Tytuł oryginału

A GIFT TO REMEMBER

Copyright © Melissa Hill 2013

All rights reserved

First published in Great Britain

by Simon & Schuster UK Ltd, 2013

A CBS COMPANY

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

Fot. Getty Images

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Renata Bubrowiecka

Korekta

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-7961-806-4

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Tacie,

z mnóstwem miłości

Rozdział pierwszy

Ona za bardzo lubi książki i to pomieszało jej w głowie.

Louisa May Alcott[1]

Ktoś, kto twierdzi, że pieniądze nie mogą dać szczęścia, najwyraźniej nigdy nie przestąpił progu księgarni. A już z pewnością nie takiej jak Chaucer’s, pomyślała z dumą Darcy Archer, rozglądając się po wspaniałym miejscu, w którym miała szczęście pracować.

Niewielkie ciepłe wnętrze, zachęcające przechodniów do wejścia, było utrzymane w nastroju mgliście kojarzącym się z Dickensem, a to dzięki ciemnym dębowym półkom od podłogi aż po sufit i złotym filigranowym nazwom działów na górze. Duże okno w wykuszu obitym boazerią i świąteczna wystawa przywodziły na myśl staroświeckie witryny z minionych epok, podobnie jak szyld stylizowany na zwój papirusu, wiszący nad wejściem z ulicy. Księgarenka, obsługująca zamożny rejon Upper West Side, oferowała eklektyczny wybór literatury, od wczesnych wydań klasyków po bestsellery dla dorosłych i dzieci. Miłośnicy książek i poszukiwacze prezentów jednakowo uwielbiali Chaucer’s. Życzliwy i doświadczony personel oraz domowa atmosfera sprawiały, że było to wymarzone miejsce na spędzenie popołudnia.

O tej porze roku, gdy brakowało niewiele więcej niż tydzień do Bożego Narodzenia, księgarnia była świątecznie udekorowana: sznury lampek ciągnęły się wzdłuż półek, błyszczące płatki śniegu domowej roboty zwisały z odsłoniętych krokwi, a z kawiarenki na piętrze sączył się sugestywny zapach cynamonu.

– Przepraszam bardzo, szukam książki…

Darcy podniosła głowę znad wózka z towarem do ustawienia na półkach i zobaczyła starszą kobietę. Wyglądała bardziej na sześćdziesiąt niż pięćdziesiąt lat, była zadbana, z manikiurem, ubrana w kosztowny płaszcz i chustkę, no i ściskała jedną z najbardziej luksusowych torebek ostatniej dekady, za którą – co Darcy wiedziała od ciotki Katherine, znawczyni mody – musiałaby zapłacić co najmniej trzema swoimi czekami z miesięczną wypłatą.

Szukam książki w księgarni? Ech, gdybym dostawała chociaż dolara za każdym razem, gdy to słyszę, pomyślała Darcy. Obdarzyła jednak kobietę ciepłym uśmiechem.

– Może uda mi się pomóc. Jaki tytuł?

Kobieta przygryzła wargę.

– W tym sęk… Nie pamiętam, ale wiem, że autorka jest kobietą o dwóch imionach… i tam są cztery córki, chociaż jedna ma chyba takie imię jak chłopiec. I zbliżają się święta, więc one chcą sobie wzajemnie kupić prezenty, ale potem zmieniają zdanie i kupują wspólnie jeden prezent dla matki… – Zawiesiła głos i bezradnie spojrzała na półki.

Darcy wsunęła za ucho niesforny pukiel kruczoczarnych włosów. Bez względu na to, co próbowała z nim robić – zresztą trzeba przyznać, że nie wysilała się zanadto – nigdy nie chciał tkwić na swoim miejscu.

– Czy to jakaś nowa książka? – spytała.

– Och nie, moja droga, to klasyka. – Kobieta spojrzała znacznie przytomniej, a jej głos stał się niemal wyniosły. – Dziwię się, że pani tego nie wie. Długo tu pani pracuje?

Darcy mimo woli się uśmiechnęła. Tak się składało, że była w Chaucer’s kierownikiem, a pracowała tu już prawie sześć lat. Tylko że właśnie zażądano od niej, by po skąpym opisie jak za sprawą magii wskazała poszukiwaną książkę wśród milionów innych. Lubiła jednak wyzwania…

– Mówi pani, że są cztery siostry i autorka z dwoma imionami? – spytała, ostrożnie prowadząc kobietę w stronę regału z klasyką.

Klientka skinęła głową. Spod sufitu płynęło ciche, smoothjazzowe wykonanie It Must Have Been the Mistletoe.

– Zaryzykuję więc i powiem, że może szuka pani Małych kobietek Louisy May Alcott.

Klientka się skrzywiła.

– Nie jestem pewna.

– W tej książce występują cztery siostry, a jedna z nich, Jo, ma imię nieco przypominające męskie.

Darcy zdjęła z półki cienką czerwoną książkę ze złoconymi obrzeżami kartek i podała ją kobiecie.

– Ojej – powiedziała tamta. – To jest piękne.

Obejrzała książkę ze wszystkich stron, zachwycając się elegancką skórzaną oprawą i oryginalnymi ilustracjami umieszczonymi tu i ówdzie w tekście.

– Czy to ma być prezent? – spytała Darcy.

Kobieta się uśmiechnęła.

– Tak. Bożonarodzeniowy prezent dla mojej dwunastoletniej wnuczki.

Darcy przypuszczała, że ktoś polecił klientce tę książkę, a ona sama nigdy nie zaznała przyjemności przeczytania Małych kobietek. Szkoda. Był to jeden z ulubionych tytułów Darcy, do którego doskonale pasował słynny cytat z Alcott o książkach mieszających w głowie. Darcy rzeczywiście zanadto lubiła książki, co jest stanem znanym pod nazwą bibliolatrii. Zawsze miała pod ręką przynajmniej jedną, aktualnie czytaną, a brak powieści przy sobie odczuwała niemal jak nagość. Odkąd sięgała pamięcią, nie było w jej życiu ani jednego dnia, żeby nie pochłonęła jej jakaś opowieść. Zwykła korzystać z każdej okazji – stania w kolejce, jedzenia, czasem nawet mycia zębów – aby oddawać się swojej największej przyjemności. Między innymi właśnie dlatego uwielbiała pracować w Chaucer’s.

Zaczęło się od tego, że jako nastolatka Darcy przeprowadziła się na Manhattan z Brooklynu, gdzie mieszkała u ciotki Katherine, i rozpoczęła studia na Uniwersytecie Columbia, aby uzyskać tytuł magistra sztuki w dziedzinie pisania. Wśród dostępnych kierunków właśnie ten najbardziej zbliżał się do jej pasji. Szybko jednak odkryła, że próby samodzielnego układania historii to zupełnie co innego niż radość z lektury. Łatwość czytania stanowczo nie przekładała się na łatwość pisania, a ciężar jej własnych oczekiwań w połączeniu z niepewnością co do rozmiarów talentu (lub jego braku) wkrótce sprawiły, że jako pisarka całkiem się zablokowała i musiała uznać swoją porażkę. Po magisterium przez pewien czas pracowała w „Celebrate”, kolorowym nowojorskim magazynie dla kobiet. Jej ciotka Katherine dzięki swojej wspaniale prosperującej firmie, organizującej różne eventy biznesowe, była zaprzyjaźniona z naczelną, mogła więc lobbować na rzecz Darcy.

Po dwóch żałosnych latach przycinania nijakich dziesięciostronicowych opisów butów i torebek do jeszcze bardziej nijakich opisów, mających już tylko półtorej strony, po męczących staraniach, by dopasować się do hipermodnych i z natury szykownych koleżanek z pracy, Darcy już miała się poddać i zrezygnować z myśli uczynienia swej pasji sposobem na życie, gdy któregoś dnia zawędrowała do Chaucer’s, aby znaleźć poradnik, który mógłby jej trochę pomóc na beznadziejny brak bystrości w sprawach mody. Nieumiejętność przejścia obok księgarni bez zajrzenia do środka zawsze była jedną z jej głównych słabości, tym razem jednak właśnie dzięki temu uśmiechnął się do niej los.

Na drzwiach wisiało ogłoszenie: „Pracownik poszukiwany” – i Darcy pod wpływem odruchu natychmiast złożyła ofertę. Na górze, w kawiarni, od razu przeprowadzono z nią rozmowę kwalifikacyjną przy filiżance karmelowej mokki. Następnego ranka, gdy zadzwonił do niej właściciel z informacją, że dostała tę pracę, poczuła się tak, jakby jednocześnie przyszły do niej wszystkie Boże Narodzenia, które świętowała za życia. Wyobrażała sobie, że będzie spędzać dni otoczona książkami i kiedy najdzie ją ochota, zdejmować jakąś z półki, czule przesuwać dłonią po grzbiecie, wdychać zapach papieru… Istne niebo! Szybko jednak odkryła, że praca ta polega w o wiele większym stopniu na wypakowywaniu książek z pudeł i zmienianiu ich układu na półkach niż na siedzeniu z podkulonymi nogami w kącie i przeglądaniu towaru. Ale i tak miała poczucie, że wreszcie znalazła swoje powołanie. Prędko wyrzuciła ze świadomości długie godziny pracy, marną płacę, skaleczenia papierem i fatalistyczne przepowiednie, że książki się skończyły.

Ta nagła odmiana była wielkim ciosem dla jej ciotki Katherine, która uważała to za olbrzymi krok wstecz zarówno pod względem płacy, jak i perspektyw kariery. A chociaż w tym pierwszym zastrzeżeniu było nieco racji, to wspinaczka po drabinie kariery w mediach w ogóle Darcy nie interesowała. Bo Darcy była ulepiona z zupełnie innej gliny niż budząca respekt, nastawiona na osiąganie wysokich celów Katherine Armstrong, dlatego w okresie dorastania zawsze była najszczęśliwsza, gdy mogła wsadzić nos w książkę. Wśród najdawniejszych i najbardziej lubianych wspomnień Darcy była matka czytająca jej przed zaśnięciem, gdy przytulone leżały razem na łóżku. Upodobanie do czytania rodzice wszczepiali jej od małego, a rodzina spędziła mnóstwo szczęśliwych godzin, razem uciekając w cudowne fikcyjne światy. Jak często mawiała jej matka Lauren, książki stanowią przekonujący dowód na to, że zwykli ludzie też mogą tworzyć magię.

Niestety, ukochani rodzice Darcy zginęli w wypadku samochodowym, gdy miała dwanaście lat, i wtedy los związał ją z ciotką, na której, zgodnie z życzeniem umierających, spoczął obowiązek wychowania jej. Siostra Lauren, Katherine, wzięła Darcy do siebie i sprawowała nad nią pieczę, aż ta skończyła szkołę i w wieku siedemnastu lat przeprowadziła się na Manhattan, by rozpocząć studia. Przez te wspólne lata obie jakoś z sobą wytrzymywały, jak to nastolatka po przejściach z trzydziestoletnią singielką robiącą karierę.

Katherine, budząca duży respekt w nowojorskiej elicie, od ponad piętnastu lat stała na czele Ignite, jednej z czołowych manhattańskich firm zajmujących się organizacją eventów, mającej biura niedaleko Union Square. Stąd wzięło się zainteresowanie Katherine karierą siostrzenicy. Darcy jednak, choć od początku wiedziała, że nikt nie zajmuje się sprzedażą książek dla pieniędzy, w imię swojej pasji życiowej była gotowa poświęcić tłuste comiesięczne czeki na rzecz wypłat, które ledwie starczały jej na życie. Odpowiedzią, jakiej udzieliła ciotce sześć lat temu na pytanie o odejście z magazynu dla kobiet, był cytat z Alberta Camusa: „Kiedy praca jest bezduszna, życie dusi się i zamiera”[2].

– Na miłość boską, Darcy! Albert Camus nie zapłaci twoich rachunków, ale na pewno załatwi ten problem zgrabny dwustronicowy artykuł sponsorowany, poświęcony ostatniej kolekcji Diora – powiedziała Katherine. – Jeśli już musisz, to przynajmniej postaw sobie za cel pracę w salonie księgarskim albo nawet w wydawnictwie. Nie wątpię, że życie wśród książek wygląda w teorii atrakcyjnie, ale prawdę mówiąc, na jakie perspektywy liczysz, pracując w małej niezależnej księgarni?

– Na perspektywę wypełniania swoich dni czymś, co lubię i co przynosi mi zadowolenie – odparła Darcy pogodnie. – Tak naprawdę trudno wymagać od życia więcej, czyż nie?

Darcy jednak wiedziała, że jej komercyjnie myślącej ciotce ani w głowie takie niepraktyczne koncepcje jak znajdowanie radości w pracy dla samej pracy, zwłaszcza bez towarzyszącego temu sowitego wynagrodzenia. Przecież Katherine przez lata zarzynała się (i nie przestała tego robić), aby stworzyć z Ignite to, czym było dziś – kwitnącą firmę obsługującą korporacje. Często jednak Darcy zastanawiała się, czy cokolwiek z tego przyniosło ciotce zadowolenie lub satysfakcję, ponieważ zdawało się, że zawsze spogląda ona ku następnej przeszkodzie do pokonania, ku następnemu wyzwaniu.

W głębi duszy Darcy wiedziała, że radość i satysfakcja z pracy są właśnie tym, co chce znaleźć. Na to, by pożałować swojej decyzji, jeszcze miała czas. Zresztą tymczasem doszła do stanowiska kierownika księgarni, co z jednej strony było dość wątpliwym awansem, bo w rzeczywistości oznaczało zwiększoną odpowiedzialność przy niewiele większej płacy, ale z drugiej zapewniało większą swobodę twórczą w komponowaniu wystaw i układaniu książek na półkach, a co najważniejsze – dawało jej wolną rękę w zamawianiu wszystkich tytułów, które według niej odpowiadały klientom Chaucer’s.

Przyglądając się teraz, jak kobieta wychodzi z egzemplarzem Małych kobietek zapakowanym w jedną z firmowych toreb w fioletowo-złote paski, westchnęła z satysfakcją. Jeszcze jedna zadowolona klientka.

Właśnie wtedy frontowe drzwi gwałtownie się otworzyły, a gdy Darcy się obróciła, zobaczyła Joshuę, swojego współpracownika i wieczornego zmiennika. Atrakcyjny facet zbliżający się do trzydziestki, z włosami krótko przystrzyżonymi przy kawowej skórze, stał w zielonej czapce elfa. Na jego chuderlawej postaci opinał się szary sweter, a sztruksowe spodnie sprawiały wrażenie, jakby w każdej chwili mogły mu się zsunąć z bioder. Mógłby być żywą reklamą sklepu Gap.

– Wesołego tygodnia przed świętami! – powiedział śpiewnie głosem pełnym ciepła i humoru.

Bez względu na to, w jakim nastroju była Darcy, Joshua zawsze dodawał jej otuchy. Wesołego czegoś przed Bożym Narodzeniem, na przykład miesiąca albo trzech tygodni, życzył im nieustannie już od weekendu Święta Dziękczynienia. Początkowo ją tym irytował, teraz jednak nawet wyczekiwała kolejnych pozdrowień. To było coś w rodzaju jej prywatnego kalendarza adwentowego.

Był fantastycznym współpracownikiem, takim dobrym duchem. Jeśli podejrzewał lub zauważył, że Darcy albo Ashley, druga sprzedawczyni w Chaucer’s, czuje się przygnębiona albo wręcz ma pełnowymiarową depresję, wtedy należało się rozglądać: cała księgarnia była nagle pełna niepowtarzalnych „bonów Joshui”, wsuwanych niepostrzeżenie do kieszeni lub zostawianych przy kasie. Zawsze dotyczyły one przyjemnych drobiazgów. Były więc na przykład: „Bon uprawniający posiadacza do bezpłatnego masażu pleców” albo „Kupon na zastępstwo przez pół zmiany”. Krótko mówiąc, kogoś tak kochanego było przyjemnie zatrudniać i zabawnie mieć za współpracownika. Poza tym Joshua dużo wiedział o literaturze, przy czym miał szczególny talent do mętnych kultowych książek, co wobec bardziej klasycznych upodobań Darcy czyniło z nich fantastyczny zespół.

Rzucił za ladą krótki barani kożuszek, włożył firmowy fartuch Chaucer’s w fioletowo-złote paski, a Darcy poszła za ladę zdjąć swój. Z bliska Joshua pachniał jak mydło w płynie aromatyzowane jagodami ostrokrzewu, używane przez niego, odkąd natknął się na nie na wyprzedaży w pobliskim sklepie Bath & Body Works. Był najbardziej zniewieściałym mężczyzną hetero wśród znajomych Darcy, toteż zdziwiło ją niezmiernie, gdy dwa lata temu przedstawił jej swoją dziewczynę – oszałamiającą długonogą blondynkę, która z powodzeniem mogłaby trafić na strony poświęcone modzie w magazynie dla kobiet, w którym Darcy kiedyś pracowała.

– Co planujesz na dziś wieczór, szefowo? – spytał. – Oczywiście oprócz dania dnia u Luigiego?

Mieszkanie Darcy znajdowało się o dobre dwadzieścia minut od księgarni, nad popularną włoską knajpką przy przecznicy West Houston Street, niedaleko rogu, było jednak warte swojego czynszu, bo Darcy mogła dojeżdżać do pracy na rowerze. Od czasu wyprowadzki z Brooklynu pomieszkiwała w trzech lokalach na Manhattanie, a chociaż ten na drugim piętrze bez windy, bezpośrednio nad knajpką Luigiego, był zdecydowanie najmniejszy, to miał najlepszą lokalizację – niedaleko Hudson River Park, nadrzecznej oazy w miejskim gwarze. Uwielbiała chodzić do parku w wolne dni i odbywać długie spacery nad wodą, mając widok na Statuę Wolności i Staten Island. Oczywiście w letnie miesiące trawniki pomiędzy kwietnymi rabatami stanowiły idealne miejsce do czytania, a miłe powiewy znad rzeki doskonale pomagały przetrwać największe upały i duchotę w mieście.

– Dziś rezygnuję z dania dnia – odpowiedziała Joshui. Przynajmniej raz dokądś szła. – Dziś wieczorem wybieram się na promocję książki.

– Ooo, kogoś, kogo znamy?

Z powodu ciasnoty w księgarni Chaucer’s nie odbywały się ani promocje, ani inne wydarzenia literackie, ale nawet gdyby było inaczej, Darcy przypuszczała, że właśnie ten autor nie przyciągnąłby zbyt wielu stałych klientów.

– Oliver Martin, autor książek fantastycznonaukowych – powiedziała, ale mina Joshui pozostała niewzruszona. – Właśnie wszedł na listę bestsellerów „New York Timesa” i według ciotki Katherine jest wielką fiszą. – Palcami zaznaczyła w powietrzu cudzysłów. – Idę wyłącznie dlatego, że długo jej nie widziałam, a dawno już powinnyśmy pogadać o tym, co u nas.

Oliver Martin rzeczywiście musiał być wielką fiszą, skoro Katherine Armstrong raczyła się wybrać na promocję jego książki. Chociaż ciotka nieustannie wysyłała Darcy zaproszenia na rozmaite eleganckie spotkania i zgromadzenia, które firma Ignite organizowała w całym mieście, to siostrzenica była skłonna spojrzeć przychylnym okiem jedynie na te, które miały coś wspólnego z literaturą. Uwielbiała poznawać autorów. I chociaż trzeba powiedzieć, że ci cieszący się większym rozgłosem często okazywali się nieznośnie nadęci, to i tak było przyjemnie móc od czasu do czasu zaznajomić się z bardziej lansowaną częścią swojej branży.

– I idziesz tak jak teraz?! – Joshua spojrzał na nią znacząco.

Darcy zerknęła na swoje szare spodnie, zielony sweter i skórzane botki na grubej podeszwie.

– A co w tym złego?

Ściągnęła gumkę z końskiego ogona i potrząsnęła głową, żeby zwiększyć objętość czarnych kręconych włosów, które teraz swobodnie opadły jej na ramiona, choć czynność ta nie miała wiele sensu, bo i tak wkrótce rowerowy kask miał je sprasować.

Joshua uśmiechnął się ciepło.

– Zawsze mówię ci to samo. Spróbuj czasem trochę się postarać. Zrobiłabyś sobie oczy i nałożyła trochę szminki na usta. Wtedy można by nawet wziąć cię za starszą i trochę bardziej krępą siostrę Megan Fox. Aha, i zrezygnuj z tych okularków starej panny, przynajmniej na dzisiejszy wieczór, dobrze?

Darcy była przyzwyczajona do jego żartów.

– Nie wszystkim z nas tak się poszczęściło, by mieć twoje wyczucie klasy… dość niepowtarzalne – powiedziała kpiąco, zerkając na jego rurowate spodnie. – Publika literacka musi przyjąć mnie taką, jaka jestem.

Prawdę mówiąc, do mody drygu nie miała w ogóle. Zresztą w jej ciasnym mieszkaniu było niewiele miejsca, co dla niej oznaczało prosty wybór. Chętnie poświęciłaby wszystko, nawet jedzenie, gdyby zdołała zmieścić u siebie więcej książek. Wprawdzie jej garderoba składała się przede wszystkim z funkcjonalnych strojów do pracy (w księgarni pył z papieru wciskał się dosłownie wszędzie), ale Darcy miała również kilka rzeczy na specjalne okazje: sukienkę kopertową w stylu lat siedemdziesiątych, znalezioną w znakomitym sklepiku z ciuchami w Greenwich, i – z zupełnie innej bajki – parę nienoszonych pantofli na wysokim obcasie Jimmy’ego Choo, które ciotka kupiła jej w prezencie kilka gwiazdek temu. Teraz jednak, gdy Joshua otwarcie wytknął jej niedostatki w stroju, musiała chyba liczyć się z tym, że kiedy już dotrze na przyjęcie w modnej okolicy Chelsea, dostanie podobną reprymendę również od Katherine.

Chociaż Darcy kochała ciotkę i o wszystkim, co krewna dla niej zrobiła, myślała z wielką wdzięcznością, przeżywała też rozterki związane z jej charakterem i przekonaniem, że cel uświęca środki. Katherine bowiem nieustannie koncentrowała się na tym, by Darcy nie tylko popychała naprzód swoją karierę, lecz również doskonaliła samą siebie. O ciągłych próbach ciotki, by wydać siostrzenicę za mąż za jakiegoś szanowanego nowojorczyka, nawet nie warto było wspominać. Prawda zaś była taka, że Darcy była z siebie całkiem zadowolona i nie interesowało jej uczestnictwo w życiu randkowym Manhattanu, często przerażającym i odległym o miliony mil od romantycznych rytuałów wspominanych w ulubionych przez nią powieściach. I nawet jeśli górę brało u niej myślenie życzeniowe, to na pewno nie zamierzała zrezygnować z piorunującego wrażenia przy pierwszym spotkaniu. Przez te wszystkie lata bywała w związkach z facetami – głównie takimi samymi molami książkowymi jak ona – ale żadna z tych znajomości nie była naprawdę poważna i rzadko zdarzało się, by któraś przetrwała więcej niż kilka miesięcy.

– Żaden żywy mężczyzna nie jest w stanie dorównać fikcyjnym bohaterom, na których punkcie tak szalejesz – żartował z niej często Joshua i Darcy musiała przyznać, że jest w tym chyba trochę racji.

Z pewnością nie sposób było zaprzeczyć, że zawsze przemawiała do niej idea prawdziwej miłości i bogatego uczuciowo, romantycznego związku, jaki reprezentowali Romeo i Julia, Lancelot i królowa Ginewra, Scarlett i Rhett oraz jej ulubieńcy, Elizabeth i, nomen omen, Darcy.

Później pożegnała się z Joshuą, ciasno otuliła się ciepłą fioletową kurtką narciarską marki North Face, owinęła wokół szyi wełniany szalik i przygotowała się do tego, co dla niej, inaczej niż dla większości nowojorczyków, było jedną z najprzyjemniejszych czynności w ciągu dnia: przejazdu przez miasto. Za przejazd przez manhattańską Upper West Side turyści regularnie płacili grube pieniądze, a Darcy robiła to dwa razy dziennie pięć razy w tygodniu całkowicie za darmo.

Zeszła na niewielkie podwórko na tyłach księgarni, odczepiła rower i ciasno zapięła pod szyją kask. Była dumna ze swej znajomości nowojorskich ulic, korzystała na przykład ze znakomitego skrótu przez Meatpacking District, aby uniknąć wściekłego ruchu na Szóstej Alei, i cieszyła się, że ukryty przed wzrokiem przechodniów pasaż w pobliżu Chelsea trzymał ją z dala od tłumów na Czterdziestej Drugiej Ulicy. Szczególnie lubiła jeździć po mieście właśnie o tej porze roku, kiedy wszystkie wystawy sklepowe, zaciszne kawiarenki i trattorie jarzyły się światłem, gdy migotały białe i kolorowe lampki świąteczne, płonęły świece, a ludzie, którzy przyszli na wczesną kolację, zajmowali stoliki przy oknie i trzymali się za ręce albo okutani w grube wełniane płaszcze i rękawiczki dzielnie przysiadali na dworze, tuż przy krawężniku, żeby ukradkiem zapalić papierosa.

Darcy pewnie pedałowała naprzód, zachwycając się kolorem nieba – posępnym wielkomiejskim odcieniem niebieskiego – które uwielbiała oglądać w ostatnich godzinach dnia, zanim na miasto spływała całkowita ciemność. Powietrze wypełniała muzyka Manhattanu: miks ryku klaksonów, syku rur, krzyków kramarzy i rozmów przechodniów.

Wszystko to docierało do niej jak przez mgłę, gdy trzymając się przy krawężniku, jechała w rytmie wyznaczanym przez sygnalizację uliczną. W tej chwili pędziła naprzód niesiona zieloną falą, po twarzy smagał ją prąd zimnego, rzeźwiącego powietrza. Oczy miała szeroko otwarte, a długie nogi – rozgrzane i gibkie. Czuła, że naprawdę żyje.

Wiedziała, że cykliści na Manhattanie – wskutek ich naturalnej skłonności do szybkości i zręcznego lawirowania między pojazdami – są powszechnie uważani przez nowojorczyków, a zwłaszcza taksówkarzy, za istoty znajdujące się w łańcuchu pokarmowym niewiele wyżej niż szczury i karaluchy, ale i tak za nic nie wyrzekłaby się swojego ukochanego roweru z przerzutką ani doznania przypominającego lot ponad ulicą, nawet gdyby miała dzięki temu rzadziej doświadczać ludzkiej niechęci. Prawdę mówiąc, za dużą część złej reputacji cyklistów winę ponosili brawurowi kurierzy, którzy lekceważyli przepisy drogowe, a czasem także prawa grawitacji, gnając na złamanie karku tak, jakby chodziło o misję kamikadze, a nie zwykłą pracę do wykonania.

Śnieg nie padał, jeszcze nie, ale Darcy wyczuwała już jego zapowiedź na pogodnym niebie. Przy rogu Broadwayu i Columbus Avenue zwolniła i minęła modne bistro, gdzie równie modni goście siedzieli przy stołach nakrytych białymi obrusami, mając przed sobą kielichy treściwego czerwonego wina i talerze z pysznym makaronem. Pociekła jej ślinka. Powietrze było czyste, a ona sunęła ulicami, widząc po bokach ludzi zmierzających z targu do domów. Ich eleganckie torby były wyładowane organicznie uprawianą marchwią i bochenkami kubańskiego chleba albo starannie opakowanymi truflami. Oto jeszcze jeden wieczór dostatku w najbardziej uprzywilejowanym mieście Ameryki.

Czasami Darcy czuła się tutaj jak intruz, zwłaszcza na Upper West Side, wśród galerii i restauracji, bistr, kawiarni, wysokościowców, antykwariatów wyłącznie dla umówionych klientów i zakładów fotograficznych. Była zwyczajną osobą w nadzwyczajnym miejscu, taką, która trzy razy w tygodniu je makaron ramen, a w pozostałe cztery promocyjne dania od Luigiego, która nie ma własnego samochodu i bardzo dba o swoje nieliczne stroje, żeby nie wydawać ciężko zarobionych pieniędzy na nowe. Rozrywki, gdy mogła wybierać, szukała u siebie w domu, w dobrych książkach, a nie w nowojorskich nocnych lokalach.

Mimo wszystko warto było mieszkać w najbardziej magicznym mieście na ziemi. Uśmiechnęła się. Może któregoś dnia znajdzie kogoś, kto będzie towarzyszył jej w tej baśni.

1 A Story of Experience.

2 Sans travail, toute vie pourrit. Mais sous un travail sans âme la vie étouffe et meurt. Źródło: Le métier d’homme, artykuł dla „L’Express” z 1955 roku.

Rozdział drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziesiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział jedenasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwunasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzynasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czternasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szesnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siedemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział osiemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Epilog

Dostępne w pełnej wersji

Podziękowania

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Rozdział trzydziesty szósty

Rozdział trzydziesty siódmy

Rozdział trzydziesty ósmy

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Rozdział czterdziesty

Rozdział czterdziesty pierwszy

Rozdział czterdziesty drugi

Rozdział czterdziesty trzeci

Rozdział czterdziesty czwarty

Epilog

Podziękowania