Spis treści

Karta redakcyjna

Transseksualiści są wśród nas... Boże, dopomóż!

Tytuł oryginału: THE REAL LADY DETECTIVE AGENCY

Opieka redakcyjna: KATARZYNA KRZYŻAN-PEREK

Redakcja: ANNA RUDNICKA

Korekta: EWA KOCHANOWICZ, WERONIKA KOSIŃSKA, BARBARA TURNAU

Fotografia na okładce: © Colin Thomas Photography

Opracowanie okładki na podstawie oryginału HarperCollinsPublishers Ltd, 2013 MAREK PAWŁOWSKI

Skład i łamanie: Scriptorium „TEXTURA”

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Originally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd. under the title The Real Lady Detective Agency © Rebecca Jane 2013
All rights reserved
© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2014

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-05641-7

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Transseksualiści są wśród nas...
Boże, dopomóż!

Jadę autostradą, śpiewając na całe gardło razem ze Spice Girls. Co za ożywcza chwila! Ogólnie za nimi nie przepadam, chociaż brałam udział w zbiorowym obłędzie, jaki zapanował na całym świecie, kiedy rozstały się po raz pierwszy. Od tamtej pory właściwie ich nie słuchałam, ale teraz, na autostradzie M6, w drodze do Krainy Jezior, nie oszczędzam gardła. Telefon spoczywa na stojaku. Przechodzi mi przez myśl, że milczy już drugi dzień, kiedy rozlega się melodia przewodnia z Napisała: Morderstwo. Jess Fletcher to mój ulubiony telewizyjny szpieg! Spice Girls milkną, a ponieważ telefon jest przestawiony na tryb głośnomówiący (tym razem wyjątkowo przestrzegam prawa), odbieram.

– Słucham – mówię śpiewnym tonem, wciąż pod wpływem Spice Girls. Ups.

– Cześć. Eee, mam problem, o którym muszę z kimś pogadać. – Facet, sądząc po zmartwieniu w jego głosie, to najwyraźniej potencjalny klient.

– Cóż, w takim razie może pan pogadać ze mną. – Staram się nie tracić optymizmu. Zawsze uważam, że jeśli człowiek go zachowa, to będzie miał lepszy start, niż gdyby zaczął przygnębiony.

– Dobrze, cóż, od pewnego czasu próbuję sfinalizować rozwód z mężem. – Czyżby to był mój pierwszy klient gej? Wszystko na to wskazuje! – To bardzo przebiegły mężczyzna, bardzo przebiegły. – Mam ochotę wtrącić: „Jak oni wszyscy”, ale się powstrzymuję. – Ukrywa przede mną majątek, chociaż nie potrafimy mu tego w żaden sposób udowodnić. Moja adwokat od dwóch lat próbuje go namierzyć, ale bezskutecznie.

– W porządku, to żaden problem. Będę potrzebowała więcej danych, ale poda mi je pan później. – Mam nadzieję, że zanosi się na bardzo łatwe zlecenie.

– Zgarnął tysiące funtów z konta bankowego, zabrał samochód i inne rzeczy, o których nie będę teraz mówić. Jeśli go znajdziemy, mam szansę odzyskać sporą kwotę. Tyle że nie mogę już dłużej czekać. Jestem naprawdę pod kreską, a usługi mojej adwokat kosztują fortunę. Muszę to szybko załatwić. Mieszkamy w szkockich Highlands, dlatego nie tak łatwo nam go znaleźć.

– Na pewno da się coś zrobić. Zawsze staramy się oferować przystępne ceny. Gdzie pana zdaniem może przebywać pański były mąż?

– Pochodzi z Londynu, ale ostatnio podobno jest w Sydney.

Nagle w mojej głowie pojawia się wizja zlecenia idealnego. Piaszczyste plaże, surfing i sączenie koktajli przed budynkiem opery. Polecę do Sydney, żeby dorwać dziada!

– Mam jednak niemal stuprocentową pewność, że z tym Sydney to kant. – To było zbyt piękne, żeby mogło trwać! – Będzie w Londynie, ale nie wiem gdzie dokładnie.

– Żaden problem. W jaki sposób pańska adwokat próbowała go namierzyć?

– Wiem, że przeprowadziła wiele legalnych kontroli. Sprawdziła jego konta bankowe, ale nie było na nich żadnych środków. On wynajmuje mieszkanie, nie znaleźliśmy jednak żadnej umowy. W całej Wielkiej Brytanii nie ma po nim śladu. Nie posiada tu żadnego majątku i nie widnieje w spisie wyborców.

– Sądzi pan, że mógł ponownie wstąpić w związek małżeński? – Dopadłabym go z łatwością, gdybym znalazła nowy akt małżeństwa.

– Rzeczywiście, zastanawiam się, czy przypadkiem tego nie zrobił, ale prawdę mówiąc, nie mam pojęcia. Jeśli znowu wziął ślub, równie dobrze może mieć żonę albo męża. Słyszałem, że w Sydney miał chłopaka, ale kilka miesięcy temu go rzucił. Od tamtej pory żyje z kimś innym.

Najwyraźniej dlatego pomieszkiwał w Sydney.

– Teraz ma to nieco więcej sensu. – Nie wiem, jak my znajdziemy tego gościa. Brakuje dobrego punktu zaczepienia. – Jak bardzo jest zaangażowany w środowisko gejowskie? – pytam.

– Och, uwielbia je. Swego czasu był niewiarygodnie męski, ale teraz zrobił się absurdalnie kobiecy.

Ciekawe! Zanosi się na dobrą zabawę, jeśli uda nam się znaleźć faceta.

– Dobrze, proszę to zostawić mnie. Policzę panu jednorazową opłatę za tydzień pracy dochodzeniowej. Zaledwie kilkaset funtów, ponieważ istnieje spore ryzyko, że nic nie znajdziemy. Niestety wtedy nie odzyska pan swoich pieniędzy. Ale tak czy owak, wyjdzie tanio. Przemyślę to sobie, omówię z koleżankami i jeśli natrafimy na choćby najmniejszy ślad, albo chociaż przyjdzie nam do głowy, jak można go znaleźć, skontaktuję się z panem. Będzie pan mógł poprosić innych ludzi, żeby doprowadzili sprawę do końca. Nie chcę brać od pana pieniędzy bez żadnej szansy, że go w ogóle znajdziemy.

W głębi ducha martwię się, że to beznadziejna sprawa, widzę jednak słabe światełko w tunelu. Instynkt mi podpowiada, że mogę coś zdziałać.

– Oczywiście, układ wydaje się uczciwy.

– Świetnie. Zadzwonię do pana wieczorem, jeśli pan pozwoli?

Pozwala.

Pod koniec naszej pogawędki zatrzymuję się przed swoim domem w Wielkiej Poczekalni Boga. Dzisiaj mieszkańcy wylegli tłumnie do ogrodów i pielęgnują rabaty. W otoczeniu starszych osób czuję się osobliwie zadomowiona i szczęśliwa. Może w poprzednim wcieleniu opiekowałam się nimi albo coś w tym rodzaju. Ucinam sobie pogawędkę przy krzaczku z najbliższym sąsiadem. Jak zwykle o pogodzie, o niczym więcej. Z telefonem i laptopem pod pachą uśmiecham się grzecznie, po czym wchodzę do domu. Włączam czajnik i siadam przy biurku z widokiem na ogród.

Potem dzwonię do Jess. Muszę jej przedstawić sytuację i zapytać, co o tym sądzi. W głowie mam wielki mętlik. Nigdzie nie widzę żadnego punktu zaczepienia, ale wiem, że gdzieś tam jest. Streszczam Jess całą historię, a ona wpada na pewien pomysł.

– Dzisiaj mamy piątek. W przyszłym tygodniu będziemy w Londynie w związku ze zleceniem. Więc może wybierzmy się tam i zacznijmy ciut wcześniej!

Celujemy w Soho, ulubioną przez gejów dzielnicę Londynu, ponieważ nasz klient wspomniał o paru tamtejszych barach, do których może chadzać jego były mąż. Strzał w ciemno, ale co innego mamy do roboty pod koniec dnia? Równie dobrze możemy spróbować, a nawet jeśli nic z tego nie wyjdzie, przynajmniej spędzimy miło noc na mieście! Żadnej z nas nie trzeba dłużej przekonywać do imprezy pod pretekstem pracy.

Umawiam się z Jess, że podjadę po nią o osiemnastej, i dzwonię do klienta, który, nawiasem mówiąc, ma na imię Timothy. Albo Timmy, jak sam woli.

– Timmy. Pewnie zabrzmi to dziwnie, ale wybieramy się dziś wieczorem do Londynu. Jeśli pański były mocno angażuje się w środowisko gejowskie, to kto wie... – Bardziej próbuję przekonać jego czy siebie? – Zrobię to bez żadnych opłat, po prostu może się uda namierzyć jakiś ślad.

– Dobrze, to bardzo miło z waszej strony. Dziękuję.

Chyba jest pod wrażeniem, choć osobiście uważam, że zachowujemy się bardzo nieprofesjonalnie, strzelając tak na oślep.

– Czy mógłby pan tylko wysłać mi jego zdjęcie mailem? – Timmy się zgadza. Czekając, aż mój komputer puści bąka, nurkuję do garderoby i znajduję bajecznie połyskliwy strój z cekinami. W sam raz na dzisiejszy wieczór!

Ubrana jak spod igły i uzbrojona w zdjęcie podjeżdżam po Jess. Zdążyła już otworzyć wino i teraz wsiada do samochodu z butelką i kieliszkiem. Tylko jej pozwalam pić w trakcie pracy. Głównie dlatego, że jest ze mną od samego początku. Co więcej, nie bierze za tę wyprawę żadnego wynagrodzenia. Jess nie jest zwykłym pracownikiem – to moja przyjaciółka, a ja ufam, że zachowa profesjonalizm!

– Buongiorno! – Jess wpada do samochodu, rozlewając wino, wystrojona w cekiny.

– Jak sądzisz, ludzie pomyślą, że jesteśmy kochankami? – pytam.

– Bardzo możliwe. Będę twoją kochanką na jedną noc.

Ależ jej humor dopisuje!

Docieramy na dworzec kolejowy, po czym spędzamy całą wieczność na głupotach i prawie spóźniamy się na pociąg. Zazwyczaj biorę „głupoty” pod uwagę, kiedy układam harmonogram, tym razem jednak zapomniałam. W końcu po dwóch godzinach (i butelce wina – w przypadku Jess) docieramy do stolicy. Jesteśmy gotowe do akcji.

Odbieramy samochód z wypożyczalni i jedziemy do Soho, gdzie odkrywamy, że to piekło dla parkujących. Ostatecznie postanawiam zostawić samochód w niedozwolonym miejscu. Jakkolwiek by patrzeć, kolekcja mandatów za parkowanie należy do moich ulubionych, poza tym nie zamierzamy zabawić tu na tyle długo, żeby zdążyli nas odholować!

Kroczymy ulicą, błyszczące, całe w cekinach, na niebotycznych szpilkach, przez które ciągle chwiejemy się na wszystkie strony. Od wizerunku stereotypowego detektywa dzielą nas lata świetlne. Przyprawiamy o zawrót głowy zarówno innych, jak i same siebie!

Zaczynamy od baru, nowego w tej branży, jak się dowiadujemy. Nowoczesny, trochę pokręcony, fajny, choć na pograniczu tandety, i pełen facetów!

Zjawiamy się dość wcześnie, głównie dlatego że w ten sposób łatwiej będzie nam się zaaklimatyzować. Poza tym możemy się też zaprzyjaźnić z obsługą i uzyskać od niej kilka informacji. Spędzamy w środku mniej więcej godzinę, obserwując klientów. Powinnyśmy wkrótce się stąd zbierać i sprawdzić inne lokale. Dzięki temu będziemy miały wrażenie, że robimy coś więcej, a nie tylko przesiadujemy w barze. Nie widzimy nikogo, kto pasowałby do opisu naszego obiektu. Musiałybyśmy mieć niewiarygodne szczęście. Z informacji od Timmy’ego wynika, że facet jest dość niski. Ma trochę ponad metr siedemdziesiąt wzrostu, bardzo szerokie, męskie bary, ciemne włosy do ramion i permanentną sztuczną opaleniznę (najwidoczniej korzysta z solarium), a do tego zmarszczki (pewnie zasługa solarium).

Siedzę na końcu baru, brodę opieram na pięści. Mrużę oczy, bo jak zwykle nie mam teraz okularów i ledwo widzę twarze ludzi po przeciwnej stronie. Jess gawędzi z barmanem, śmiejąc się i chichocząc, a w dłoni trzyma jakiś szalony koktajl. Jest już pijana. Czuję lekkie poirytowanie, bo sprawy nie układają się po mojej myśli. Wstaję i podchodzę do przyjaciółki, po drodze przybierając „radosne oblicze”.

– Bec – mówi Jess – poznaj... eee... Jak ty masz na imię? Surgio?

– Ser-gio! – poprawia z uśmiechem barman.

– Ser-gio! – powtarza. – Ach tak, Surgio to ta surykatka z telewizji!

– Cześć, Sergio – witam się, ściskając jego dłoń. – Czy ona ci się narzuca?

– Nie, nie, toczyliśmy fascynującą rozmowę. Jess świetnie zna się na piłce nożnej. – Patrzy na nią z szerokim uśmiechem. Moja przyjaciółka kiwa głową, wyszczerzona od ucha do ucha, po czym bierze kolejny łyk drinka. Sergio jest chyba po części Włochem, ale mówi z idealnym angielskim akcentem. Chętnie zapytałabym, jak to możliwe, nie wolno mi jednak się rozpraszać.

– Co dwie heteroseksualne dziewczyny robią tutaj w taki piękny wieczór? – pyta, najwyraźniej pod wpływem uroku Jess.

– A dlaczego sądzisz, że jesteśmy hetero? – Śmieję się.

– To moja dziewczyna – dodaje Jess.

– Dobrze, dobrze, no to co tutaj tak naprawdę robicie? – Przewraca oczami. Najwyraźniej aktorstwo kiepsko nam dzisiaj wychodzi.

– Próbuję odnaleźć zaginionego brata mojej mamy – wyjaśniam.

– Serio? Tutaj? – Sprawia wrażenie zaskoczonego.

– Tak, parę lat temu ujawnił swoją orientację. Prawdę mówiąc, szukamy trochę na oślep, ale dla mamy zrobię dosłownie wszystko. A w jej wieku noc w barach Soho to nie najlepszy pomysł.

Teraz wygląda na pełnego współczucia.

– Ach, to naprawdę słodkie – mówi z lekkim uśmiechem, przechylając głowę. Przechylona głowa zawsze oznacza współczucie. Sergio ulega naszemu urokowi. Może gramy lepiej, niż sądziłam.

– Pokaż mu zdjęcie! – podsuwa Jess. – Może go zna!

– Och tak! Dobry pomysł. – Wyciągam fotkę z torebki.

– No proszę – mówi Sergio, dziwnie mu się przyglądając.

– Znasz go? – pytam z nadzieją.

– Wiesz co, rzeczywiście wygląda znajomo, ale jeśli to jest ten, o którym myślę, to jego już nie ma.

Jess i ja patrzymy po sobie bardzo zmieszane.

– Co masz na myśli?

– Cóż, mogę się mylić, ale poznaję tę opaleniznę i zmarszczki. – Sergio wpatruje się w zdjęcie.

– Och, no dalej, powiedz. Potrzebujemy jakiegoś punktu zaczepienia. Warto sprawdzić. – Prawie go błagam.

– Bardzo przypomina pewnego transseksualistę, który ciągle tu przychodzi. Znaczy, trzy razy w tygodniu. Jeden ze stałych klientów.

Jestem odrobinę wstrząśnięta i gdzieś w głębi ducha myślę sobie: „wykluczone”. Ale moja praca zdążyła mnie nauczyć jednej rzeczy – zawsze bądź przygotowana na niespodzianki.

– Mów dalej... – Jess najwyraźniej przytkało.

– Zjawia się tu od paru miesięcy. Wcześniej mieszkał w Sydney, jego chłopak jest stamtąd, zawsze przychodzą razem.

O mój Boże! Czy to on?

– Co jeszcze wiesz? – Próbuję ukryć desperację, ale wszystko wydaje się pasować.

– Nie chciałbym nic mówić, jeśli to naprawdę brat twojej matki. Jak już wspominałem, mogę się mylić. Ale im dłużej patrzę na to zdjęcie, tym bardziej mam wrażenie, że to on. – Spogląda na nas ze współczuciem. Jess nie może zebrać szczęki z podłogi!

– Zaufaj mi, mama wie, jaki on jest. Ale i tak go kocha. Nie martw się, bardzo nam pomogłeś – mówię z uśmiechem, jednocześnie trącając Jess stopą. Zamyka usta i przełyka ślinę.

– Krąży plotka, ale to tylko plotka, nic więcej, że facet pracuje jako transseksualna prostytutka.

ŁAŁ! Tego się nie spodziewałam.

– Tak, to w jego stylu. – Kiwam głową. Nie mam pojęcia, czy to na pewno nasz facet, ale pobyt w Sydney na to wskazuje. Równie dobrze możemy pójść tym tropem i sprawdzić, czego się dowiemy.

– Serio? Och, to dobrze, cieszę się w takim razie, że mogłem pomóc! – mówi Sergio, wyraźnie zadowolony z siebie.

– I to jak. Naprawdę. Byłeś cudowny – mówię.

Jess zbiera swoje rzeczy, szykujemy się do wyjścia.

– Jeszcze coś mi przyszło do głowy – zwracam się do Sergia. – Skoro jest teraz kobietą, to pewnie nie posługuje się już imieniem Jack, prawda?

– Nie, nie. Nosi teraz imię Jackie. Chyba niezły wybór, co nie? Jackie zamiast Jacka. – Sergio uważa, że to zabawne.

– Och, z pewnością – chichoczę. Żegnamy się i wychodzimy. Sergio nie ma nawet pojęcia, jak bardzo nam pomógł.

Nocne powietrze jest zimne, nas jednak rozgrzewa radość. Bierzemy się pod ramię i przytulamy do siebie, ciężkim krokiem ruszając w drogę powrotną. Kręcimy się jeszcze chwilę po okolicy w nadziei, że gdzieś go wypatrzymy, ale nic z tego. Nieszczególnie się tym przejmuję – mamy od czego zacząć. Wracamy truchtem do samochodu. Jess jest pijana, zawożę ją do hotelu.

Gdy już siedzę w naszym pokoju, włączam laptopa i wstukuję w Google „Jackie Vernon”. Vernon to jego poprzednie nazwisko. Nic. Wpisuję więc: „transseksualiści Londyn”. Wyskakuje mnóstwo stron, których przejrzenie zajmuje mi całe wieki – ale nie znajduję go na żadnej z nich. Wyciągam się na łóżku, wciąż w połyskującym stroju i szpilkach. Gapię się w sufit i liczę na jakieś olśnienie. Mam trop, ale nic więcej. Czuję osobliwy spokój i z wolna pogrążam się w głębokim śnie, z laptopem na kolanach...

Jest dziesiąta rano, kiedy nagle się budzę – wcale nie dlatego, że Jess na łóżku obok chrapie jak lokomotywa. Mam!

Jakbym w ogóle nie spała, kładę laptopa z powrotem na kolanach i wstukuję w Google: „Jackie transseksualista Londyn”. Pojawia się strona internetowa. „Ta strona zawiera treści przeznaczone wyłącznie dla osób dorosłych. Naciśnij «Dalej», jeśli masz co najmniej osiemnaście lat”. Szybko klikam i zamykam oczy. Boję się. Po części tego, co zobaczę, a po części tego, że to nie będzie on. Nie wiem, co wtedy zrobimy.

Strona główna prezentuje nadmiernie napompowane (zastrzykami z kolagenu) usta zaciśnięte na męskich genitaliach. Ogarniają mnie przytłaczające mdłości, ale jakoś wytrzymuję. Potem klikam stronę „O Jackie”... To on! Laptop ląduje na podłodze, bo zrywam się z okrzykiem i tańczę szaleńczo po całym pokoju. Jess zaczyna się wiercić. Wiruję boso w sukience ze złotych cekinów (szpilki musiały mi spaść, kiedy spałam).

– To on, to on, to on! – śpiewam, kręcąc się i wirując. – Ach! – krzyczę, zaciskając pięści, po czym wracam na łóżko i łapię za laptopa, gotowa dowiedzieć się czegoś więcej.

– On?! Gdzie? – Jess siedzi wyprostowana na łóżku i rozgląda się, jakby sądziła, że facet wszedł do naszego pokoju.

– Nie, głuptasie, tu, w komputerze. Zobacz. – Przekręcam laptopa na kolanach, żeby też widziała. Wydaje z siebie okrzyk ni to przerażenia, ni to radości, po czym opada z powrotem na poduszkę, trzymając się za głowę.

Czytam wszystkie informacje na temat Jackie, który nazywa siebie transgenderowcem. Zasadniczo chodzi o to, że zachowuje się i żyje jak kobieta, ale wciąż ma męskie narządy. Mieszka w Londynie – oczywiście jeszcze nie znalazłam adresu. Na stronie widnieje jednak opis jego okolicy, z którego wynika, że to niedaleko Soho. Zerkam na foty w galerii, lecz po paru sekundach pędzę do łazienki i dostaję autentycznych mdłości. To już zbyt wiele. Jackie uprawia na nich seks z mężczyznami – wieloma mężczyznami – i to w ekstremalnym wydaniu. Przedstawiają Jackie w całej okazałości. Istotnie, jest niski i bardzo męski, ma za to olbrzymie piersi i „zastygłą” twarz. Ewidentnie robota kiepskiego chirurga. Usta wyglądają absurdalnie – pewnie kupuje kolagen w ilościach hurtowych. Zafundował sobie przedłużenie włosów aż do pasa, ale gołym okiem widać, gdzie kończą się prawdziwe – tuż poniżej uszu. Nigdy w życiu nie widziałam podobnej tandety, a to o czymś świadczy... Na litość boską, jestem przecież z Manchesteru!

Najwyraźniej wciąż przepada za solarium, bo ma koszmarne zmarszczki. Skoro nie żałuje sobie kolagenu, można by sądzić, że nie powinien też oszczędzać na botoksie! Jego skóra jest cienka jak papier. To najbardziej sztuczna kobieta pod słońcem, chociaż z daleka widać, że ma się do czynienia z facetem, co potwierdzają zdjęcia męskich genitaliów i sztucznych piersi – ukazanych w pełnej krasie. Chyba żyłam pod kloszem. Czasem się słyszy o takich ludziach, ale mało kto wierzy, że oni naprawdę istnieją.

Chwytam za telefon i przekazuję Timmy’emu, czego się dowiedziałyśmy.

– Och, to rzeczywiście w jego stylu. Co za wstyd. Nie mogę uwierzyć, że był moim mężem. Jak pani sądzi, czy teraz uda wam się go namierzyć?

– Tak. Przed nami wciąż daleka droga, ale właśnie takiego tropu było mi trzeba. Na pewno go znajdziemy. Choć to raczej nie będzie zwykła detektywistyczna robota.

Timmy jest szczęśliwy. Płaci kartą przez telefon, a ja dzwonię do Steph, żeby jej opowiedzieć, co zaszło.

Potem pokazuję Jess zdjęcia Jackie/Jacka w całej jej/jego krasie. Chyba będę o nim mówić Jackie; tak należy robić. Jess jest tak samo poruszona jak ja, ale szybko bierzemy się do roboty. (Wreszcie udało mi się wziąć prysznic i przebrać).

Klikam w zakładkę „Kontakt” i wysyłam maila, w którym piszę, że moim zdaniem jest naprawdę seksowna i chciałabym się spotkać. Fuj! Potem zaczynam szukać informacji na temat Jackie, ale bez rezultatu. Siedzimy we dwie i gapimy się na zdjęcia. Jess ma teraz na sobie czarne ubranie. Czekam, aż wyciągnie okulary przeciwsłoneczne, chociaż przebywamy w pomieszczeniu. Trzeba przyznać, że chwilowo nie powala wyglądem.

– Jeśli będziemy się naprawdę mocno wpatrywać, w końcu nas olśni – mówię.

– Na pewno... – przytakuje Jess, ale nie wiem, czy odzywa się do mnie, czy do swoich myśli. Obie wciąż próbujemy odnaleźć się w tej nowej sytuacji.

– Mam pewien pomysł, chociaż strzelam w ciemno. Popatrz na te zdjęcia. Wszystkie zrobiono na terenie tej samej nieruchomości. Jeśli się nie mylę, chodzi o zaadaptowany budynek szkoły czy coś w tym rodzaju. Na dachu jest taras z widokiem na nowoczesny biurowiec. Stoi obok budowli w stylu georgiańskim, nad brzegiem rzeki. To na pewno Tamiza. Pomieszczenia mają wysokie sufity, a w jednym z nich znajduje się oryginalna spiralna klatka schodowa. Podejrzewam, że musieli ją zachować ze względów planistycznych. Siedziska pod oknami wyglądają jak ławki kościelne.

– Więc my naprawdę oficjalnie rozpoczynamy poszukiwania igły w stogu siana? – pyta Jess, nie odrywając wzroku od komputera.

– Możliwe, ale zamierzam zaryzykować.

Odzyskuję kontrolę nad laptopem i zaczynam przeglądać strony agencji, szukając nietypowych nadrzecznych nieruchomości na sprzedaż. Ponad dwieście pięćdziesiąt! Jess wychodzi na chwilę, a ja sprawdzam listę za listą. Zdaję sobie sprawę, że powinnam bardziej sprecyzować kryteria. Muszę znaleźć nieruchomość, która może być starą szkołą, składem albo fabryką nad brzegiem Tamizy. Szybko zawężam krąg poszukiwań do czterech kamienic. To może być gdzieś tam.

Dzwonię do agentów obsługujących ten rejon, po jednym na kamienicę, i z każdym z nich umawiam się na następny dzień. Możliwe, że w okolicy są jeszcze inne budynki, w których nie ma mieszkań na sprzedaż, ale zaryzykuję. Udawanie potencjalnego nabywcy to jedyny sposób, żeby tam powęszyć. Poza tym tylko takie rozwiązanie wchodzi w grę, jako że Jackie bardzo niegrzecznie zignorował mojego maila. Resztę dnia spędzam na zwiedzaniu, Jess tymczasem dochodzi do siebie po nocy. Całym sercem postanawiam, że to był ostatni raz, kiedy pozwoliłam jej pić w trakcie pracy. Potulne zachowanie przyjaciółki sugeruje, że już się tego domyśla.

Następnego ranka idziemy oglądać lokale. Spotkania umówiłam w kilkugodzinnych odstępach, dlatego możemy sprawdzić każdą kamienicę z należytą uwagą. Spóźniamy się, jak zwykle! Zajeżdżam pod budynek i widzę, że agent zamierza już odejść. Jess wyskakuje z samochodu, chociaż nie zdążyłam się jeszcze zatrzymać.

– Proszę zaczekać! – krzyczy, uśmiechając się błagalnie. – Przepraszamy za spóźnienie.

Dżentelmen ma około dwudziestu pięciu lat, jest wysoki, dość przystojny i nie potrafi się oprzeć czarowi Jess. Ja również szybko opuszczam samochód, parkując w niedozwolonym miejscu. Nie mam czasu szukać innego.

Poinstruowałam Jess, żeby zapamiętała kod, który agent wprowadzi przy drzwiach wejściowych. Dzięki temu będziemy mogły wrócić. Jeśli skorzysta z klucza, to po nas. Całe szczęście, wpisuje kod na naszych oczach, nawet nie próbując się przed nami kryć. Łatwizna – bardzo dziękujemy! Jadąc na górę windą, pytamy, czy budynek jest bezpieczny. Zauważyłyśmy kamery na zewnątrz i mówimy, że trochę to nas niepokoi. Jacy są tutejsi mieszkańcy?

– Szczerze mówiąc, nie jestem pewien. Sprzedajemy tu dużo mieszkań, ale nic nam nie wiadomo o żadnych problemach.

Bezużyteczny agent, jak zwykle.

– Wspaniale. Wie pan, ile tu jest łącznie lokali? – pytam.

– Chyba około trzydziestu. Kupujecie panie dla siebie?

– Nie, na wynajem. Uważamy, że to mieszkanie będzie świetną inwestycją, skoro leży tak blisko centrum – odpowiada Jess.

– Rzeczywiście, będzie. Jesteśmy – mówi i wpuszcza nas do środka.

Snujemy się po wnętrzu, zadając zwyczajowe, bezsensowne pytania. Facet, który obecnie tu mieszka, jest w domu, ale też do niczego się nam nie przydaje. Wypytujemy go o sąsiadów, na co on stwierdza, że pilnuje własnego nosa i tyle. Nuda. Dziękujemy agentowi za poświęcony nam czas i się żegnamy. Czekamy za rogiem i patrzymy, jak odjeżdża. Na szczęście nie dostałyśmy mandatu i teraz, kiedy mamy nieco więcej czasu, przestawiam samochód. Agent znika za horyzontem i możemy wrócić do środka. Dopiero wtedy spostrzegam georgiański budynek, który sąsiaduje z mieszkaniem Jackie. To może być ten sam! Na szczęście ktoś właśnie wychodzi i przytrzymuje nam drzwi, nie musimy więc korzystać z kodu (co, jak podejrzewam, może być sprzeczne z prawem...).

Poruszamy się tak szybko, jak tylko pozwalają nam na to szpilki, próbując znaleźć skrzynki na listy. Mieszkałam już w podobnych kamienicach i wiem, że do takiej skrzynki zazwyczaj da się wsunąć dłoń. Nie chcemy kraść poczty, rzecz jasna, tylko zobaczyć adresata. Znajdujemy je, ale odkrywamy, że to najbardziej bezpieczne skrzynki pocztowe na świecie! W szczelinie z trudem mieści się cokolwiek grubszego niż list. Sztuczka z dłonią odpada!

– No to mamy pierwszy sukces – prycha Jess z sarkazmem.

– Cicho. Będziemy pukać do drzwi. Zaczniemy od samej góry, po jednym mieszkaniu na każdym piętrze. Jeśli to nic nie da, jutro wrócimy i wybierzemy inne.

Działamy na oślep, ale musimy spróbować. Wkładamy w to mnóstwo czasu i wysiłku, instynkt podpowiada mi jednak, że może nas spotkać nagroda.

– Dobry plan – stwierdza Jess. Jesteśmy na najwyższym piętrze. – No to wybierz jakieś.

Tutejsze drzwi nie wyglądają zbyt normalnie. Niektóre są pomalowane na różowo, inne całe w brokacie. Czy to wskazuje, że w środku mieszkają geje? Albo małe dzieci?

– Niech będą te.

Podchodzę do drzwi ozdobionych srebrnymi drobinkami.

Jess puka.

– Dzień dobry. Przyszłyśmy zobaczyć mieszkanie – zwraca się do kobiety, która nam otwiera.

– Przykro mi, chyba pomyliły panie numery.

– Och, naprawdę? Czy to mieszkanie numer czterdzieści? – pytam.

– Nie, numer sześćdziesiąt. Czterdzieści jest piętro niżej.

– Och, rzeczywiście – chichoczę i wskazuję numer na drzwiach.

– Przepraszamy, jesteśmy takie zakręcone! – dodaje Jess.

Żegnamy się i zjeżdżamy windą piętro niżej.

Stuk-puk. Tym razem drzwi wyglądają normalnie. Otwiera nam facet w wieku mniej więcej dziewiętnastu lat, w szlafroku, rozchylonym powyżej pasa.

– Och, dzień dooobry – wita się bardzo kobiecym głosem, ściągając poły szlafroka.

– Przepraszamy, przyszłyśmy obejrzeć mieszkanie – mówię.

– Że jak? Ojej, to dzisiaj? – Marszczy czoło.

– Eee, tak. Przyszłyśmy nie w porę? – wtrąca Jess.

– Nie, nie, w porządku, złociutkie. – Biedaczek.

– Pan jest z Premier Estates, prawda? – pytam.

– Tak! – To się nazywa pech! Wybrałyśmy mieszkanie, które jest na sprzedaż, obsługiwane przez agencję, której nazwa jako pierwsza wpadła mi do głowy.

– Och, proszę się nie martwić, przyjdziemy później – mówi Jess.

– Nie, naprawdę, wejdźcie. To moja wina. Właśnie nastawiam wodę. Napijecie się czegoś? – Oddala się, zostawiając nam otwarte drzwi. Spoglądamy po sobie. Robię minę wyrażającą coś pomiędzy „o szlag” a „i co teraz?”. Wchodzimy do środka i oglądamy mieszkanie chłopaka. Mówimy, że jest bardzo ładne i później skontaktujemy się z agencją. Ups.

Wychodzimy i czym prędzej gnamy do windy. Już bezpieczne, kręcimy głowami.

– Co my wyprawiamy? – pyta Jess.

– Nie mam pojęcia, ale zróbmy to jeszcze raz!

Kolejne piętro. Wybieram drzwi pomalowane na wściekły róż, z liliową wycieraczką. Bardzo dziwne. A jeszcze dziwniejsze wydają się aż trzy zamki, dwie kamery ochrony i wizjer. Najwyraźniej ten osobliwy mieszkaniec ma coś do ukrycia. Pukamy.

– Kto tam? – odzywa się szorstki głos.

– Dzień dobry. Przyszłyśmy obejrzeć mieszkanie.

– Dzieeeeeeń dobryyyyyy! – mówi mężczyzna niespodziewanie wysokim głosem i otwiera drzwi na oścież.

Stajemy twarzą w twarz z... Jackie!

– Cześć!!! – mówię wniebowzięta.

– Obawiam się, serdeńka, że moje mieszkanie nie jest na sprzedaż.

Patrzę na Jess, która stoi obok mnie z promiennym uśmiechem.

– Słucham? O mój Boże. Strasznie przepraszamy – zwracam się do Jackie, wciąż emanując absolutnym szczęściem. Jest z niego bardzo wesoły transseksualista. – Musiałyśmy się pomylić.

– Ale jestem otwarta na propozycje – odpowiada radośnie i bardzo dwuznacznie! Wybuchamy wszyscy śmiechem i przyglądamy się sobie.

– Ależ ty jesteś zakręcona – mówi Jess, patrząc na mnie z udawanym poirytowaniem.

– To prawda – przyznaję. – Strasznie przepraszamy za kłopot!

– Do usług, serdeńka, do usług – odpowiada Jackie, zamykając drzwi. Odwracamy się, bardzo zadowolone z siebie, i wracamy do windy, gdzie wykonujemy osobliwy taniec krasnali, tym razem w duecie, wirując i pląsając na bardzo małej przestrzeni.

Wsiadamy do samochodu i jedziemy do centrum na lunch. Poszło nam jak z płatka.

Gdy już siedzimy w uroczej włoskiej restauracji, dzwonię do Timmy’ego i przekazuję mu dobre wieści. Jest nimi podekscytowany. To wspaniałe uczucie, kiedy wszystko układa się po naszej myśli – zwłaszcza gdy szanse na powodzenie są niewielkie.

Kilka godzin później jesteśmy z powrotem w hotelu. Zaczynam znowu sprawdzać Jackie. Teraz kiedy mamy jego adres, otwiera się przed nami morze nowych możliwości. Po tym długim dniu ciężkiej pracy wiemy już, że to istotnie bardzo, bardzo wieloznaczna postać.

Założył firmę samochodową, w której stanowisko dyrektora piastuje jego przyjaciel. Mieszkanie zarejestrowano na nią jako biuro, dlatego Jackie sądzi, że jest nie do ruszenia. Gdyby zostało zapisane na jego nazwisko, eksmąż mógłby zabrać część, jeśli nie całość. Jackie posiada również kilka innych nieruchomości w całym kraju, które wynajmuje. Latem spędza trzy miesiące w Sydney – po co, tego nikt nie wie. Składamy sprawozdanie Timmy’emu, który przesyła je z kolei swojej adwokatce, aby sprawdziła, czy jakąś część majątku Jackie dałoby się przejąć.

– Ostatnia sprawa – mówi Timmy, kiedy już przedstawiłam mu zdobyte informacje. – Jackie uwielbia piękne samochody. Czymkolwiek teraz jeździ, z pewnością sporo za to dał. Czy mogłybyście się dowiedzieć, jakie ma auto?

Rzeczywiście, kiedy oglądałyśmy pierwsze mieszkanie, agent pokazywał nam też garaż w piwnicy. Znajdowało się tam zaledwie około dziesięciu samochodów, spośród których wyróżniał się aston martin. Coś mnie wtedy tknęło. Zrobiłyśmy zdjęcia i spisałyśmy numer rejestracyjny, ale urząd komunikacji nie ujawni danych właściciela komuś, kto nie przedłoży orzeczenia sądowego przeciwko osobie, do której samochód może należeć. Na razie Timmy takiego orzeczenia nie ma.

Umawiamy się ponownie na oglądanie mieszkania i tym razem idziemy tam z agentem i właścicielką, po czym znów wspinamy się na wyżyny aktorstwa, zadając jeszcze głupsze pytania niż za pierwszym razem. Schodzimy do piwnicy i stajemy przed astonem martinem.

– Łał, co za boski samochód! – mówię, patrząc na auto pożądliwie.

– Tak, jest piękny, prawda? – przytakuje właścicielka.

– Wie pani, czyj to wóz?

– Tak, Jacka. Czy raczej Jackie. Zależy, którą wersję preferuje w tym tygodniu – wyjaśnia z lekką dezaprobatą.

– Co ma pani na myśli? – pyta Jess niewinnym głosem.

– Cóż, to nie jest ani mężczyzna, ani kobieta! No wiecie, transseksualista.

Obydwie z Jess zgodnie wzdychamy: „Aaaaaaaaach”, a potem odwracamy wzrok, ukradkiem uśmiechając się do siebie i zmierzając w stronę windy.

– Zbieramy się? – spoglądam na Jess.

– Jasne! – odpowiada z szerokim uśmiechem.

Jackie podwinęła się noga: zarejestrował astona martina na swoje nazwisko, dlatego na żądanie adwokatki Timmy’ego musiał go ujawnić. Kiedy ostatnio z nim rozmawiałam, Timmy wciąż walczył o pozostałą część majątku i miał nadzieję, że odzyska swój samochód. Zanosiło się na bardzo długi proces.

Adwokatka Timmy’ego przez dwa lata usiłowała znaleźć Jackie. Nam wystarczyło pięć dni i nędzne wynagrodzenie. Kocham różnoraki sprzęt i Internet, dzięki któremu nasze życie jest takie proste, ale tę sprawę rozwiązałyśmy dzięki zwykłej intuicji. Sprawdziły się stare, dobre metody detektywistyczne. Miałam wielkie poczucie zwycięstwa. Irytuje mnie jednak, że Jackie nigdy nie odpisał na mojego maila. Podając się za innych ludzi, zazwyczaj jestem bardzo przekonująca, ale może tym razem nie udało mi się wczuć w rolę osoby poszukującej usług transseksualnej prostytutki. Nie mam w tej kwestii zbyt wielkiego doświadczenia.

Jackie jest osobą sympatyczną, o bardzo radosnym usposobieniu. Można powiedzieć, że miło się przebywa w jego towarzystwie. Ale większość ludzi, którzy mają z nim styczność, nie wie nic na temat jego podwójnego życia, szokującej strony internetowej ani tego, jak wykiwał własnego męża. Wyciągnęłam z tej lekcji nauczkę – kiedy człowiek już sądzi, że widział wszystko i nic więcej go nie zdziwi, na jaw wychodzi jeszcze bardziej szalona i dziwna niespodzianka.

Tyle dobrego, że tę sprawę możemy uznać za zamkniętą!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki