Tytuł oryginału

THE HUSBAND'S SECRET

Copyright © Liane Moriarty, 2013

All rights reserved

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Sally Mundy/ARCANGEL IMAGES

Redaktor prowadzący

Anna Czech

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-7961-803-3

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Adamowi, George’owi i Annie.

Oraz Amelii.

Zbłądzić jest to rzecz ludzka, a Boska przebaczyć[1].

1 Alexander Pope, Wiersz o krytyce, [w:] tenże, Poematy. Wybór, tłum. Ludwik Kamiński, Universitas, Kraków 2002, s. 23.

Biedna, biedna Pandora. Z polecenia Zeusa trafia na ziemię, by poślubić Epimeteusza, niezbyt mądrego mężczyznę, którego nigdy wcześniej nawet nie spotkała. W prezencie otrzymuje tajemniczy, zapieczętowany dzban. Nikt nie wspomina jej nawet słowem o jego zawartości. A ponieważ nikt nie zabrania jej go otwierać, oczywiście tak właśnie czyni. Cóż innego mogłaby zrobić? Skąd miałaby wiedzieć, że gdy uchyli pokrywy, ze środka wydostaną się wszelkie możliwe bolączki, by po wieki trapić ludzkość, i że na jego dnie pozostanie jedynie nadzieja? Dlaczego na dzbanie nie było żadnego ostrzeżenia?

Oczywiście potem wszyscy zaczęli narzekać: „Och, Pandoro. Gdzie się podziała twoja silna wola? Czyż nie zabroniono ci otwierać skrzyni, ty ciekawska dziewczyno? Och, wy, kobiety, z tą waszą nienasyconą ciekawością! Tylko popatrz, co narobiłaś!”. A przecież, po pierwsze, to był dzban, a nie jakaś skrzynia, a po drugie, ileż razy ma jeszcze powtarzać, że nikt nawet słowem nie wspomniał o tym, by go nie otwierać!

Poniedziałek

Rozdział pierwszy

A wszystko przez mur berliński.

Gdyby nie on, Cecilia nigdy nie znalazłaby tego listu i nie siedziałaby teraz przy kuchennym stole, z całej siły starając się powstrzymać przed rozerwaniem szarej od kurzu koperty, zaadresowanej przerywającym niebieskim długopisem.

Pismo było Cecilii znane równie dobrze jak jej własne. Odwróciła list. Był zaklejony pożółkłą taśmą klejącą. Kiedy go napisano? Wyglądał na stary, zupełnie jakby pochodził sprzed wielu lat, ale trudno było mieć co do tego pewność.

Nie zamierzała go otwierać. Podjęła już decyzję, że tego nie zrobi, a była najbardziej zdecydowaną osobą, jaką znała. Nie ma się nad czym zastanawiać.

Chociaż tak naprawdę cóż takiego mogło się stać, gdyby jednak to zrobiła? Każda inna kobieta rozerwałaby kopertę bez chwili namysłu. Cecilia przebiegła w myślach listę przyjaciółek, zastanawiając się, jaka byłaby reakcja każdej z nich, gdyby teraz do nich zadzwoniła i zapytała o radę.

Miriam Openheimer: Jasne, że otworzyć.

Erica Edgecliff: Żartujesz, otwieraj natychmiast.

Laura Marks: Tak, powinnaś go otworzyć, a potem przeczytać mi go na głos.

Sarah Sacks: Pytanie jej o zdanie nie miałoby sensu, ponieważ Sarah nie była w stanie podjąć żadnej decyzji. Kiedy Cecilia pyta ją o to, czy woli herbatę, czy kawę, biedaczka zwykle siedzi dobrą minutę ze zmarszczonymi brwiami, rozważając w męce zalety i wady obu napojów, by w końcu powiedzieć: „Kawę! Nie, poczekaj, herbatę!”. Konieczność podjęcia podobnej decyzji pewnie przyprawiłaby ją o migrenę.

Mahalia Ramachandran: Absolutnie nie wolno ci go otwierać. To byłby przejaw lekceważenia wobec twojego męża. Nie możesz tego zrobić.

Mahalia o wielkich brązowych oczach czasami potrafi być zbyt nadgorliwa, jeśli chodzi o kwestie etyki.

Cecilia zostawiła list na stole i zabrała się do nalewania wody do czajnika.

Do diabła z murem berlińskim, zimną wojną i tym kimś, kto w tysiąc dziewięćset czterdziestym którymś tam głowił się, co począć z niewdzięcznymi Niemcami, facetem, który nagle pstryknął palcami i stwierdził: „Mam, na Jowisza! Zbudujemy ogromny mur i zamkniemy za nim tych gnojków!”.

Prawdopodobnie nie brzmiał przy tym niczym starszy sierżant brytyjskiej armii.

Esther na pewno wiedziałaby, kto wpadł na pomysł wybudowania muru berlińskiego. Pewnie ustaliłaby nawet datę urodzenia tego faceta. Bo przecież to musiał być mężczyzna. Tylko facet mógł wpaść na równie okrutny pomysł: rzecz w zasadzie idiotyczną, a jednak brutalnie skuteczną.

Czy to seksistowska uwaga?

Cecilia włączyła czajnik, a następnie papierowym ręcznikiem osuszyła zlew z kropelek wody. Stal aż zalśniła.

Jedna ze znajomych mam, która miała trzech synów niemal w dokładnie tym samym wieku, co córki Cecilii, stwierdziła w zeszłym tygodniu, tuż przed spotkaniem komitetu zajmującego się organizacją szkolnego kiermaszu, że jakaś uwaga Cecilii była „odrobinkę seksistowska”. Cecilia nie mogła sobie przypomnieć, co dokładnie wtedy powiedziała, ale przecież tylko żartowała. Zresztą czy kobiety nie mają prawa do odrobiny seksizmu przez następne co najmniej dwa tysiące lat czy coś koło tego, by wyrównać rachunki?

Może naprawdę miała seksistowskie ciągoty?

Woda zawrzała. Cecilia zakręciła torebką earl greya, obserwując pasma czerni rozchodzące się w wodzie niczym atramentowe smugi. Istnieją gorsze rzeczy niż bycie seksistą. Na przykład można być kimś, kto składa razem palce, gdy mówi „odrobinę”.

Popatrzyła na herbatę i westchnęła. W tym momencie bardziej przydałby się jej kieliszek wina, jednak na czas Wielkiego Postu całkowicie zrezygnowała z alkoholu. Jeszcze tylko sześć dni. Musi wytrzymać. Butelka drogiego shirazu już czeka na otwarcie w Niedzielę Wielkanocną, kiedy to Cecilia będzie gościć na świątecznym obiedzie trzydzieścioro pięcioro dorosłych osób i dwadzieścioro troje dzieci, więc bez dwóch zdań będzie potrzebowała czegoś mocniejszego. Chociaż miała sporą wprawę w podejmowaniu gości. Urządzała już przecież przyjęcia wielkanocne i bożonarodzeniowe, z okazji Dnia Matki czy Dnia Ojca. John-Paul miał pięciu młodszych braci, wszystkich żonatych i dzieciatych, więc zawsze zbierała się tego spora gromadka. Podstawą było planowanie. Staranne planowanie.

Zabrała kubek z herbatą do stołu. Czemu właściwie wyrzekła się alkoholu na okres Wielkiego Postu? Polly wykazała się większym rozsądkiem i zrezygnowała z dżemu truskawkowego. Cecilia nigdy nie zauważyła, żeby dżem truskawkowy interesował jej córkę w jakiś szczególny sposób, ale teraz ciągle można ją było zastać przed otwartą lodówką, jak wpatruje się w słoik tęsknym wzrokiem. Potęga negacji.

– Esther! – zawołała.

Esther siedziała z siostrami w sąsiednim pokoju. Całą trójką oglądały The Biggest Loser przy ogromnej paczce solonych chipsów, która została jeszcze z Dnia Australii, kiedy to urządzili sobie grilla. Cecilia nie miała pojęcia, dlaczego jej szczupłe córki tak lubią oglądać program o otyłych ludziach, którzy głodząc się i płacząc, usiłują w pocie czoła zrzucić nadprogramowe kilogramy. Z całą pewnością nie uczyły się z niego zdrowszych nawyków żywieniowych. Powinna tam wkroczyć i skonfiskować tę paczkę chipsów, ale przecież wszystkie trzy bez protestów zjadły na kolację łososia i gotowane na parze brokuły, a ona nie miała sił na awanturę.

– Bez pracy nie ma kołaczy! – doleciał ją ryk telewizora.

Może jednak czegoś się nauczą z tego programu. Nikt nie wiedział lepiej niż ona, jak prawdziwe są te słowa! Jednak wyraz lekkiej odrazy, jaki przemknął po ich młodych, gładkich buziach, nie przypadł jej do gustu. Zawsze tak się pilnowała, żeby w obecności córek nie komentować wyglądu innych ludzi. Niestety nie mogła tego powiedzieć o swoich przyjaciółkach. Nie dalej niż wczoraj Miriam Openheimer jęknęła na tyle głośno, by dotarło to do uszu jej podatnych na wpływy dziewczynek: „Chryste, tylko spójrzcie na mój brzuch!”. A następnie ścisnęła w palcach ciało, jakby to było coś odrażającego.

Super, Miriam, jakby nasze córki nie były już wystarczająco bombardowane każdego dnia milionem podobnych przekazów.

Chociaż brzuch Miriam rzeczywiście robił się coraz wydatniejszy.

– Esther! – zawołała ponownie.

– O co chodzi? – odkrzyknęła Esther cierpliwym, udręczonym głosem, który zdaniem Cecilii musiał stanowić nieświadomą imitację jej własnego.

– Kto wpadł na pomysł zbudowania muru berlińskiego?

– No cóż, wszyscy są niemal zgodni, że Nikita Chruszczow! – odpowiedziała natychmiast Esther, wymawiając egzotycznie brzmiące nazwisko z wielkim upodobaniem i swoją wersją rosyjskiego akcentu. – To był chyba premier Rosji. A może chodzi o…

– Zamknij się, Esther!

– Esther, nie słyszę telewizora!

Siostry zareagowały natychmiast z typową dla nich uprzedzającą grzecznością.

– Dziękuję, kochanie! – Cecilia upiła łyk herbaty, wyobrażając sobie, jak cofa się w czasie i mówi temu Chruszczowowi, co o nim myśli. Nie, panie Chruszczow, nie może pan zbudować muru. To wcale nie będzie najlepszy dowód na to, że komunizm działa. To się naprawdę nie sprawdzi. Proszę posłuchać, ja też jestem zdania, że kapitalizm nie stanowi odpowiedzi na wszystkie bolączki tego świata! Może pokażę panu ostatni wyciąg z mojej karty kredytowej? Ale naprawdę powinien pan to wszystko jeszcze raz przemyśleć.

W ten sposób pięćdziesiąt lat później Cecilia nie znalazłaby tego listu. Listu, przez który czuła się teraz taka… jak to się mówi?

Rozkojarzona. Dokładnie tak.

Lubiła stan koncentracji. Była dumna ze swojej umiejętności skupiania się nawet w najmniej sprzyjających warunkach. Jej codzienne życie składało się z miliona maleńkich kawałeczków – „Trzeba kupić kolendrę”, „Fryzjer Isabel”, „Kto przypilnuje Polly na zajęciach z baletu we wtorek, kiedy ja pojadę z Esther do logopedy?” – zupełnie jak jeden z tych ogromnych zestawów puzzli, nad którymi Isabel spędzała całe godziny. I choć Cecilia nigdy nie miała cierpliwości do układanek, wiedziała doskonale, gdzie powinien trafić każdy najdrobniejszy element, jak dopasować go do kolejnego kawałka.

No dobrze, może jej życie nie było szczególnie frapujące czy niezwykłe. Udzielała się w szkole córek i pracowała na pół etatu jako konsultantka Tupperware, nie była aktorką, agentką ubezpieczeniową czy… poetką mieszkającą w Vermont. (Dopiero niedawno odkryła, że jej koleżanka z liceum, Liz Brogan, była uznaną poetką i mieszkała w Vermont. Ta sama Liz, która jadła kanapki z serem i pastą Vegemite i regularnie gubiła bilet miesięczny na autobus. Cecilia musiała się naprawdę postarać, by nie uznać tego za irytujące. Nie żeby sama chciała pisać wiersze. Ale mimo wszystko. Można by pomyśleć, że jeśli ktoś będzie wiódł zupełnie zwyczajne życie, to będzie to właśnie Liz Brogan). Oczywiście sama Cecilia nigdy nie aspirowała do niczego więcej niż przeciętność. Oto ja, zwykła mama z przedmieścia, przyłapywała się czasem na myśleniu, zupełnie jakby ktoś oskarżył ją, że udaje kogoś innego, kogoś lepszego.

Inne matki często opowiadały o tym, jak bardzo czują się czasem przytłoczone codziennością. Zawsze pytały przy tym: „Jak ty to robisz, Cecilio?”, a ona nie potrafiła udzielić im sensownej odpowiedzi. Nie rozumiała, co nastręcza im takich trudności.

Teraz jednak, nie wiedzieć czemu, wszystko wydawało się zagrożone. To bez sensu.

Może to nie miało nic wspólnego z listem. Może to wina hormonów. Zdaniem doktora McArthura znajdowała się przecież „w stanie prawdopodobnie perimenopauzalnym”. („Och, to niemożliwe”, zareagowała wtedy odruchowo, zupełnie jakby odpowiadała na łagodną, żartobliwą, ale jednak zniewagę).

A może to właśnie przypadek tego dziwnego niepokoju, którego doświadczały niektóre kobiety. Inne kobiety. Ona zawsze uważała niespokojnych ludzi za uroczych. Takich milutkich, wiecznie zatroskanych ludzi jak Sarah Sacks, których miało się ochotę pogłaskać po główce.

Może gdyby otworzyła ten list i przekonała się, że to nic takiego, wszystko znowu nabrałoby ostrości. Miała tyle spraw do załatwienia. Musi poskładać pranie, dwa pełne kosze, wykonać trzy pilne telefony, upiec bezglutenowe ciasto dla nietolerujących glutenu członków grupy zajmującej się projektowaniem strony internetowej szkoły (innymi słowy – dla Janine Davidson), której spotkanie miało się odbyć następnego dnia.

Są jeszcze inne sprawy poza listem, które mogą budzić jej niepokój.

Na przykład seks. Ta kwestia cały czas tkwiła gdzieś w jej podświadomości.

Zmarszczywszy brwi, przesunęła dłońmi po swojej talii, swoich „mięśniach skośnych”, jak mawiała jej instruktorka pilatesu. Och, do licha, cała ta sprawa z seksem to nic takiego. Naprawdę, wcale nie zaprzątała sobie tym głowy, zwyczajnie nie dopuści do tego, by takie rzeczy zatruły jej życie. To bez znaczenia.

C.d. w pełnej wersji

Rozdział drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piąty

Dostępne w pełnej wersji

Wtorek

Rozdział szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziesiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział jedenasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwunasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzynasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czternasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szesnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siedemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział osiemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w pełnej wersji

17 kwietnia 1984 roku

Dostępne w pełnej wersji

Środa

Rozdział dwudziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

6 kwietnia 1984 roku

Dostępne w pełnej wersji

Czwartek

Rozdział trzydziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty drugi

Dostępne w pełnej wersji

6 kwietnia 1984 roku

Dostępne w pełnej wersji

Wielki Piątek

Rozdział czterdziesty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czterdziesty ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Wielka Sobota

Rozdział czterdziesty dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział pięćdziesiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział pięćdziesiąty pierwszy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział pięćdziesiąty drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział pięćdziesiąty trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Niedziela Wielkanocna

Rozdział pięćdziesiąty czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział pięćdziesiąty piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział pięćdziesiąty szósty

Dostępne w pełnej wersji

Epilog

Dostępne w pełnej wersji

Podziękowania

Dostępne w pełnej wersji

Pytania do dyskusji

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

Poniedziałek

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Wtorek

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

17 kwietnia 1984 roku

Środa

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

6 kwietnia 1984 roku

Czwartek

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Rozdział trzydziesty szósty

Rozdział trzydziesty siódmy

Rozdział trzydziesty ósmy

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Rozdział czterdziesty

Rozdział czterdziesty pierwszy

Rozdział czterdziesty drugi

6 kwietnia 1984 roku

Wielki Piątek

Rozdział czterdziesty trzeci

Rozdział czterdziesty czwarty

Rozdział czterdziesty piąty

Rozdział czterdziesty szósty

Rozdział czterdziesty siódmy

Rozdział czterdziesty ósmy

Wielka Sobota

Rozdział czterdziesty dziewiąty

Rozdział pięćdziesiąty

Rozdział pięćdziesiąty pierwszy

Rozdział pięćdziesiąty drugi

Rozdział pięćdziesiąty trzeci

Niedziela Wielkanocna

Rozdział pięćdziesiąty czwarty

Rozdział pięćdziesiąty piąty

Rozdział pięćdziesiąty szósty

Epilog

Podziękowania

Pytania do dyskusji