Tytuł oryginału

THE FOOD OF LOVE COOKERY SCHOOL

Copyright © Nicky Pellegrino 2013

First published by Orion Books,

an imprint of The Orion Publishing Group Ltd.

All rights reserved

Projekt okładki

© Rose Cooper

Opracowanie graficzne okładki

Zbigniew Larwa

Zdjęcia na okładce

Evgenia Smirnova/Fotolia.com

margouillat photo/Shutterstock.com

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Małgorzata Denys

ISBN 978-83-7961-805-7

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Powiedz mi, co jesz, a powiem ci, kim jesteś.

Jean Anthelme Brillat-Savarin

Z miłości do jedzenia

Luca Amore uważa, że wie, jak potoczy się osiem kolejnych dni, pomijając kilka – mniejszych lub większych – mało istotnych urozmaiceń. Tak to już bywa, że sprawy zazwyczaj toczą się trybem, jaki sobie przewidział.

W tej chwili Luca sprawdza, czy w kuchni wszystko przygotowano dokładnie tak jak trzeba. Menu na pierwszy dzień wypisane kredą na tablicy, obok której wiszą na kołkach cztery czyste fartuchy. Talerze ustawione w stos, lśniące sztućce i rondle. Luca wyszorował drewniane stolnice do wyrabiania i wałkowania ciasta, naszykował tacę powitalnych migdałowych ciasteczek i szeroko pootwierał okiennice, aby zaprezentować roztaczający się z okien widok.

Całe pokolenia jego rodziny gotowały w kuchni tego domu, u szczytu najbardziej stromego biegu schodów w Favio. Przez cały ten czas pejzaż za oknem nie uległ zmianie – różowe i złotawe budynki wciąż wspinają się na skalistą grań, pośrodku stoi katedra. Na tarasach powiewa suszące się pranie. Palmy daktylowe wyciągają się ku niebu.

Luca cieszył się tym widokiem, jak swoją własnością, od dzieciństwa. W tym domu mieszkali jego dziadkowie. Matka często go do nich przyprowadzała, przystając na stopniach schodów dla złapania oddechu, narzekając za każdym razem.

Teraz dziadków już nie ma, a dom należy do niego. Początkowo Luca myślał, że może tutaj zamieszka, że wyprowadzi się od matki. Zaczął remont, wymienił popękane płytki, odświeżył ściany nową warstwą farby.

Przy odnawianiu kuchni zaczął się wahać. Z każdym zmienianym w niej drobiazgiem coraz silniej dopadał go żal za kobietami z rodziny Amore, które mieszkały tu kiedyś. Nowoczesna sześciopalnikowa kuchenka, długi granitowy blat roboczy, nawet i stół jadalny, który Luca własnoręcznie oskrobał z farby i odnowił – wszystkie te zmiany sprawiały mu radość, choć jednocześnie, w pewien sposób, pozbawiały łączności z przeszłością.

Jego nonna, niezliczone cioteczne babki i dalekie kuzynki… Niektóre z najprzyjemniejszych wspomnień Luki wiązały się z widokiem ich wszystkich, zebranych tutaj, wyrabiających ciasto chłodnymi, wprawnymi dłońmi. Hałaśliwe kobiety o rozłożystych ciałach, zawsze o się coś sprzeczające: o najlepszy przepis na pasta al forno czy o jakąś na wpół już zapomnianą zniewagę. Całkowicie zapełniały sobą przestrzeń tej kuchni.

Nonna do ostatnich dni uwielbiała gotować; przygięta do ziemi i staruteńka, wciąż wyczarowywała smaczne jedzenie. Luce brakowało i jej, i pozostałych krewnych. Modernizacja wnętrza, wymiana i przeróbki wszystkiego, co znajome, były poszukiwaniem sposobu na zatrzymanie ich w pamięci.

Już od ponad dziesięciu lat Luca prowadzi szkołę kulinarną „Z miłości do jedzenia”. Goście zjeżdżają tu z całego świata, by robić dania jego nonna, przyprawiane szafranem i cynamonem albo aromatyzowane czekoladą, z której Favio słynie. Luca uczy ich rzeczy najważniejszych – jak odróżnić dobrą oliwę od złej, po czym poznać gelato fałszywe, a po czym prawdziwe.

Wczesnym latem zabiera uczestników kursów na zbieranie kaparów z obsypanych kwiatami krzewów, które dziko porastają kamienne mury miasteczka. Goście smakują miejscowe wino Nero d’Avola i ser caciocavallo. Rankiem kupują na targu sardynki i słodkie pomidory z Pachino, zaś noce spędzają w pięknym starym domu rodziny Amore.

Bywa, że z sezonu na sezon ten plan ulega zmianom, ale w ogólnych zarysach każdy kurs jest taki sam. Ludzie zjeżdżają się, przygotowują jedzenie, nawiązują przyjaźnie. W ciepłe wieczory siadają na tarasie, racząc się limoncello i opowiadaniami o swoim życiu. Bywają miłe chwile, zdarza się śmiech.

A potem, ostatniego dnia, pakują walizki. W księdze pamiątkowej pojawiają się pożegnalne wpisy, padają obietnice utrzymania kontaktu. Mniej więcej tydzień później napływa fala listów z podziękowaniami, ze zdjęciami dań odtworzonych w domu. Ale wkrótce listy przestają się pojawiać, a Luca jest już zbyt zajęty następnymi warsztatami, aby się tym przejmować.

W miarę upływu lat tak wiele osób ulotniło się z jego pamięci… W albumie pełnym zdjęć trudno powiązać nazwiska z twarzami. Te, które zapadają w pamięć, zwykle należą do gości marudnych albo takich, których nietolerancje pokarmowe zmieniły planowanie menu w spore wyzwanie. Tych, którzy skłonni bywają do kłótni i dramatycznych scen, gubią torby i kapelusze albo cierpią na migotanie przedsionków, okazujące się później atakiem ciężkiej niestrawności.

Luca uwielbia swoją pracę. Gotowanie to radość, a poznawanie nowych osób ciekawiło go zawsze. Ale przyjemnością jest również ten moment, kiedy wszyscy sobie pojadą i Luca zostaje sam. Lubi takie poranki jak dzisiejszy, gdy dom jest pusty i należy tylko do niego. Przywraca w nim ład, a jeśli zostaje nieco czasu, Luca robi tylko dla siebie odrobinę cavatelli. Czując ciasto pod dotykiem palców, zręcznie kształtuje z niego makaronowe muszelki. Tak jak go nauczyła babka.

Dzisiaj nie ma na to szansy. Nowi goście pojawią się niedługo, czwórka, same kobiety. Luca zagląda do notatek i uczy się na pamięć ich imion. Z Anglii jest Moll, która twierdzi, że pasjonuje ją gotowanie, oraz Tricia, prawniczka z zawodu. Z Ameryki przyjeżdża Valerie, najstarsza z nich. A aż z Australii – Poppy, która przyznaje, że nigdy wcześniej nie była we Włoszech i może jeść wszystko poza podrobami.

Luca zakłada, że ta nowa grupa będzie przypominała wszystkie poprzednie. Mimo to zdaje sobie sprawę, że są rzeczy, których nie da się wywnioskować z wypełnionych przez uczestniczki formularzy. Nie wie dokładnie, jakim kuchennym doświadczeniem dysponuje każda. Czy będą rozumiały, że ciasto należy wyrabiać nasadą dłoni, aż stanie się odpowiednio twarde? Czy będą miały zdrowy apetyt, czy raczej będą zamartwiały się o swoje talie? Czy przy obiedzie wypiją zaledwie kieliszek wina, czy całą butelkę?

Istnieją też inne, ważniejsze kwestie związane z tą grupą, lecz Luca jeszcze nie zdaje sobie z tego sprawy. W tej konkretnej chwili wszystkie cztery kobiety stoją przy taśmociągu z bagażami na lotnisku w Katanii. Moll, Tricia, Valerie i Poppy.

Oto, czego Luca o nich nie wie:

Jedna z nich ukrywa pewien sekret. Druga ma nadzieję znów odnaleźć miłość. Jedna rozpaczliwie pragnie uciec od własnego życia, jednej już się to udało.

Wyjmując wodę mineralną, butelkę prosecco i pięć kieliszków, Luca nie ma pojęcia, jak różny okaże się ten kurs gotowania od wszystkich poprzednich. Ani że całkowicie odmieni jego życie.

„Witam w szkole kulinarnej «Z miłości o jedzenia», w naszym uroczym, barokowym miasteczku Favio na południu Sycylii. Oto pań fartuchy, oto deseczka do formowania cavatelli, wasze mapy i plan zajęć. Proszę się nie przejmować, nie trzeba robić notatek, przepisy zostaną paniom rozdane na koniec kursu. Wy macie jedynie zrelaksować się i dobrze bawić. Zaczynajmy wakacje…”.

Poppy

To będzie przygoda – pierwsza z wielu, mam nadzieję. Bo w moim życiu na razie przygód brakowało. Zajmowałam się robieniem tych rzeczy, które powinnam robić, nie zaś tym, czego chciałam naprawdę. Ale teraz to się zmieniło. Nadeszła moja chwila.

Dlaczego zdecydowałam się tu przyjechać? No cóż, moja rodzina ze strony ojca pochodzi z Sycylii. Dziadek wyjechał stąd, kiedy był dzieckiem, ale nigdy nie pozbył się ani akcentu, ani zamiłowania do pikantnej kiełbasy, do której jedzenia nigdy nie zdołał przekonać nas, dzieci. Urodził się na Ortygii… Wybieramy się tam czwartego dnia, o ile się nie mylę? Och tak, od dawna bardzo chciałam przyjechać na Sycylię, ale to taki długi i drogi przelot z Australii. A poza tym, no cóż… Brendan nie chciał.

Brendan to mój były mąż. Rozwód sfinalizowaliśmy trzy miesiące temu. Wszystko odbyło się bardzo kulturalnie. Udawałam, że mi smutno, bo on chyba tego oczekiwał, ale prawdę mówiąc, nie było mi zbyt ciężko. Nie mamy dzieci ani nawet kota. Dom udało się sprzedać szybko, więc podzieliliśmy rzeczy, oszczędności i akcje. W sumie nasz rozwód był równie mało ekscytujący, jak przedtem nasze małżeństwo. Byliśmy razem przez dziesięć lat i przez cały ten czas nigdzie nie podróżowałam samodzielnie. Czuję się trochę nieswojo, muszę się przyznać. Pobyt w obcym kraju… Tu przecież nawet pachnie inaczej, prawda? No cóż, to cudowne uczucie, ale też i nieco przytłaczające.

Och, bardzo proszę, ja też wypiję jeszcze kieliszek wina! Wiem, że robi się późno, ale jestem zbyt pobudzona po podróży, żeby kłaść się spać. A na tym tarasie jest uroczo. Co za widok… Straszliwie mi się podoba, że wszystko tu się sypie i ma setki lat, zupełnie inaczej niż w Sydney, które wydaje się w porównaniu takie zorganizowane i nowe. Tam nie miewa się tego przeczucia, że za każdym rogiem czeka przyjemna tajemnica.

Znacie jeszcze kogoś, kto był na warsztatach „Z miłości do jedzenia”? Nie? Ja też nie. Zarezerwowałam miejsce pod wpływem chwili, bo spodobała mi się ich strona internetowa. Pewnie to trochę ryzykowne, ale wydało mi się, że to jedyna szkoła kulinarna w tej części Sycylii. Czytałam blog Luki, oglądałam filmiki z jego zajęć i któregoś wieczoru, po paru kieliszkach chardonnay, zdecydowałam się.

Ciacho? Tak, chyba tak. Szkoda, że nie mógł zostać i wypić z nami tych kilku drinków, ale przypuszczam, że on takich kursów ma mnóstwo. I świetnie, że tu nie nocuje, bo mamy cały dom dla siebie. To jednak o wiele mniej krępujące.

I cieszę się, że jest nas tylko cztery. Większa grupa byłaby jakaś taka bardziej anonimowa, nie wydaje wam się? A w ten sposób wszystkie będziemy miały szansę zrobić dania, które nam pokaże Luca. Nie żebym była taką znów świetną kucharką, ale bardzo lubię jeść. Dlatego właśnie te wakacje tak mnie pociągały. Jest szansa, by spróbować prawdziwej włoskiej kuchni zamiast restauracyjnych dań, zawsze na jedno kopyto: wszystko polane sosem pomidorowym i wszystkie smaki tak totalnie przewidywalne.

Zamierzam teraz, kiedy znów jestem wolna, o wiele więcej podróżować. Chciałabym zjeździć z plecakiem Indie, odwiedzić Wietnam, Chiny, Amerykę Południową. Tyle jest różnych miejsc! Ale uznałam, że takie wakacje to rozsądniejszy pomysł na pierwszą wyprawę. Taki bezpieczny sposób, by zacząć wszystko od nowa.

Dzień pierwszy

(1) Radość zakupów

Poppy obudziła się wcześnie, kompletnie wyspana, i uznała, że to efekt zmiany stref czasowych. Dwanaście godzin w samolocie plus różnica czasu pomiędzy Sycylią a Sydney – to się musiało jakoś odbić. Usiadła w łóżku i poczuła, że trochę ją pobolewa głowa. Przypomniała sobie całe to wypite wczoraj wino. Przestała się dziwić.

Ponownie zasnąć już by nie zdołała, więc wygramoliła się z łóżka, ziewając i się przeciągając. Podeszła najpierw do okna, by znów zerknąć na widok. Jeszcze nie do końca się rozjaśniło, ale stojąca naprzeciwko katedra była oświetlona. Latarnie uliczne wkoło niej dawały również dość światła, by Poppy dostrzegła nierówny rząd domów, stłoczonych ramię przy ramieniu na skalistym zboczu. Dotarło do niej, że miasteczko zostało wzniesione na dwóch stromych wzgórzach, zaś główna ulica biegnie dzielącą je doliną.

Poppy postanowiła zatem wyjść i rozejrzeć się w pierwszych promieniach świtu. Mogłaby trochę się poruszać. Wieczorny powitalny obiad był obfity. Luca zaprowadził je do pobliskiej restauracji, gdzie zajął się zamawianiem potraw. Na początek zjadły arancini, kulki z wilgotnego ryżu z nadzieniem z mięsa i sera, usmażone na złoto i tak smaczne, że Poppy nie mogła powstrzymać się przed wzięciem dokładki. Potem pojawiła się ceramiczna waza pełna parującej zupy z zielonych warzyw, z pokruszonym makaronem spaghetti. Zakładając, że to danie główne, Poppy nałożyła sobie drugą wazową łyżkę.

Okazało się, że dań pojawiło się więcej. Znacznie więcej. Słodko-kwaśna caponata z bakłażanów, cukinii i selera, mięsne klopsiki duszone z liśćmi cytryny, treściwa wieprzowa kiełbasa upstrzona jasnymi płatkami chili. Nijak nie dawało się wykręcić od dalszego jedzenia. Poranny długi spacer po stromym wzgórzu aż się prosił.

Poppy ubrała się po cichu, żeby nie pobudzić pozostałych, chociaż grube mury tego starego domostwa zapewne tłumiły odgłosy krzątaniny. Dochodziła szósta, niebo już pojaśniało. Poppy zawiązała sznurowadła przy trampkach, długie ciemne włosy zebrała z tyłu głowy. Była gotowa.

Z początku ruszyła rześko. Zbiegła po długich schodach, minęła wczorajszą restaurację, teraz zamkniętą na głucho, i skręciła w jakąś wąską alejkę. Tam pojawiły się kolejne schody, prowadzące pod górę, aż do katedry. Wspinaczka zmusiła Poppy do zwolnienia kroku, zadyszaną jeszcze zanim dotarła na szczyt wzgórza. Kobieta odpoczęła chwilę, rozglądając się dokoła i obserwując domy na przeciwległym zboczu. Odszukała wreszcie ten, z którego niedawno wybiegła, połyskujący różaną barwą w pierwszych promieniach porannego słońca.

Odkryła, że Favio to miasteczko pełne schodów. Schody wiły się wężowato pomiędzy domami i łączyły kręte boczne ulice. Gdyby co rano odbywała przebieżkę, taką jak dzisiaj, stwierdziła, za dziewięć dni, wyjeżdżając z Sycylii, byłaby w o wiele lepszej formie fizycznej.

Droga powrotna powiodła Poppy obok kolejnych dwóch kościołów, trzech starszych panów odbywających poranną pogawędkę na jakiejś ławce, paru chudych psów i jednej staruszki, zbierającej coś ze sporego krzewu wyrastającego ze skalistej ściany.

– Buongiorno, signora – odezwała się Poppy (chodziła raz w tygodniu na wieczorny kurs włoskiej konwersacji). – Co pani zbiera?

Kobieta wyprostowała się i uśmiechnęła, a potem wyciągnęła przed siebie koszyk. Poppy zobaczyła, że jest pełen setek małych zielonych pączków.

– Co to takiego? – udało jej się spytać.

Kobieta odparła szybkim potokiem wymowy, której mało wprawne ucho Poppy nie było w stanie rozdzielić na poszczególne słowa i zrozumieć.

– Przepraszam, mój włoski jest dość kiepski – wyjaśniła.

Znów się uśmiechając, starsza pani podsunęła jej garść świeżej zieloności. Przyjrzawszy się porządnie, Poppy zorientowała się, bez żadnych wątpliwości, z czym ma do czynienia. Kapary, dokładnie takie, jakie kupowała w domu. Tyle że surowe i twarde.

Potem dostrzegła rosnące wszędzie wokół krzewy kaparowe, kaskadami pokrywające zbocza i wpychające się między skalne szczeliny. Wracając, zebrała trochę pączków i napełniła nimi kieszenie bluzy z kapturem. Może wieczorem zapyta Lucę, jak je najlepiej zakonserwować?

Poppy myślała o Luce podczas wspinaczki na strome zbocze. Wczorajszego wieczoru wydał jej się intrygujący. Przy obiedzie, kiedy wszystkie opowiadały, kim są i skąd przyjechały, Luca o sobie mówił bardzo niewiele. Urodził się w Favio i przez jakiś czas studiował w Anglii – tylko tyle się o nim dowiedziała. Ale w jakim jest wieku? Czy ma kogoś? Czy może jakieś dzieci? Starannie pominął te tematy.

Kiedy sobie poszedł, a one pozostały na tarasie, Tricia rzuciła, że jej zdaniem Luca to ciacho. Ale to nie jego wygląd przyciągał wzrok. Albo raczej – nie tylko wygląd. Przecież większość mężczyzn na Sycylii ma ciemne włosy, brązowe oczy i opaloną cerę. Tu raczej chodziło o coś w sposobie bycia. O to, jak zaglądał w oczy podczas rozmowy, choć jednocześnie zdawał się zachowywać dystans.

Poppy spojrzała na zegarek. Do chwili zanim przyjdzie Luca, aby przygotować dla nich śniadanie, pozostała godzina. Teraz w dół, z powrotem w stronę szkoły kulinarnej. Czy trafię po drodze na jakieś otwarte miejsce, gdzie można napić się kawy? – pomyślała.

Przy głównej ulicy pojawiły się oznaki, że miasteczko zaczyna się budzić. Jakiś biały busik, z pęczkami długołodygowej odmiany brokułów, przymocowanymi pasem na dachu, rozpoczynał dostawę. Poppy dostrzegła grupki uczennic w bordowych szkolnych mundurkach, zakonnicę w okularach przeciwsłonecznych, mężczyzn palących papierosy. Szybkim krokiem mijali ją ludzie ubrani w biurowe uniformy. Poppy ogarnęło to cudowne wrażenie, że oto dysponuje wakacyjną wolnością, podczas gdy inni muszą pracować jak zwykle.

Przy końcu ulicy trafiła na placyk, gdzie znalazła bar ze stolikami wystawionymi pod trzy wysokie daktylowce. Poczuła zapach kawy i słodkich wypieków. W środku jakiś pan w garniturze zatrzymał się na parę chwil, by wypić espresso i przejrzeć nagłówki w dzisiejszej gazecie. Poppy znalazła sobie stolik w słońcu i przećwiczyła składanie zamówienia: Un cappuccino e un cornetto con crema, per favore.

Kelner, naturalnie, mówił po angielsku (wydawało się, że tutaj wszyscy przed czterdziestką znają ten język). Mimo to Poppy nie żałowała lekcji konwersacji, które zdążyła wziąć w domu. Stanowiły część jej przygotowań do wyprawy. Podobnie jak czytanie przewodników i planowanie wakacyjnej garderoby, były sposobem na podtrzymanie entuzjazmu.

Skończyła swoją kawę z mlekiem i ciastko, ale nikt nie podchodził z pytaniem, czy ma ochotę zamówić coś jeszcze. Podejrzewała, że mogłaby i pół dnia siedzieć przy tym stoliku i obserwować przechodzących ludzi, nie zamawiając nic więcej, a mimo to nikt nie próbowałby jej stąd wyganiać. Zupełnie inaczej niż w jej ulubionej australijskiej kafejce, gdzie inni klienci zawsze wypatrywali stolika, a obsługa, choć życzliwa, była pośpieszna.

W domu, w Sydney, byłby teraz wieczór, a ludzie jedliby obiad lub zbierali się w barach. Brendan pewnie nadal tkwiłby w pracy, bo właśnie o tej porze lubił dzwonić do potencjalnych sprzedawców albo zostawiać ulotki w skrzynkach pocztowych. Byli w trakcie negocjacji kilku ofert, mieli jedną nową pozycję, która wydawała się obiecująca, choć o tej porze roku rynek nieruchomości ogólnie tracił impet.

Większość znajomych Poppy dziwiło, że po rozwodzie małżeństwo pracuje ze sobą nadal, ale na razie taki układ nie powodował zbyt wielu problemów. Te rzeczy, które Poppy zawsze u Brendana irytowały, nie zmieniły się. Nadal potrafił być arogancki ponad miarę, miał skłonność, by przechodzić do porządku dziennego nad wadami danej posesji, i zwyczaj nieprzyjmowania do wiadomości odpowiedzi odmownej.

Kiedy się rozstawali, zaproponowała, aby zakończyć również partnerstwo w interesach, ale Brendan ją przekonał. „Tworzymy świetny zespół, wiesz o tym. Żyć już razem nie chcemy, ale to nie powód, żeby razem nie pracować, nieprawdaż? Co dwie głowy, to nie jedna. Chociaż spróbujmy”.

Nawet odwiózł Poppy na lotnisko w piątek, pocałował ją w policzek i życzył przyjemnej podróży. Teraz czekają ją dni z dala od pracy. Żadnych klientów wydzwaniających o najdziwniejszych porach, żadnego Brendana u boku, dyktującego jej plan dnia. Wolne od zwykłych obowiązków. Na tę myśl Poppy niemal zakręciło się w głowie z ulgi.

Zastanawiała się, czy nie zamówić kolejnej kawy, ale zmieniła zdanie. Była zgrzana i spocona po spacerze. Lepiej wziąć prysznic, zanim Luca pojawi się ze śniadaniem.

Powrotna wspinaczka po schodach do domu rodziny Amore wydawała się nieco łatwiejsza. Otwierając frontowe drzwi, Poppy odezwała się głośno na powitanie:

– Hej! Wstał już ktoś?

– Och, dzięki Bogu! – To była Tricia, jedna z Angielek. – Istna tragedia! Zapomniałam prostownicy do włosów! Nie śmiej się. Mówię poważnie.

Już wczorajszego wieczoru Poppy zauważyła, że Tricia robi wrażenie kobiety wytwornej. Z tymi gładkimi kasztanowymi włosami, ślicznie ubrana… Teraz przedstawiała obraz zgoła odmienny – w pośpiesznie zawiązanym szlafroku, z błyszczącą cerą i rozpuszczoną fryzurą.

– To ten upał – poskarżyła się Tricia, przeczesując czuprynę palcami. – Włosy mi kompletnie szaleją. Proszę, powiedz, że przywiozłaś jakąś prostownicę…?

Poppy pokręciła głową.

– Przykro mi, nie używam. Nie możesz ich związać?

– To właśnie zamierzam zrobić, tyle że muszę je najpierw wyprostować – odparła Tricia podniesionym głosem. – Ech, szlag by to! Stawiałam właśnie na ciebie. Obudzę pozostałe, może któraś jednak ma prostownicę. Pomódl się za mnie.

Prostowanie włosów? Poppy była na wakacjach i nie zamierzała bawić się w traktowanie żelazkiem niczego, nawet ubrań. Nie mogąc się nadziwić, że Tricia aż tak bardzo przejmuje się swoim wyglądem, szybko wzięła prysznic. Ubrała się w lekkie lny i jako pierwsza zeszła na dół, na śniadanie.

Luca już tam był. Nastawił makinetkę i właśnie wykładał ciastka i pokrojone owoce. Podniósł wzrok i uśmiechnął się.

– Dzień dobry, dobrze spałaś? – zapytał po angielsku z nieznacznym akcentem.

Zajmując stołek przy kontuarze, Poppy sięgnęła po szklankę soku pomarańczowego.

– Tak, dziękuję. Spodziewałam się, że po tak wielkim posiłku nie zasnę przez pół nocy, ale wszystko w porządku. W sumie, kiedy się obudziłam, znów zrobiłam się głodna!

Maszynka do kawy pyrkotała i syczała.

– Bardzo dobrze – zwrócił się Luca do Poppy, zdejmując urządzenie z ognia. – Apetyt podczas takich wakacji się przydaje. Ale nie martw się, jemy sporo, ale też sporo chodzimy. Nie będziesz miała problemów.

Nalewał kawę, kiedy pojawiły się Valerie i Moll.

– Dzień dobry! – przywitały się chórem. – Tak, bardzo prosimy o kawę. Och, popatrzcie tylko na te ciastka! Co za pyszności!

Valerie zajęła stołek obok Poppy i starannie rozłożyła na kolanach serwetkę. Zaś Poppy pomyślała, że to jedna z tych kobiet, które kiedyś musiały być fantastyczne. Na jej twarzy wciąż było znać ślady delikatnej urody: wydatne kości policzkowe, jasnobłękitne oczy i srebrzyste włosy, zwinięte i podtrzymywane szylkretową spinką. Valerie odznaczała się również sporym wdziękiem, tworząc ostry kontrast z Moll – o praktycznej fryzurze i w ciężkich butach. Mimo to obie dogadywały się na tyle dobrze, że mogłyby uchodzić za stare przyjaciółki.

C.d. w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Tricia

Dostępne w pełnej wersji

Dzień drugi

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Valerie

Dostępne w pełnej wersji

Dzień trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Moll

Dostępne w pełnej wersji

Dzień czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Poppy

Dostępne w pełnej wersji

Dzień piąty

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Tricia

Dostępne w pełnej wersji

Dzień szósty

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Valerie

Dostępne w pełnej wersji

Dzień siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Moll

Dostępne w pełnej wersji

Dzień ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Z miłości do jedzenia

Dostępne w pełnej wersji

Przepisy „Z miłości do jedzenia”

Dostępne w pełnej wersji

Podziękowania

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

Z miłości do jedzenia

Poppy

Dzień pierwszy

(1) Radość zakupów

Z miłości do jedzenia

Tricia

Dzień drugi

Z miłości do jedzenia

Valerie

Dzień trzeci

Z miłości do jedzenia

Moll

Dzień czwarty

Z miłości do jedzenia

Poppy

Dzień piąty

Z miłości do jedzenia

Tricia

Dzień szósty

Z miłości do jedzenia

Valerie

Dzień siódmy

Z miłości do jedzenia

Moll

Dzień ósmy

Z miłości do jedzenia

Przepisy „Z miłości do jedzenia”

Podziękowania