Spis treści

Karta redakcyjna

5. Nie powinno się pracować w soboty

Tytuł oryginału: EN LOS ZAPATOS DE VALERIA

Opieka redakcyjna: KATARZYNA KRZYŻAN-PEREK

Redakcja: WERONIKA KOSIŃSKA

Korekta: PAULINA ORŁOWSKA, ANETA TKACZYK, BARBARA TURNAU

Projekt okładki: Design © lookatcia.com

Komputerowe opracowanie okładki: ROBERT KLEEMANN

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

© 2013, Elísabet Benavent Ferri
All rights reserved
By arrangement with Penguin Random House Grupo Editorial, S.A.U. Polish translation by arrangement with Graal Agency through International Editors’ Co Agency, Barcelona
© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2015

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-05736-0

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

5

NIE POWINNO SIĘ PRACOWAĆ W SOBOTY

Carmen obudziła się na długo przed dziewiątą. Wszystko przez ten zakichany zwyczaj zostawiania włączonego smartfona przy łóżku przez całą noc. Za piętnaście ósma otrzymała od swojego szefa mail z pogróżkami – coś w stylu:

„Wczoraj nie oddałaś briefu nowego klienta. Jeśli nie znajdę go na moim biurku w poniedziałek z samego rana, praca całego zespołu zostanie opóźniona i sama będziesz się tłumaczyć, bo ja nie mam zamiaru cię bronić”.

Nie był to specjalnie subtelny szantaż, raczej wiadomość prosto z mostu. Czy ten sukinsyn w ogóle sypiał? Carmen pomyślała, że musi być uzależniony od amfetaminy.

Raport miała zredagowany na biurowym komputerze, ale zapomniała przesłać go na serwer, z którego szef mógłby go pobrać. Nie miała przy sobie żadnej kopii cyfrowej, ale znalazła wydruk, więc przepisała całość od pierwszej do ostatniej litery, żeby jak najszybciej przesłać materiał temu „przeklętemu jełopowi” (dosłowny cytat).

Zajęło jej to pół godziny. O ósmej piętnaście raport był już wysłany, a wraz z nim następująca wiadomość: „Załączam kopię raportu. Możesz teraz spokojnie wprowadzić swoje dwieście tysięcy palących poprawek, zanim go zatwierdzisz”.

Szczypta życzliwości i dyskretna opieszałość jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziły. Zastanawiała się, czy nie dodać, że wysyłanie tego typu wiadomości o nieludzkich porach świadczy o braku kultury, ale prawdopodobnie Daniel, jej szef, odpowiedziałby, że jeśli chciała się wyspać, to powinna była wyłączyć telefon.

O wpół do jedenastej, po wyjściu spod prysznica, zastała kolejny mail z zaznaczonymi na czerwono poprawkami, które musiała sprawdzić przed ponownym wysłaniem pliku. Zeszło jej na tym do wpół do szóstej, przez co nie miała nawet czasu, żeby się zdrzemnąć czy po prostu posłuchać jakiejś dobrej płyty, patrząc w sufit.

Tak dalej być nie może! Carmen przyrzekła sobie, że od jutra wyłącza na noc telefon i zrywa z tym głupim zwyczajem pracy w soboty.

Zatęskniła za terminarzem, takim jak ten Loli, w którym mogłaby zapisać to postanowienie, by nigdy o nim nie zapomnieć. Spędziła pół wieczoru przyklejona do Facebooka w poszukiwaniu nowych zdjęć przyjaciółek (było to jej ulubione skrywane hobby). Następnie wpadła w metafizyczny nastrój i zapaliła kilka świeczek na ławie w salonie. Położyła się na kanapie, zanurzając się w drżącym świetle ich płomieni. Wtedy zdała sobie sprawę, że ciągle myśli o porannej kłótni z Danielem, i poczuła, że jeśli tak dalej pójdzie, na własne życzenie zmarnuje sobie weekend. Poza tym cieszyła się na wieczorne spotkanie w naszym gronie, podczas którego miała w końcu pokazać nam swój nowy strój. Nędza jej życia towarzyskiego w ostatnich miesiącach była spowodowana raczej nadmiarem obowiązków niż brakiem ochoty na zabawę. Carmen zawsze była chętna iść na drinka po pracy, ale jej koledzy prawie nigdy nie spotykali się poza biurem, a my... No cóż... zebranie całej naszej czwórki graniczyło z cudem.

Lola teoretycznie kończyła pracę o tej samej godzinie, ale zawsze wychodziła wcześniej, żeby się poszwendać Bóg wie gdzie i z kim. Nie zdziwiłabym się, gdyby któregoś dnia oświadczyła nam, że spędziła szaloną noc z ekipą Cirque du Soleil. Carmen, przeciwnie, zwykle zostawała w pracy średnio godzinę dłużej, z obawy, że antypatia, którą okazywał jej szef, mogłaby spowodować wytknięcie jej dodatkowych błędów.

Ja zaś, odkąd odeszłam z pracy, spędzałam większość czasu w domu, lecz ponieważ mój proces twórczy był równie stabilny, co słoń w pajęczej sieci, a nie znalazłam bardziej kreatywnego zajęcia (Boże, dlaczego nikt nie dał mi wtedy kuksańca?), zwykle zostawałam w domu, nawet jeśli nie pisałam. Nie chciałam czuć się jeszcze gorzej, myśląc o tym, ile czasu „zmarnowałam”, imprezując i przepuszczając pieniądze.

Nerea... Ona była ciągle zajęta. Podobnie jak jej telefon. Żeby się z nią skontaktować, trzeba było nagrać jej jedną wiadomość na domowej sekretarce i drugą na poczcie głosowej komórki. Tylko wtedy była szansa, że potraktuje cię poważnie. Poza tym zawsze trzeba było dawać jej znać z co najmniej jednodniowym wyprzedzeniem, żeby zdążyła anulować tysiące zajęć zaplanowanych po (notabene dość późnym) wyjściu z pracy. Taniec brzucha, basen, wprowadzenie do buddyzmu... Co roku zmieniała hobby i opowiadała nam cuda niewidy, kiedy się spotykałyśmy.

Carmen znów pomyślała o Danielu. Lola stwierdziła, że jest przystojny... Ona była zgoła innego zdania. To był jeden z tych wymuskanych gogusiów, którzy przyprawiali ją o mdłości. Perfekcja ją nudziła. Lubiła twarze z osobowością, z wyrazem. Wolała kogoś, do kogo mogłaby się przytulić i przy kim czułaby się krucha i bezpieczna, a nie prężne ciało wyciosane na siłowni. Zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie szukała drugiego ojca, który zorganizowałby jej życie i się nią zaopiekował... Odrzuciła tę myśl. Uwielbiała mieszkać sama na tym swoim maleńkim stryszku. To było jej królestwo, tylko ona była jego panią. Nagle ta myśl przyprawiła ją o dreszcze – a jeśli tak bardzo przyzwyczai się do życia w pojedynkę, że nie będzie w stanie znieść obecności drugiej osoby? Żaden związek by tego nie przetrwał.

Sięgnęła pamięcią wstecz, mrużąc oczy, i zdała sobie sprawę, jak wiele czasu upłynęło, odkąd ostatni raz umówiła się na randkę, choćby z grzeczności. Przestraszyła się i aż usiadła, wzdychając. Czyżby w oczach mężczyzn zaczynała się starzeć?

Położyła się znowu. Co za głupstwo... Miała dopiero dwadzieścia siedem lat, znacznie mniej niż większość jej kolegów z pracy, którzy samych siebie uważali za świetne partie. Była prawie trzy lata młodsza od Borjy, a choć nie było jej z tym łatwo, tylko na nim jej zależało.

Musiała przestać o nim myśleć. Ich spotkania zawsze będą się sprowadzać do wypicia piwa w towarzystwie współpracowników na imprezie urodzinowej Daniela albo codziennych kaw z ekspresu na korytarzu z kserokopiarką.

Wpadła w melancholię, słysząc lecącą z odtwarzacza piosenkę Lenny’ego Kravitza i wspominając, jak Borja próbował wziąć ją za rękę w jego samochodzie tamtego wieczoru, przy akompaniamencie tej samej muzyki. Co się zmieniło od tamtej pory? Wspomnienie się rozmyło, choć Carmen chętnie wracałaby do niego co noc, wyobrażając sobie, jak leży obok Borjy, głaszcząc jego owłosione przedramiona, przyglądając się intrygującemu profilowi jego niemal pozbawionej zarostu twarzy. Uśmiechnęła się na wspomnienie jego błyszczących, lekko przestraszonych oczu tamtego dnia, kiedy tak bardzo zbliżyli się do siebie w kąciku z kserokopiarką...

Tak było lepiej. Przynajmniej ze względu na Borję. Relacje Loli z szefem raczej nie zachęcały do romansowania z kolegą z pracy. Z drugiej strony konieczność ukrywania tego przed wszystkimi mogłaby być emocjonująca... I podniecająca...

A jednak tak było lepiej.

Spojrzała na zegarek. Wskazywał wpół do ósmej. Trzeba by wstać i zacząć się ubierać. Nie chciała się spóźnić i przegapić początku opowieści Nerei, bo wiadomo było, że nie będzie powtarzać wszystkiego od nowa. Tego wieczoru wszystkie stawiłyśmy się na miejscu wyjątkowo punktualnie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki