Copyright © Danuta Noszczyńska, 2014

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

Fot. Mark Owen/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

ISBN 978-83-7961-912-2

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Powieść dedykuję Emilce Kierznowskiej

ROZDZIAŁ I

Kolejny facet z przypadku, czyli optymalny początek

Grzegorz stał na środku salonu, w ręce ściskał zaproszenie na ślub Estery. Po prostu stał. Po prostu trzymał to cholerne zaproszenie przed oczami i wpatrywał się w nie z zaciętym wyrazem twarzy. Po prostu...

Tak to mogło wyglądać – po prostu. Ale to był mój salon, na kopercie widniało moje imię i nazwisko, a zaproszenie dotyczyło wyłącznie mnie. Stałam więc i patrzyłam na Grzegorza. Wymownie. Czekałam. Dopóki milczał, ciągle miał szansę. Sporo zależało od jego pierwszych słów. Czekałam w napięciu i trochę mi się dłużyło. Parę sekund temu miałam jeszcze pozytywne nastawienie, teraz już nie. Było mi wszystko jedno.

– Nie pojedziesz na ten ślub – odezwał się w końcu, prawie nie otwierając ust.

Wreszcie, pomyślałam z ulgą i nagle całe napięcie znikło. Mogłabym zapytać dlaczego, co ma przeciwko ślubom, ale wszelki dialog prowadził donikąd.

– Pojadę – odpowiedziałam.

– Jeśli... jeśli to zrobisz...

Grzegorz na próżno szukał odpowiednich słów. Postanowiłam mu pomóc.

– ...to z nami koniec. W porządku. – Wyjęłam mu z ręki zaproszenie. – Jak sobie życzysz. Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

– Naprawdę? Ten ślub jest dla ciebie ważniejszy od nas? Ode... mnie?

– Pieprzysz, Grześ – westchnęłam znużona. – Powinieneś uważać na słowa, kiedy mnie ograniczasz.

– Nie wierzę – mruknął pod nosem. – Naprawdę nie wierzę...

– W co nie wierzysz? Może sprecyzuj – podniosłam głos. – Że nie zamierzam trwać w żadnym warunkowym związku? Nie będę z tobą „pod warunkiem”. Zapomnij, Grzesiek. To ja nie wierzę. Zabraniasz mi pojechać na ślub Estery, bo... Właśnie – bo co? Zabraniasz! Właściwie guzik mnie obchodzą twoje powody, ale chętnie zobaczę, jak się miotasz, usiłując nadać bezsensowi pozory sensu. Kontynuuj.

– Bo nie widzę powodu, dla którego miałabyś być na tym ślubie. W jakim charakterze? Jako kto? – Grzegorz wyraźnie się rozkręcał.

– A ja nie widzę powodu, dla którego miałoby mnie tam nie być.

– Nie chcę, żebyś się spotykała z jego rodziną.

– Aha! Czyli, reasumując: nie mogę pojechać na ślub Estery, bo ty sobie tego nie życzysz. Według ciebie to sensowny, logiczny i wystarczający powód?

– Odwracasz kota ogonem – prychnął Grzesiek. – Nie o to chodzi. Powinnaś uszanować moją... moje uczucia.

– Twoją wolę, zamierzałeś powiedzieć? Ale dobrze, niech będą uczucia. Twoje. A co z moimi?

– Skoro jesteś ze mną, twoje uczucia powinny być ukierunkowane na mnie, a nie na... inne osoby.

– Jakie „inne osoby”?

– Czepiasz się.

– Masz na myśli Esterę?

– Teraz to już zwyczajnie się czepiasz.

– Odpowiedz.

– Dobrze wiesz! – Grzesiek w końcu nie wytrzymał. – Owszem, jestem zazdrosny! I powiedziałem: nie chcę, żebyś się spotykała z jego rodziną. Rozumiesz, Ada?

– Nie rozumiem. Ponadto – gdybyś zapomniał, to przypominam – on nie żyje. Od roku spoczywa w grobie. Więc mnie oświeć, o co ci chodzi. Estera jest jego siostrą. Może myślisz, że na mój widok jej narzeczony bryknie sprzed ołtarza, by ożenić się ze mną? A może się obawiasz, że polecę na małżonka byłej teściowej? Estera to... niegdyś mała dziewczynka, w której dorastaniu byłam bardzo istotnie obecna. I widać jestem dla niej ważna do dziś, skoro zaprosiła mnie na swój ślub!

Teraz już krzyczałam. Postawa Grześka była dla mnie tak idiotyczna i niepojęta, że nie zdołałam opanować irytacji. Grzesiek wsadził ręce w kieszenie i miotał się po pokoju. Kalkulował.

– Okej, trudno, postawiłaś mnie pod ścianą. – Rozłożył ręce w geście kapitulacji. – Jedź!

Przysiadłam na brzegu stołu i wbiłam w Grześka ostre spojrzenie. Nagle zobaczyłam całą scenę z perspektywy widza, z boku, bez osobistego zaangażowania, bez subiektywnych uczuć.

Mam déjà vu, to już przecież było..., pomyślałam.

– No, jedź! – powtórzył Grzesiek, biorąc mój bezruch za osłupienie spowodowane gwałtownym napadem szczęśliwości.

– Nie wiem... – odpowiedziałam zamyślona.

– Jak to... nie wiesz?

– Pojadę, oczywiście – zapewniłam go natychmiast.

– Super! – ucieszył się Grzegorz. – Bo już się bałem, że cała ta awantura była ot tak sobie, dla treningu. Teraz możemy wrócić do planów na dziś: obiad na mieście, koncert, a potem kolacja u mnie. Hej, pamiętasz? Taki był plan!

Grzegorz pomachał mi ręką przed oczami.

– Owszem, był – przyznałam. – Ale uległ zmianie. Nigdzie nie idę. Zostaję w domu. Sama.

– Na miłość boską, Ada, co cię ugryzło? – przestraszył się nie na żarty.

– Nic mnie nie ugryzło. Daj mi spokój. Odechciało mi się po prostu. Ciebie też mi się odechciało. Idź już, proszę, chcę zostać sama.

– Tego się właśnie obawiałem – wysapał Grzesiek i spąsowiał na twarzy. – Oczywiście! Moja niezależna terytorialnie i uczuciowo dziewczyna mnie rzuca. Mogłem się tego spodziewać.

– Taki jesteś przewidujący, więc po co rozpętałeś awanturę?

– Słucham? Ja rozpętałem? – zdziwił się całkiem szczerze.

– Właśnie ty.

– Masz świadomość, że kiedy on się pojawia na horyzoncie, żywy albo nieżywy, osobiście albo ktoś z jego rodziny, zawsze zaczynają się między nami problemy? Rozumiesz?

– Nie. Tym bardziej że się nie pojawia. Ani on, ani nikt z jego rodziny.

– Nie?! Przecież masz to teraz czarno na białym!

Nabrałam powietrza głęboko w płuca.

– Nadal nie rozumiem. Nie rozumiem ciebie, a ty nie rozumiesz mnie. Dlatego nie możemy być razem. To koniec.

– Ada...

Podeszłam do drzwi, aby dać mu do zrozumienia, że dalsze dysputy uważam za zbyteczne.

– Idź już – powtórzyłam, gdyż ten mój gest okazał się niewystarczający.

– Mówisz poważnie? – Grzegorz spojrzał na mnie niepewnie.

– Jak najbardziej. Poważnie, stanowczo oraz nieodwołalnie.

– Ale... co ja takiego...

– Nic.

Otworzyłam drzwi na całą szerokość. Na schody wiodące do mojego mieszkania padały pierwsze wiosenne promienie słońca, jakby nieśmiałe i zlęknione, czy zima na pewno ustąpiła i nie wróci...

Grzegorz wyszedł z ociąganiem, ale nie obejrzał się za siebie. Gdyby nie zakazywał mi wyjazdu na ślub Estery, zapomniałabym o tym zaproszeniu w kilka sekund. Poleżałoby sobie w kącie i zbierało kurz. A potem wylądowało w koszu z makulaturą. Przecież dziś Estera była... nikim ważnym w moim życiu. Cieniem przeszłości, której pogrzebanie zajęło mi sporo czasu i wysiłku. Ciągle jeszcze miałam wybór: albo nie jechać na ten ślub i sprzeniewierzyć się żelaznej zasadzie, czyli postępowania na przekór każdej próbie ograniczenia mojej wolności, albo – pojechać i narazić się na spotkanie oko w oko z przeszłością. Ale chyba czułam się już wystarczająco silna na takie doświadczenie.

Zamknęłam drzwi i wróciłam do salonu. Po drodze nalałam sobie lampkę wina i zamyślona usiadłam w moim ogromnym, miękkim fotelu, zwanym przeze mnie potworem. Potwór mieszkał ze mną od zawsze, był jedyną rzeczą, jaką taskałam ze sobą na każde kolejne mieszkanie, a pochodził jeszcze z mojego rodzinnego domu. Niegdyś zielony, dziś oliwkowy z odcieniem szarego, miejscami wyliniały, wytarty, ogółem – raczej szpetny.

Gdyby każde zdarzenie, każda ludzka myśl pozostawały na zawsze zapisane w czasoprzestrzeni i gdyby ktoś w przyszłości wymyślił czytnik takich „zarchiwizowanych” myśli, mój fotel mógłby wiele opowiedzieć. Na nim rodziły się moje plany, tu dokonywałam analiz wydarzeń bieżących i minionych, radowałam się, smuciłam, upijałam, trzeźwiałam i leczyłam kaca. I właśnie teraz odczułam silną potrzebę wtulenia się w mojego potwora, który jak nikt inny umiał mnie objąć i ukoić w przyjaznych ramionach, bez stawiania wymagań i roszczenia sobie do mnie praw. Chciałam uporać się z nowym stanem rzeczy, czyli wyrzuceniem Grześka z mojego życia, ale najpierw musiałam poukładać sobie emocje. A gdyby się okazało, że źle mi z tym – przeanalizować naszą znajomość pod odpowiednim kątem, umniejszyć jego zalety i wyolbrzymić przywary, nadać wszystkiemu, co nas łączyło, nowy kontekst, który pozwoli mi czuć się dobrze.

Ludzie z reguły nie potrafią panować nad uczuciami, emocjami, dlatego cierpią. Ja potrafiłam. Znalazłam sposób, opracowałam metodę i opanowałam ją do perfekcji. Wymagało to nie tylko doraźnej pracy nad faktami, które następowały w moim życiu niezależnie ode mnie i mogły stanowić źródło nieprzyjemnych odczuć, ale także znaczącej korekty potrzeb, celów, a przede wszystkim nauki panowania nad sobą. Swoistej cenzury emocji, błyskawicznej oceny sytuacji i wynikających z niej zagrożeń. Tak. To był mój sposób na życie, doskonały, bo dzięki niemu od dawna nie czułam się nieszczęśliwa, zawiedziona, samotna. Panowałam nad wszystkim i o ile dość często bywałam sama, samotna nie byłam na pewno. Wszystko, co się w moim życiu działo, było wynikiem  m o i c h  wyborów. Z tej świadomości czerpałam satysfakcję i siłę.

ROZDZIAŁ II

Ja, Adela Dobrochna bez herbu

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ III

Pozornie niewinny wątek kryminalny

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IV

Jedno wesele i... wystarczy

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ V

Lucyfer, kac i koneser żółtego koguta

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VI

Pierwsza rysa na fasadzie świętego spokoju

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VII

Coraz większy tłok dookoła

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VIII

Chryja

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IX

W gąszczu domysłów

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ X

Kolejna rysa na fasadzie (świętego?) spokoju

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XI

Zwyrodnialec

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XII

Po drugiej stronie medalu

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIII

Pogarda

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIV

Jest dziwnie

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XV

Skarb

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVI

Żądna krwi teściowa

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVII

Godzina zero

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVIII

Mgła

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIX

Królestwo Czesława

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XX

Faceci i mamlasy

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXI

Scheda

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXII

Koło fortuny

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIII

Oraz że cię nie opuszczę, czy tego chcesz, czy nie

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIV

Domek na Kopytku

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

ROZDZIAŁ I. Kolejny facet z przypadku, czyli optymalny początek

ROZDZIAŁ II. Ja, Adela Dobrochna bez herbu

ROZDZIAŁ III. Pozornie niewinny wątek kryminalny

ROZDZIAŁ IV. Jedno wesele i... wystarczy

ROZDZIAŁ V. Lucyfer, kac i koneser żółtego koguta

ROZDZIAŁ VI. Pierwsza rysa na fasadzie świętego spokoju

ROZDZIAŁ VII. Coraz większy tłok dookoła

ROZDZIAŁ VIII. Chryja

ROZDZIAŁ IX. W gąszczu domysłów

ROZDZIAŁ X. Kolejna rysa na fasadzie (świętego?) spokoju

ROZDZIAŁ XI. Zwyrodnialec

ROZDZIAŁ XII. Po drugiej stronie medalu

ROZDZIAŁ XIII. Pogarda

ROZDZIAŁ XIV. Jest dziwnie

ROZDZIAŁ XV. Skarb

ROZDZIAŁ XVI. Żądna krwi teściowa

ROZDZIAŁ XVII. Godzina zero

ROZDZIAŁ XVIII. Mgła

ROZDZIAŁ XIX. Królestwo Czesława

ROZDZIAŁ XX. Faceci i mamlasy

ROZDZIAŁ XXI. Scheda

ROZDZIAŁ XXII. Koło fortuny

ROZDZIAŁ XXIII. Oraz że cię nie opuszczę, czy tego chcesz, czy nie

ROZDZIAŁ XXIV. Domek na Kopytku