NIEWIERNY

KARIN SLAUGHTER

przełożył Andrzej Jankowski

Warszawa 2013

Tytuł oryginału Faithless

Copyright © by Karin Slaughter, 2005

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIII

Przekład Andrzej Jankowski

Koordynacja

Korekta Katarzyna Humeniuk

Adiustacja Maria Karpińska

Projekt graficzny wnętrza i okładka Krzysztof Kiełbasiński

Skład TYPO

Wydanie I

Warszawa

ISBN 978-83-7881-218-0

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

Spis treści

- Dedykacja

- Niedziela, 1

- 2

- 3

- Poniedziałek, 4

- 5

- 6

- 7

- Wtorek, 8

- Środa, 9

- 10

- Czwartek, 11

- 12

- Piątek, 13

- 14

- 15

- 16

- Sobota, 17

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Susan i Richardowi

NIEDZIELA
1

Sara Linton stała przed frontowymi drzwiami domu rodziców, trzymając w rękach tyle plastikowych toreb z zakupami, że nie czuła palców. Próbowała otworzyć drzwi łokciem, ale skończyło się na tym, że walnęła ramieniem w szybę. Odsunęła się i nacisnęła klamkę stopą, ale drzwi nadal nie ustępowały. W końcu poddała się i zastukała w nie czołem. Patrzyła przez faliste szkło, jak korytarzem idzie jej ojciec. Otworzył drzwi z nietypowym dla niego grymasem na twarzy.

– Dlaczego nie wzięłaś tego na dwa razy? – zapytał Eddie, biorąc od niej parę toreb.

– Dlaczego drzwi są zamknięte na klucz?

– Twój samochód stoi niecałe piętnaście stóp od wejścia.

– Tato – odparła. – Dlaczego drzwi są zamknięte na klucz?

Patrzył ponad jej ramieniem.

– Masz brudny samochód. – Postawił torby na podłodze. – Dasz radę zanieść je na dwa razy do kuchni?

Sara otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale ojciec schodził już ze schodów. Zapytała:

– Gdzie idziesz?

– Umyć twój samochód.

– Na dworze jest dziesięć stopni.

Odwrócił się i spojrzał na nią znacząco.

– Brud przylepia się bez względu na pogodę. – Powiedział to takim tonem, jakby był szekspirowskim aktorem, a nie hydraulikiem z wiejskiej okolicy Georgii.

Zanim zdążyła obmyślić odpowiedź, był już w garażu. Stała na werandzie, kiedy ojciec wyłonił się ponownie z przyborami niezbędnymi do mycia samochodu. Podciągnął spodnie od dresu, gdy przyklęknął, by napełnić wiadro wodą. Sara poznała spodnie z czasów szkoły średniej – jej szkoły; nosiła je, gdy uprawiała biegi.

– Masz zamiar tam stać i wpuszczać zimno? – zapytała Cathy, wciągając ją do środka i zamykając drzwi.

Sara pochyliła się, by matka mogła pocałować ją w policzek. Ku swojej wielkiej konsternacji, od piątej klasy była o dobrą stopę wyższa od matki. Podczas gdy Tessa, młodsza siostra Sary, odziedziczyła po matce drobną budowę, jasne włosy i niewymuszoną grację ruchów, Sara wyglądała jak dziecko sąsiadów, które pewnego popołudnia przyszło na obiad i postanowiło u nich zostać.

Cathy pochyliła się, by podnieść parę toreb z zakupami, ale potem jakby się rozmyśliła.

– Weź je, dobrze?

Sara zgarnęła wszystkie osiem toreb, znowu narażając się na utratę czucia w palcach.

– O co chodzi? – zapytała, myśląc, że matka nie wygląda najlepiej.

– Isabella – odparła Cathy i Sara stłumiła śmiech. Ciotka Bella była jedyną znaną jej osobą, która podróżowała z własnym zapasem alkoholu.

– Rum?

– Tequila – szepnęła Cathy takim tonem, jakby mówiła: Rak.

Sara skrzywiła się ze współczuciem.

– Powiedziała, jak długo ma zamiar tu zostać?

– Jeszcze nie – odparła Cathy.

Bella nie cierpiała hrabstwa Grant i nie była u nich od narodzin Tessy. Pojawiła się dwa dni temu, z trzema walizkami w bagażniku mercedesa kabrioletu i bez żadnych wyjaśnień. Normalnie nie udałoby się Belli utrzymać czegokolwiek w tajemnicy, ale zgodnie z nową, obowiązującą w rodzinie Lintonów zasadą: „Nic nie mów, o nic nie pytaj”, nikt nie domagał się od niej żadnego wyjaśnienia. Tyle się zmieniło od ubiegłego roku, kiedy Tessa została napadnięta. Nie otrząsnęli się jeszcze z szoku, chociaż wydawało się, że nikt nie ma ochoty rozmawiać o tym. Napastnik w ułamku sekundy zmienił życie nie tylko Tessy, ale całej rodziny. Sara często się zastanawiała, czy ktoś z nich dojdzie kiedykolwiek w pełni do siebie.

– Dlaczego drzwi były zamknięte na klucz? – zapytała.

– Musiała to zrobić Tessa – powiedziała Cathy i na chwilę zaszkliły się jej oczy.

– Mamo…

– Idź – przerwała jej Cathy i wskazała kuchnię. – Zaraz tam będę.

Sara podniosła torby i poszła korytarzem, zerkając na zdjęcia, które wisiały na ścianach. Nikt nie mógł przejść od drzwi frontowych na tył domu, nie obejrzawszy obrazkowej historii rozwoju dziewcząt Lintonów. Oczywiście na większości z nich Tessa wyglądała ślicznie i była szczupła. Sara nigdy nie miała tyle szczęścia. Było tam jedno szczególnie okropne zdjęcie Sary z obozu letniego po ósmej klasie, które zdarłaby ze ściany, gdyby tylko matka jej na to pozwoliła. Stała na łodzi w kostiumie kąpielowym, który wyglądał jak kawałek czarnego kartonu przypięty do jej kościstych ramion. Na nosie wyszły jej piegi, nadając jej skórze niezbyt miły, pomarańczowy odcień. Jej rude włosy wyschły na słońcu i wyglądały jak błazeńskie afro.

– Kochanie! – krzyknęła radośnie Bella, rozkładając szeroko ramiona, kiedy Sara weszła do kuchni. – Spójrz na siebie! – powiedziała, jakby był to komplement.

Sara doskonale wiedziała, że nie wygląda najlepiej. Zwlokła się z łóżka godzinę temu i nie zadbała nawet o to, żeby się uczesać. Jako nieodrodna córka swojego ojca miała na sobie koszulę, w której spała, a dresowe spodnie z czasów, kiedy była członkinią licealnego zespołu biegaczek, były tylko odrobinę mniej zabytkowe. Natomiast Bella była w jedwabnej niebieskiej sukience, która prawdopodobnie kosztowała fortunę. W jej uszach iskrzyły się brylantowe kolczyki, a liczne pierścionki na palcach błyszczały w słońcu wpadającym strumieniem przez okna kuchni. Miała, jak zwykle, idealny makijaż i fryzurę i nawet w niedzielne przedpołudnie wyglądała olśniewająco.

– Przepraszam, że nie przyjechałam wcześniej – powiedziała Sara.

– Eee. – Ciotka zbyła przeprosiny machnięciem ręki i usiadła. – Odkąd robisz mamie zakupy?

– Odkąd nie może się ruszyć z domu, bo cię zabawia, czyli od dwóch dni. – Sara postawiła torby na blacie kuchennym i zaczęła rozcierać palce, by przywrócić krążenie krwi.

– Nie tak trudno jest mnie zabawić – powiedziała Bella. – To twoja matka musi częściej wychodzić.

– Z powodu tequili?

Bella uśmiechnęła się szelmowsko.

– Nigdy nie miała mocnej głowy. Jestem przekonana, że tylko z tego powodu wyszła za twojego ojca.

Sara roześmiała się, wstawiając mleko do lodówki. Serce zabiło jej żywiej, kiedy zobaczyła półmisek, na którym piętrzyły się gotowe do smażenia kurczaki.

– Wczoraj wieczorem przygotowałyśmy fasolkę szparagową – rzuciła Bella.

– Świetnie – mruknęła Sara, myśląc, że to najlepsza wiadomość, jaką słyszała w tym tygodniu. Duszona fasolka szparagowa Cathy była doskonałym dodatkiem do smażonych kurczaków. – Jak było w kościele?

– Jak dla mnie, trochę za dużo ognia i siarki – wyznała Bella, biorąc pomarańczę z miski na stole. – Opowiedz mi, jak żyjesz. Zdarzyło się coś ciekawego?

– Wszystko po staremu – odparła Sara, przeglądając puszki.

Bella obierała pomarańczę, a w jej głosie zabrzmiało rozczarowanie, kiedy powiedziała:

– Czasami rutyna podnosi na duchu.

Sara wydała z siebie „hm”, ustawiając puszkę zupy na półce nad kuchenką.

– Bardzo podnosi na duchu.

– Hm – powtórzyła Sara, dokładnie wiedząc, do czego to zmierza.

Kiedy studiowała medycynę na Emory University w Atlancie, mieszkała krótko u ciotki. Przyjęcia do późnej nocy, picie i nieustanny przepływ mężczyzn doprowadziły w końcu do rozstania. Sara musiała wstawać o piątej rano, żeby zdążyć na zajęcia, nie wspominając o tym, że wieczorami potrzebowała spokoju, by móc się uczyć. Trzeba przyznać, że Bella starała się ograniczyć swoje życie towarzyskie, ale ostatecznie zgodziły się, że najlepiej dla Sary będzie, jeśli znajdzie sobie własny kąt. Rozmawiały ze sobą bardzo serdecznie, dopóki Bella nie zasugerowała, by Sara zajrzała do jednego z segmentów domu emeryta przy Clairmont Road.

Do kuchni wróciła Cathy, wycierając ręce w fartuch. Przestawiła puszkę zupy, którą Sara postawiła na półce, odsuwając przy tym córkę na bok.

– Dostałaś wszystko z listy?

– Oprócz cherry – powiedziała Sara, siadając naprzeciwko Belli. – Wiedziałaś, że w niedzielę nie można kupić alkoholu?

– Tak – powiedziała Cathy takim tonem, że słowo to zabrzmiało jak oskarżenie. – Właśnie dlatego powiedziałam ci, żebyś pojechała do sklepu wczoraj wieczorem.

– Przepraszam – rzekła Sara. Wzięła od ciotki kawałek pomarańczy. – Pertraktowałam do ósmej z firmą ubezpieczeniową z Zachodu. To była jedyna pora, kiedy mogliśmy porozmawiać.

– Jesteś lekarką – stwierdziła Bella oczywisty fakt. – Dlaczego, u licha, musisz rozmawiać z firmami ubezpieczeniowymi?

– Ponieważ nie chcą płacić za badania, na które kieruję pacjentów.

– Czy nie jest to ich zadaniem?

Sara wzruszyła ramionami. Złamała się w końcu i wynajęła na pełen etat kobietę, by pokonywała różne przeszkody, które piętrzyły firmy ubezpieczeniowe, ale mimo to dwie do trzech godzin każdego dnia, który spędzała w klinice dziecięcej, marnowała na wypełnianie nużących formularzy albo na rozmowy, a czasami kłótnie telefoniczne z szefami tych firm. Zaczęła przyjeżdżać do pracy godzinę wcześniej, by nad tym zapanować, ale wydawało się, że na te firmy nic nie działa.

– To śmieszne – mruknęła Bella, gryząc kawałek pomarańczy. Miała dobrze ponad sześćdziesiątkę, ale z tego, co wiedziała Sara, nigdy jeszcze nie chorowała. Może jednak palenie jednego papierosa za drugim i picie tequili do świtu miało pewne plusy.

Cathy, grzebiąc w torbach, zapytała:

– Kupiłaś szałwię?

– Chyba tak. – Sara wstała, by jej pomóc, ale Cathy odsunęła ją na bok. – Gdzie jest Tess?

– W kościele – odparła Cathy.

Sara wolała nie dociekać, dlaczego matka powiedziała to tonem dezaprobaty. Najwidoczniej Bella również była tego samego zdania, bo uniosła brew, spoglądając na Sarę i podając jej drugi kawałek pomarańczy. Tessa przestała chodzić do kościoła pierwszych baptystów, do którego chodziła Cathy od czasu, kiedy i ona, i Bella były jeszcze dziećmi, wybrawszy w celu zaspokojenia potrzeb duchowych mniejszy kościół w sąsiednim hrabstwie. W normalnych okolicznościach Cathy byłaby zadowolona z tego, że przynajmniej jedna z jej córek nie jest bezbożna, ale najwidoczniej w wyborze Tessy było coś, co ją niepokoiło. Jak w wypadku wielu innych spraw, ostatnio nikt nie drążył tej kwestii.

Cathy otworzyła lodówkę, przesunęła mleko na drugą stronę półki i zapytała:

– O której wróciłaś wczoraj do domu?

– Koło dziewiątej – odparła Sara, obierając drugą pomarańczę.

– Nie zjesz obiadu – upomniała ją Cathy. – Jeffrey wprowadził się już ze wszystkim?

– Pra… – Sara w ostatniej chwili ugryzła się w język, czerwieniąc się jak burak. Przełknęła parę razy ślinę, zanim zdołała wydobyć z siebie głos. – Kiedy się dowiedziałaś?

– Och, złotko – zachichotała Bella – mieszkasz w niewłaściwym mieście, jeśli chcesz, żeby ludzie nie wtykali nosa w twoje sprawy. Głównie z tego powodu wyjechałam za granicę, kiedy tylko stać mnie było na bilet.

– Raczej kiedy znalazłaś faceta, który zapłacił za ten bilet – dodała cierpko Cathy.

Sara ponownie przełknęła ślinę. Czuła się tak, jakby obrzmiał jej język.

– Tata wie?

Cathy wzięła głęboki oddech i wypuściła powietrze ze świstem między zębami. Komentarz ojca na temat przylepiania się brudu nabrał nagle sensu.

– Jest zły?

– Trochę – przyznała Cathy. – Bardziej niezadowolony.

Bella syknęła, przyciskając język do zębów.

– Małe miasta, małe umysły.

– To nie miasto – zaoponowała Cathy. – To Eddie.

Bella usiadła wygodniej, jakby przygotowując się do rozpoczęcia opowieści.

– Żyłam z pewnym chłopcem w grzechu. Byłam tuż po college’u, właśnie przeniosłam się do Londynu. On był spawaczem, ale jego dłonie… och, miał dłonie artysty. Czy mówiłam wam kiedyś…

– Tak, Bello – powiedziała Cathy znużonym tonem.

Bella zawsze wyprzedzała swoje czasy – była bitniczką, hipiską, weganką, ale ku jej ogromnej konsternacji nigdy nie udało jej się zgorszyć rodziny. Sara była przekonana, że jednym z powodów wyjazdu ciotki z kraju było to, iż mogła opowiadać, że jest czarną owcą. W hrabstwie Grant nikt nie kupował takich historii. Babcia Earnshaw, która działała na rzecz emancypacji kobiet, była dumna z bezwstydnego zachowania córki, a dziadek w rozmowach z każdym, kto chciał go słuchać, nazywał ją swoją „małą petardą”. Prawdę mówiąc, Belli udało się zaszokować ich tylko raz, kiedy oznajmiła, że wychodzi za mąż za maklera o nazwisku Colt i przenosi się na przedmieście. Na szczęście małżeństwo trwało tylko rok.

Sara czuła, że wzrok matki wwierca się w nią jak laser. W końcu ustąpiła:

– O co chodzi?

– Nie wiem, dlaczego po prostu za niego nie wyjdziesz.

Sara okręcała pierścień na palcu. Jeffrey był futbolistą na uniwersytecie Auburn i od tamtej pory nosiła jego uniwersytecki sygnet jak zadurzona nastolatka.

– Twój ojciec go nie znosi. – Bella wskazała na ten oczywisty fakt takim tonem, jakby była to jakaś zachęta.

Cathy założyła ręce na piersi.

– Dlaczego? – Powtórzyła i odczekała chwilę. – Dlaczego po prostu za niego nie wyjdziesz? On chce się z tobą ożenić, prawda?

– Tak.

– No więc dlaczego się nie zgodzisz, żeby mieć to wreszcie za sobą?

– To skomplikowane – odparła Sara, mając nadzieję, że na tym zakończy się ta rozmowa.

Obie kobiety znały historię jej związku z Jeffreyem od chwili, kiedy się w nim zakochała i wzięła ślub, po ów wieczór, gdy wróciła wcześniej z pracy i zastała go w łóżku z inną kobietą. Następnego dnia wystąpiła o rozwód, ale z jakiegoś powodu nie potrafiła się od niego uwolnić.

Trzeba powiedzieć na jej obronę, że w ostatnich kilku latach Jeffrey się zmienił. Dojrzał i stał się mężczyzną, którego zapowiedź widziała w nim prawie piętnaście lat wcześniej. Miłość, którą go darzyła, była nowa, w pewnym sensie bardziej podniecająca niż za pierwszym razem. Nie była to już ta przyprawiająca o zawrót głowy namiętność, którą odczuwała przedtem, obsesyjne myślenie „umrę, jeśli nie zadzwoni”. Było jej z nim dobrze. Pod koniec dnia wiedziała, że będzie na nią czekał. Po pięciu latach życia w samotności wiedziała też, że bez niego czułaby się podle.

– Jesteś zbyt dumna – orzekła Cathy. – To twoje ego…

– To nie moje ego – przerwała jej Sara, nie wiedząc, jak to wyjaśnić, bardzo rozdrażniona, że czuje się do tego zmuszona. Takie już miała szczęście, że jej związek z Jeffreyem wydawał się jedyną rzeczą, o której matka lubiła rozmawiać. Podeszła do zlewu, żeby spłukać z rąk sok pomarańczy. Starając się zmienić temat, zapytała Bellę: – Jak było we Francji?

– Po francusku – odparła Bella, ale nie poddała się tak łatwo. – Ufasz mu?

– Tak – powiedziała – bardziej niż pierwszym razem i właśnie dlatego nie potrzebuję świstka papieru, by wiedzieć, co czuję.

Bella była bardzo zadowolona z siebie, kiedy powiedziała:

– Wiedziałam, że znowu się zejdziecie. – Wycelowała w Sarę palec. – Gdybyś poważnie myślała o usunięciu go ze swojego życia, to rzuciłabyś posadę koronera.

– To tylko część etatu – rzekła Sara, chociaż wiedziała, że Bella ma rację. Jeffrey był szefem policji w Grant. Sara była patomorfologiem. Każdy podejrzany zgon w trójmiejskim obszarze sprowadzał go z powrotem w jej życie.

Cathy wyjęła litrową colę z ostatniej torby z zakupami.

– Kiedy miałaś zamiar nam powiedzieć?

– Dzisiaj – skłamała Sara. Spojrzenie, które Cathy rzuciła jej przez ramię, świadczyło, że nie było to zbyt dobre łgarstwo. – W końcu – dodała, wycierając dłonie w spodnie i siadając przy stole. – Robisz pieczeń na jutro?

– Tak – odparła Cathy, ale nie dała się odwieść od tematu. – Mieszkasz niecałą milę od nas, przy tej samej ulicy, Saro. Myślałaś, że ojciec nie zobaczy samochodu Jeffreya zaparkowanego w każdy ranek na podjeździe?

– Z tego, co słyszałam – rzekła Bella – byłby tam bez względu na to, czy się wprowadził czy nie.

Sara patrzyła, jak matka przelewa colę do dużej miski tupperware. Cathy doda jeszcze parę składników i będzie przez noc moczyć udziec w tej zaprawie, a jutro przez cały dzień piec go w brytfannie. Rezultatem końcowym będzie najbardziej kruche mięso, jakie kiedykolwiek znalazło się na talerzu, ale choć wydawało się to łatwe, Sarze nigdy nie udało się powtórzyć osiągnięcia matki. Dostrzegała ironiczną wymowę tego, że mimo iż ukończyła z wyróżnieniem chemię na jednej z lepszych uczelni medycznych w kraju, za nic nie potrafiła przyrządzić marynowanej w coli pieczeni według przepisu swojej matki.

Cathy z roztargnieniem dodała trochę przypraw do zalewy i powtórzyła pytanie:

– Kiedy miałaś zamiar nam powiedzieć?

– Nie wiem – odparła Sara. – Po prostu chcieliśmy najpierw oswoić się z tą myślą.

– Nie oczekuj, że twój ojciec szybko się z nią oswoi – poradziła jej Cathy. – Wiesz, że ma w takich sprawach ustalone poglądy.

Bella zachichotała.

– Od prawie czterdziestu lat stopa tego człowieka nie stanęła w kościele.

– To nie są względy religijne – sprostowała Cathy. Zwróciła się do Sary: – Oboje wiemy, jaka byłaś przybita, kiedy odkryłaś, że Jeffrey robi skoki w bok. Twojemu ojcu jest po prostu ciężko pogodzić się z tym, że najpierw widzi cię taką załamaną, a potem Jeffrey wraca do ciebie jakby nigdy nic.

– Nie powiedziałabym, że było to jakby nigdy nic – rzekła Sara. Ich pogodzenie się nie było wcale takie łatwe.

– Nie mogę ci powiedzieć, że ojciec kiedykolwiek mu wybaczy.

– Tobie Eddie wybaczył – zauważyła Bella.

Sara patrzyła, jak z twarzy matki odpływa cała krew. Krótkimi, opanowanymi ruchami Cathy wytarła dłonie w fartuch.

– Obiad będzie gotowy za kilka godzin – powiedziała cicho i wyszła z kuchni.

Bella wzruszyła ramionami i ciężko westchnęła.

– Próbowałam, kotku.

Sara ugryzła się w język. Parę lat temu Cathy opowiedziała jej o czymś, co nazwała nierozważnym postępkiem w swoim małżeństwie, a co zdarzyło się, zanim urodziła się Sara. Chociaż matka powiedziała, że romans ten nie został nigdy skonsumowany, omal nie rozwiodła się z Eddiem z powodu tego drugiego mężczyzny. Sara mogła sobie wyobrazić, że matka nie lubi, by przypominano jej o tym ponurym okresie życia, zwłaszcza w obecności jej najstarszego dziecka. Ona sama niezbyt lubiła o tym słuchać.

– Halo? – zawołał Jeffrey z korytarza.

Sara starała się ukryć uczucie ulgi.

– Tutaj – odkrzyknęła.

Wszedł z uśmiechem na twarzy, więc Sara pomyślała, że ojciec był zbyt zajęty myciem samochodu, by zdenerwować Jeffreya.

– Oho – powiedział, patrząc to na jedną, to na drugą z pełnym uznania uśmiechem. – Kiedy śnię o tym, to zwykle jesteśmy wszyscy nadzy.

– Ty zbereźniku – zbeształa go Bella, ale Sara widziała, że jej oczy pojaśniały z radości. Mimo że wiele lat mieszkała w Europie, nadal była prawdziwą południową pięknością.

Jeffrey ujął jej dłoń i pocałował.

– Za każdym razem, kiedy cię widzę, Isabello, wyglądasz coraz lepiej.

– Dobre wino, przyjacielu. – Bella puściła do niego oko. – To znaczy picie go.

Jeffrey roześmiał się, a Sara odczekała chwilę, po czym zapytała:

– Widziałeś się z tatą?

Jeffrey potrząsnął głową akurat w chwili, gdy trzasnęły drzwi frontowe. W korytarzu rozległy się ciężkie kroki Eddiego. Sara chwyciła Jeffreya za rękę.

– Chodźmy na spacer – powiedziała, niemal wyciągając go przez tylne wyjście. – Powiedz mamie, że wrócimy w porę na obiad – poprosiła Bellę.

Jeffrey zszedł, potykając się, po schodach tarasu, a ona pociągnęła go na bok, by nie widziano ich z kuchennych okien.

– Co się dzieje? – Potarł ramię, jakby się uderzył.

– Nadal cię boli? – zapytała. Niedawno zranił bark i mimo fizykoterapii staw wciąż go bolał.

Lekko wzruszył ramionami.

– Nic mi nie jest.

– Przepraszam – powiedziała, kładąc dłoń na jego zdrowym barku. Nie mogła na tym poprzestać; objęła go i wtuliła twarz w jego szyję. Wciągnęła głęboko jego zapach, który uwielbiała. – Boże, tak ładnie pachniesz.

Pogładził ją po włosach.

– Co się dzieje?

– Brakuje mi ciebie.

– Przecież tu jestem.

– Nie – odchyliła się, żeby go widzieć. – Przez cały tydzień. – Zapuścił sobie dłuższe włosy, więc często zakładała mu je za uszy. – Wpadasz, zostawiasz parę pudeł i wychodzisz.

– We wtorek wprowadzają się najemcy. Obiecałem im, że do tego czasu wyszykuję kuchnię.

Pocałowała go w ucho i wyszeptała:

– Zapomniałam, jak wyglądasz.

– Ostatnio mam młyn w pracy. – Odsunął się o parę cali. – Papierkowa robota i tak dalej. Przez dom i pracę nie mam czasu dla siebie, a co dopiero mówić o spotykaniu się z tobą.

– Nie o to chodzi – powiedziała. Zdziwił ją jego defensywny ton. Oboje za dużo pracowali; nie była niewinna, żeby rzucać w niego kamieniem.

– Wiem, że nie odpowiedziałem na parę twoich telefonów – powiedział, cofając się o kilka kroków.

– Jeff – zatrzymała go. – Przypuszczałam, że jesteś zajęty. To nie jest wielki problem.

– No to o co chodzi?

Sara założyła ręce na piersi, czując nagle, że jest jej zimno.

– Tata wie.

Wydawało się, że się trochę uspokoił, zaczęła się więc zastanawiać, czy nie spodziewał się usłyszeć czegoś innego.

– Chyba nie myślałaś, że uda się to nam utrzymać w sekrecie, co?

– Nie wiem – przyznała Sara. Widziała, że coś go gnębi, ale nie wiedziała, jak to z niego wyciągnąć. Zaproponowała: – Przejdźmy się wokół jeziora, dobrze?

Zerknął na dom, a potem na nią.

– Dobrze.

Poprowadziła go przez ogród kamiennym chodnikiem, który położył ojciec, zanim się urodziła. Trzymając się za ręce, szli w milczeniu piaszczystą ścieżką, która biegła brzegiem jeziora. Sara pośliznęła się na mokrym kamieniu i złapał ją za łokieć, uśmiechając się z powodu jej niezdarności. W górze słyszała jazgot wiewiórek, a tuż nad drzewami zanurkował duży myszołów z rozpostartymi nieruchomo skrzydłami.

Jezioro Grant było sztucznym zbiornikiem o powierzchni trzech tysięcy dwustu akrów. Miejscami miało trzysta stóp głębokości. Z wody nadal wystawały wierzchołki drzew, które rosły w dolinie przed jej zatopieniem. Sara często myślała o znajdujących się na dnie opuszczonych domach i zastanawiała się, czy zagnieździły się w nich ryby. Eddie miał zdjęcie tego terenu sprzed utworzenia jeziora. Wyglądał tak jak wiejskie okolice hrabstwa – ładne domy, tu i ówdzie jakaś chałupa. Pod wodą były sklepy, kościoły i przędzalnia bawełny, która przetrwała wojnę secesyjną i odbudowę po to tylko, by zamknięto ją w okresie wielkiego kryzysu. Wszystko to zmiotły pędzące wody rzeki Ochawahee, by zapewnić Grant pewne źródło energii.

Latem lustro wody to się podnosiło, to opadało, w zależności od potrzeb tamy, więc w dzieciństwie Sara nabrała zwyczaju gaszenia wszystkich świateł w domu, myśląc, że dzięki temu powierzchnia wody utrzyma się na tyle wysoko, by mogła jeździć po jeziorze na nartach. Większa część terenu, ponad tysiąc akrów, należała do National Forestry Service. Jedna strona dotykała obszaru mieszkalnego, gdzie stały domy Sary i jej rodziców, a po drugiej mieścił się Grant Institute of Technology. Sześćdziesiąt procent osiemdziesięciomilowej linii brzegowej było pod ochroną, a ulubiony kawałek Sary znajdował się dokładnie pośrodku. W lesie wolno było rozbijać namioty, ale brzeg był zbyt skalisty i stromy, by można było korzystać z przyjemności obozowania nad wodą. Przybywała tu przeważnie młodzież, by się obściskiwać albo po prostu uciec od rodziców. Dom Sary znajdował się naprzeciwko widowiskowej grupy skał, które prawdopodobnie były wykorzystywane przez Indian, zanim ich stamtąd wyparto, i czasami o zmierzchu widziała błysk zapałki, kiedy ktoś zapalał papierosa albo kto wie co innego.

Znad wody powiał zimny wiatr i zadrżała. Jeffrey objął ją i spytał:

– Naprawdę myślałaś, że się nie dowiedzą?

Sara zatrzymała się i odwróciła twarzą do niego.

– Chyba miałam tylko taką nadzieję.

Obdarzył ją jednym ze swoich krzywych uśmiechów i wiedziała z doświadczenia, że zaraz usłyszy przeprosiny.

– Przepraszam, że tak dużo pracuję.

– Ja przez cały tydzień nie wracałam do domu przed siódmą.

– Udało ci się wreszcie dojść do ładu z tą firmą ubezpieczeniową?

Jęknęła.

– Nie chcę o tym rozmawiać.

– W porządku – powiedział, wyraźnie starając się wymyślić jakiś temat do rozmowy. – Jak się ma Tess?

– O tym też nie chcę rozmawiać.

– W porządku… – Znowu się uśmiechnął, a słońce tak zaiskrzyło w jego niebieskich tęczówkach, że aż zadrżała.

– Chcesz wracać? – zapytał, odczytując błędnie jej reakcję.

– Nie – powiedziała, obejmując go za szyję. – Chcę, żebyś wziął mnie za te drzewa i wyobracał.

Roześmiał się, ale przestał, kiedy zobaczył, że Sara nie żartuje.

– Tutaj, na otwartej przestrzeni?

– Wokół nie ma nikogo.

– Nie mówisz poważnie.

– To już dwa tygodnie – rzekła, chociaż do tej pory zbytnio się nad tym nie zastanawiała. Tak długie przerwy nie leżały w jego naturze.

– Jest zimno.

Przyłożyła wargi do jego ucha i szepnęła:

– Usta mam ciepłe.

– Jestem trochę zmęczony – powiedział, wbrew reakcji swojego ciała.

Przytuliła się mocniej.

– Mnie nie wydajesz się zmęczony.

– W każdej chwili zacznie padać.

Niebo było zachmurzone, ale w wiadomościach podawali, że deszcz spadnie za dobre trzy godziny.

– Chodź – powiedziała. Chciała go pocałować, ale zrezygnowała gdy zauważyła, że Jeffrey zdaje się wahać. – Co się stało?

Cofnął się o krok i spojrzał na jezioro.

– Powiedziałem ci, że jestem zmęczony.

– Nigdy nie jesteś zmęczony – rzekła. – Nie aż tak.

Machnięciem ręki wskazał na jezioro.

– Tutaj jest strasznie zimno.

– Nie jest tak zimno – odparła, czując, że podejrzenia przenikają ją niczym pełznący wzdłuż kręgosłupa dreszcz strachu. Po piętnastu latach znała wszystkie oznaki świadczące o stanie ducha Jeffreya. Drapał paznokieć kciuka, kiedy czuł się winny, i skubał prawą brew, kiedy w sprawie, którą prowadził, było coś, co starał się odgadnąć. Gdy miał szczególnie ciężki dzień, garbił się i mówił monotonnym głosem, dopóki nie udało się jej nakłonić go w jakiś sposób, by wyrzucił z siebie to, co mu leżało na wątrobie. Układ jego ust w tej chwili świadczył, że jest coś, o czym musi jej powiedzieć, ale albo nie chce, albo nie wie jak.

Skrzyżowała ramiona i spytała:

– Co się dzieje?

– Nic.

– Nic? – powtórzyła, wpatrując się w niego, jakby mogła siłą woli wydusić z niego prawdę. Nadal miał zacięte usta i ręce złożone przed sobą. Prawym kciukiem drapał skórkę wokół paznokcia lewego. Zaczęło ją ogarniać niejasne uczucie, że kiedyś już to przerabiali; to podziałało na nią jak uderzenie obuchem. – O Chryste – wyszeptała, nagle zrozumiawszy. – O Boże – powiedziała. Przyłożyła dłoń do brzucha, starając się zapanować nad wzbierającą falą nudności.

– Co?

Odwróciła się i poszła ścieżką. Czuła się głupio i była na siebie zła. Kręciło się jej od tego w głowie.

– Saro… – Położył rękę na jej ramieniu, ale ją strząsnęła. Podbiegł parę kroków, by zastąpić jej drogę, tak żeby musiała na niego spojrzeć. – Co się stało?

– Kto to jest?

– Jaki kto?

– Kim ona jest? – wyjaśniła Sara. – Kto to jest, Jeffrey? Ta sama co ostatnim razem?

Zaciskała zęby tak mocno, że aż zabolała ją szczęka. Wszystko zaczęło się układać w sensowną całość: ten roztargniony wyraz jego twarzy, asekurancki sposób mówienia, ten dystans, który starał się zachować. Każdego wieczoru przez cały tydzień znajdował różne wymówki: pakowanie pudeł, praca do późna w komisariacie, konieczność wykończenia tej przeklętej kuchni, której remont zajął prawie dziesięć lat. Za każdym razem kiedy go wpuszczała, kiedy zmniejszała czujność i czuła się swobodnie, znajdował jakiś sposób, by ją odepchnąć.

– Kogo pieprzysz tym razem? – zapytała wprost.

Cofnął się o krok, a na jego twarzy pojawiło się zmieszanie.

– Chyba nie myślisz…

Poczuła, że łzy napływają jej do oczu, i zasłoniła twarz rękami, by je ukryć. Pomyślałby, że jest zraniona, podczas gdy była na niego tak wściekła, że mogła mu rozszarpać gardło gołymi rękami.

– Boże – wyszeptała. – Jestem taka głupia.

– Jak mogłaś pomyśleć coś takiego? – powiedział takim tonem, jakby został skrzywdzony.

Opuściła ręce, nie dbając o to, co zobaczy.

– Wyrządź mi przysługę, dobrze? Tym razem mnie nie okłamuj. Nie waż się mnie okłamywać.

– Nie okłamuję cię – upierał się, mówiąc z taką samą wściekłością, jaką czuła Sara.

Jego oburzony ton byłby dla niej bardziej przekonujący, gdyby nie użył go za pierwszym razem.

– Saro…

– Odejdź – powiedziała, zawróciwszy w stronę jeziora. – Nie mogę w to uwierzyć. Nie mogę uwierzyć, jaka jestem głupia.

– Nie oszukuję cię – powiedział, idąc za nią. – Posłuchaj mnie, dobrze? – Znowu wysunął się przed nią i zagrodził jej drogę. – Nie oszukuję cię.

Zatrzymała się i patrzyła na niego, pragnąc mu uwierzyć.

– Nie patrz na mnie w ten sposób – powiedział.

– Nie wiem, jak inaczej mam na ciebie patrzeć.

Westchnął ciężko, jakby na piersi legł mu ogromny ciężar. Jak na kogoś, kto utrzymywał, że jest niewinny, zachowywał się bardzo podejrzanie.

– Wracam do domu – powiedziała mu, ale podniósł głowę i w wyrazie jego twarzy dostrzegła coś, co ją powstrzymało.

Przemówił tak cicho, że musiała wytężać słuch:

– Mogę być chory.

– Chory? – powtórzyła, nagle przestraszona. – Na co?

Odszedł, usiadł na głazie i opuścił ramiona. Tym razem to ona poszła za nim.

– Jeff? – powiedziała, uklęknąwszy obok niego. – Co się stało? – Znowu łzy napłynęły jej do oczu, ale tym razem serce waliło nie ze złości, lecz z trwogi. Ze wszystkich rzeczy, które mógł powiedzieć, najbardziej wstrząsnęło nią to, co usłyszała.

– Zadzwoniła Jo.

Sara usiadła na piętach. Złożyła ręce na podołku i wpatrywała się w niego niewidzącym wzrokiem. W szkole średniej Jolene Carter miała to wszystko, czego brakowało Sarze: wdzięk, apetycznie zaokrąglone kształty, lecz szczupłą sylwetkę, i powodzenie u chłopców, dzięki któremu mogła wybierać najprzystojniejszych. Była królową balu na zakończenie roku szkolnego, główną cheerleaderką, przewodniczącą klasy. Była naturalną blondynką, miała niebieskie oczy i mały pieprzyk, znamię piękności, na prawym policzku, który nadawał jej idealnym poza tym rysom światowy, egzotyczny wygląd. Nawet tuż przed czterdziestką Jolene Carter miała nadal idealne ciało, o czym Sara wiedziała, bo pięć lat temu, wróciwszy do domu, zastała Jo zupełnie nagą, z tą jej idealną dupą w górze, ujeżdżającą Jeffreya w ich łóżku.

– Ona ma zapalenie wątroby – powiedział Jeffrey.

Sara roześmiałaby się, gdyby miała więcej energii. W tej sytuacji zdobyła się tylko na pytanie:

– Jakiego typu?

– Złego.

– Jest parę złych – rzekła Sara, zastanawiając się, jak doszło do tego, że znalazła się w takiej sytuacji.

– Spałem z nią tylko raz, wtedy. Wiesz o tym, Saro.

Przez kilka sekund patrzyła na niego, rozdarta między chęcią, by wstać i uciec, i pragnieniem pozostania, by poznać fakty.

– Kiedy do ciebie zadzwoniła?

– W zeszłym tygodniu.

– W zeszłym tygodniu – powtórzyła, a potem wzięła głęboki oddech i zapytała: – Którego dnia?

– Nie wiem. Na początku.

– W poniedziałek? We wtorek?

– A jakie to ma znaczenie?

– Jakie to ma znaczenie? – powtórzyła z niedowierzaniem. – Jestem pediatrą, Jeffrey. Przez cały dzień robię dzieciom, małym dzieciom, zastrzyki. Pobieram im krew. Dotykam ich skaleczeń i zadrapań. Są środki ostrożności. Różne środki… – Zawiesiła głos, zastanawiając się, ile dzieci na to naraziła, starając się przypomnieć sobie każdy zastrzyk, każde ukłucie. Czy nie była zagrożeniem? Zawsze kłuła się igłami. Nie mogła nawet pozwolić sobie na martwienie się o własne zdrowie. Tego było już za dużo.

– Wczoraj poszedłem do Hare’a – powiedział, jakby fakt odbycia wizyty u lekarza w tydzień po uzyskaniu złej wiadomości go rozgrzeszał.

Zacisnęła usta, starając się sformułować właściwe pytania. Zawsze martwiła się o dzieci, którymi się opiekowała, ale dopiero teraz dotarły do niej w pełni konsekwencje tego, co się stało. Ona też mogła być chora. Mogła mieć przewlekłą, może śmiertelną, chorobę, którą zaraził ją Jeffrey.

Przełknęła ślinę, gardło miała ściśnięte.

– Czy zlecił pilne wykonanie prób wątrobowych?

– Nie wiem.

– Nie wiesz. – Było to potwierdzenie, nie pytanie. Oczywiście, że nie wiedział. Jeffrey miał typowo męski stosunek do wszystkiego, co związane było z jego zdrowiem – wypierał to. Wiedział więcej o historii utrzymania swojego samochodu niż o stanie swojego zdrowia i mogła sobie wyobrazić, jak siedzi w gabinecie Hare’a ze skonsternowaną miną, starając się wymyślić jakąś wymówkę, by wyjść stamtąd jak najszybciej.

Sara wstała. Musiała pospacerować.

– Zbadał cię?

– Powiedział, że nie wykazuję żadnych objawów.

– Chcę, żebyś poszedł do innego lekarza.

– A co jest nie tak z Hare’em?

– On… – Nie mogła znaleźć odpowiednich słów. Jej umysł nie funkcjonował jak należy.

– To, że jest twoim durnym kuzynem, nie znaczy, że nie jest dobrym lekarzem.

– Nic mi nie powiedział – powiedziała, czując się zdradzona przez nich obu.

Jeffrey spojrzał na nią uważnie.

– Prosiłem go o to.

– Oczywiście – rzekła, czując się nie tyle zła, ile zaskoczona. – Dlaczego ty sam mi nie powiedziałeś? Dlaczego nie wziąłeś mnie ze sobą, żebym mogła zapytać o to, o co trzeba?

– Dlatego – powiedział, wskazując na jej chodzenie w tę i z powrotem. – I tak masz dosyć na głowie. Nie chciałem, żebyś się denerwowała.

– Gówno prawda i wiesz o tym. – Jeffrey nie cierpiał przekazywania złych wiadomości. Chociaż w pracy musiał być ostry, w domu nie był zdolny do stwarzania kłopotliwych sytuacji. – To dlatego nie chciałeś się ze mną kochać?

– Byłem ostrożny.

– Ostrożny – powtórzyła.

– Hare powiedział, że mogę być nosicielem.

– Za bardzo się bałeś powiedzieć mi o tym.

– Nie chciałem, żebyś się denerwowała.

– Nie chciałeś, żebym się denerwowała na ciebie – poprawiła go. – To nie ma nic wspólnego z oszczędzaniem moich uczuć. Nie chciałeś, żebym się na ciebie wściekła.

– Proszę, nie rób tego. – Wyciągnął rękę, by ująć jej dłoń, ale gwałtownie się odsunęła.

– To nie moja wina.

Spróbował jeszcze raz:

– To było wiele lat temu, Saro. Musiała mi powiedzieć, bo kazał jej to zrobić jej lekarz. – Jakby mogło to poprawić sytuację, dodał: – Ona też chodzi do Hare’a. Zadzwoń do niego. To on jej powiedział, że musi mnie o tym poinformować. To tylko środek ostrożności. Jesteś lekarką. Wiesz o tym.

– Przestań – rozkazała, podnosząc ręce do góry. Miała już coś na końcu języka, ale powstrzymała się przed wypowiedzeniem tych słów, choć przyszło jej to z trudem. – Nie mogę teraz o tym rozmawiać.

– Gdzie idziesz?

– Nie wiem – odparła, idąc w stronę brzegu. – Do domu – powiedziała. – Dzisiaj możesz zostać na noc u siebie.

– Widzisz – rzekł, jakby zwracał na coś jej uwagę. – Właśnie dlatego ci nie powiedziałem.

– Nie obwiniaj mnie za to – odparowała, a jej gardło ścisnęło się przy tych słowach. Chciała wrzeszczeć, ale była tak przepełniona wściekłością, że nie mogła podnieść głosu. – Nie jestem na ciebie wściekła, Jeffrey, za to, że pieprzyłeś się z kim popadnie. Jestem na ciebie wściekła za to, że trzymałeś to w tajemnicy przede mną. Mam prawo wiedzieć. Nawet jeśli nie szkodzi to mnie, mojemu zdrowiu i moim pacjentom, to szkodzi tobie.

Podbiegł, by się z nią zrównać.

– Nic mi nie jest.

Zatrzymała się i odwróciła, by na niego spojrzeć.

– Czy ty chociaż wiesz, co to jest wirusowe zapalenie wątroby?

Wzruszył ramionami.

– Myślałem, że zajmę się tym, kiedy będę musiał. Jeśli będę musiał.

– Jezu – wyszeptała Sara. Czuła, że nie jest w stanie już nic zrobić. Mogła jedynie odejść. Skierowała się w stronę drogi, myśląc, że powinna obrać długą trasę do domu rodziców, by się uspokoić. Jej matka będzie miała używanie w związku z tym, i słusznie.

Jeffrey ruszył za nią.

– Dokąd idziesz?

– Zadzwonię do ciebie za kilka dni. – Nie czekała na odpowiedź. – Potrzebuję trochę czasu, żeby to przemyśleć.

Dogonił ją i pogładził jej ramię.

– Musimy porozmawiać.

– Teraz chcesz o tym rozmawiać. – Roześmiała się.

– Saro…

– Nie ma nic więcej do powiedzenia – rzekła, przyspieszając kroku.

Jeffrey nie dawał za wygraną, jego ciężkie kroki dudniły za nią. Zaczęła przechodzić w trucht, kiedy wpadł na nią. Upadła na ziemię z głuchym uderzeniem, które pozbawiło ją tchu. Odgłos tego uderzenia rozbrzmiewał jej w uszach jak odległe echo.

Odepchnęła go, pytając ze złością:

– Co ty…

– Jezu, przepraszam. Nic ci nie jest? – Ukląkł przed nią i wyjął gałązkę z jej włosów. – Nie chciałem…

– Ty dupku – warknęła. Przestraszył ją nie na żarty, więc była wściekła. – Co ty, do diabła, wyprawiasz?

– Potknąłem się – powiedział, próbując pomóc jej wstać.

– Nie dotykaj mnie. – Odtrąciła go i sama wstała.

– Nic ci nie jest? – spytał ponownie, otrzepując jej spodnie z piachu.

Odsunęła się od niego.

– Nie.

– Na pewno?

– Nie jestem z porcelany. – Spojrzała z gniewną miną na pobrudzoną ziemią bluzę. Miała naderwany rękaw. – Co ty wyprawiasz?

– Powiedziałem ci, że się potknąłem. Myślisz, że zrobiłem to celowo?

– Nie – odparła, chociaż nie złagodziło to jej złości. – Boże, Jeffrey. – Zbadała swoje kolano i stwierdziła, że ścięgno jest nienaruszone. – To naprawdę bolało.

– Przepraszam – powtórzył i znów wyjął z jej włosów gałązkę.

Popatrzyła na naderwany rękaw, teraz bardziej zirytowana niż zła.

– Co się stało?

Odwrócił się i przeczesywał wzrokiem teren.

– Musiał tam być… – Urwał.

Podążyła za jego spojrzeniem i zobaczyła sterczący z ziemi kawałek metalowej rury. Jej otwór obwiązany był kawałkiem drucianej siatki, który przytrzymywała gumowa opaska.

Powiedział tylko „Sara”, ale lęk w jego głosie wstrząsnął nią.

Odtwarzała tę scenę w głowie, dźwięk, który się rozległ, gdy upadła. Powinno to być ciężkie walnięcie, a nie głuche echo. Coś było pod nimi. Coś było tam zakopane.

– Chryste – wyszeptał Jeffrey. Ściągnął siatkę i zajrzał do rury.

Sara wiedziała, że przez otwór o średnicy pół cala niczego nie dojrzy. Mimo to zapytała:

– Widzisz coś?

– Nie. – Spróbował poruszyć rurą do tyłu i do przodu, ale nawet nie drgnęła. Coś pod ziemią trzymało ją mocno w tej pozycji.

Osunęła się na kolana i zaczęła zmiatać rękami liście i szpilki sosnowe, posuwając się do tyłu po luźnej ziemi. Była mniej więcej cztery stopy od Jeffreya, kiedy obojgu zaświtało w głowie, co może być pod nimi.

Sara poczuła, że jej przerażenie narasta tak samo jak przerażenie Jeffreya, kiedy zaczął rozdrapywać palcami ziemię. Piasek dawał się łatwo wygrzebać, jakby ktoś niedawno tam kopał. Wkrótce znalazła się na kolanach obok niego, wyciągając bryły ziemi i skały, starając się nie myśleć o tym, co mogą znaleźć.

– Kurwa! – Jeffrey szarpnął ręką do góry i Sara zobaczyła głębokie rozcięcie na boku jego dłoni, w miejscu, gdzie ostry patyk wbił się w ciało. Rana obficie krwawiła, ale powrócił do roboty, wykopując ziemię i odrzucając ją na bok.

Sara natrafiła paznokciami na coś twardego i kiedy wyciągnęła rękę, zobaczyła pod ziemią drewno.

– Jeffrey – powiedziała, ale on nadal kopał. – Jeffrey.

– Wiem – odparł. Odsłonił kawałek drewna wokół rury. Otaczał ją metalowy kołnierz, trzymając mocno w miejscu.

Jeffrey wyjął scyzoryk i Sara mogła się tylko przyglądać, jak stara się odkręcić śruby. Krew z rozcięcia na dłoni sprawiała, że ręce ześlizgiwały mu się z trzonka, i w końcu dał za wygraną, odrzucił nóż i chwycił rurę. Naparł na nią ramieniem, krzywiąc się z bólu. Mimo to pchał nadal, aż drewno złowieszczo jęknęło, a potem trzasnęło, kiedy wysunął się z niego metalowy kołnierz rury.

Sara zasłoniła nos, kiedy z otworu buchnęło stęchłe powietrze. Dziura miała z grubsza trzy cale kwadratowe, a ostre drzazgi sterczały w niej jak zęby. Jeffrey przyłożył do niej oko. Potrząsnął głową.

– Nic nie widzę.

Sara nadal kopała, posuwając się do tyłu wzdłuż drewna, a każda nowa część, którą odkrywała, sprawiała, że czuła się tak, jakby miało jej pęknąć serce. Było tam kilka desek o wymiarach jedna na dwie stopy, zbitych razem i tworzących górę czegoś, co mogło być tylko długą, prostokątną skrzynią. Sarze brakowało tchu i mimo że wiał chłodny wiatr, zlana była zimnym potem. Nagle poczuła, że bluza krępuje jej ruchy jak kaftan bezpieczeństwa, ściągnęła ją więc przez głowę i cisnęła na bok, by móc się swobodniej poruszać. Rzadko się modliła, ale myśl o tym, co mogą znaleźć pod tymi deskami, sprawiła, że błagała o pomoc tego, kto jej słuchał, kimkolwiek była ta istota.

– Uważaj – ostrzegł ją Jeffrey, używając rury jak łomu, by podważyć deski.

Sara odchyliła się i osłoniła oczy, kiedy prysnęły w górę ziarna piachu. Drewno, w większej części nadal przysypane ziemią, trzeszczało, ale Jeffrey nie przerywał, wyłamywał rękami cienkie deski. Rozległ się niski, jękliwy dźwięk, kiedy pod jego naporem ustąpiły gwoździe. Sarę owionął, niczym kwaśny powiew wiatru, odór świeżego rozkładu, ale nie odwróciła oczu, kiedy Jeffrey położył się płasko na ziemi, by włożyć rękę w wąski otwór. Podniósł na nią wzrok, kiedy macał pod deskami z zaciśniętymi szczękami.

– Coś czuję – powiedział. – Kogoś.

– Oddycha? – zapytała Sara, ale potrząsnął głową, zanim to słowo wyszło z jej ust.

Jeffrey pracował teraz wolniej, bardziej metodycznie, kiedy podważał drugą deskę. Obejrzał jej spód, po czym podał ją Sarze. Zobaczyła na zbutwiałej powierzchni ślady zadrapań, jakby pod ziemią uwięziono jakieś zwierzę. W następnym kawałku, który wręczył jej Jeffrey, tkwił paznokieć wielkości jej własnego. Sara położyła deskę na ziemi spodem do góry. Następny kawałek był mocniej podrapany. Położyła go obok pierwszego, utrzymując porządek, w jakim zostały przybite, wiedząc, że jest to dowód. Mogło to być zwierzę. Psikus jakiegoś dziecka. Stary cmentarz indiański. Przez głowę przebiegały jej różne wyjaśnienia, ale mogła tylko patrzeć, jak Jeffrey wyrywa kolejne deski, z których każdą czuła jak drzazgę wbijaną w serce. Było ich ogółem prawie dwadzieścia, ale już przy dwunastej zobaczyli, co jest w środku.

Jeffrey wpatrywał się we wnętrze trumny, a jego jabłko Adama poruszało się w górę i w dół, gdy przełykał ślinę. Wydawało się, że, podobnie jak Sarze, odebrało mu mowę.

Ofiara była młodą kobietą, prawdopodobnie osiemnasto-dziewiętnastoletnią. Jej ciemne włosy sięgały do pasa, okrywając ciało jak koc. Miała na sobie prostą, niebieską sukienkę, sięgającą do połowy łydek, i białe skarpetki, ale była bez butów. Jej usta i oczy były szeroko otwarte w wyrazie paniki, którą Sara czuła niemal namacalnie. Jedna ręka była wyciągnięta do góry, ze skurczonymi palcami, jakby dziewczyna nadal starała się wydobyć z trumny. Twardówka jej oczu usiana była drobnymi punkcikami wybroczyn, cienkie czerwone linie w białkach były świadectwem dawno zaschniętych łez. W skrzyni znajdowało się kilka pustych butelek po wodzie i słoik, który ewidentnie służył do załatwiania potrzeb fizjologicznych. Po jej prawej stronie leżała latarka, po lewej do połowy zjedzony kawałek chleba. Na jego brzegach osiadła pleśń, podobna do pleśni, która pokryła jej górną wargę jak delikatny wąsik. Dziewczyna nie była uderzającą pięknością, ale była prawdopodobnie ładna na swój skromny sposób.

Jeffrey wolno wypuścił powietrze i usiadł na ziemi. Podobnie jak Sara, cały był pokryty ziemią. Podobnie jak ona, zdawał się na to nie zważać.

Gapili się oboje na dziewczynę, patrzyli, jak wietrzyk znad jeziora porusza jej włosami i potrąca długie rękawy jej sukienki. Sara zauważyła pasującą do sukienki niebieską wstążkę w jej włosach i zastanawiała się, kto ją zawiązał. Czy zrobiła to jej matka lub siostra? Czy dziewczyna siedziała w swoim pokoju i patrząc w lustro, zawiązała ją sama? A co się zdarzyło potem? Kto ją tutaj sprowadził?

Jeffrey wytarł ręce o dżinsy, zostawiając na nich krwawe ślady palców.

– Nie mieli zamiaru jej zabić – wyraził przypuszczenie.

– Tak – zgodziła się Sara, ogarnięta przytłaczającym smutkiem. – Chcieli ją tylko śmiertelnie przerazić.