Tytuł oryginału

DØDSENGLEN

Copyright © 2010 by Sara Blædel

First Published by People’s Press, Denmark 2010

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden

Projekt serii

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

Fot.Mohamad Itani/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Renata Bubrowiecka

Korekta

Mariola Będkowska

ISBN 978-83-7961-943-6

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

1

Przenikliwy zapach acetonu aż szarpał w nozdrzach. Sączył się przez szpary wokół drzwi i przenikał w mrok. Piwnicę oświetlały jedynie lampy na suficie, bo zamurował wszystkie okna. Framugi zlewały się teraz w jedno z podmurówką, na której wznosił się dom.

Przez chwilę stał w korytarzu, zakładając maseczkę i starannie naciągając na szczupłe palce lateksowe rękawiczki.

Pedant.

Słyszał własny oddech i wyczuwał wilgoć tkwiącą w ścianach piwnicy. Ze zdziwieniem pomyślał, że urządzenie do osuszania powietrza mimo dużej mocy i filtrów węglowych działa tak mało skutecznie. Chociaż zaczął je włączać na całą dobę, wciąż nie mógł się pozbyć zapachu. Ale zdążył się już do niego przyzwyczaić.

Odpowiadało mu to, że do piwnicy nie było bezpośredniego dostępu z parteru. Aby znaleźć schody, należało wyjść do ogrodu. Zaraz po zakupie domu zamontował w drzwiach mocne zamki.

Z kieszeni fartucha wyjął trzy klucze. Żółty otwierał beziskrową chłodnię, w której stała zamrażarka, a niebieski – pokój z dwumetrową wanną i pompą próżniową. Ostatni klucz, czerwony, umożliwiał dostęp do pomieszczenia położonego na samym końcu, do wystawy, jak to nazywał, gdzie stały w rzędzie trzy podłużne witryny – szklane trumny.

Zadbał o odpowiednie oświetlenie trzech leżących w nich kobiet. Lampy rozmieścił ze starannością fotografika portrecisty, tak aby światło padało łagodnie, żaden cień nie był zbyt mroczny, a wszystkie szczegóły pozostawały wyraźne.

Pracował już nad oświetleniem kolejnej witryny, która wkrótce będzie gotowa do przyjęcia następnej kobiety, i poprzesuwał wszystko, żeby zrobić na nią miejsce.

Przez chwilę stał, przyglądając się trzem nagim ciałom.

Były takie piękne. Miały różne kształty, idealnie tak, jak zaplanował. Jedno było szczupłe, drugie określiłby jako normalnej budowy. No i jeszcze to najpiękniejsze w całej kolekcji, to o najbardziej kobiecych kształtach, z dużymi ciężkimi piersiami i pełnymi udami. Pogładził dłonią biodro i poczuł, że krew już zaczyna odrobinę szybciej krążyć w jego żyłach, zapowiadając erekcję.

Zawsze bardzo się starał odtworzyć pierwotne kształty kobiet. Dokładnie je fotografował, od przodu i z boku, aby wiedzieć, na jaką wysokość powinny wznosić się piersi i jak ma się rysować linia nad talią. Zainspirowały go wystawy Bodies i Cielesne światy Günthera von Hagensa. Zafascynowała myśl o możliwości zachowania kobiecego piękna na wieczność.

Jasnowłosa nie prezentowała się jeszcze najlepiej w ostrym świetle jarzeniówek. Leżała w pustej stalowej wannie, a jej nagie ciało zapadło się w sobie. Przez ostatnie miesiące aceton wyciągał z tkanek całą wodę i tłuszcz. Mimo to po plecach przebiegł mu przyjemny dreszcz. Wspólnie wkraczali teraz w fazę końcową. Otaczał go sterylny chłód. Ściany pokrywały białe kafelki, a na końcu pomieszczenia stał stalowy stół na chemikalia i silikon. Obok kanistrów leżały węże, a także drewniane pudełko.

Podszedł bliżej, ale spuścił wzrok. To był najbardziej przykry etap całego procesu. Puste oczodoły, zapadnięta twarz. Pod obwisłym kokonem skóry zostały jedynie mięśnie i kości. Mimo to i tak dostrzegał piękno tego ciała, które zamierzał kształtować. Pod obcisłym czepkiem widać było długie jasne włosy chronione przed cieczą. Pięknie będą wyglądały, gdy opadną na idealnie wymodelowane ramiona. Niczym artysta czuł miłość do swojego dzieła, rosnącą z każdym krokiem zbliżającym go do zakończenia.

Prawdę mówiąc, największe zaskoczenie przeżył za pierwszym razem. Nie przygotował się psychicznie na tak wielką zmianę, jaka zaszła w tej pięknej kobiecie. Oczywiście dobrze wiedział, że ciało w siedemdziesięciu procentach składa się z wody, która zniknie w wyniku kąpieli acetonowej wraz z dziesięcioma, piętnastoma procentami innych substancji, mimo to widok niemal zwalił go z nóg i musiało minąć kilka dni, zanim wrócił do piwnicy, by dokończyć dzieła.

Ale nawet nie śniła mu się ta euforia, jaką przeżył, gdy silikon nasączający tkanki w końcu stwardniał, przywracając kobiecie wszystkie jej poprzednie kształty, i to z pewnym naddatkiem.

Poczuł się wtedy jak mistrz stworzenia.

Podszedł do stołu, rozwinął węże, przeniósł wielkie pojemniki z silikonem na stolik na kółkach i przysunął go do wanny. Z każdego pojemnika wychodziły dwa węże. Spojrzał na zegarek. Wypełnienie wanny potrwa niespełna pół godziny, a kiedy to nastąpi, zamknie pokrywę i zwiększy ciśnienie. Ona dalej będzie tam leżeć, podczas gdy silikon zacznie przenikać do komórek skóry i wypełniać jej ciało.

Za pomocą niewielkiego noża zdjął z pojemników kapturki ochronne i zaczął przelewać silikon. Początkowo szło mu to dość opornie, chociaż zadbał o to, by silikon był odpowiednio rozgrzany i płynął równym strumieniem, ale w końcu się udało. Gęściejsza od wody substancja już gromadziła się na dnie.

Cały proces wymagał wielkiej cierpliwości i staranności.

Te kobiety były jak małe dzieła sztuki. A może nawet wielkie dzieła, pomyślał, zamykając drzwi, aby w pełni skoncentrować się na jasnowłosej. Był jej to winien.

2

Nie, niestety, pani Milling. Z tego, co wiem, wciąż nie ma żadnych nowych wiadomości na temat pani córki – przepraszającym tonem powiedziała do słuchawki Louise Rick.

Pociła się w dresie. Właśnie wróciła na komendę po sześciu godzinach spędzonych z pozostałymi członkami grupy negocjacyjnej. Zaplanowane już dawno ćwiczenia koncentrowały się na samobójcach. O siódmej rano spotkali się koło mostu łączącego Zelandię z Amager i chociaż Louise robiła to już nie pierwszy raz, to jeszcze się nie przyzwyczaiła do zwisania z mostu na linie i nakłaniania wyimaginowanego kandydata na samobójcę do zmiany decyzji. Ale dzisiaj wszystko poszło gładko i Thiesen, szef grupy, z zadowoleniem stwierdził, że coraz lepiej daje sobie radę. Następnym razem miał być most przez Wielki Bełt.

– Oczywiście rozumiem pani niepokój. To rzeczywiście długi okres bez żadnego znaku życia.

Louise osunęła się na krzesło i rozpięła bluzę. W pokoju było gorąco i duszno, bo grzejnik ustawiono na maksimum ze względu na zimowe chłody. Na podłodze zobaczyła brudne ślady pośniegowego błota, które sama zostawiła. Weszła tu na chwilę i zaraz zamierzała wyjść, gdy zadzwoniła pani Grete Milling.

Rzadko mijał tydzień między telefonami emerytki, a zdążyło już upłynąć ponad pół roku od dnia, gdy jej dorosła córka Jeanette zniknęła podczas urlopu na hiszpańskim Costa del Sol. Sprawą zajmowała się policja hiszpańska, badali ją też funkcjonariusze z Wydziału Osób Zaginionych Komendy Głównej Policji. Mimo to starsza pani regularnie dzwoniła również do Wydziału Zabójstw Komendy Miejskiej w Kopenhadze dowiedzieć się, czy są jakieś nowe wieści.

Louise spojrzała na zegarek. Musiała odebrać Jonasa ze szkoły, bo miał wizytę u ortodonty.

– Jestem pewna, że policja w Hiszpanii ciągle szuka Jeanette – pocieszyła nieszczęsną matkę, chociaż szczerze w to wątpiła.

Władze hiszpańskie miały zbyt wiele podobnych spraw: spragnione miłości kobiety ze Skandynawii często traciły głowy dla gorących egzotycznych mężczyzn i postanawiały przeżyć spontaniczną przygodę. Takich zaginięć nie traktowano więc całkiem poważnie, zwłaszcza gdy chodziło o bezdzietną singielkę po trzydziestce. Jedyną rzeczą, która mogła niepokoić policję w przypadku Jeanette Milling, był fakt, że od chwili zgłoszenia jej zaginięcia nie odnotowano żadnych operacji na jej koncie bankowym.

Grete Milling jakby wyczuła, że Louise jej nie słucha, ponieważ chrząknęła i powtórzyła:

– Próbowałam też kontaktować się z dziennikarzem, który pisał o sprawie Jeanette tuż po jej zaginięciu. – Wyjaśniła, że chciała się od niego dowiedzieć, czy nie znalazł czegoś, co mogłaby wykorzystać policja. – Ale on już tam nie pracuje, a człowiek, z którym rozmawiałam, w ogóle nic nie wiedział o Jeanette. Wszyscy jakby o niej zapomnieli.

Jeanette Milling poleciała z biurem podróży Spies z Billund do Malagi. Na lotnisku czekał już rezydent gotów na powitanie gości. Dobrze pamiętał wysoką kobietę z długimi jasnymi włosami, ale ich kontakt ograniczył się do wskazania jej autobusu, którym turyści mieli dojechać do hotelu w Fuengiroli. Od tamtej pory jej nie widział. W „Morgenavisen” opisywano również, że Jeanette Milling dotarła do hotelu i dostała pokój z widokiem na morze. Pewne było, że w hotelu spędziła cztery dni. Co rano, gdy schodziła na śniadanie, odhaczano ją na liście. Ale piątego dnia już się nie pojawiła.

Robiła zakupy w niewielkim supermarkecie w pobliżu. Policja potwierdziła to, sprawdzając wyciągi z jej konta. Wielu gości widziało ją przy basenie i w hotelowej restauracji. Opisywano ją jako osobę uśmiechniętą i otwartą, pamiętano, że rozmawiała z ludźmi. I nagle zniknęła. W jednej chwili urwały się wszelkie ślady. Jej sprawę obszernie omawiano w mediach. „Morgenavisen” wysłała nawet dziennikarza i fotografa na Costa del Sol, aby prześledzili poczynania kobiety, zanim zapadła się pod ziemię. Ale to było pół roku temu. Cała historia dawno już przycichła i nikt więcej nie pisał o zaginionej córce Grete Milling.

– Możliwe również, że pani córka po prostu nie chce zostać odnaleziona – próbowała tłumaczyć Louise.

Cisza na drugim końcu linii kazała jej spuścić wzrok.

– Nie – rozległ się w końcu cichy, ale zdecydowany protest. – Nigdy nie zostawiłaby mnie w takiej niepewności.

Jeanette Milling mieszkała niedaleko Esbjerg, a od jej zniknięcia matka opłacała czynsz, tak aby córka nie straciła mieszkania. Jeanette przez ostatnich sześć lat pracowała jako sekretarka i recepcjonistka u dwóch fizjoterapeutów. Louise niewiele więcej o niej wiedziała. Poza tym nie była to sprawa, której musiała poświęcać czas. A już na pewno nie dzisiaj, pomyślała, znów patrząc na zegarek. Ale nie potrafiła zignorować telefonów od pani Milling, która ciągle dzwoniła pełna nadziei.

– Oczywiście, proszę za jakiś czas znów zadzwonić – powiedziała na zakończenie i odłożyła słuchawkę.

Przez chwilę jeszcze siedziała, poruszona osamotnieniem, jakie najwidoczniej odczuwała matka po zniknięciu córki. Było coś wzruszającego w tej kobiecie, niezłomnie wierzącej w odnalezienie dziecka pomimo upływu tak długiego czasu. Prawie nie dawało się myśleć o dniu, w którym ktoś będzie musiał zgasić tę nadzieję i powiedzieć jej wprost, że może już zerwać umowę wynajmu mieszkania córki.

– Napijesz się ze mną kawy? – spytał Lars Jørgensen, przystając w drzwiach.

Louise pokręciła głową.

– Jonas idzie do ortodonty, więc muszę już lecieć – wyjaśniła, jednocześnie sprawdzając esemesa, który przyszedł w trakcie rozmowy telefonicznej. „Zwolnili mnie wcześniej. Przyjedź po mnie do domu” – napisał chłopiec. – Widzimy się jutro – rzuciła Louise i uśmiechnęła się, kiedy Lars zaczął nucić Pani domu ma zawsze coś do zrobienia.

3

Nie było go tam! – niemal wrzasnął Carl Emil Sachs-Smith, gdy w czwartek przed południem, ignorując protesty recepcjonistki, wpadł do kancelarii adwokata Miklosa Wedersøego w Roskilde, nie myśląc nawet o tym, że może w czymś przeszkadzać. – Został tylko sterczący gwóźdź!

Poczuł, że lepki pot spływa mu po plecach pod golfem, i rzucił płaszcz na podłogę. Zmęczony usiadł ciężko w fotelu naprzeciwko adwokata. Słynna witrażowa ikona wisiała w tamtym miejscu, odkąd sięgał pamięcią. Przez chwilę siedział z zamkniętymi oczami, czując, że krew z trudem dociera do jego mózgu, chociaż krążyła w ciele w takim tempie, od którego robiło mu się słabo.

– Nie rozumiem tego – szepnął, jakby słowa nie chciały mu przejść przez usta. – Przecież zawsze wisiał nad biurkiem ojca.

Minęło już pół roku od czasu, gdy wyjawił adwokatowi rodzinną tajemnicę Anioła śmierci. W pewien wieczór pod koniec lata po zebraniu zarządu firmy Termo-Lux poszli we dwóch na kolację do restauracji w hotelu Prindsen w Roskilde. Siostra Carla Emila pojechała do domu, do córeczki, a Carl Emil przy koniaku opowiedział, w jaki sposób jego dziadek wszedł w posiadanie legendarnej ikony.

Jako młody szklarz z Roskilde dziadek otrzymał zlecenie na renowację witraży w katedrze. Właśnie do tej pracy sprowadził z Polski kilka partii starego kościelnego szkła. Wśród wielkich żelaznych ram, kilkusetletniego kurzu i barwionego szkła ujrzał nagle anioła śmierci. Początkowo dziadek oczywiście nie zdawał sobie sprawy z tego, iż trzyma w rękach skarb liczący sobie blisko tysiąc lat. Prędko jednak się zorientował, że to niezwykły przedmiot. Po przeczytaniu wielu książek na temat historii religii dowiedział się, że ikona zdobiła niegdyś świątynię Hagia Sophia, będącą głównym kościołem cesarstwa bizantyjskiego aż do czasu, gdy Turcy w 1453 roku podbili Konstantynopol, a sułtan przekształcił prawosławną świątynię w meczet.

Carl Emil opowiedział również, jak legenda o niezwykłej ikonie uczyniła z niej jeden z najbardziej pożądanych przez kolekcjonerów skarbów kultury. W czasach, gdy Anioł śmierci zdobił Hagię Sophię, co po grecku znaczy „Święta Mądrość”, stanowił część dużej przeszklonej partii w bocznej nawie kościoła, nad wersetami wyrytymi w łukach nad wyrzeźbionymi z marmuru pawimi ogonami. Podobno szkło tego witraża w czystych niebieskich odcieniach rzucało krąg światła na posadzkę między dwiema grubymi, ozdobionymi szklaną mozaiką kolumnami, które stały po obu stronach ściany z oknami. Legenda głosiła, że pewnego dnia do kościoła przyszedł zrozpaczony wieśniak, by modlić się o wybaczenie za zabójstwo podłego złodzieja, który pod osłoną nocy usiłował skraść mu dwie sztuki bydła. Wieśniak rzucił w uciekającego złodzieja podniesionym z ziemi kamieniem, a ten jeden rzut okazał się celny i złodziej już więcej się nie podniósł. W kościele wieśniak stanął w kręgu światła i wpatrzony w witraż zaczął błagać o wybaczenie. Później opowiadał, że światło nagle nabrało intensywności i przemówił do niego anioł śmierci: „Twoje grzechy zostaną ci odpuszczone”. Z ulgą, ale i z przerażeniem w sercu wieśniak wrócił do domu. Podobno nigdy nie był ścigany za to zabójstwo, a jego historia szybko się rozeszła i tysiące ludzi zaczęły pielgrzymować do Hagii Sophii, aby uzyskać rozgrzeszenie.

Adwokat pozbierał papiery leżące przed nim na biurku, włożył je do teczki, którą odsunął na bok, i spojrzał na Carla Emila.

– Kto jeszcze wie o istnieniu tej ikony? – spytał z powagą i chusteczką wytarł łysą czaszkę. – Zastanów się.

– Nikt, tylko rodzina – odparł wzburzony Carl Emil. – Chociaż przez lata wielu historyków sztuki i kolekcjonerów antyków bardzo usilnie starało się ją odnaleźć. Z moim ojcem wielokrotnie kontaktował się pewien niemiecki historyk sztuki, przekonany, że wpadł na ślad Anioła. Twierdził, że może udokumentować drogę, jaką ikona przebyła z Konstantynopola po roku 1453 przez Bułgarię, Rumunię, Węgry, Słowację i później Polskę, nawet z podaniem konkretnych dat i miejsc. Ojcu jednak za każdym razem udawało się go przekonać, że trafił w ślepy zaułek. Czyżby dotarł do niej teraz, kiedy dom rodziców stoi pusty?

W geście rozpaczy zwichrzył jasne włosy i ukrył twarz w dłoniach, w milczeniu kręcąc głową. To Wedersøe po kolacji w Prindsen zaproponował Carlowi Emilowi sprawdzenie, ile poszukiwana ikona może być warta na rynku. Ustalili, że adwokat na razie delikatnie wybada teren, by dowiedzieć się, czy zgłosiłby się odpowiedni kupiec. Jego pośrednik w Nowym Jorku przeprowadził wywiad w niewielkim kręgu ekscentrycznych kolekcjonerów dysponujących dostateczną ilością gotówki, pozwalającą na nielegalne nabywanie dzieł sztuki i zaginionych skarbów kultury, które uznane domy aukcyjne określały jako bezcenne, i dziesięć po trzeciej w nocy duńskiego czasu Miklos Wedersøe odebrał telefon z wiadomością, że padła konkretna oferta zakupu Anioła. W przeliczeniu na duńską walutę było to około miliarda dwustu milionów koron.

Ta sama informacja kazała następnego dnia rano wskoczyć Carlowi Emilowi do swojego czarnego range rovera i z szumem w uszach pognać do wspaniałej posiadłości rodziców pod Roskilde, żeby zabrać stamtąd witrażową ikonę. Dom stał pusty od blisko pół roku, czyli od czasu zniknięcia ojca po samobójstwie matki. I choć większość ludzi uważała, że Walther Sachs-Smith postanowił pójść w ślady żony, jego ciała jeszcze nie odnaleziono, dlatego dom nad fiordem wciąż przypominał muzeum, którego nikt nie odwiedza.

– Co my zrobimy?! – zawołał Carl Emil, patrząc na łysą czaszkę adwokata, drogi garnitur i pomadkę do ust leżącą przed nim na stole.

Tamtego wieczoru w Prindsen Miklos Wedersøe odwdzięczył się za wyznanie Carla Emila opowieścią o swoim dzieciństwie. Jego matka była Rosjanką, ojciec Duńczykiem, który w Rosji, komunistycznej w owych czasach, bawił jedynie przejazdem. Miklos już go nie pamiętał, bo zniknął, zanim ten skończył dwa lata, i nie zostawił synowi niczego oprócz zdjęcia i nazwiska, które brzmiało fatalnie, gdy w klasie odczytywano listę obecności. Matka zmarła, gdy Miklos miał czternaście lat, i po jej śmierci postanowił kontynuować naukę w szkole z internatem w Danii.

Oczywiście zrobił to ze względu na ojca, tego Carl Emil był pewien. Ale Miklosowi nie chodziło o nawiązanie kontaktu z ojcem, raczej o pokazanie mu, że daje sobie radę bez niego. Właśnie za to podziwiał go Carl Emil. I rzeczywiście należało przyznać, że Miklos Wedersøe świetnie sobie radzi zawodowo, zasiadając w zarządach kilku znakomicie prosperujących spółek.

W tej chwili jednak Carl Emil nie potrafił zrozumieć, jak w ogóle prawnik mógł zachowywać taki spokój. Przecież miał zgodnie z zawartą przez nich umową otrzymać prowizję w wysokości dwudziestu procent ceny sprzedaży, bo to on ponosił ryzyko i koszty zaangażowania swojego informatora.

Wedersøe wyciągnął jakąś plastikową teczkę i podsunął ją Carlowi Emilowi. W środku był rysunek przedstawiający anioła śmierci z wielkimi skrzydłami i lilią w ręku. Chociaż sprawiał wrażenie pospiesznie sporządzonego szkicu, dobrze oddano kolory: srebrny, jasnoniebieski, głęboki granat. Właśnie tak wyglądała witrażowa ikona, która wisiała w gabinecie jego ojca.

– Napisano tutaj, że uważa się, iż aniołem śmierci jest archanioł Gabriel. Ma on związki z magią i działa za pośrednictwem ludzkiej podświadomości – powiedział adwokat. – Takie informacje podał historyk sztuki z Niemiec, który od dłuższego czasu poszukuje świętej ikony. – Położył rękę na papierach i wyjaśnił, że dokumenty te znalazł w starych teczkach w archiwum ojca Carla Emila. – Leżały razem z korespondencją, którą twój ojciec prowadził z nim przez lata. – Wyjął kartki z teczki. – Zerknij na wymiary wypisane na marginesie – poprosił.

Carl Emil przyjrzał się rysunkowi, ale nie bardzo rozumiał liczby z boku.

– Jakiej wielkości była ikona waszego ojca?

– Z całą pewnością nie miała sześćdziesięciu na osiemdziesiąt centymetrów – odparł Carl Emil. – Była o wiele mniejsza.

Miklos Wedersøe pokiwał głową.

– Ale prawdziwy witraż ma właśnie takie wymiary. To zresztą o wiele bardziej pasuje do wielkości kościoła, skoro miał zajmować wyeksponowane miejsce w szerokiej nawie bocznej.

Carl Emil usiadł głębiej w fotelu i założył ręce za kark, wichrząc włosy z tyłu. Na chwilę zamknął oczy, starając się zapanować nad wzburzeniem.

– Czy to oznacza, że mój dziadek znalazł jedynie marną kopię? – spytał.

Wedersøe pokręcił głową.

– Sądzę raczej, że to wasz ojciec kazał wykonać kopię prawdziwej ikony.

Carl Emil otworzył oczy i pochylił się z zainteresowaniem.

– Do tego rysunku dołączony był rachunek wystawiony przez słynnego artystę. Ten człowiek, niestety, już nie żyje, ale rachunek pochodzi z 1986 roku i właściwie jestem przekonany, że właśnie w tym czasie twój ojciec zamówił kopię.

Carl Emil się wyprostował.

– To znaczy, że z gabinetu zniknęła tylko kopia?

– Tak – potwierdził Wedersøe. – Właśnie tak uważam. Ale jej zniknięcie może wskazywać, że na ślad ikony wpadł ktoś inny. No i oczywiście pozostaje kwestia tego, kto pierwszy znajdzie oryginał.

Carlowi Emilowi nagle zmąciło się w głowie. Poczuł się zagrożony, chociaż nie wiedział, z której strony powinien spodziewać się ataku.

– Kto ma dostęp do domu waszych rodziców? – spytał adwokat.

– Nikt. – Carl Emil pokręcił głową. – Alarm jest włączony, więc do środka możemy wejść tylko moja siostra i ja. Zmieniliśmy kod, bo nie wiedzieliśmy, komu rodzice przekazali stary. Mieli przecież gospodynię i sprzątaczkę, które przychodziły kilka razy w tygodniu.

– Czy to oznacza, że gdyby wasz ojciec nagle się pojawił, nie mógłby wejść do własnego domu? – spytał adwokat.

Carl Emil westchnął i lekko się skulił.

– On już nie wróci. Za dużo czasu upłynęło. Przestałem w to wierzyć – wyznał, nagle smutniejąc i przypominając sobie o swojej stracie. – Mogliśmy usunąć z domu wszystkie wartościowe rzeczy, ale to przecież oznaczałoby niemal całe wyposażenie. Zresztą nie wolno nam nic stamtąd zabierać, dopóki nie przeprowadzimy postępowania spadkowego.

Adwokat pokiwał głową.

– Rozmawiałeś z siostrą? – spytał.

– Już tu jedzie – odparł Carl Emil, czując ściskanie w piersi.

C.d. w pełnej wersji

Spis treści

1

2

3