Tytuł oryginału

MISTER X

Copyright © 2010 by John Lutz

All rights reserved

Projekt okładki

Anna Damasiewicz

Zdjęcie na okładce

Tim Robinson/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Adrian Markowski

Redakcja

Andrzej Opala

Korekta

Małgorzata Denys

ISBN 978-83-7961-812-5

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Dona Mackeya i Vernona Shultsa

CZĘŚĆ I

Kim jesteś, że z tęsknoty tej

Nie wolno zasnąć mi?

Kolejnej nocy, jak za dnia,

Za tobą ronię łzy.

Edna St. Vincent Millay, Filozof

1

Quinn znalazł pudełko spinaczy do papieru w dolnej szufladzie swojego biurka i właśnie się prostował, gdy do biura weszła nieżyjąca kobieta.

Wystraszyła go, pojawiając się w ten sposób, bez najmniejszego hałasu.

Mało kto nazwałby ją piękną, ale ze swoimi szczupłymi biodrami, zgrabnymi nogami w nowych, sztywnych dżinsach i drobnymi piersiami pod bluzką bez rękawów była atrakcyjna. Sięgające ramion włosy miały brązowy kolor, podobnie jak jej oczy, wypukłe jak banieczki, choć ich brąz miał głębszy odcień. Miała symetryczne rysy twarzy, nieco zbyt duże usta i lekko wystające górne zęby. Pod lewym ramieniem ściskała żółtą koszulkę na dokumenty, wypchaną chyba wycinkami z gazet. W prawej ręce niosła brązową skórzaną torbę na ramię, której zwinięty pasek służył za uchwyt. Przez telefon przedstawiła się jako Tiffany Keller. Quinn pomyślał, że gdyby żyła, dobiegałaby trzydziestki.

Miała w sobie jakąś posępną determinację, jakby właśnie została obrażona i zamierzała się odgryźć.

Wydatne usta wygięły się nagle w odsłaniającym zęby uśmiechu, a zacietrzewienie znikło bez śladu, jakby nie mogło się długo utrzymać na takiej twarzy. Quinn odniósł wrażenie, że przez ułamek sekundy widział kogoś zupełnie innego.

– Kapitan Frank Quinn, jak sądzę.

– Wystarczy Quinn – odpowiedział. – Jak na drzwiach: „Quinn i Zespół – Dochodzenia”.

– Tak, wiem, że już nie pracuje pan w policji.

– Proszę usiąść. – Wskazał spinaczem do papieru fotele z drewna orzechowego, ustawione pod kątem do biurka.

– Dziękuję, postoję. – Uśmiechnęła się szerzej. – Nazywam się Tiffany Keller.

Nie odrywał od niej wzroku, macając prawą ręką w poszukiwaniu szklanej popielniczki, w której zwykle trzymał spinacze.

– Pamiętam, przedstawiła się pani, gdy umawialiśmy się telefonicznie. Czyżby ta sama Tiffany Keller, którą zabił seryjny morderca?

– Nie inaczej.

Wciąż na nią patrząc, odwrócił małe pudełko do góry nogami i wysypał spinacze do popielniczki. Ciche klekotanie potwierdziło, że trafił w szklany cel.

– Przepraszam bardzo, ale czy w takim razie nie jest pani martwa?

– Niezupełnie.

Zastanawiając się, do czego to zmierza, Quinn wyrzucił puste pudełko do stojącego pod blatem kosza na śmieci. Wylądowało na niedawno przepuszczonym przez niszczarkę papierze, nie wydając dźwięku.

– W czym mogę pani pomóc, Tiffany?

– Chcę, żeby znalazł pan Grawera.

Grawer był seryjnym mordercą z pięcioma ofiarami na koncie; ostatnią zabił pięć lat temu, a potem zabójstwa nagle ustały. Zwyczajem większości seryjnych morderców uśmiercał wyłącznie kobiety. Obcinał im sutki, a na klatce piersiowej, tuż pod biustem, wycinał duże X. Potem podrzynał im gardła.

Quinn, postrzelony w nogę podczas napadu na sklep monopolowy, był wówczas przykuty do łóżka i nie brał udziału w śledztwie. Jako inwalida mógł tylko śledzić postępy dochodzenia w gazetach i telewizyjnych serwisach informacyjnych – co było dla niego jedną z niewielu odmian wobec gapienia się w sufit. O ile dobrze pamiętał, Tiffany Keller była ostatnią ofiarą Grawera.

Odchylił się do tyłu razem z fotelem i uważniej obejrzał swojego gościa.

Ani trochę nie speszyło jej to badanie.

– Tak naprawdę jestem siostrą bliźniaczką Tiffany – powiedziała.

– Skąd więc ta maskarada? – spytał Quinn.

Udało jej się uśmiechnąć jeszcze szerzej. Mnóstwo równych białych trzonowców. Quinn poszedłby o zakład, że nigdy nie miała żadnych ubytków. Cheerleaderka z takim białym, popisowym uśmiechem bez trudu olśniłaby nawet kogoś siedzącego w ostatnim rzędzie.

– Pomyślałam, że łatwiej będzie pana przekonać, jeśli jedna z ofiar Grawera osobiście poprosi o zajęcie się sprawą – odparła. Mówiła z monotonnym głosem, lekko rozciągając głoski. Jej akcent zdradzał, że nie mieszkała na Północnym Wschodzie. Pochodziła raczej ze Środkowego Zachodu. Z krainy kukurydzy. – Jestem Chrissie. – Aha. – Chrissie Keller. Mama nadała nam imiona na cześć swoich ulubionych gwiazd muzyki z lat osiemdziesiątych, Chrissie Hynde i Tiffany.

– Jakiej Tiffany?

– Nie używała nazwiska. Niektórzy artyści tak robią.

– Niektórzy artyści, których ja spotykam, też – powiedział Quinn.

– Znaczy kieszonkowcy, kanciarze i tym podobni?

– Aha. I tacy, co podszywają się pod innych.

– Nie musiałam podszywać się pod Tiffany – odparła. – Chciałam tylko, by przez sekundę lub dwie pomyślał pan, że może stoi z nią twarzą w twarz. Ofiara prosząca o doprowadzenie swojego zabójcy przed oblicze sprawiedliwości.

– Apel do emocji.

– Właśnie.

– Niełatwo na tym świecie o sprawiedliwość, Chrissie. Czasem nawet trudno ją zdefiniować. Znalezienie jej może wymagać dużo pracy, wydatków, a to jeszcze nie znaczy, że znaleziona przypadnie nam do gustu.

– Nie znaczy też, że nie będziemy się nią upajać.

Quinn nigdy nie znajdował się w jej sytuacji, więc trudno mu było z tym dyskutować.

– Mam fundusze, żeby zapłacić za pańską pracę – powiedziała. – Chcę, żeby za te pieniądze morderca został ujęty i odpowiedział za swoją zbrodnię. Może zabrzmi to dziwnie, ale wydaje mi się, że właśnie dlatego je mam. Że dlatego wygrałam w „Traf trzy małpki i zgarnij pulę” w międzystanowej superkumulacji. – Przeniosła ciężar ciała na jedną nogę, opiętą sztywnymi dżinsami, i stała teraz z wysuniętym biodrem. – Trzy małpki trzy razy z rzędu! – dodała z odcieniem dumy.

– Naprawdę? – Quinn odgadł, że chodziło jej o wygrane na jednorękich bandytach.

Zakołysała się w przód i w tył na stopie, na której spoczywał ciężar ciała, jakby od niechcenia miażdżyła małego insekta. Na nogach miała gumowe sandały. Wyglądały, jakby ocierały jej stopy.

– A jak! Miałam moją szczęśliwą ćwierćdolarówkę i dobry powód, żeby zdobyć sto trzydzieści dziewięć tysięcy dolarów. – Jej twarz przeciął szeroki uśmiech. – Kupa pieniędzy, nawet po potrąceniu podatku.

– Nawet tu, w Nowym Jorku – przyznał Quinn. Znów odchylił się z fotelem, tym razem mocniej, aż mebel ostrzegł go piśnięciem, że może się przewrócić i w ramach kary za igranie z niebezpieczeństwem posłać Quinna na podłogę. – Czyli ruszyła pani na krucjatę.

– Ruszyłam, panie Quinn. Proszę nie odsyłać mnie na policję, bo już u nich byłam. Nie wykazali zainteresowania. Grawer popełnił swoje morderstwa dawno temu i odniosłam wrażenie, że policjanci nie chcą, by przypominać im sprawę, której nie rozwiązali.

– Instytucje publiczne nie lubią, gdy przypomina się im o porażkach.

– Nie interesuje mnie, co lubią, a czego nie. Interesuje mnie sprawiedliwość. Dla Tiffany.

Znowu ta sprawiedliwość.

– Boję się krzyżowców – oznajmił Quinn i z miejsca zapachniało mu to hipokryzją. Ale powiedział prawdę. Bał się czasami samego siebie. – Nie pochodzi pani z Nowego Jorku.

Wydała się nieco zaskoczona; oblizała swoje duże czerwone usta.

– Aż tak to widać?

– Tylko troszkę. – Quinn postukał palcem wskazującym w kość policzkową pod prawym okiem i uśmiechnął się. – Wyrobione narzędzie.

Chrissie przysunęła fotel bliżej biurka i usiadła. Mocno skrzyżowała nogi, jakby była w sukience, nie w dżinsach, albo jakby obawiała się, że Quinn zobaczy zbyt wiele okrytego materiałem uda, wpadnie w amok i rzuci się na nią. – Pochodzę z Holifield w stanie Ohio. Tak jak Tiffany, rzecz jasna. Małe miasteczko. Większość mieszkańców pracuje w zakładach chemicznych albo fabryce opon do ciężarówek. Tiffany przez jakiś czas pracowała w zakładach, a potem wyjechała do Nowego Jorku. Chciała spróbować sił jako aktorka. Nie zdążyła, ponieważ została zabita. – Przez twarz Chrissie przemknął cień gniewu. Jej usta zacisnęły się na wydatnych zębach i pobladły, ale tylko na mgnienie oka. – Chcę naprawić tę krzywdę.

– Szuka pani zemsty.

– Też. Musi pan wiedzieć, panie Quinn, że kiedy umiera jedno z bliźniąt, w drugim także coś kona. A sposób, w jaki Tiffany zginęła… Cóż, prawie jakby spotkało to nas obie. W wypadku bliźniaków śmierć jest czymś szczególnym.

– Śmierć zawsze jest czymś szczególnym dla tego, kto umiera.

Chrissie wychyliła się do przodu z rękami zaciśniętymi na kolanach. Miała długie palce, zadbane paznokcie. Żadnych pierścionków.

– Policja nazwała dochodzenie w sprawie Grawera wygasłą sprawą, panie Quinn. Chcę znowu tchnąć w nią ogień. Chcę, żeby moja krucjata stała się pańską krucjatą.

– Powinna pani dobrze to przemyśleć – odpowiedział Quinn. – W nowojorskiej policji nie pracują idioci. No, niewielu. A jednak pięć lat temu sprawa Grawera nie została rozwiązana.

– Czytałam o panu, panie Quinn. Jeśli idzie o seryjnych morderców, jest pan mądrzejszy od policji. Od wszystkich.

– Zawstydza mnie pani.

– Wątpię, czy to w ogóle możliwe – odparła.

– A teraz obraża.

– Nie zamierzałam. Chodziło mi o pańskie doświadczenie, o to, że zawsze pan wygrywa.

– Znowu pochlebstwo. Gubię się między kijem a marchewką.

– Wierzę w pana i inwestuję w pana pieniądze – powiedziała Chrissie.

– Śledztwa wygasają, czas mija… sprawę trudniej rozwiązać. Nie mogę pani wiele obiecać.

– Nie interesują mnie obietnice – odparła Chrissie. – Interesują mnie rezultaty. Zupełnie jak pana. – Powrócił uśmiech, czerwone rozcięcie zadowolenia, z którego popłynęły słowa. – Mówi się, że interesują pana tylko wyniki, że nagina pan przepisy w sposób niedostępny zwykłym glinom. Że jest pan myśliwym, który nigdy nie rezygnuje. – Jeszcze bardziej przesunęła się na brzeg fotela, jakby chciała przeskoczyć przez biurko i pochłonąć Quinna swoim szerokim uśmiechem. – Co pan na to?

– Poddaję się. Co ja na to?

– Pan na to „tak”, oczywiście.

– Chyba niedobrze, że się poddałem.

Patrzył, jak podnosiła podniszczoną skórzaną torebkę, opartą o nogę fotela, i jak wyjmowała książeczkę czekową.

Nie powstrzymywał jej. Na jego rozum miała rację. I była szczęściarą. Dlatego wygrała w „Traf trzy małpki i zgarnij pulę” w międzystanowej superkumulacji.

Co on kiedykolwiek wygrał?

2

Wszystko działo się bardzo szybko, a oko łatwo oszukać.

Przebrana za kelnerkę Pearl Kasner stała pod ścianą ciemnej wnęki u wejścia do restauracji Sammy’s Steaks, niepewna, co przed chwilą widziała.

Czekała cierpliwie tuż poza zasięgiem wzroku Lindy. Ta szczupła i niestrudzona młoda kobieta, której naturalne loki wiły się wokół uszu, była jedną z najbardziej zapracowanych kelnerek w Sammy’s. Klienci za nią przepadali.

Skanując kartę kredytową kolejnego klienta, Linda od niechcenia wyjęła z kieszeni przedmiot wyglądający jak małe czarne pudełko, położyła go na stoliku i przesunęła kartę po raz drugi.

Pudełko wróciło do kieszeni fartuszka.

Odbyło się to tak szybko i gładko, że trzeba było wiedzieć, czego wypatrywać, i ani na sekundę nie odwracać wzroku, żeby to zauważyć.

Pearl skryła się w najgłębszej ciemności, a na jej twarz wypłynął uśmiech. Wyciągnęła właściwe wnioski, gdy przyłapała Lindę po raz pierwszy. Gdy tylko dziewczyna była sama podczas regulowania należności, skanowała kartę dwukrotnie, raz legalnie, a potem ukrywanym w kieszonce fartuszka urządzeniem, które rejestrowało numer karty. Jeśli znało się nazwiska klientów, można było przez kilka dni bezpiecznie używać zeskanowanych numerów, płacąc za zakupy. Kiedy klienci wreszcie odkrywali, co jest grane, i zawiadamiali firmę, która wydała kartę, raczej nie przychodziło im do głowy połączenie skradzionego numeru z ledwie już pamiętanym stekiem zjedzonym w Sammy’s.

Pearl niepostrzeżenie opuściła wnękę i lawirując między stolikami okrytymi białymi obrusami, ruszyła na drugą stronę sali. Miała niewiele ponad metr pięćdziesiąt wzrostu, żywe ciemne oczy, czerwone usta i bardzo, bardzo czarne włosy do ramion. Przyciągała wzrok mężczyzn, a ci, gdy przyjrzeli się uważniej, widzieli pełne, kształtne ciało, które wibrowało energią. Pearl miała zgrabnie zaokrąglone kostki i wąską talię. Jej biust był za duży i przez to niemodny, ale tak mógł powiedzieć tylko ktoś pracujący w świecie mody.

Nikt nie żałował, że popatrzył na Pearl.

Dotarła do boksu, w którym mężczyzna w wymiętym brązowym garniturze, chudy, choć z wydatnym brzuszkiem, wpatrywał się w nadziewaną grzybami przystawkę i do połowy opróżnioną szklankę martini. Przekroczył wiek średni, łysiał, a w dniu, w którym Pearl zaczęła odgrywać kelnerkę, on wszedł w rolę lekko podchmielonego klienta, zamawiającego przystawki, żeby mieć wymówkę do samotnego picia. Było to lepsze od picia przy barze, gdzie członkowie klubu sportowego, przeważnie dobiegający czterdziestki, oglądali i komentowali mecz bejsbolowy. Ich komentarze były głośne, a czasami niecenzuralne. Potrafili toczyć burzliwą, wielogodzinną dyskusję na temat używania sterydów.

Samotnym pijakiem był Larry Fedderman, od zawsze partner Quinna – najpierw w radiowozie, kiedy jeszcze byli zwykłymi krawężnikami, a potem w wydziale zabójstw na południowym Manhattanie. Gdy Quinn zakładał agencję, Fedderman był na emeryturze i mieszkał na Florydzie. Pearl pracowała wtedy jako mundurowy strażnik w Sixth National Bank na Dolnym Manhattanie.

Oboje porzucili swoje zajęcia i zaczęli pracować dla Quinna jako młodsi partnerzy w agencji Quinn i Zespół – Dochodzenia. Zespół to byli oni.

Sammy Carminatto, właściciel restauracji, zlecił QUiZ wykrycie, w jaki sposób skradziono numer karty Visa należącej do jego kuzyna, skoro jedynym miejscem, w którym kuzyn użył karty, zanim pociął ją na sześć równych części, żeby nie wpadła w ręce jego ostatniej, młodej i reprezentacyjnej żony, był lokal Sammy’ego.

Quinn przydzielił sprawę Pearl i Feddermanowi, a oni weszli w swoje role. Wyglądało na to, że znaleźli już rozwiązanie zagadki wędrujących numerów kart kredytowych. Kryło się w kieszeni fartuszka Lindy. Napawało to Pearl smutkiem, bo polubiła Lindę, uroczą jak szczeniaczek, naiwną i prawdopodobnie przez kogoś wykorzystywaną.

– Zdaje się, że to Linda – oznajmiła Feddermanowi.

Nic po sobie nie pokazał, ale powiedział:

– Trudno uwierzyć. Takie dobre dziecko.

– Dobre, niedobre, pójdzie siedzieć. Ma w fartuszku czytnik kopiujący dane z kart magnetycznych.

– No popatrz. Wypatrywałem czegoś takiego, ale przegapiłem – przyznał Fedderman. – Musi być dobra.

– Widać, że nie pierwszy raz to robiła.

– Nie psujmy jej wieczoru – zaproponował Fedderman, upijając nieco martini, którego nie zmieszał z wodą. – Niech skopiuje jeszcze kilka numerów, będziemy mieć mocniejszy materiał dowodowy.

– Mamy patrzeć, jak łamie prawo?

– Pewnie.

– Nie robi to z nas współsprawców? – spytała Pearl. Odkąd została młodszą partnerką, bardzo uważała, żeby nie narażać siebie i agencji na ewentualne spory prawne. Nie mogła już liczyć na to, że nowojorska policja pokryje koszty procesu. Choć może to z powodu szczerej sympatii do Lindy nie chciała pogarszać jej już i tak trudnej sytuacji.

– W pewnym sensie robi – odpowiedział Fedderman. – Ale nikt poza nami nie musi o tym wiedzieć. A przecież, Pearl, żadne z nas drugiego nie podkabluje.

– Pewnie masz rację. W połowie – odparła Pearl.

Zaczekała, aż do zamknięcia lokalu brakowało godziny, po czym wezwała policję. Linda została zatrzymana z czytnikiem w fartuszku. Znajdowały się w nim nazwiska i numery kart kredytowych pięciu klientów, którzy tego wieczoru płacili rachunki plastikowymi pieniędzmi. Dowód nie do obalenia.

Wyprowadzana Linda głośno i we łzach zrzucała całą winę na faceta imieniem Bobby. Pearl jej wierzyła.

– Mężczyźni! – powiedziała głosem ociekającym pogardą.

Fedderman nie odpowiedział, myśląc sobie, że to przecież Linda nielegalnie kopiowała numery kart.

Sammy, promieniejący i pod wrażeniem, powiedział, że nie czekając na rachunek, wyśle pocztą czek wystawiony na QUiZ. Pearl i Fedderman opuścili restaurację około dwudziestej trzeciej i rozeszli się do swoich mieszkań. Jutro każde z nich napisze osobny raport i przedstawi go Quinnowi, który bez wątpienia każe wystawić Sammy’emu rachunek. Nieważne, że rachunek zapewne minie się na poczcie z czekiem. Biznes to biznes.

Fedderman czekał przed restauracją, podczas gdy Pearl usiłowała złapać taksówkę. Temperatura wciąż wahała się w okolicach trzydziestu stopni, a powietrze było tak parne, że pewne było, iż deszcz lunie jak z cebra, zamiast zwyczajnie się rozpadać.

Taksówkarze zwykle zdumiewająco szybko zauważali Pearl, toteż Fedderman zdawał sobie sprawę, że niedługo zostanie sam i pójdzie w stronę znajdującej się dwie przecznice dalej stacji metra.

Pearl postawiła jedną nogę na ulicy i pomachała. Zdawało się, że robi to całym ciałem.

Jak łatwo było przewidzieć, mignęły światła stopu, taksówka zrobiła zwrot o sto osiemdziesiąt stopni, przez co rząd jadących pojazdów rozproszył się pośród gniewnego trąbienia, przejechała pół przecznicy pod prąd wewnętrznym pasem i wyhamowała przy krawężniku tuż obok Pearl.

– Mogło chodzić o Bobbie, przez I-E – powiedział Fedderman, gdy Pearl sadowiła się na tylnym siedzeniu taksówki. – O kobietę.

Pearl łypnęła na niego.

– Śnij dalej.

Zatrzasnęła drzwiczki, zanim zdążył odpowiedzieć.

Fedderman patrzył, jak taksówka ponownie robi w tył zwrot, by włączyć się do ruchu. Zastanawiał się, czy Pearl zawsze taka była. Czy urodziła się z zadrą w tyłku. Mało kto dorównywał jej inteligencją, ale zawsze się odszczekiwała i pakowała w kłopoty. Cóż za marnotrawstwo! Szanse na awans w nowojorskiej policji od początku miała równie marne, co on. Flegmatyczny Fedderman był ociężałym, metodycznym detektywem, nieobeznanym z polityką wydziału i na tyle mądrym, by trzymać się od niej z daleka. Trzymanie się od czegoś z daleka nie istniało w słowniku Pearl. Po prostu tego nie umiała.

Jej inny problem wiązał się z tym, że była kobietą i wyglądała tak, jak wyglądała. Jej uroda przyciągała niechcianą uwagę, a Pearl była w gorącej wodzie kąpana i nie potrafiła podejść do tego na luzie. Kiedyś w hotelu w Midtown dała w gębę kapitanowi policji, który dotknął jej tam, gdzie nie powinien. Po czymś takim większość karier poszłaby na dno jak kamień, ale Pearl ledwo, ledwo utrzymywała się na powierzchni, choć w przeciekającej łódce. Musiała nieustannie wydobywać z niej wodę, żeby nie utonąć. Dlatego ostatecznie rozstała się z Policją Miasta Nowy Jork i zatrudniła się jako strażnik bankowy. Potrafiła być miła dla ludzi przez dziesięć sekund (w porywach do dwudziestu), więc praca jej odpowiadała. Ale w banku nigdy nie była szczęśliwa. Brakowało jej wyzwań, działania, satysfakcji z przymykania wszelkiej maści zbirów, a nawet niebezpieczeństwa.

Tego samego brakowało Feddermanowi, gdy ganiał wiecznie ginące piłki golfowe na Florydzie albo wędkował w wodach zatoki, wyławiając z morza stworzenia, w których nawet nie rozpoznawał ryb.

Oboje byli zatem gotowi na wezwanie Quinna.

Fedderman posłał uśmiech odjeżdżającej Pearl. Gdy oddalał się w swoją stronę, rozpięty rękaw jego koszuli łopotał przy każdym kroku jak biała flaga poddającej się armii. Jeśli w ogóle to zauważył, nie przejął się za bardzo.

Jakoś bardziej go martwiło, że skończyły się darmowe drinki i przystawki u Sammy’ego.

3

Dostępne w pełnej wersji

4

Dostępne w pełnej wersji

5

Dostępne w pełnej wersji

6

Dostępne w pełnej wersji

7

Dostępne w pełnej wersji

8

Dostępne w pełnej wersji

9

Dostępne w pełnej wersji

10

Dostępne w pełnej wersji

11

Dostępne w pełnej wersji

12

Dostępne w pełnej wersji

13

Dostępne w pełnej wersji

14

Dostępne w pełnej wersji

15

Dostępne w pełnej wersji

16

Dostępne w pełnej wersji

17

Dostępne w pełnej wersji

18

Dostępne w pełnej wersji

19

Dostępne w pełnej wersji

CZĘŚĆ II

Braci w zagrodzie zostawić czas,

Bo dzikie ścieżki je zwą.

Feralnej gwiazdy wiedzie je blask,

Mamione snem gubią krok.

Richard Francis Burton, Czarna owca

20

Dostępne w pełnej wersji

21

Dostępne w pełnej wersji

22

Dostępne w pełnej wersji

23

Dostępne w pełnej wersji

24

Dostępne w pełnej wersji

25

Dostępne w pełnej wersji

26

Dostępne w pełnej wersji

27

Dostępne w pełnej wersji

28

Dostępne w pełnej wersji

29

Dostępne w pełnej wersji

30

Dostępne w pełnej wersji

31

Dostępne w pełnej wersji

32

Dostępne w pełnej wersji

33

Dostępne w pełnej wersji

34

Dostępne w pełnej wersji

35

Dostępne w pełnej wersji

36

Dostępne w pełnej wersji

37

Dostępne w pełnej wersji

38

Dostępne w pełnej wersji

39

Dostępne w pełnej wersji

CZĘŚĆ III

(…) jakby władzę nad mymi oczyma

Przejęła matka moja i wybrała

Kapitulację pod naporem łez.

William Shakespeare, Henryk V

(przełożył Stanisław Barańczak)

40

Dostępne w pełnej wersji

41

Dostępne w pełnej wersji

42

Dostępne w pełnej wersji

43

Dostępne w pełnej wersji

44

Dostępne w pełnej wersji

45

Dostępne w pełnej wersji

46

Dostępne w pełnej wersji

47

Dostępne w pełnej wersji

48

Dostępne w pełnej wersji

49

Dostępne w pełnej wersji

50

Dostępne w pełnej wersji

51

Dostępne w pełnej wersji

52

Dostępne w pełnej wersji

53

Dostępne w pełnej wersji

54

Dostępne w pełnej wersji

CZĘŚĆ IV

Nad dachami gwiazdy w purpurowym blasku

Bledną w mgle szafranowej, jakby umierały,

Ja zaś na szybko mknącej planecie,

Stojąc przed lustrem, krawat zawiązałem.

Conrad Aiken, Poranna pieśń Senlina

(przełożył Leszek Elektorowicz)

55

Dostępne w pełnej wersji

56

Dostępne w pełnej wersji

57

Dostępne w pełnej wersji

58

Dostępne w pełnej wersji

59

Dostępne w pełnej wersji

60

Dostępne w pełnej wersji

61

Dostępne w pełnej wersji

62

Dostępne w pełnej wersji

63

Dostępne w pełnej wersji

64

Dostępne w pełnej wersji

65

Dostępne w pełnej wersji

66

Dostępne w pełnej wersji

67

Dostępne w pełnej wersji

68

Dostępne w pełnej wersji

69

Dostępne w pełnej wersji

70

Dostępne w pełnej wersji

71

Dostępne w pełnej wersji

72

Dostępne w pełnej wersji

73

Dostępne w pełnej wersji

74

Dostępne w pełnej wersji

75

Dostępne w pełnej wersji

76

Dostępne w pełnej wersji

77

Dostępne w pełnej wersji

78

Dostępne w pełnej wersji

79

Dostępne w pełnej wersji

80

Dostępne w pełnej wersji

81

Dostępne w pełnej wersji

82

Dostępne w pełnej wersji

83

Dostępne w pełnej wersji

EPILOG

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

CZĘŚĆ I

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

CZĘŚĆ II

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

CZĘŚĆ III

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

CZĘŚĆ IV

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

EPILOG