Tytuł oryginału

DAS SKRIPT

Oryginally published as „Das Skript”

© S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main, 2012

All rights reserved

Projekt okładki

HAUPTMANN & KOMPANIE Werbeagentur, Zurich

Opracowanie polskiej wersji okładki

Zbigniew Larwa

Zdjęcie na okładce

© Mark Lewis/Getty Images

Redaktor prowadzący

Adrian Markowski

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-7961-886-6

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Laury, Christine i Alexandra

Prolog

Była naga i przeraźliwie zmarznięta.

Jej wstrząsane drgawkami ciało próbowało zrzucić z siebie chłód, który okleił ją niczym lepka błona. Jej oddech odbijał się od ściany, raz za razem uderzając ją w twarz; wyczuwało się w nim zapach pleśni i zgnilizny. Z jej ust w krótkich odstępach wydobywał się jęk. Bała się. Tak bardzo, że jej umysł ledwie sobie z tym radził.

Wokół panowała nieprzenikniona ciemność. Musiało minąć trochę czasu, zanim zdała sobie sprawę z pozycji swojego ciała. Uświadomiła sobie, że stoi wyprostowana przy ścianie. Gdy pochylała nieco głowę, chcąc ulżyć przeszywającemu kark bólowi, dotykała czołem zimnego kamienia. Jej ramiona były uniesione na kształt litery V i przywiązane sznurami za nadgarstki. W talii była skrępowana czymś, co dociskało ją do ściany; nawet najmniejszy ruch powodował nieznośny ból. Jej uda i łydki płonęły. Cienka pętla, która ciasno oplatała jej szyję, musiała być z drutu; zaciskała się przy każdym, minimalnym choćby ruchu.

Jej myśli, niezmiennie od kilku godzin, układały się wciąż w to samo słowo: Mama. Nie była w stanie przypomnieć sobie ani jednego dnia, ani jednej godziny, w której bardziej niż teraz tęskniłaby za matczynym ciepłem. Nawet w dzieciństwie.

Gdy gdzieś za nią otworzyły się drzwi, gdy w absolutną ciemność wtargnęło migoczące, żółtawe światło i wyczuła obecność ludzkiej istoty, krzyknęła głośno.

Odgłos kroków powoli się zbliżał. Poczuła na karku sapiący oddech. Długo, o wiele za długo.

– Proszę… – wyszeptała. – Proszę, nie rób mi krzywdy… Zrobię… Zrobię wszystko, co tylko zechcesz… Ja… – Jej głos utonął we łzach. – Proszę…

Odpowiedzi nie było, ale sapanie oddaliło się nieco.

Po chwili na prawo od niej rozległo się szuranie i pętla wokół jej szyi zacisnęła się jeszcze mocniej. Gdy jej plecy wygięły się boleśnie, wydała z siebie gardłowy odgłos. Teraz nie mogła poruszyć się nawet o centymetr, jeśli nie chciała się udusić.

Jęknęła boleśnie, dławiąc szloch. Ze strachu niemal traciła zmysły.

Coś cienkiego i zimnego przesunęło się po jej łopatce. Powoli, od lewej do prawej i z powrotem. Wstrzymała oddech, serce łomotało jej jak oszalałe.

A potem eksplodował ból.

– 1 –

23 kwietnia

Z filiżanką parującej kawy w dłoni Nina wyszła na swój mały balkon. Zmrużyła oczy w porannym słońcu, które w trzech czwartych wynurzyło się już zza kalenicy stojącego naprzeciwko domu. Po długich zimowych miesiącach delikatne ciepło pierwszych promieni muskających skórę było tak rozkoszne, że nie mogła powstrzymać błogiego westchnienia. Wymarzony początek dnia. Za trzy kwadranse zjawi się u niej Kerstin i wspólnie ruszą na zakupy do centrum handlowego Europa Passage. Późnym popołudniem pojedzie do Dirka, żeby pomóc mu w przygotowaniach do imprezy urodzinowej. Przed trzema dniami skończył dwadzieścia pięć lat – jest niemal równe dwa lata starszy od niej.

Nina sączyła kawę i zastanawiała się, czy może zadzwonić do Dirka kwadrans przed dziewiątą i życzyć mu miłej soboty. W dni, kiedy nie miał zajęć na uniwersytecie, mógł wylegiwać się w łóżku do południa. Czasem, gdy zostawała u niego na noc, wciągał ją z powrotem na materac, kiedy chciała wstać. W ten sposób ominęło ją kilka wykładów.

W końcu uznała, że dzień jest zbyt piękny, by Dirk do południa przeleżał go w łóżku, i weszła do mieszkania. Słuchawka telefonu leżała na stoliku kawowym. Wystukała numer i z podkurczonymi nogami położyła się na podwójnej sofie, cierpliwie nasłuchując monotonnego sygnału. Wyobrażała sobie, jak Dirk przyciska do uszu poduszkę, próbując spać dalej. Tym większe było jej zaskoczenie, gdy w słuchawce usłyszała wypowiedziane energicznym wyspanym głosem:

– Dirk Schäfer, słucham?

– Dzień dobry – powiedziała. – Jak na tę porę dnia wydajesz się być w niezłej formie. Powinnam chyba częściej pozwalać ci chodzić spać samotnie.

– W żadnym wypadku. Wstałem tak wcześnie tylko dlatego, że przez całą noc nie mogłem zmrużyć oka.

– Z powodu dzisiejszej imprezy?

– Z powodu samotności, moja wielce umiłowana istoto.

Uśmiechnęła się.

– Nie czaruj. Lepiej przyznaj, że czasem lubisz oglądać telewizję w łóżku i obżerać się chipsami.

– Nigdy w życiu. Ale czy ty przypadkiem nie miałaś dziś w planach wyczyszczenia wszystkich sklepów obuwniczych w Hamburgu razem z twoją ekscentryczną przyjaciółką Kerstin?

Dirk i Kerstin nie przepadali za sobą. On uważał ją za zarozumiałą, ona z kolei miała go za pozera, szpanującego pieniędzmi swojego ojca, co on brał za przejaw zawiści. Nina tkwiła pomiędzy nimi i zdążyła już się nauczyć, by nie wnikać w komentarze żadnego z nich, przede wszystkim dlatego, że rzeczy, które o sobie wygadywali, były z reguły mocno naciągane. Prawdziwym powodem wzajemnej niechęci był ich krótki związek przed dwoma laty, który po kilku tygodniach rozpadł się z wielkim hukiem.

– Owszem, Kerstin zjawi się po mnie… – Przerwał jej dzwonek do drzwi. O tej godzinie mogła to być tylko jedna osoba. – Zaczekaj chwilę, Dirk, to pewnie listonosz.

Nina zeskoczyła z sofy i podeszła do drzwi, jednak zamiast Dietmara Fuchsa z jego nieodłącznym uśmiechem na twarzy stał przed nią młody mężczyzna w brązowej koszuli i brązowych bojówkach, który z beznamiętnym wyrazem twarzy wręczył jej niewielką paczuszkę. Na kieszeni koszuli miał naszyte logo firmy UPS. Widok stojącej przed nim boso Niny w nocnej koszuli w biało-niebieskie paski niespecjalnie go zaskoczył.

– Dobry. Przesyłka dla pani – rzucił wciąż z tą samą obojętną miną.

Nina położyła telefon na podłodze i wzięła paczkę z rąk kuriera. Ważyła mniej więcej tyle ile przesyłka z książką i była szczelnie oklejona brązową taśmą. Nadawca, którego nazwisko widniało na naklejce w lewym górnym rogu, był jednak osobą prywatną:

Peter Dorscher

Selburgring 17

22111 Hamburg

Ani nazwisko, ani adres nic Ninie nie mówiły. Włożyła paczkę między kolana, wzięła plastikowy rysik kołyszący się z boku urządzenia, które podsunął jej kurier, i podpisała się na wyświetlaczu najstaranniej, jak potrafiła.

Wracając do salonu, ponownie przyłożyła słuchawkę do ucha.

– Już jestem. – Położyła paczkę na stoliku i podeszła do drzwi balkonowych. – Kurier. To pewnie ta książka, którą kupiłam na aukcji w inter…

– Nie powinnaś marnować tyle czasu na czytanie – Dirk gderliwie wszedł jej w słowo. – Lepiej byłoby, gdybyś spędzała go ze mną.

– Wszystko w swoim czasie, mój kochany, na pewno nie wyjdziesz na tym źle. A teraz muszę się ogarnąć. Nie chcę powitać Kerstin w koszuli nocnej.

– Nie chcesz chyba powiedzieć, że otworzyłaś drzwi temu gościowi w koszuli nocnej? Czy ty w ogóle nie masz wstydu, kobieto?

– Wariat! – zaśmiała się. – Muszę już kończyć. Buziaki i do zobaczenia.

– No dobrze, na razie. Ale żeby mi to było ostatni raz. Inaczej będę nalegał, żebyś się do mnie wprowadziła. Po to, żebym mógł kontrolować każdy twój krok.

Nina pokręciła głową i rozłączyła się.

Wiedziała, że Dirk żartował, ale kilka tygodni wcześniej zapytał ją, czy myśli o tym, żeby się do niego wprowadzić. Miejsca było dosyć – na starcie studiów ojciec Dirka kupił mu przestronne, dwupoziomowe i z pewnością nieprzyzwoicie drogie mieszkanie przy Hochallee w Harvestehude, niedaleko Kliniki Uniwersyteckiej Hamburg-Eppendorf, w której Dirk studiował medycynę. Schäfer senior był właścicielem firmy wytwarzającej części z tworzywa sztucznego na potrzeby zakładów motoryzacyjnych. Temat pieniędzy w rodzinie Dirka był raczej drugorzędny.

Kochała go i w gruncie rzeczy nie pragnęła niczego innego niż wspólne życie, ale po zaledwie półrocznej znajomości było po prostu zbyt wcześnie na rezygnację z własnego mieszkania, a tym samym z możliwości ewentualnego wycofania się. Być może, jeśli zapyta znowu za parę miesięcy…

Poszła do łazienki, wycisnęła trochę pasty na główkę elektrycznej szczoteczki do zębów i wpatrzyła się w swoje odbicie w lustrze, podczas gdy małe, wirujące w jej ustach włókienka wykonywały swoje zadanie. Jasne włosy, wciąż jeszcze w nieładzie, opadały jej na plecy. Ten kolor, błękitne oczy i usiane piegami nos oraz policzki sprawiały, że ten i ów spośród kolegów z uczelni traktował ją protekcjonalnie. Najczęściej zdarzało się to jednak tylko raz.

Zbliżyła twarz do lustra i potarła nos, z którego przez całą zimę nieprzerwanie schodziła skóra. Pomyślała o Dirku – tak bardzo lubił całować ją w to miejsce.

Wyłączyła szczoteczkę, wypłukała usta i wróciła do salonu. Paczuszka leżała na ławie obok filiżanki z kawą. Wzięła je i poszła do kuchni. Odstawiła filiżankę na zlewozmywak i wyjęła z szuflady nóż, którym rozcięła kilka warstw taśmy. Gdy podniosła wierzchnią część kartonu, jej oczom ukazało się zawiniątko w brązowym papierze pakowym. Mogła to być książka w wydaniu kieszonkowym, jednak przedmiot był zbyt lekki. Szybko odwinęła resztę papieru. Zobaczyła coś, co przypominało płótno naciągnięte na blejtramie. Widywała już wcześniej tego rodzaju obrazy pozbawione ram. Tymczasem zamiast namalowanego motywu na materiale było widocznych tylko kilka napisanych ręcznie wyrazów:

CZYTELNIK

Powieść kryminalna

autor: Anonim

Nina nie miała pojęcia, co to mogło znaczyć. Wepchnęła papier do otwartego kartonu stojącego na blacie i zaczęła przyglądać się nietypowemu materiałowi o niezwykłej ziemistej barwie i nieregularnej strukturze. Zwierzęca skóra? Może świńska? Coś cennego, może ze starożytnego Egiptu? Nie, chyba nie. W prawym górnym rogu była widoczna ciemna, wypukła plamka o kształcie owalu i średnicy około centymetra. Nina przechyliła nieco ramę i uniosła ją nieznacznie, chcąc dokładniej przyjrzeć się plamce. Dopiero teraz zauważyła, że od spodu zwisają jakieś dziwne strzępki. Gdy odwróciła blejtram i obok zszywek, którymi materiał przymocowany był do ramy, zobaczyła postrzępione krawędzie z ciemnoczerwonymi, małymi grudkami, zaczęła się domyślać, z czym ma do czynienia. W jej głowie zaświtała myśl, jeszcze niejasna, a jednak na tyle wyraźna, by niczym dalekie, głuche pomrukiwanie gwałtownej burzy zbudzić w niej falę przerażenia. To na pewno pomyłka, to musi być pomyłka.

Koniuszkami palców ponownie obróciła ramę. Gdy jeszcze raz uważnie przyjrzała się ciemnej plamce, przypuszczenie w ułamku sekundy zmieniło się w pewność. Z krzykiem odrzuciła przedmiot na blat i trzęsącymi się dłońmi zakryła usta.

Owalna plamka mogła być rozciągniętą kropką pigmentu. Materiał, którego ktoś użył jako strony tytułowej powieści, a z którego krawędzi wciąż zwisały strzępki tkanek, był najprawdopodobniej skórą. I nie była to skóra zwierzęca.

– 2 –

– Dzień dobry. Pani Nina Hartmann?

– Tak.

– Zadzwoniła pani do nas z powodu paczki. Chodzi o ramkę… – funkcjonariusz zerknął na kartkę, po czym marszcząc czoło, spojrzał na kolegę – …z naciągniętym na nią dziwnym materiałem… Być może skórą. Jest na nim jakiś tekst. Zgadza się?

– Tak…

Nina nagle poczuła się głupio. Teraz, gdy stali przed nią dwaj policjanci, cała ta sytuacja wydawała się zupełnym wariactwem, czymś absolutnie nierealnym. Chyba oglądali z Dirkiem za dużo tych krwawych thrillerów. Wiadomość zapisana na ludzkiej skórze? W centrum Hamburga? Wysłana do studentki? Chyba zupełnie postradała rozum. Dlaczego posłuchała Dirka i zgodziła się powiadomić policję? A co, jeśli to wszystko okaże się jakimś głupim żartem? Może nawet jego autorem jest sam Dirk? Nie, wprawdzie od czasu do czasu przychodziły mu do głowy najbardziej szalone pomysły, ale tak daleko by się nie posunął. Taką przynajmniej miała nadzieję.

– Czy moglibyśmy to obejrzeć, pani Hartmann?

– Oczywiście, proszę wejść.

Nina odwróciła się i poprowadziła mężczyzn do małej, jasnej kuchni. Dziwna ramka wciąż leżała na blacie obok kuchenki. Upadła tak, że napis był teraz do góry nogami.

Starszy z policjantów przechylił głowę, aby wygodniej mu było go odczytać. Następnie z kieszeni kurtki wyjął długopis, ostrożnie wsunął jego koniec pod ramkę i uniósł ją nieco do góry.

– Dotykała pani tego?

– Tak, musiałam to przecież rozpakować.

– Jasne. Miałem na myśli co innego: czy dotykała pani tego we wszystkich miejscach? Mogła pani zniszczyć w ten sposób ślady. O ile jakieś są.

– Nie, kiedy… Kiedy zobaczyłam, co to jest, odłożyłam to i już więcej nie dotykałam. Jeśli to rzeczywiście… O Boże… – Głos Niny się załamał.

Pochylając się, policjant obejrzał spód ramki. Potem wyprostował się i obrócił ją.

– Najwyraźniej rzeczywiście to coś w rodzaju książki. Początek powieści czy czegoś takiego. Wariactwo… Od spodu wygląda nawet zabawnie. Sam zobacz – powiedział do kolegi, a potem spojrzał na Ninę. – Jak było zapakowane to coś? W to? – zapytał, wskazując na kartonowe pudełko ze zmiętym papierem w środku. Nina skinęła głową. – Peter Dorscher? Zna pani kogoś o takim nazwisku?

– Nie.

– Hm… – Spojrzał ponownie na adres nadawcy. – Selburgring. Pierwsze słyszę. Czy zna pani taką ulicę?

Nina zaprzeczyła po raz kolejny.

Drugi z funkcjonariuszy skończył oglądać ramkę.

– Przynieść torbę? – zapytał.

– Tak, powinni się temu przyjrzeć biolodzy.

– Jak pan myśli, co to może być? – zapytała ostrożnie Nina. – Mam na myśli ten materiał.

– Nie wiem, pani Hartmann, ale ma pani rację, wygląda to dziwnie. Przede wszystkim na tylnej stronie, na krawędziach. Sprawia wrażenie stosunkowo… świeżego. Niewykluczone, że to świńska skóra. Nie ma pani żadnych podejrzeń, kto mógłby to przysłać?

– Nie.

– A może ma pani wśród znajomych kogoś, kto pisze kryminały lub coś takiego?

– Nikogo takiego nie znam. A jeśli nawet, dlaczego ktoś miałby przysłać mi coś takiego? Rozpiętego na ramce? Mam na myśli…

– Na co dzień mamy do czynienia z najbardziej absurdalnymi sprawami. Może to jakaś kampania reklamowa? Marketing partyzancki czy jak to się tam nazywa? Oto coś naprawdę unikalnego: powieść kryminalna na świńskiej skórze.

Drugi policjant wrócił, położył na blacie papierową torbę i naciągnął rękawiczki. Ostrożnie, przytrzymując kciukiem i palcem wskazującym zewnętrzną krawędź ramki, włożył ją do torby, którą jego kolega przytrzymał.

Nina przyglądała się im zdziwiona.

− Zawsze sądziłam, że te torebki muszą być plastikowe.

− To bajki z seriali kryminalnych emitowanych przed dobranocką. − Policjant ostrożnie wyciągnął ręce z torby. − W plastikowej torebce, do tego szczelnie zamkniętej, odciski palców uległyby zniszczeniu.

− Kiedy będziecie wiedzieć, co to takiego? – drążyła Nina.

− Dziś jest sobota, laboratoria nie pracują. Zawieziemy to do prezydium przy oddziale kryminalnym, tam zdecydują, czy trzeba będzie ściągać biologów, czy też możemy poczekać do poniedziałku. Poinformujemy panią, gdy tylko będziemy coś wiedzieć. Przypuszczam jednak, że cała ta sprawa okaże się niegroźna. Tak jest najczęściej.

– 3 –

Dostępne w pełnej wersji

I

Dostępne w pełnej wersji

– 4 –

Dostępne w pełnej wersji

II

Dostępne w pełnej wersji

– 5 –

Dostępne w pełnej wersji

– 6 –

Dostępne w pełnej wersji

III

Dostępne w pełnej wersji

– 7 –

Dostępne w pełnej wersji

– 8 –

Dostępne w pełnej wersji

– 9 –

Dostępne w pełnej wersji

IV

Dostępne w pełnej wersji

– 10 –

Dostępne w pełnej wersji

– 11 –

Dostępne w pełnej wersji

V

Dostępne w pełnej wersji

– 12 –

Dostępne w pełnej wersji

– 13 –

Dostępne w pełnej wersji

VI

Dostępne w pełnej wersji

– 14 –

Dostępne w pełnej wersji

VII

Dostępne w pełnej wersji

– 15 –

Dostępne w pełnej wersji

– 16 –

Dostępne w pełnej wersji

– 17 –

Dostępne w pełnej wersji

VIII

Dostępne w pełnej wersji

– 18 –

Dostępne w pełnej wersji

– 19 –

Dostępne w pełnej wersji

– 20 –

Dostępne w pełnej wersji

– 21 –

Dostępne w pełnej wersji

– 22 –

Dostępne w pełnej wersji

IX

Dostępne w pełnej wersji

– 23 –

Dostępne w pełnej wersji

– 24 –

Dostępne w pełnej wersji

X

Dostępne w pełnej wersji

– 25 –

Dostępne w pełnej wersji

– 26 –

Dostępne w pełnej wersji

– 27 –

Dostępne w pełnej wersji

XI

Dostępne w pełnej wersji

– 28 –

Dostępne w pełnej wersji

XII

Dostępne w pełnej wersji

– 29 –

Dostępne w pełnej wersji

– 30 –

Dostępne w pełnej wersji

– 31 –

Dostępne w pełnej wersji

XIV

Dostępne w pełnej wersji

– 32 –

Dostępne w pełnej wersji

– 33 –

Dostępne w pełnej wersji

XV

Dostępne w pełnej wersji

– 34 –

Dostępne w pełnej wersji

– 35 –

Dostępne w pełnej wersji

– 36 –

Dostępne w pełnej wersji

XVI

Dostępne w pełnej wersji

– 37 –

Dostępne w pełnej wersji

XVII

Dostępne w pełnej wersji

– 38 –/XVIII

Dostępne w pełnej wersji

– 39 –

Dostępne w pełnej wersji

Podziękowania

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

Prolog

– 1 –

– 2 –

– 3 –

I

– 4 –

II

– 5 –

– 6 –

III

– 7 –

– 8 –

– 9 –

IV

– 10 –

– 11 –

V

– 12 –

– 13 –

VI

– 14 –

VII

– 15 –

– 16 –

– 17 –

VIII

– 18 –

– 19 –

– 20 –

– 21 –

– 22 –

IX

– 23 –

– 24 –

X

– 25 –

– 26 –

– 27 –

XI

– 28 –

XII

– 29 –

– 30 –

– 31 –

XIV

– 32 –

– 33 –

XV

– 34 –

– 35 –

– 36 –

XVI

– 37 –

XVII

– 38 –/XVIII

– 39 –

Podziękowania