Polecamy:

Mary Higgins Clark

Dziedziczka

Pójdę sama tą drogą

Zaginiony rękopis

Śladami zbrodni

Tytuł oryginału

I'VE GOT YOU UNDER MY SKIN

Copyright © 2014 by Mary Higgins Clark

First published in 2014 by Simon&Schuster Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

Ilona Wellmann / Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Lucyna Łuczyńska

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978–83–7961–994–8

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Johna i dla naszych dzieci z rodziny Clarków

i Conheeneyów oraz dla naszych wnuków, z miłością

Prolog

Doktor Greg Moran bujał trzyletniego Timmy’ego na huśtawce; plac zabaw na Manhattanie, przy East Fifteenth Street, był w pobliżu ich domu.

– Ostatnie dwie minuty – powiedział, śmiejąc się, i popchnął huśtawkę. Z rozmachem, żeby usatysfakcjonować odważnego synka, ale robił to ostrożnie, by malec nie przeleciał górą. Kiedyś widział taką scenę. Nic się nie stało, bo dziecko było w dobrze zabezpieczonym foteliku. Jednak Greg zawsze bardzo uważał, kiedy bujał Tima. Miał przeszło metr dziewięćdziesiąt wzrostu i długie ręce, a w szpitalu na ostrych dyżurach widział wiele ofiar przedziwnych wypadków.

Było wpół do siódmej i słońce rzucało długie cienie na plac zabaw. Czuło się chłód, w następny weekend przypadał Labor Day, czyli nadszedł wrzesień.

– Ostatnia minuta – zawołał Greg stanowczym tonem. Zanim przyszedł tutaj z synkiem, spędził dwanaście godzin w pracy, a przypadł mu wyjątkowo ciężki ostry dyżur. Na First Avenue doszło bowiem do groźnego wypadku. Zderzyły się dwa ścigające się samochody, pełne nastolatków. Trudno uwierzyć, że nikt nie zginął, jednak trójka dzieciaków odniosła poważne obrażenia.

Greg puścił huśtawkę. Teraz powinna wyhamować i się zatrzymać. Najwidoczniej Timmy też już chciał wrócić do domu, bo nie protestował. Zresztą zostali już sami na placu zabaw.

– Doktorze!

Greg się obrócił. Zobaczył dobrze zbudowanego mężczyznę średniego wzrostu, z twarzą zakrytą szalikiem. Trzymał w ręku pistolet wycelowany w głowę Grega. Ten instynktownie odsunął się w bok, jak najdalej od Timmy’ego.

– Posłuchaj, portfel mam w kieszeni – zaczął spokojnie. – Możesz go sobie wziąć.

– Tato – odezwał się Timmy przerażonym głosem. Przesunął się na huśtawce i patrzył w oczy bandyty.

W ostatniej chwili życia trzydziestoczteroletni Greg Moran, wybitny lekarz, ukochany mąż i ojciec, usiłował rzucić się na napastnika, ale nie zdołał uniknąć śmiertelnego strzału, który trafił go w środek czoła.

– Tatooo! – zawodził chłopiec.

Morderca pobiegł na ulicę, po czym zatrzymał się i obrócił.

– Timmy, powiedz matce, że będzie następna! – krzyknął. – A potem przyjdzie twoja kolej.

Margy Bless, starsza kobieta, która wracała do domu z pracy w miejscowej piekarni, usłyszała strzał i wykrzyczane pogróżki. Stała przez kilka sekund, porażona koszmarnym widokiem: na ziemi leżało ciało mężczyzny, osobnik z pistoletem w dłoni już znikał za rogiem, dziecko na huśtawce krzyczało rozpaczliwie.

Tak bardzo trzęsły się jej ręce, że dopiero za trzecim razem jakoś wcisnęła numer 911.

Kiedy odezwał się dyspozytor, Margy zdołała jedynie wykrztusić:

– Szybko! Szybko! On może tu wrócić! Zastrzelił mężczyznę i groził dziecku!

Wrzask Timmy’ego zagłuszył jej głos.

– Niebieskie oko zastrzeliło mojego tatę… Niebieskie oko zastrzeliło mojego tatę!

1

Laurie Moran wyjrzała przez okno swojego biura na dwudziestym piątym piętrze pod adresem 15 Rockefeller Center. Widziała stamtąd ślizgawkę słynnego kompleksu budynków na Manhattanie. Był słoneczny, choć chłodny dzień marcowy, Laurie patrzyła na łyżwiarzy, początkujący stawiali chwiejne kroki, ci bardziej wprawni z gracją śmigali po lodzie.

Jej ośmioletni syn Timmy uwielbiał hokej na lodzie i chciał osiągnąć taki poziom, by móc grać z New York Rangers, kiedy skończy dwadzieścia jeden lat. Uśmiechnęła się w duchu na wspomnienie twarzy Timmy’ego, lśniących radością jego wyrazistych piwnych oczu, gdy wyobrażał sobie, że jest bramkarzem w drużynie Rangers. Będzie wtedy wyglądał jak Greg, pomyślała Laurie, ale szybko się otrząsnęła i zajęła papierami na swoim biurku.

Trzydziestosześcioletnia Laurie, z sięgającymi ramion ciemnoblond włosami i bardziej zielonymi niż piwnymi oczami, szczupła, o klasycznych rysach twarzy pozbawionej makijażu, była kobietą, za którą ludzie oglądają się na ulicy. „Przystojna i z klasą”, tak ją określano.

Laurie, nagradzana producentka z Fisher Blake Studios, miała właśnie zrealizować nowy serial, o tym projekcie myślała jeszcze przed śmiercią Grega. Później zrezygnowała jednak z pomysłu, uznawszy, iż mogą ją podejrzewać, że robi to ze względu na niewyjaśnioną sprawę morderstwa męża.

Założeniem serialu było odtworzenie nierozwikłanych zbrodni, ale bez udziału aktorów, planowano bowiem zebrać krewnych i przyjaciół ofiar, by usłyszeć ich wersję towarzyszących zbrodni wydarzeń. W miarę możliwości wszystko miało się odbywać w miejscu, gdzie dokonano rzeczywistego przestępstwa. Było to ryzykowne przedsięwzięcie, mogło zarówno odnieść sukces, jak i pogrążyć firmę w totalnym chaosie.

Wróciła właśnie ze spotkania ze swoim szefem, Brettem Youngiem, który przypomniał jej, że przysięgła nigdy więcej nie angażować się w reality show.

– Twoje ostatnie dwa okazały się kosztownymi porażkami, Laurie – powiedział. – Nie możemy sobie pozwolić na kolejną. – Po czym dodał z naciskiem: – Ty też nie.

Popijała przyniesioną z zebrania kawę i odtwarzała w myślach własne żarliwe argumenty, którymi usiłowała przekonać szefa.

– Brett, zanim znów oświadczysz, że masz dosyć tego typu seriali, mogę ci obiecać, że ten będzie zupełnie inny. Nazwiemy go „W cieniu podejrzenia”. Dałam ci folder, na drugiej stronie znajdziesz długą listę niewyjaśnionych zbrodni i tych rzekomo rozwiązanych, co do których zachodzi podejrzenie, że w więzieniu znalazła się niewłaściwa osoba.

Rozejrzawszy się po swoim biurze, utwierdziła się w przekonaniu, że nie może go stracić. Było na tyle duże, że pod oknami stała kanapa oraz długa półka z pamiątkami, wygranymi przez nią nagrodami oraz fotografiami rodziny, Timmy’ego i jej ojca. Już dawno temu postanowiła trzymać zdjęcia Grega tylko w domu, w swojej sypialni, a nie tu. Nie chciała, by interesanci byli konfrontowani z faktem, że jest wdową, a sprawa morderstwa jej męża nigdy nie została rozwiązana.

– Pierwszym punktem na twojej liście jest porwanie dziecka Lindberghów. To się działo osiemdziesiąt lat temu. Chyba nie masz zamiaru odtwarzać tamtego wydarzenia, prawda? – pytał ją wtedy Brett.

Laurie tłumaczyła mu, że jest to przykład zbrodni, którą ludzie interesują się przez całe pokolenia nie tylko dlatego, że była taka okropna, lecz również dlatego, że w sprawie pozostało jeszcze wiele pytań bez odpowiedzi. Nie budziło jedynie wątpliwości, że imigrant z Niemiec, Bruno Hauptmann, stracony za porwanie dziecka Lindberghów, wykonał drabinę, która została przystawiona do okna sypialni maleństwa. Skąd jednak mógł wiedzieć, że niania każdego wieczoru wychodziła na kolację i dokładnie o tej porze zostawiała niemowlę samo na czterdzieści pięć minut? Skąd się tego dowiedział albo kto mu o tym powiedział?

Potem Laurie wspomniała o zamordowaniu jednej z identycznych bliźniaczek, córek senatora Charlesa H. Percy’ego. Doszło do tego w 1966 roku, na początku kampanii, kiedy starał się o fotel senatora. Został wybrany, ale nigdy nie odkryto, kto popełnił zbrodnię. Pozostały też pytania: czy mordercy chodziło o tę właśnie siostrę? I dlaczego pies nie szczekał, gdy ktoś obcy wchodził do domu?

Laurie zwróciła Brettowi uwagę, że kiedy wspomina się podobne przypadki, każdy ma na ich temat własną teorię.

– Zrobimy reality show o zbrodniach sprzed dwudziestu, trzydziestu lat i będziemy mogli zebrać opinie ludzi, którzy byli najbliższymi ofiary, a na pierwszy odcinek mam doskonały przypadek, „Galę dla czterech dziewczyn”.

Dopiero wtedy Brett się zainteresował, pomyślała Laurie. Jako mieszkaniec hrabstwa Westchester doskonale znał tę sprawę. Dwadzieścia lat temu cztery młode dziewczyny, mieszkanki Salem Ridge, ukończyły cztery różne college. Ojczym jednej z nich, Robert Nicholas Powell, wydał z tej okazji wielkie przyjęcie, które nazwał „Galą dla czterech dziewczyn”. Trzystu gości, smokingi, szampan i kawior, ognie sztuczne, niczego nie brakowało. Po bankiecie jego pasierbica i trzy inne dziewczyny zostały na noc w rezydencji. Rano znaleziono żonę Powella, Betsy Bonner Powell, popularną w towarzystwie efektowną czterdziestodwulatkę, uduszoną we własnym łóżku. To zabójstwo nigdy nie zostało rozwiązane. Rob, jak nazywano Powella, miał teraz siedemdziesiąt osiem lat, był w pełni władz fizycznych i umysłowych, nie ożenił się po raz drugi i nadal mieszkał w tym samym domu.

Udzielił ostatnio wywiadu „The O’Reilly Factor”, w którym powiedział, że zrobiłby wszystko, by wyjaśnić tajemnicę śmierci swojej żony, i wie, że jego pasierbica i jej przyjaciółki czują podobnie. Wszyscy są przekonani, że dopóki nie odkryje się prawdy, dopóty oni będą w centrum zainteresowania, podejrzani, że właśnie ktoś z nich pozbawił Betsy życia.

To dzięki tym informacjom Brett pozwolił mi skontaktować się z Powellem oraz czterema absolwentkami i spytać, czy wyrażą zgodę na udział w programie, pomyślała nie bez satysfakcji Laurie.

Teraz należało podzielić się dobrymi wiadomościami z Grace i Jerrym. Poprosiła przez telefon dwójkę swoich asystentów do biura. Już po chwili stanęli w drzwiach.

Grace Garcia, dwudziestopięciolatka, jej asystentka do spraw administracyjnych, miała na sobie krótką, czerwoną wełnianą sukienkę, bawełniane legginsy, a na nogach wysokie muszkieterki z atrakcyjnym zapięciem na guziki. Długie do pasa czarne włosy podpięła grzebieniem. Kilka luźnych pasemek okalało jej ładną twarz w kształcie serca. Mocny, lecz bardzo profesjonalny makijaż uwydatniał wyraziste ciemne oczy.

Jerry Klein stał tuż za Grace. Był wysoki i bardzo szczupły. Natychmiast usadowił się na jednym z krzeseł. Jak zawsze, miał na sobie golf i kardigan. Chwalił się, że będzie nosił swój jedyny granatowy garnitur i czarny smoking przez najbliższe dwadzieścia lat. Laurie nie wątpiła, że mu się to uda. Ten dwudziestosześciolatek przed trzema laty odbywał tu letni staż i okazał się nieocenionym asystentem do spraw produkcji.

– Nie będę was trzymać w niepewności – oświadczyła Laurie. – Brett dał nam zielone światło.

– Wiedziałam, że tak będzie! – wykrzyknęła Grace.

– A ja poznałem to po wyrazie twojej twarzy, kiedy wysiadałaś z windy – stwierdził Jerry.

– Nieprawda. Mam twarz pokerzysty – zaprotestowała Laurie. – Więc tak, przede wszystkim muszę skontaktować się z Robertem Powellem. Jeśli da mi zielone światło, a w wywiadzie wszystko na to wskazuje, jego pasierbica i trzy przyjaciółki dziewczyny też będą z nami współpracować.

– Szczególnie że za tę współpracę bardzo dobrze się im zapłaci, bo żadna z nich nie ma zbyt wiele pieniędzy – dodał z namysłem Jerry, przypominając sobie podstawowe informacje, jakie zebrał z myślą o ewentualnym serialu. – Córka Betsy, Claire Bonner, jest pracownicą opieki społecznej w Chicago. Nie wyszła za mąż. Nina Craig, rozwiedziona, mieszka w Hollywood, zarabia jako statystka w filmach. Alison Schaefer, farmaceutka, pracuje w małej aptece w Cleveland. Jej mąż od dwudziestu lat porusza się o kulach. Jest ofiarą kierowcy, który uciekł z miejsca wypadku. Regina Callari przeprowadziła się do St. Augustine na Florydzie. Ma niewielką agencję nieruchomości. Rozwiedziona, jedno dziecko w college’u.

– Dużo ryzykujemy – ostrzegała Laurie. – Brett zdążył mi już przypomnieć, że ostatnie dwa seriale okazały się niewypałami.

– Czy wspomniał, że twoje dwa pierwsze wciąż są na antenie? – oburzyła się Grace.

– Nie, i nie zrobi tego. A ja czuję, że ten program może stać się prawdziwym hitem. Jeśli Robert Powell zgodzi się z nami współpracować, jestem pewna, że wszyscy inni pójdą za jego przykładem – mówiła Laurie z pasją. – Przynajmniej mam taką nadzieję i modlę się o to.

2

Krążyły pogłoski, że Leo Farley, pierwszy zastępca okręgowego komendanta nowojorskiej policji, zostanie wkrótce komendantem, kiedy ten, w dzień po pogrzebie swojego zięcia, poprosił nieoczekiwanie o wcześniejsze przeniesienie na emeryturę. Teraz, po upływie pięciu lat, nigdy nie żałował swojej decyzji. W wieku sześćdziesięciu trzech lat nadal był stuprocentowym policjantem. Planował niegdyś, że taki pozostanie aż do osiągnięcia pełnego wieku emerytalnego, ale wydarzyło się coś, co skłoniło go do zmiany postanowienia.

Szokujące, dokonane z zimną krwią zabójstwo Grega i groźba usłyszana przez starszą kobietę: „Timmy, powiedz matce, że będzie następna. A potem przyjdzie twoja kolej”, stało się dostatecznym powodem do podjęcia decyzji, że musi uczynić wszystko, by chronić swoją córkę i wnuka. Leo Farley był mężczyzną średniego wzrostu, prostym jak trzcina, szczupłym i wysportowanym, z gęstą czupryną stalowosiwych włosów. Teraz spędzał całe dnie w stanie podwyższonej czujności.

Wiedział, że tylko tyle może zrobić dla Laurie. Miała pracę, której potrzebowała i którą kochała. Jeździła publicznym transportem, biegała w Central Parku, a kiedy pogoda sprzyjała, często jadła lunch w minibarku nieopodal biura.

Z Timmym była zupełnie inna sprawa. Leo uważał, że zabójca Grega nie zawaha się przed zaatakowaniem chłopca w pierwszej kolejności, wziął więc na siebie rolę jego obrońcy. Odprowadzał go codziennie do szkoły Saint David’s i czekał na niego po lekcjach. Jeśli chłopiec miał jakieś dodatkowe zajęcia, on stał dyskretnie na straży obok ślizgawki czy placu zabaw.

Leo życzyłby sobie mieć takiego syna jak Greg Moran. Minęło już dziesięć lat od czasu, kiedy poznali się na ostrym dyżurze w szpitalu Lenox Hill. Bez chwili zwłoki pojechał tam razem z Eileen po otrzymaniu telefonicznej wiadomości, że ich dwudziestosześcioletnia córka Laurie wpadła pod taksówkę na Park Avenue i jest nieprzytomna.

Greg, słusznego wzrostu, nawet w zielonym szpitalnym stroju robił wrażenie. Powitał ich zapewnieniem:

– Już odzyskała przytomność i nic poważnego jej nie grozi. Ma tylko złamaną nogę w kostce i wstrząśnienie mózgu. Pozostanie u nas na obserwacji, ale wszystko będzie dobrze.

Bardzo zdenerwowana po wypadku swojego jedynego dziecka Eileen zemdlała i Greg miał kolejną pacjentkę. Szybko złapał Eileen, zanim zdążyła upaść. I w ten sposób pozostał w naszym życiu, pomyślał Leo. Po trzech miesiącach zaręczył się z Laurie. Był naszą opoką po śmierci Eileen, która odeszła rok po wypadku.

Jak to możliwe, że ktoś go zastrzelił? Przeprowadzono drobiazgowe śledztwo, nie zaniechano żadnej możliwości odnalezienia osoby mogącej żywić jakąś urazę do Grega, co zresztą było niewyobrażalne dla tych, którzy go znali. Najpierw wzięto pod uwagę przyjaciół i kolegów szkolnych, a kiedy zostali wyeliminowani z dochodzenia, sprawdzono wszystkie dokumenty z dwóch szpitali, gdzie Greg pracował jako rezydent i kierował zespołem lekarzy, chciano się zorientować, czy jakiś pacjent lub członek jego rodziny oskarżał go o błędną diagnozę czy też niewłaściwe leczenie skutkujące trwałym uszczerbkiem na zdrowiu lub śmiercią. Jednak nic takiego nie wykryto.

W biurze prokuratora okręgowego nazwano tę sprawę „Niebieskookim Morderstwem”.

Czasami na twarzy Timmy’ego pojawiał się strach, kiedy się nagle obrócił i spojrzał na twarz dziadka, którego oczy miały odcień głębokiego błękitu. Leo uważał, z czym zgadzali się zarówno jego córka, jak i psycholog, że zabójca Grega musiał mieć duże, intensywnie niebieskie oczy.

Laurie przedyskutowała z ojcem projekt nowego serialu, zapoczątkowanego „Galą dla czterech dziewczyn”. Leo był zaniepokojony, ale zachował to dla siebie. Pomysł córki, by zebrać grupę ludzi, z których jedna osoba prawdopodobnie popełniła morderstwo, wydał mu się zatrważający. Ktoś musiał tak bardzo nienawidzić Betsy Powell, żeby dusić ją poduszką, aż wydała ostatnie tchnienie. Ta sama osoba miała też na pewno instynkt samozachowawczy. Wiedział, że dwadzieścia lat temu wszystkie cztery absolwentki i mąż Betsy byli przesłuchiwani przez najlepszych detektywów z wydziału zabójstw. Jeśli dojdzie do emisji serialu, morderca i podejrzani znów będą razem, co jest niebezpieczną perspektywą. Chyba że komuś obcemu udało się niepostrzeżenie wejść wtedy do domu.

O tym wszystkim rozmyślał Leo, idąc z Timmym ze szkoły z Eighty-ninth Street do mieszkania osiem przecznic dalej na Lexington Avenue i Ninety-fourth Street. Po śmierci męża natychmiast się przeprowadziła, nie mogła znieść widoku placu zabaw, gdzie Greg został zastrzelony.

Samochód policyjny zwolnił, gdy ich mijał, a siedzący obok kierowcy funkcjonariusz zasalutował Leo.

– Lubię, kiedy to robią na twój widok, dziadku. Wtedy czuję się bezpiecznie – wyznał Timmy.

Musi być ostrożny, pomyślał Leo. Powtarzał Timmy’emu, że kiedy nie ma go przy nim, a on lub ktoś z jego przyjaciół znajdzie się w kłopotliwej sytuacji, trzeba pobiec do policjanta i prosić o pomoc. Nieświadomie mocniej ścisnął dłoń wnuka.

– Nie było jeszcze takiego problemu, którego bym ci nie pomógł rozwiązać. Przynajmniej o ile wiem – dodał po chwili.

Szli Lexington Avenue. Wiatr zmienił kierunek i bił im w twarze. Leo zatrzymał się i naciągnął Timowi wełnianą czapkę na czoło i uszy.

– Jeden chłopak z ósmej klasy szedł dziś rano do szkoły i jakiś facet na rowerze chciał mu wyrwać komórkę z ręki. Zobaczył to policjant i go zatrzymał – opowiadał Timmy.

Jednak w tym wydarzeniu nie brał udziału nikt z niebieskimi oczami, Leo ze wstydem więc przyznał sam przed sobą, że odczuł ogromną ulgę. Dopóki zabójca Grega nie zostanie zatrzymany, musiał mieć pewność, że Timmy i Laurie są bezpieczni.

Któregoś dnia sprawiedliwości stanie się zadość, jak sobie przysiągł.

Tego ranka natychmiast po przyjściu ojca Laurie pognała do pracy. Powiedziała mu, że ma poznać decyzję odnośnie do proponowanego przez nią reality show. Ta sprawa nie dawała mu spokoju. Wiedział, że dopiero wieczorem wszystkiego się dowie. Przy drugiej filiżance kawy, kiedy Timmy skończy jeść kolację i usiądzie z książką w fotelu, córka podzieli się z nim wiadomościami. Potem on pójdzie do swojego mieszkania, jedną przecznicę dalej. Uważał, że Laurie i Timmy mają prawo do prywatności, i był zadowolony, że portier nie wpuszczał nikogo do budynku, zanim zatelefonował do mieszkańców i sprawdził, czy ten gość jest oczekiwany.

Nie będzie dobrze, jeśli pozwolą jej pracować nad tym programem, pomyślał Leo.

Nagle jakiś mężczyzna w bluzie z kapturem i ciemnych okularach, z płócienną torbą na ramieniu, który pojawił się nie wiadomo skąd, przemknął obok nich na wrotkach, omal nie przewrócił Timmy’ego i otarł się o idącą przed nimi kobietę w zaawansowanej ciąży.

– Zjedź z chodnika – krzyknął Leo, kiedy wrotkarz znikał za rogiem.

Schowane za ciemnymi okularami niebieskie oczy zalśniły i mężczyzna roześmiał się w głos.

Takie spotkania zaspokajały jego potrzebę poczucia władzy, jaką się napawał, kiedy rzeczywiście mógł dotknąć Timmy’ego. Wiedział, że któregoś dnia zdoła spełnić swoją groźbę.

3

Dostępne w pełnej wersji

4

Dostępne w pełnej wersji

5

Dostępne w pełnej wersji

6

Dostępne w pełnej wersji

7

Dostępne w pełnej wersji

8

Dostępne w pełnej wersji

9

Dostępne w pełnej wersji

10

Dostępne w pełnej wersji

11

Dostępne w pełnej wersji

12

Dostępne w pełnej wersji

13

Dostępne w pełnej wersji

14

Dostępne w pełnej wersji

15

Dostępne w pełnej wersji

16

Dostępne w pełnej wersji

17

Dostępne w pełnej wersji

18

Dostępne w pełnej wersji

19

Dostępne w pełnej wersji

20

Dostępne w pełnej wersji

21

Dostępne w pełnej wersji

22

Dostępne w pełnej wersji

23

Dostępne w pełnej wersji

24

Dostępne w pełnej wersji

25

Dostępne w pełnej wersji

26

Dostępne w pełnej wersji

27

Dostępne w pełnej wersji

28

Dostępne w pełnej wersji

29

Dostępne w pełnej wersji

30

Dostępne w pełnej wersji

31

Dostępne w pełnej wersji

32

Dostępne w pełnej wersji

33

Dostępne w pełnej wersji

34

Dostępne w pełnej wersji

35

Dostępne w pełnej wersji

36

Dostępne w pełnej wersji

37

Dostępne w pełnej wersji

38

Dostępne w pełnej wersji

39

Dostępne w pełnej wersji

40

Dostępne w pełnej wersji

41

Dostępne w pełnej wersji

42

Dostępne w pełnej wersji

43

Dostępne w pełnej wersji

44

Dostępne w pełnej wersji

45

Dostępne w pełnej wersji

46

Dostępne w pełnej wersji

47

Dostępne w pełnej wersji

48

Dostępne w pełnej wersji

49

Dostępne w pełnej wersji

50

Dostępne w pełnej wersji

51

Dostępne w pełnej wersji

52

Dostępne w pełnej wersji

53

Dostępne w pełnej wersji

54

Dostępne w pełnej wersji

55

Dostępne w pełnej wersji

56

Dostępne w pełnej wersji

57

Dostępne w pełnej wersji

58

Dostępne w pełnej wersji

59

Dostępne w pełnej wersji

60

Dostępne w pełnej wersji

61

Dostępne w pełnej wersji

62

Dostępne w pełnej wersji

63

Dostępne w pełnej wersji

64

Dostępne w pełnej wersji

65

Dostępne w pełnej wersji

66

Dostępne w pełnej wersji

67

Dostępne w pełnej wersji

68

Dostępne w pełnej wersji

69

Dostępne w pełnej wersji

70

Dostępne w pełnej wersji

71

Dostępne w pełnej wersji

72

Dostępne w pełnej wersji

73

Dostępne w pełnej wersji

74

Dostępne w pełnej wersji

75

Dostępne w pełnej wersji

76

Dostępne w pełnej wersji

77

Dostępne w pełnej wersji

78

Dostępne w pełnej wersji

79

Dostępne w pełnej wersji

80

Dostępne w pełnej wersji

81

Dostępne w pełnej wersji

82

Dostępne w pełnej wersji

83

Dostępne w pełnej wersji

84

Dostępne w pełnej wersji

85

Dostępne w pełnej wersji

86

Dostępne w pełnej wersji

87

Dostępne w pełnej wersji

88

Dostępne w pełnej wersji

89

Dostępne w pełnej wersji

90

Dostępne w pełnej wersji

91

Dostępne w pełnej wersji

92

Dostępne w pełnej wersji

93

Dostępne w pełnej wersji

94

Dostępne w pełnej wersji

95

Dostępne w pełnej wersji

96

Dostępne w pełnej wersji

97

Dostępne w pełnej wersji

Epilog

Dostępne w pełnej wersji

Podziękowania

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

84

85

86

87

88

89

90

91

92

93

94

95

96

97

Epilog

Podziękowania