Spis treści

Karta redakcyjna

I. Przybycie Wybawicielki

Opieka redakcyjna: BARBARA GÓRSKA

Adiustacja: HENRYKA SALAWA

Korekta: KRZYSZTOF LISOWSKI, ANNA RUDNICKA, URSZULA SROKOSZ-MARTIUK

Projekt okładki: KATARZYNA MICHALAK

Ilustracja na okładce: SANDRA HADRYŚ

Zdjęcie na okładce: © Fotolia LLC

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

© Copyright by Katarzyna Michalak
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, 2014

ISBN 978-83-08-05644-8

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
fax. (+48 12) 430 00 96
tel.: (+48 12) 619 27 70
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ I

PRZYBYCIE WYBAWICIELKI

Dookoła panowały egipskie ciemności. Czy może raczej ferrińskie ciemności. Gabriela całą sobą czuła, że znajduje się w innym świecie. Inaczej – piękniej – pachniały powietrze, trawy i drzewa. Inny był mrok tej nocy. Inne gwiazdy na niebie – bliższe, jaśniejsze.

Ze zdumieniem ujrzała unoszące się dookoła, niczym kłaczki waty cukrowej, pasma energii. Na Ziemi mogła pomarzyć o nabraniu pełnej garści błękitu; tam energia była tak rozrzedzona, że niemal nieuchwytna. Nawet mama miała problemy z jej zaczerpnięciem, a przecież była najlepszą Leczącą w obu światach. Tutaj, proszę: wystarczyło wyciągnąć rękę.

Przeczesała rozwartą dłonią powietrze. Różnokolorowe kłaczki przepłynęły między palcami łagodnie niczym strumyk. Niesamowite! Oczywiście była przygotowywana na wszystkie cuda Ferrinu, ale... Niesamowite!

– Już wiem, gdzie jesteśmy – odezwał się nagle Saris.

No tak. Zapomniała, że nie jest tu po to, by podziwiać energię. O Sarisie też zapomniała.

– I już wiem kiedy. Widzę pierwszy węzeł.

Położyła dłoń na jego kłębie i poczuła, jak Cień cały drży.

– Będzie strasznie? – szepnęła.

– Jest strasznie. Chodźmy!

Wskoczyła na jego grzbiet.

Na polanę przy ołtarzu wpadli w momencie, gdy miecz Reikana ściął Anaelę.

Saris stanął jak wryty. Gabriela przytknęła ręce do ust.

Sirden i Sellinaris, do tej chwili szarpiący się wściekle, znieruchomieli, patrząc w szoku, jak ciało Anaeli osuwa się na zbroczoną jej krwią murawę.

Sirden krzyknął i dopadł zanikających, rozwiewających się zwłok. Sellinaris stał nieruchomy jak posąg i tylko jego oczy krzyczały.

Saris – tamten Saris, ferriński – wydobył z siebie dźwięk podobny do szlochu, wyciągnął głowę, zamknął oczy i wydał ostatnie tchnienie. Po chwili i on zniknął, jakby nigdy nie istniał.

Kat uniósł ręce, przez które przed chwilą przelało się ciało ukochanej pani. Patrzył na nie, jeszcze nie wierząc. Przeniósł wzrok na księcia, który nadal stał nieruchomy i blady jak śmierć. Sirdenowi przemknęło przez myśl, że tamten zaraz zemdleje.

Mdlej, bydlaku. Zdychaj – pomyślał kat. – Ona odeszła przez ciebie. Chcesz? Mogę ci pomóc...

Podniósł swój miecz i podszedł do Wielkiego Księcia. Nie, już nie księcia: Wielkiego Władcy Ferrinu. Miał ochotę splunąć mu pod nogi.

Miałeś taki skarb i pozwoliłeś, by odeszła w śmierć...

Przeciął mu więzy. Sellinaris spojrzał na swoje ręce, teraz już wolne.

– To żebyś mnie dobrze wspominał – mruknął Ostatni, a potem odszedł na bok, zostawiając Sellinarisa, tak jak stał, klęknął, zmówił krótką modlitwę do Primei, by wstawiła się za nim, katem, u Saetina, przyłożył ostrze miecza pod żebro i...

– Nie!!! Sirden, nie!!!

Biały duch przemknął przez polanę, rzucił się na mężczyznę i przewrócił go na plecy, przygniatając całym ciałem.

– Nie, Sirden, proszę – wyszeptała. – Jesteś mi potrzebny. Będziesz mnie chronił. – Mówiła szybko, by wykorzystać moment, że kat jest w szoku. Jeżeli i on będzie chciał umrzeć, nic go nie powstrzyma. – Przysłała mnie do ciebie, pod twoją opiekę ona, Anaela. Chroń mnie, jak ją chroniłeś.

Zajrzała prosząco w czarne oczy kata. On nie mógł oderwać wzroku od złoto-zielonych źrenic. To były oczy tamtej. Oczy Anaeli.

– Kim jesteś? – Usłyszał swój głos.

– Jestem Gabriela dell’Soll. Jej córka.

Szarpnięcie za płaszcz poderwało nagle dziewczynę na równe nogi. Nim zdążyła stanąć, trzaśnięcie w twarz cisnęło nią o ziemię.

– To ona! Jedna z tych wyszkolonych wiedźm! – Jak przez mgłę usłyszała ryk Sellinarisa. – To ona ją zabiła!!! Daj ten miecz, zadźgam sukę...

Gabriela skuliła się przerażona. Nikt nigdy nie podniósł na nią ręki, nikt nigdy nie...

– Nawet nie próbuj. – Sirden podniósł się, by stanąć twarzą w twarz z Sellinarisem.

Władca miał w oczach szaleństwo i chęć mordu. Na kimkolwiek. Obydwaj w tej samej chwili podnieśli prawe ręce, w których błysnęła wściekle czerń, ale Sellinaris miał jeszcze miecz...

Druga zjawa, tym razem czarna, przemknęła przez polanę i wpadła między nich, ryzykując zesłanie w Międzywymiar. Gabriela wstała chwiejnie, przytrzymując się Sarisowej grzywy.

– Prze... przestańcie. To Reikan ściął moją mamę.

Zapadła martwa cisza.

– Reikan? Twoją mamę? – Sellinaris podszedł do niej wolno, nic sobie nie robiąc z czarnej błyskawicy, która nadal wiła się w dłoni kata.

– Tak – Gabriela przełknęła głośno – ojcze.

Stało się. Pierwszy raz w życiu wypowiedziała to słowo i spojrzała prosto w oczy temu, który ją spłodził. Inaczej wyobrażała sobie to spotkanie. Miała nieśmiałą nadzieję przynajmniej na serdeczny uścisk, tymczasem...

– Nie znam cię. – Sellinaris zmierzył dziewczynę lodowatym wzrokiem, po czym schował miecz do pochwy i zwrócił się do kata: – Odpowiesz głową za porwanie i tortury. A ty, dziewko, zdejmij tę suknię i płaszcz i odejdź, skąd przyszłaś, nim skażę cię na chłostę. Od tej pory te barwy są zakazane.

– Głupcze! – syknął kat. – Odrzuciłeś Anaelę, teraz odrzucasz jej córkę?! Waszą córkę?!

– Byłaby dopiero embrionem – roześmiał się Sellinaris złym, podłym śmiechem. Podniósł swój płaszcz i krzywiąc się lekko, narzucił go na zwichnięty bark.

– I to ciebie pokochała moja mama?! – wyrwało się Gabrieli. – Ciebie?!

Rzucił jej wściekłe spojrzenie. Szeroko otwarte, wpatrywały się weń oczy... Anaeli. Na plecy spływały jej włosy. Mała srebrna gwiazdka zdobiła czoło – jak tamtej. Miała na szyi jej medalion. Zamrugał i podszedł bliżej, jakby dopiero teraz ujrzał dziewczynę. Nawet ta biała suknia pod czerwonym płaszczem... I tylko – uniósł jej bezwładną dłoń – tylko dłonie o czterech palcach, jak u niego.

– Kim jesteś? – zapytał, a dziewczyna z ulgą stwierdziła, że szaleństwo w czarnych oczach gaśnie. Pozostaje tylko znużenie.

– Jestem Gabriela dell’Soll, córka Anaeli, Gwiazdy Ferrinu, i Sellinarisa dell’Soll, Wielkiego Władcy – wyrecytowała tak, jak ją nauczono.

– Jak to możliwe, skoro znam twoją matkę od miesiąca?

– Przez dwadzieścia pięć lat wychowywała mnie na Ziemi.

– Na Ziemi? We Wszechświecie?

Kiwnęła głową.

– Tam odeszła, gdy tutaj została... ścięta.

– Jak tam trafić? Przez jaki portal?

Do czego on zmierza? Nie chce chyba...

– Nie przejdziesz, panie. – Dla podkreślenia tych słów pokręciła głową.

– Raz przeszedłem, przejdę i drugi, ale tym razem sprowadzę ją z powrotem. – W jego głosie była pewność szaleńca, a Gabriela nagle zaczęła się bać. Ten świat już ją przerastał. Od pierwszych chwil...

– Może i przejdziesz, panie, ale nie sprowadzisz mojej mamy.

– Bo? – wbił czarne źrenice w jej oczy.

– Ona nie żyje – dokończyła. I powtórzyła, choć głos się jej łamał: – Moja mama nie żyje.

– Wiem, że nie żyje! Ktoś ją przed chwilą ściął! – wybuchnął powtórnie, aż Gabriela skuliła ramiona. Przymknął na chwilę oczy. Wziął głęboki oddech. – Powiedziałaś, że stąd przeszła do Wszechświata...

– Ona nie żyje. Ani tutaj, ani we Wszechświecie. – Gabrieli coraz trudniej było panować nad łzami. – Zabiłeś ją na śmierć, rozumiesz, draniu?! – podniosła głos do krzyku i rozpłakała się. – Umarła, bym mogła tu przejść i uratować twój pieprzony Ferrin! Przed tobą samym!!! – I nagle żal przerodził się w furię, taką jaka przed chwilą owładnęła Sellinarisem. – Po ciebie wróciła, a ty ją zabiłeś! – Chciała go uderzyć, ale chwycił ją za nadgarstki, potrząsnął i przytrzymał. A potem wycedził:

– Witaj w domu, c ó r e c z k o.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki