopie dzisiaj jak byczek.

– Oczywiście, zaraz ci przygotuję. – I doda trochę czaru, jak zawsze, dla zdrowia i łatwego porodu. – Dziecko jest zdrowe i silne, podejrzewam, że daje ci w kość równie mocno jak bliźniaki.

– To na pewno chłopiec – powiedziała Ailish, gdy schodziły ze strychu. – Czuję to. Jeszcze nigdy się nie pomyliłam.

– I tym razem również się nie mylisz. Powinnaś więcej wypoczywać, kuzynko.

– Kobieta z szóstką dzieci i siódmym w drodze nie ma czasu na wypoczynek. Czuję się dobrze. – Spojrzała na Brannaugh, szukając potwierdzenia.

– Oczywiście, ale i tak przydałoby ci się więcej odpoczynku.

– Jesteś dla mnie ogromną pomocą i pocieszeniem, Brannaugh.

– Mam taką nadzieję.

Coś się święci, pomyślała Brannaugh, przygotowując napar. Wyczuwała napięcie kuzynki, które ją samą przyprawiało o niepokój.

– Teraz, gdy żniwa już skończone, możesz się zabrać do szycia. To potrzebna praca, a ty przy niej odpoczniesz. Ja się zajmę gotowaniem. Teagan i Mabh mi pomogą, Mabh już jest bardzo dobrą kucharką.

– Tak, to prawda. Jestem z niej taka dumna.

– Dziewczynki zajmą się gotowaniem, a ja z Eamonem możemy jeździć z kuzynem na polowanie. Wiem, że wolisz, abym nie brała łuku do ręki, ale czyż nie powinniśmy wszyscy robić tego, w czym jesteśmy dobrzy?

Ailish na chwilę odwróciła wzrok.

Tak, pomyślała Brannaugh, ona wie, a co więcej, czuje, co znaczy proszenie nas, byśmy zapomnieli o tym, kim jesteśmy.

– Kochałam twoją matkę.

– A ona ciebie.

– Przez ostatnich kilka lat rzadko się widywałyśmy, a mimo to Sorcha na swój sposób nadal przesyłała mi wiadomości. Tej nocy, gdy urodziła się Mabh, mały kocyk, do którego moja córeczka nadal się tuli przez sen, po prostu leżał na kołysce zrobionej przez Bardana.

– Mama zawsze mówiła o tobie z miłością.

– Przysłała was do mnie. Ciebie, Eamona, Teagan. Przyszła do mnie we śnie i poprosiła, bym stworzyła wam dom.

– Nigdy mi tego nie mówiłaś – szepnęła Brannaugh. Zaniosła napar kuzynce i usiadła przy ogniu.

– Poprosiła mnie o to na dwa dni przed waszym przyjazdem.

Brannaugh wpatrzyła się w płomienie; dłonie zacisnęła na spódnicy równie szarej jak własne oczy.

– Podróż tutaj zajęła nam osiem dni. Odwiedził cię jej duch. Tak bardzo chciałabym znowu się z nią spotkać, ale widuję ją tylko w snach.

– Ona jest przy tobie. Dostrzegam ją w tobie. W Eamonie, w Teagan także, ale w tobie najbardziej. Jej siłę i piękność. Jej gorącą miłość do męża i dzieci. Jesteś już w tym wieku, Brannaugh, że musisz zacząć myśleć o założeniu rodziny.

– Mam rodzinę.

– Mam na myśli twoją własną, tak jak uczyniła to twoja matka. Dom, kochanie, mężczyznę, który będzie uprawiał dla ciebie ziemię, własne dzieci.

Upiła łyk naparu, a Brannaugh milczała.

– Fial to uczciwy, porządny człowiek. Był dobry dla swojej żony, kiedy żyła, masz na to moje słowo. On potrzebuje żony i matki dla swoich dzieci. Ma solidną chatę, dużo większą niż nasza. On by cię przyjął i otworzyłby swoje drzwi dla Eamona i Teagan.

– Jak mogłabym wyjść za Fiala? On jest… – „stary”, pomyślała, ale zdała sobie sprawę, że nie mógł być starszy niż Bardan.

– On zapewniłby ci dobre życie, twojemu bratu i siostrze również. – Ailish zaczęła szyć, żeby zająć czymś ręce. – Nigdy bym ci o tym nie wspomniała, gdybym nie wierzyła, że zawsze będzie dla ciebie dobry. On jest przystojny, Brannaugh, i łagodny. Czy pójdziesz z nim na spacer?

– Ja… Kuzynko, ja nigdy nie myślałam w ten sposób o Fialu.

– Może gdybyś poszła z nim na spacer, zaczęłabyś. – Ailish uśmiechnęła się, jakby znała jakąś tajemnicę. – Kobieta potrzebuje mężczyzny, który będzie dostarczał pożywienia, chronił ją i da jej dzieci. Miłego mężczyzny z solidnym domem, niebrzydką twarzą…

– Czy ty wyszłaś za Bardana dlatego, że był miły?

– Na pewno nie wyszłabym za niego, gdyby nie był. Po prostu pomyśl nad tym. Powiemy mu, że pomówisz z nim o tym po równonocy. Tylko się nad tym zastanów. Zrobisz to?

– Zrobię.

Brannaugh wstała.

– Czy on wie, kim jestem?

Ailish spuściła wzrok.

– Najstarszą córką mojej kuzynki.

– Czy on wie, kim ja jestem, Ailish?

To, co trzymała w sobie, co powstrzymywała, zawrzało. Obudziła się w niej duma. I światło, które zatańczyło na jej twarzy, pochodziło nie tylko od blasku ognia.

– Jestem najstarszą córką Czarownicy z Ciemności z Mayo. A moja matka, zanim poświęciła swoje życie, oddała swoją moc mnie, Eamonowi i Teagan. Jesteśmy trojgiem. My, czarownicy z ciemności.

– Jesteś dzieckiem…

– Dzieckiem, kiedy mówisz o magii i mocy, ale kobietą, jeśli chodzi o wyjście za mąż za Fiala.

Prawda w jej słowach wywołała rumieniec na policzkach Ailish.

– Brannaugh, moje serce, czyż nie było ci tu dobrze przez ostatnie lata?

– Tak, bardzo dobrze. I jestem ci za to wdzięczna.

– Krew daje krwi bez proszenia o wdzięczność.

– Tak. Krew daje krwi.

Ailish odłożyła robótkę i ujęła dłonie Brannaugh.

– Byłabyś bezpieczna, córko mojej kuzynki. I byłoby ci dobrze. Wierzę, że byłabyś kochana. Czy można chcieć więcej?

– Ja jestem kimś więcej – powiedziała cicho Brannaugh i poszła na strych.

Jednak sen nie chciał nadejść. Leżała cicho obok Teagan, czekając, aż ucichną szepty Ailish i Bardana. Na pewno rozmawiali o jej małżeństwie, dobrym, rozsądnym małżeństwie. Przekonywali siebie nawzajem, że niechęć Brannaugh to jedynie nerwy młodej dziewczyny.

Tak jak przekonali siebie, że Brannaugh, Eamon i Teagan są takimi samymi dziećmi, jak wszystkie inne.

Brannaugh wstała po cichu, wsunęła miękkie buty, wzięła szal. Potrzebowała powietrza. Powietrza, nocy, księżyca.

Zeszła cicho ze strychu, uchyliła drzwi.

Kathel, jej pies, który spał przy ogniu, podniósł się i bez wahania ruszył za swoją panią.

Teraz wreszcie mogła wziąć głęboki oddech, kiedy czuła chłodne powietrze na policzkach, gdy cisza niczym łagodna dłoń uspokajała chaos w jej głowie. Tutaj czuła się wolna.

Brannaugh i jej wierny towarzysz wsunęli się między drzewa jak cienie. Dziewczyna słyszała szum rzeki, westchnienie wiatru w koronach drzew, czuła zapach ziemi i torfowego dymu, unoszącego się z komina.

Mogłaby stworzyć krąg, spróbować przywołać ducha matki. Dziś w nocy tak bardzo jej potrzebowała. Przez pięć lat nie zapłakała ani razu, nie pozwoliła sobie uronić ani jednej łzy, ale teraz pragnęła usiąść na ziemi, oprzeć głowę na piersi matki i szlochać.

Położyła dłoń na amulecie z wizerunkiem psa, który Sorcha stworzyła z miłości, magii i krwi.

Czy ona sama pozostała wierna swojej krwi, temu, co w niej żyło? Dbała o własne potrzeby, chęci, pasje? Czy odłożyła je na bok jak starą zabawkę, skupiając się tylko na tym, co zapewni bezpieczeństwo i przyszłość jej bratu i siostrze?

– Matko – szepnęła – co powinnam zrobić? Co ty byś chciała, abym zrobiła? Oddałaś za nas swoje życie. Czy ja mogę zrobić mniej?

Poczuła, jak ktoś wyciąga ku niej dłoń, jak moce łączą się niczym splatające się palce. Obróciła się gwałtownie i wbijając wzrok w ciemność, pomyślała: mama.

Jednak to Eamon stanął w blasku księżyca; trzymał za rękę Teagan.

W głosie Brannaugh zadźwięczało rozczarowanie, ostre jak nóż.

– Powinniście leżeć w łóżkach. Co to za pomysły, żeby w nocy włóczyć się po lesie?

– Ty też się włóczysz – odparł Eamon.

– Ja jestem najstarsza.

– A ja jestem głową rodziny.

– To małe coś między nogami nie czyni z ciebie głowy rodziny.

Teagan zachichotała, po czym podbiegła do siostry i ją objęła.

– Nie złość się. Potrzebujesz nas. Widziałam cię we śnie. Płakałaś.

– Przecież nie płaczę.

– Tutaj. – Teagan dotknęła piersi Brannaugh na wysokości serca. Nie odrywała głębokich, ciemnych oczu – tak bardzo podobnych do oczu ich matki – od twarzy siostry. – Dlaczego jesteś smutna?

– Nie jestem smutna. Przyszłam tu, żeby pomyśleć. Pobyć sama i pomyśleć.

– Za głośno myślisz – mruknął Eamon, wciąż nadąsany po uwadze o „małym czymś”.

– A ty powinieneś mieć lepsze maniery i nie słuchać myśli innych.

– Co mogę poradzić, skoro ty krzyczysz?

– Przestańcie. Nie będziemy się kłócić. – Teagan może i była najmłodsza, ale nie brakowało jej charakteru. – Nie będziemy się kłócić – powtórzyła. – Brannaugh jest smutna, Eamon niespokojny, jakby stał na rozżarzonych węglach, a ja… czuję się, jakbym zjadła zbyt dużo budyniu.

– Jesteś chora? – Złość Brannaugh natychmiast minęła. Spojrzała uważnie w oczy siostry.

– Nie w ten sposób. Coś zostało… zachwiane. Czuję to. I myślę, że wy też. Dlatego nie będziemy się kłócić. Jesteśmy rodziną. – Nadal trzymając rękę Brannaugh, sięgnęła po dłoń Eamona. – Powiedz nam, siostro, dlaczego jesteś smutna.

– Ja… chcę stworzyć krąg. Chcę poczuć w sobie światło. Chcę stworzyć krąg i usiąść z wami w jego blasku.

– Prawie nigdy tego nie robimy – zauważyła Teagan. – Ailish nie chce, żebyśmy się tym zajmowali.

– Przyjęła nas pod swój dach, więc w jej domu jesteśmy winni jej szacunek. Jednak teraz nie jesteśmy w jej domu, a ona nie musi o niczym wiedzieć. Potrzebuję światła. Muszę porozmawiać z wami w naszym kręgu, tak żeby nikt nas nie słyszał.

– Ja stworzę krąg. Ćwiczyłam – powiedziała Teagan. – Ćwiczę, kiedy jeżdżę na Alastarze.

Brannaugh z westchnieniem pogłaskała siostrę po jasnych włosach.

– To dobrze. Stwórz krąg, deirfiúr bheag.

1 Postaci z mitologii celtyckiej.

Pozostałe rozdziały w pełnej, płatnej wersji

Spis treści

ROZDZIAŁ PIERWSZY