Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

PROLOG: Jack i Krista

CZĘŚĆ 1

ELVIS COLE: sześć dni po uprowadzeniu Jacka i Kristy

JOE PIKE: jedenaście dni po uprowadzeniu

JACK I KRISTA: uprowadzeni

ELVIS COLE: sześć dni po uprowadzeniu Jacka i Kristy

JOE PIKE: sześć dni po uprowadzeniu Jacka i Kristy

ELVIS COLE: cztery dni przed jego uprowadzeniem

JACK I KRISTA: dziewięć godzin po uprowadzeniu

ELVIS COLE: cztery dni przed jego uprowadzeniem

JACK I KRISTA: cztery dni po uprowadzeniu

JON STONE: trzy dni przed uprowadzeniem Cole’a

CZĘŚĆ 2

ELVIS COLE: trzy dni przed jego uprowadzeniem

JACK I KRISTA: sześć dni po uprowadzeniu

CZĘŚĆ 3

*

ELVIS COLE: czterdzieści dwie minuty przed jego uprowadzeniem

JOE PIKE: w dniu uprowadzenia Elvisa Cole’a

JACK I KRISTA: siedem dni po uprowadzeniu

ELVIS COLE: uprowadzony

CZĘŚĆ 4

Areszt hrabstwa Riverside w Indio Hermano Pinetta

JOE PIKE: dzień po uprowadzeniu Elvisa Cole’a

Farma daktylowa

Podziękowania

Tytuł oryginału

TAKEN

Wydawca

Grażyna Smosna

Redaktor prowadzący

Katarzyna Krawczyk

Redakcja

Magdalena Hildebrand

Korekta

Magdalena Matuszewska

Marianna Filipkowska

Copyright © 2012 by Robert Crais

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation by Jan Kraśko 2014

Wszystkie postaci w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych czy zmarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Świat Książki

Warszawa 2014

Świat Książki Sp. z o.o.

02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: Fabryka.pl

Łamanie

Joanna Duchnowska

Dystrybucja

Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o., sp. k.a.

05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91

e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 721 30 00

www.olesiejuk.pl

ISBN 9788379438105

Skład wersji elektronicznej

pan@drewnianyrower.com

Z serdecznymi uściskami

Aaronowi Priestowi,

nie tylko agentowi literackiemu,

ale też dobremu, zaufanemu przyjacielowi

Potną cię,

a ja krwawię.

To właśnie miłość.

Tattooed Beach Sluts

Gadający Świerszcz: Hej, gdzie idziesz?

Pinokio: Idę go poszukać!

PROLOG

Jack i Krista

Jack Berman objął swoją dziewczynę, Kristę Morales, i patrzył, jak na zimnym powietrzu jego oddech zmienia się w parę. Dwadzieścia minut po północy, dwadzieścia dwa kilometry na południe od Rancho Mirage, w nieprzeniknionej ciemności pustyni Anza-Borrego tonęli oboje w ostrym, fioletowym świetle reflektorów ciężarówki Danny’ego Trehorna. Był tak bardzo zakochany, że jego serce biło rytmem serca Kristy.

Trehorn ostro przygazował.

– Jedziecie czy nie?

Krista wtuliła się mocniej w ramiona Jacka.

– Zostańmy jeszcze trochę. Tylko we dwoje. Chcę ci coś powiedzieć.

– Mañana, staruszku! – zawołał Jack. – Jeszcze tu zostaniemy.

– Jutro wcześnie wyjeżdżamy. No to narka, do dziewiątej.

– Raczej do dwunastej.

– Mięczak. Obudzimy was!

Trehorn zniknął w szoferce, z głośników ryknął Cwał Walkirii i wóz zawrócił w kierunku miasta. Chuck Lautner i Deli Blake w stareńkim land cruiserze Chucka ruszyli tuż za nim i światło reflektorów musnęło mustanga Jacka, który stał nieco dalej, na starej drodze, gdzie teren był równiejszy. Przyjechali na pustynię, żeby pokazać Kriście samolot przemytników, który rozbił się tu w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym drugim roku, bo bardzo chciała go zobaczyć.

Kiedy tylne światła ich samochodów rozmyły się w oddali, zapadła głęboka ciemność i Jackowi zrobiło się jeszcze zimniej. Na niebie wisiał cienki półksiężyc, spod chmur wyglądały gwiazdy i widać było tyle co nic.

– Ciemno – powiedział Jack.

Krista milczała.

– Zimno – dodał Jack.

Przytulił się do niej na łyżeczkę i spojrzeli w niebo. Jack zastanawiał się, co Krista tam widzi.

Chociaż to właśnie ona ich tu zaciągnęła, przez cały wieczór była zamyślona i to, że chciała mu teraz coś powiedzieć, źle wróżyło. Męczyło go przyprawiające o mdłości przeczucie, że jest w ciąży albo chce go rzucić. Za dwa miesiące miała ukończyć z wyróżnieniem Uniwersytet Loyola Marymount w Los Angeles i dostała już pracę w Waszyngtonie. On wyleciał z Uniwersytetu Południowej Kalifornii.

Wtulił twarz w jej włosy.

– Między nami wszystko w porządku?

Odsunęła się, by na niego spojrzeć, i się uśmiechnęła.

– Między nikim nie było tak dobrze. Jestem w tobie bezgranicznie zakochana.

– Zaczynałem się już martwić.

– Dzięki, że namówiłeś Danny’ego, żeby nas tu przywiózł. Chyba nie miał ochoty.

– Jeśli widziało się to milion razy, to cholernie daleko. Przestał tu przyjeżdżać jeszcze w ogólniaku.

Trehorn mówił, że dwusilnikowa cessna 310 rozbiła się tu podczas lądowania w burzy piaskowej. Miejscowy handlarz narkotyków, niejaki Grek Cisneros, wyciął kaktusy i wyrównał teren na tyle, żeby pośrodku pustyni, trzydzieści dwa kilometry od Palm Springs, powstał pas startowy, a potem zaczął przerzucać kokainę i marihuanę z Meksyku, niemal zawsze nocą, oświetlając pas bańkami z płonącą benzyną. Pewnego razu czubek skrzydła zawadził o ziemię, podwozie puściło i lewe skrzydło oderwało się tuż za silnikiem. Zapaliło się paliwo z pękniętych zbiorników i maszyna stanęła w płomieniach. Silniki i instrumenty pokładowe już dawno wymontowano i sprzedano na części, ale kadłub samolotu został, zardzewiały, zniszczony i pokryty pokoleniami nakładających się na siebie graffiti i namalowanych sprejem napisów w rodzaju LJ+DF, „Wyliż mnie”, czy PSHS#1.

Krista wzięła go za rękę i pociągnęła w stronę samolotu.

– Chodź. Chcę ci coś pokazać.

– Nie możesz opowiedzieć mi o tym w samochodzie? Zimno mi.

– Nie. To ważne.

Szli w stronę ogona i zastanawiał się, co ją w tym głupim samolocie tak zainteresowało, ale nie, poprowadziła go dalej, na porośnięte zielskiem pozostałości pasa. Przystanęła i spojrzała w otulającą pustynię ciemność. Jej czarne, bystre oczy błyszczały jak klejnoty, w których skrzyło się światło gwiazd. Dotknął jej ramienia.

– Kris?

Znali się od roku, dwóch miesięcy i szesnastu dni. Od pięciu miesięcy, trzech tygodni i jedenastu dni byli w sobie zadurzeni i zakochani, ale tak na zabój, po uszy, na śmierć i życie. Prawdę o sobie powiedział jej dopiero wtedy, kiedy wyznała mu miłość. No i tak, on miał tajemnice wtedy, ona teraz.

Wzięła w dłonie jego rękę i spojrzała na niego poważnym wzrokiem.

– Dla mojej rodziny to szczególne miejsce.

Nie miał pojęcia, o co jej chodzi.

– Pas startowy przemytnika?

– Tym z południa łatwo to miejsce znaleźć, bo leży między górami, dlatego przemytnicy zbudowali tu pas. Kiedy moja mama miała siedem lat, kojoty przeprowadziły ją przez pustynię. Mamę, jej siostrę i dwóch kuzynów. Na pasie czekał człowiek z przyczepą kempingową, który zawiózł ich do miasta.

– Poważnie?

Krista roześmiała się, choć trochę niepewnie.

– Nic o tym nie wiedziałam. Powiedziała mi dopiero parę tygodni temu.

– Dla mnie nie ma to żadnego znaczenia.

– Hej. Zdradzam ci największe tajemnice rodzinne, a ty co? Nic?

– Nie obchodzi mnie to, że jest tu, no wiesz, nielegalnie, że nie ma papierów. Co to za różnica?

Krista odchyliła się do tyłu, żeby na niego spojrzeć, nagle chwyciła go za uszy i pocałowała.

– Nie musisz być taki poprawny politycznie.

Matka opowiedziała jej o dwunastodniowej podróży pieszo, samochodami i ciężarówkami dostawczymi, w których chwilami robiło się tak gorąco, że zmarł jadący z nimi staruszek. Ostatni etap podróży, dwadzieścia sześć kilometrów przez słone jezioro Salton Sea i pustynię, pokonali w nocy krytą półciężarówką. Dotarli tutaj, na ten pas, i ten z przyczepą zawiózł ich na parking przed supermarketem na wschodnich przedmieściach Coachelli, gdzie czekał wujek.

Krista patrzyła w ciemność, jakby widziała tam ślady stóp matki.

– Nie byłoby mnie, gdyby tu nie dotarła. Nie poznałaby taty. A ja ciebie. Po prostu bym nie istniała.

Podniosła wzrok. Miała skupioną twarz, jak przystało na najlepszą absolwentkę uniwerku.

– Wyobrażasz sobie, jak ta podróż musiała wyglądać? Jestem jej córką, ale nie potrafię.

Chciała coś dodać, gdy wtem Jack usłyszał odległy pisk. Wyprostował się i wytężył słuch, ale odezwał się dopiero wtedy, kiedy pisk się powtórzył.

– Słyszałaś?

Krista odwróciła się. Z oddali doszedł przytłumiony warkot silnika i w rozmytym świetle gwiazd zobaczyli dwa przemykające w ciemności kształty. Jack przyjrzał im się i zdał sobie sprawę, że są to dwie ciężarówki jadące bez świateł przez pustynię. Poczuł ukłucie strachu i gorączkowo szepnął jej do ucha:

– Niedobrze. Spadajmy stąd.

– Nie, nie, nie. Chcę popatrzeć. Ciii...

– To mogą być przemytnicy. Lepiej znikajmy.

– Zaczekaj!

Zaciągnęła go na drugą stronę kadłuba i przycupnęli w płytkim zagłębieniu między kaktusami.

Jak okręt wynurzający się z mgły, z ciemności wychynęła duża ciężarówka. Głucho dudniąc, wjechała na zarośnięty pas i zatrzymała się niecałe trzydzieści metrów od nich. Nie miała nawet świateł hamowania. Jack skulił się jeszcze bardziej, żałując, że nie wybił tego Kriście z głowy.

Chwilę później otworzyły się drzwiczki i z ciężarówki wysiadło dwóch mężczyzn. Kierowca stanął kilka kroków przed maską, przyglądając się czemuś, co świeciło mdławo w jego ręku. Byli daleko na pustyni i Jack pomyślał, że to pewnie GPS.

Podczas gdy kierowca sprawdzał GPS, ten drugi podszedł do tylnych drzwiczek i otworzył je z głośnym łoskotem. Rzucił coś po hiszpańsku, rozległy się przyciszone głosy i za ciężarówką pojawiły się sylwetki wysiadających ludzi.

– Co oni robią? – szepnął Jack.

– Ciii... Niesamowite.

– To pewnie nielegalni.

– Ciii...

Krista prawie wstała i znowu ogarnął go strach. Ta wariatka robiła zdjęcia komórką.

– Przestań. Zobaczą nas.

– Tu nic nie widać.

Ludzie trzymali się blisko ciężarówki, jakby trochę zdezorientowani. Było ich tylu, że Jack nie wiedział, jakim cudem się tam zmieścili. Naliczył trzydziestu, trzydziestu ludzi rozmawiających cicho w języku, który próbował rozpoznać.

– To nie hiszpański. Po jakiemu oni gadają, po chińsku?

Krista opuściła komórkę i wytężyła słuch.

– Kilku mówi po hiszpańsku, ale większość to chyba Azjaci. Ale nie tylko. Arabowie?

Mężczyzna, który otworzył drzwiczki, wrócił do kierowcy i zaczęli rozmawiać po hiszpańsku. Jack doszedł do wniosku, że to kojoty, najemni przewodnicy, którzy nielegalnie przeprowadzali ludzi przez granicę. Przysunął się bliżej Kristy, która znała ten język jak rodowita Hiszpanka.

– Co mówią?

– Gdzie oni, do diabła, są? Te sukinsyny powinny już tu być.

Kierowca wymamrotał coś, czego nie zrozumieli, i drgnął, gdy sto metrów za ciężarówką zapłonęły trzy baterie reflektorów i lamp na stalowych pałąkach, a w ich świetle pustynia zmieniła się w surowy relief. Podskakując wysoko na dużych oponach, w stronę ciężarówki pędziły z rykiem trzy terenówki. Kierowca i ten drugi zaczęli coś krzyczeć, kłębiący się tłum ogarnął nerwowy niepokój. Kierowca uciekł na pustynię, jego kolega podbiegł do ciężarówki i wsiadł. Wsiadł, wyskoczył ze strzelbą w ręku i popędził za swoim kompanem, a chwilę później dwie terenówki zatoczyły wokół ciężarówki luźny krąg, hamując z poślizgiem w kłębach ciemnego pyłu. Trzecia ruszyła w pościg za uciekającymi mężczyznami i ciemność rozdarły rozbłyski wystrzałów. Ludzie rozbiegli się na wszystkie strony, jedni płacząc, inni krzycząc, jeszcze inni wsiadali do ciężarówki, jakby szukali tam schronienia.

Jack pociągnął Kristę do tyłu, zerwał się z ziemi i pognał przed siebie.

– Uciekaj! Szybko!

Biegł w stronę mustanga, lecz po chwili zorientował się, że jest sam. Z terenówek wyskoczyli mężczyźni z pałkami i strzelbami i zaczęli ścigać pierzchających uciekinierów. Krista została między kaktusami i wciąż robiła zdjęcia.

Jack otworzył usta, by ją zawołać, ale powstrzymał się, nie chcąc zwracać na siebie uwagi. On i Krista byli poza zasięgiem światła i skrywała ich ciemność. Zaryzykował i głośno syknął:

– Kris...

Dziewczyna pokręciła głową, dając mu do zrozumienia, że nic jej nie grozi, i znowu zaczęła pstrykać zdjęcia. Jack wrócił i chwycił ją za rękę. Chwycił i mocno ścisnął.

– Chodź!

– Dobrze...

Już wstali, gdy niecałe dziesięć metrów dalej przebiegły cztery Azjatki, które wypadły nagle zza ogona samolotu.

Krzycząc coś po hiszpańsku, gonił je mężczyzna ze strzelbą i Jackowi przemknęło przez myśl, że te biedne kobiety pewnie go nawet nie rozumieją. Mężczyzna przystanął i zastygł bez ruchu jak sylwetka wycięta z papieru na tle nocnego nieba.

Jack wstrzymał oddech i odmówił krótką modlitwę. Zastanawiał się, dlaczego tamten stoi tak nieruchomo, i wtedy zobaczył, że mężczyzna ma na nosie gogle noktowizyjne.

I że patrzy prosto na nich.

Na tonącej w świetle gwiazd pustyni, gdzie nikt nie usłyszałby huku wystrzałów, mężczyzna podniósł strzelbę i wycelował.

CZĘŚĆ 1

ELVIS COLE:

sześć dni po uprowadzeniu Jacka i Kristy

1

Kiedy ludzie dzwonią do prywatnego detektywa, bo zaginął ktoś im bliski i kochany, zwłaszcza dziecko, strach bulgocze w ich głosie jak wrzący smalec. Ale gdy tamtego ranka w sprawie córki zadzwoniła do mnie Nita Morales, nie robiła wrażenia zdenerwowanej. Była poirytowana. Zadzwoniła, ponieważ dwa miesiące przedtem niedzielny „Los Angeles Times Magazine” opublikował artykuł, w którym opisano, jak to oczyściłem z zarzutów niewinnego człowieka oskarżonego o kilka zabójstw. Reporterzy przyszli do mojego biura, zrobili mi kilka dobrych zdjęć i tak stałem się kimś w rodzaju Philipa Marlowe’a skrzyżowanego z Batmanem. Na jej miejscu też bym do siebie zadzwonił.

Jej firma, Hector Sports & Promotions, mieściła się na wschodnim brzegu rzeki Los Angeles, niedaleko wiaduktu na Szóstej, kilka kroków od miejsca, gdzie w filmie One!, czarno-białym klasyku z tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego czwartego roku, z kanałów wyszły gigantyczne radioaktywne mrówki, które spalił miotaczem James Arness. Teraz stały tam równie niebezpieczne magazyny. Ściany wszystkich budynków były otagowane znakami ulicznych gangów i pokryte graffiti, a liczne tablice przypominały kierowcom o zamykaniu samochodów. W oknach widniały kraty, na dachach wił się drut kolczasty, bynajmniej nie po to, żeby odstraszać mrówki.

Za pięć dziewiąta tego wiosennego poranka niebo przesłaniała tak jaskrawa mgiełka, że mimo przeciwsłonecznych okularów, szukając drogi, musiałem mrużyć oczy. Hector Sports & Promotions mieściła się w jednym z nowszych budynków z bramą i trzymetrowej wysokości siatką wokół parkingu.

Kiedy się zatrzymałem, wyszedł do mnie młody Latynos o potężnych barach i przymulonych oczach. Jakby na mnie czekał.

– To pan jest tym facetem z gazety?

Facetem z gazety.

– Tak, Elvis Cole. O dziesiątej jestem umówiony z panią Morales.

– Muszę otworzyć bramę. Widzi pan to wolne miejsce z tabliczką „Dla samochodów dostawczych”? Niech pan tam stanie. I niech pan podniesie dach i zamknie drzwiczki.

– Myśli pan, że tam będzie bezpiecznie?

Posłałem mu ironiczny uśmieszek, naśmiewając się w duchu z tych przesadnych środków ostrożności rodem ze statku kosmicznego – oto cały ja.

– Jasne. Oni kradną tylko czyste wozy.

Pokazał mi, gdzie jest moje miejsce, i to był pewnie cały on.

Kiedy go mijałem, ze smutkiem pokręcił głową.

– Gdybym miał taką corvetkę, okazywałbym jej trochę miłości. Na pewno kazałbym ją porządnie wyklepać.

Teraz z kolei mi dogryzł. Moja żółta corvetta stingray z tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego szóstego roku to klasyczny kabriolet. Klasyczny i brudny.

Zamknął bramę, powiedział, że jest asystentem Nity Morales, i wprowadził mnie do środka. Minęliśmy biuro dla klientów, gdzie przy osobnych biurkach siedzieli kobieta i mężczyzna. Oboje popatrzyli za nami, a mężczyzna podniósł do góry niedzielne wydanie „Los Angeles Times Magazine” z tym nieszczęsnym artykułem. Co za żenada.

Potem weszliśmy do warsztatu, gdzie piętnastu czy dwudziestu pracowników stało przy maszynach, przyszywając znaczki do czapek bejsbolowych i ozdabiając kubki zdjęciami. Nita Morales urzędowała w przeszklonym gabinecie na końcu sali, skąd widziała cały warsztat i wszystko, co się w nim działo. Zobaczyła nas i kiedy weszliśmy, wstała zza biurka, by powitać „faceta z gazety”. Chłodny uśmiech. Sucha dłoń. Pełny profesjonalizm.

– Witam. Jestem Nita. Jakbym oglądała zdjęcie.

– To, na którym wyglądam głupio, czy to, na którym jestem zmieszany?

– To, na którym wygląda pan na inteligentnego, zdeterminowanego prywatnego detektywa, który umie doprowadzić sprawę do końca.

Od razu ją polubiłem.

– Napije się pan czegoś? Kawy albo czegoś z bąbelkami?

– Nie, dziękuję. Już piłem.

– Jerry, gdzie jest ta torebka? Zostawiłeś ją tu, prawda?

Asystent Jerry podał mi białą plastikową reklamówkę, a ona mówiła dalej:

– Mamy dla pana mały upominek. Proszę, niech pan zajrzy.

W reklamówce był duży biały podkoszulek i czapeczka bejsbolowa. Uśmiechnąłem się do czapeczki i wyjąłem podkoszulek. Z przodu widniał czarno-czerwony napis: „Agencja Detektywistyczna Elvisa Cole’a”, a pod spodem, nieco mniejszymi literami, dodano: „mistrza świata detektywów”. Naszywka z tymi samymi napisami zdobiła przód czapki.

– Podobają się panu?

– Bardzo. – Schowałem upominki do torebki. – Wszystko to bardzo ładnie, ale nie zgodziłem się jeszcze pomóc. Rozumie to pani, prawda?

– Tak, ale się pan zgodzi. Znajdzie ją pan. Dla mistrza świata detektywów to żaden problem.

Wzięła to z tego cholernego czasopisma.

– Ten „mistrz świata detektywów” to tylko taki żart. Autor artykułu włożył te słowa w moje usta. Ja ich nie wypowiedziałem. To tylko żart.

– Chcę pokazać panu kilka rzeczy. Proszę dać mi minutkę. Muszę je wyjąć.

Odprawiła asystenta, wróciła do biurka, a ja rozejrzałem się po gabinecie. Półki pod ścianą naprzeciwko biurka były zastawione kubkami, filiżankami i pieskami kiwającymi głowami, zawalone stertami podkoszulków, czapeczek, upominków dla dzieci i dziesiątkami innych artykułów reklamowych. Potrzebujesz koszulek dla szkolnej drużyny piłkarskiej syna? Proszę bardzo, mówisz i masz. Chcesz, żeby nazwa twojej agencji ubezpieczeniowej pojawiła się na tanich plastikowych kubkach na pikniku Rycerzy Kolumba? Nie ma sprawy. Na ścianach roiło się od zdjęć drużyn sportowych, a wszystkie dzieciaki miały na sobie koszulki z Hector Sports.

– Kto to jest Hector? – spytałem.

– Mój mąż. Założył tę firmę dwadzieścia dwa lata temu, druk sitowy na podkoszulkach. Teraz prowadzę ją ja. Rak.

– Bardzo mi przykro.

– Mnie też. W czerwcu będzie już siedem lat.

– Ale widać, że dobrze pani sobie radzi. Interes kwitnie.

– Bogacić się nie bogacimy, ale nie narzekamy. Już mam, usiądźmy.

Wyszła zza biurka i usiedliśmy obok siebie na metalowych krzesłach. Nita Morales miała czterdzieści kilka lat, była krzepkiej budowy ciała i przyjęła mnie w konserwatywnej granatowej spódnicy i marszczonej białej bluzce. Lśniące czarne włosy ładnie okalały jej szeroką twarz i nie było w nich ani śladu siwizny. Paznokcie miała starannie wypielęgnowane i chociaż od śmierci męża miało niebawem upłynąć siedem lat – w czerwcu – wciąż nosiła obrączkę.

Podała mi zdjęcie.

– Oto kogo będzie pan szukał. To jest Krista.

– Jeszcze się nie zgodziłem.

– Ale się pan zgodzi. Niech pan spojrzy.

– Nie omówiliśmy wysokości mojego honorarium.

– Niech pan na nią spojrzy.

Krista Morales miała twarz w kształcie serca, złocistą cerę i uśmiech z dołeczkiem na prawym policzku. Jej oczy były ciemnoczekoladowe, a czarne włosy błyszczały jak skrzydła czarnowrona w słońcu. Uśmiechnąłem się i zwróciłem zdjęcie.

– Śliczna.

– Inteligentna. Za dwa miesiące kończy z wyróżnieniem uniwersytet. Będzie pracowała w Waszyngtonie jako asystentka kongresmena. Kto wie, może zostanie pierwszym latynoskim prezydentem Ameryki.

– Jeju. Musi pani być z niej dumna.

– Więcej niż dumna. Jej ojciec i ja, my nie mamy nawet matury. Angielskiego zaczęłam uczyć się dopiero w wieku dziewięciu lat. Tę firmę zbudowaliśmy tylko dzięki naszej pracy i łasce bożej. A Krista... – Pani Morales podniosła rękę i zaczęła wyliczać na palcach. – Najwyższa średnia ocen na roku. Wydawca gazetki studenckiej. Członkini National Honor Society dla najwybitniejszych obywateli. Członkini Phi Beta Kappa. Ta dziewczyna to spełnienie naszych marzeń.

Nagle zamilkła i przez szklaną ścianę spojrzała na warsztat. Nawet patrząc pod tym kątem, widziałem, że ma szkliste, błyszczące oczy.

– To dobrzy ludzie, ale trzeba ich pilnować.

– Rozumiem. Proszę się nie spieszyć.

Nita Morales odchrząknęła, wzięła się w garść i jej rozpromieniona z dumy twarz pociemniała jak stalowe niebo przed burzą. Odłożyła zdjęcie córki i podała mi kartkę z nazwiskiem i adresem w Palm Springs.

– Pojechała tam tydzień temu. Z chłopcem. Swoim chłopakiem.

To ostatnie słowo wypowiedziała tak, jakby było synonimem słowa „pomyłka”.

Opisała go i nie miała nic dobrego do powiedzenia. Wyleciał z Uniwersytetu Południowej Kalifornii, nie miał pracy ani przyszłości. Typek, który mógł przekreślić ambicje jej córki.

Zerknąłem na adres.

– Mieszka w Palm Springs?

– Chyba gdzieś tutaj. Jego rodzina ma tam dom. Rodzina albo jakiś kolega, nie wiem. Krista mało o nim mówi.

Historia stara jak świat. Im matka mniej wie, tym mniej może krytykować. Odłożyłem kartkę.

– Dobrze. Więc jak zaginęła?

– Pojechała tam na weekend. Tak mi powiedziała, a ona zawsze mówi mi, gdzie jedzie i na jak długo. Ale nie ma jej już od tygodnia, nie odbiera telefonów i nie odpisuje na SMS-y, a ja wiem, że to przez tego chłopaka.

Przez tego chłopaka.

– Od dawna są razem?

Na samą myśl o tym zrobiło się jej niedobrze.

– Od sześciu, siedmiu miesięcy. Widziałam go tylko dwa, trzy razy, ale mi się nie podoba. On i ta jego poza.

Poza – w jej ustach zabrzmiało to jak nazwa jakiejś choroby.

– Mieszkają razem?

Twarz pani Morales pociemniała jeszcze bardziej.

– Krista wynajmuje mieszkanie z koleżanką, niedaleko kampusu. Nie ma czasu dla tego chłopaka.

Ale miała czas, żeby pojechać do Palm Springs. Słyszałem tę historię pięćset razy i wiedziałem, o co w tym chodzi. Grzeczna córeczka buntowała się przeciwko dominującej matce.

– Dwudziestojednoletnie kobiety często wyjeżdżają ze swoimi chłopakami. Czasem bawią się tak dobrze, że wyłączają telefon i zostają kilka dni dłużej. To wszystko, chyba że czegoś nie wiem. Ona wróci.

Nita Morales przyglądała mi się przez chwilę, jakbym ją rozczarował, potem wyjęła smartfon i dotknęła palcem ekranu.

– Zna pan hiszpański?

– Nie bardzo, tylko kilka słów.

– Przetłumaczę. To druga rozmowa. Wszystko nagrałam.

Z maleńkiego głośnika popłynął jej głos.

– Krista, to ty? Co się z tobą dzieje?

I głos młodej dziewczyny trajkoczącej po hiszpańsku. Przerwał jej głos Nity.

– Po angielsku, Krista. Dlaczego mówisz po hiszpańsku?

Dziewczyna przeszła na angielski z silnym obcym akcentem.

– Mamo, wiem, że mam ćwiczyć angielski, ale nie mogę... – I znowu grad słów po hiszpańsku.

Pani Morales zatrzymała nagranie.

– Ona udaje. Ten przesadny akcent, ta fatalna angielszczyzna. Moja córka mówi bez cienia akcentu. Zupełnie inaczej.

– Co to znaczy, to po hiszpańsku?

– Zaczęła od tego, że martwi się, bo nie dostali pieniędzy.

– Ale kto?

Nita Morales podniosła palec.

– Niech pan posłucha. – Puściła nagranie.

Zamiast Kristy odezwał się teraz młody mężczyzna, też po hiszpańsku. Mówił głosem spokojnym i rozsądnym, przez kilka sekund, dopóki Nita znowu nie zatrzymała nagrania.

– Zrozumiał pan coś?

Lekko zawstydzony pokręciłem głową.

– Mówi, że poniósł koszty. Chce, żebym przysłała mu pięćset dolarów, i jak tylko je dostanie, Krista wróci do domu.

Pochyliłem się do przodu.

– Co to znaczy? Uprowadzono ją?

Pani Morales przewróciła oczami i zbyła mnie machnięciem ręki.

– Ależ skąd. Reszta jest po hiszpańsku. Streszczę panu.

– Nie. Niech pani puści. Chcę usłyszeć, jak to mówi.

Puściła ciąg dalszy. On mówił, a ona ciągle mu przerywała. Mężczyzna zachowywał spokój. Za każdym razem czekał, aż Nita skończy, a potem mówił dalej, jakby czytał z kartki.

Kiedy nagranie dobiegło końca, pani Morales uniosła brwi.

– Przykro mu, że musi prosić mnie o pieniądze. Powiedział, gdzie je wysłać, i obiecał, że czekając, dobrze zaopiekuje się Kristą. I podziękował mi, że jestem taka pomocna.

Rzuciła telefon na biurko. Z głuchym trzaskiem.

– To jest żądanie okupu – powiedziałem. – Wygląda na to, że ją uprowadzono.

Pani Morales znowu machnęła ręką.

– Kazał jej to zrobić, żeby mogli się pobrać.

– Jest pani pewna?

– Nie porywa się nikogo dla pięciuset dolarów. Pięciuset dolarów każe zażądać dziewczynie głupi chłopak, kiedy chce pieniędzy. I jeszcze ta hiszpańszczyzna i kiepska angielszczyzna. To absurd.

– Zapłaciła pani?

– Nie za pierwszym razem. Myślałam, że to taki żart. Że Krista zadzwoni do mnie ze śmiechem i...

– Ale nie zadzwoniła.

– Sam pan słyszał. Chciałam zobaczyć, czy wróci do domu, więc zapłaciłam. Ale nie zadzwoniła, a to było cztery dni temu. Pewnie wydali te pieniądze na ślub.

Krista Morales nie wyglądała na dziewczynę, która chciałaby naciągnąć matkę na kilkaset dolarów, ale cóż, nigdy nie wiadomo.

– Po co miałaby udawać, że tak słabo mówi po angielsku?

– Nie mam pojęcia.

– Ale uważa pani, że udaje uprowadzoną, żeby wyciągnąć od pani pięćset dolarów?

Kiedy Nita zmarszczyła czoło, zmarszczyły się i usta, a zmarszczki były twarde jak powrozy. Ale po chwili zniknęły.

– Nawet mądra dziewczyna robi głupie rzeczy, kiedy myśli, że chłopak ją kocha. Tak się zdenerwowałam, że tam pojechałam, ale nie było ich w domu. Czekałam prawie cztery godziny, lecz nikt nie przyszedł, więc zostawiłam list. Pewnie są już w Las Vegas.

– Zawiadomiła pani policję?

Pani Morales zesztywniała, pociemniała jej twarz.

– Nie, absolutnie, to wykluczone. Krista ma przed sobą całe życie, ma możliwości, o jakich nikomu z naszej rodziny nawet się nie śniło. Nie zamierzam niszczyć jej przyszłości taką bzdurą. Nie pozwolę, żeby zmarnowała sobie życie, robiąc coś głupiego.

– Jeśli to prawda, Berman mógł uwikłać ją w coś poważniejszego.

– Właśnie dlatego musi pan ją znaleźć. Człowiek, o którym napisano ten artykuł, uratuje jej przyszłość.

– Jeśli się pobrali, nic nie będę mógł zrobić. Jeżeli nie zechce wrócić do domu, do niczego jej nie zmuszę.

– Nie musi pan jej tu sprowadzać. Niech pan ją tylko znajdzie i powie mi, co się dzieje. Pomoże mi pan?

– Na tym polega moja praca.

– Tak myślałam. Nie na darmo jest pan mistrzem świata detektywów.

Nita Morales uśmiechnęła się szeroko, podeszła do biurka i wyjęła zieloną książeczkę czekową.

– Jeśli ją pan znajdzie, zapłacę panu pięć tysięcy dolarów. To uczciwa propozycja?

– Policzę pani tysiąc dolarów dziennie i zaczniemy od dwóch tysięcy zaliczki. Koszta własne pokryję sam. Trochę pani zaoszczędzi.

Nita uśmiechnęła się jeszcze szerzej i odkręciła wieczne pióro.

– A jeśli go pan zabije, zapłacę dziesięć tysięcy.

Uśmiechnąłem się do niej, ona do mnie. Znieruchomieliśmy i zamilkliśmy. Przyszywające naszywki do czapek bejsbolowych wielkie maszyny zawodziły w warsztacie jak wyjące kojoty.

Nita pochyliła się, by wypisać czek.

– Żartowałam. To był żart.

– Tak jak mistrz świata detektywów.

– Właśnie. Kiedy będzie pan mógł pojechać do Palm Springs?

– Zacznę od jej mieszkania. Tam jest bliżej.

– To pan jest detektywem. Pan wie najlepiej.

Wypisała czek, wyrwała go z książeczki i podała mi go wraz z dużą żółtą kopertą.

– Jest tu kilka rzeczy, które mogą się panu przydać. Adres Kristy, jej numer telefonu, zdjęcie, dowód nadania pieniędzy. Takie tam drobiazgi.

– Dobrze, dziękuję.

– Coś jeszcze?

– To wystarczy. Zacznę od jej współlokatorki. Mogłaby pani do niej zadzwonić i uprzedzić ją, że przyjadę?

– Och, zrobię coś lepszego.

Wzięła czerwoną skórzaną torebkę i ruszyła do drzwi.

– Mam klucz. Pójdziemy tam i przedstawię pana.

– Bardzo panią przepraszam, ale wolałbym pójść sam.

Jej oczy pociemniały i zhardziały.

– Może i jest pan mistrzem świata detektywów, ale ja jestem mistrzynią świata matek. Niech pan nie zapomni torebki.

I nie czekając, wyszła.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

JOE PIKE:

jedenaście dni po uprowadzeniu

JACK I KRISTA:

uprowadzeni

ELVIS COLE:

sześć dni po uprowadzeniu Jacka i Kristy

JOE PIKE:

sześć dni po uprowadzeniu Jacka i Kristy

ELVIS COLE:

cztery dni przed jego uprowadzeniem

JACK I KRISTA:

dziewięć godzin po uprowadzeniu

ELVIS COLE:

cztery dni przed jego uprowadzeniem

JACK I KRISTA:

cztery dni po uprowadzeniu

JON STONE:

trzy dni przed uprowadzeniem Cole’a

CZĘŚĆ 2

ELVIS COLE:

trzy dni przed jego uprowadzeniem

JACK I KRISTA:

sześć dni po uprowadzeniu

CZĘŚĆ 3

ELVIS COLE:

czterdzieści dwie minuty przed jego uprowadzeniem

JOE PIKE:

w dniu uprowadzenia Elvisa Cole’a

JACK I KRISTA:

siedem dni po uprowadzeniu

ELVIS COLE:

uprowadzony

CZĘŚĆ 4

Areszt hrabstwa Riverside w Indio Hermano Pinetta

JOE PIKE:

dzień po uprowadzeniu Elvisa Cole’a

Farma daktylowa

Podziękowania

Ekipa produkcyjna wydawnictwa Putnam przeszła samą siebie, żeby książka ta zaistniała. Autor pragnie przeprosić jej członków za ciągłe przekraczanie terminów i podziękować im za tytaniczny wysiłek, zwłaszcza Meredith Dros.

Przygotowanie książki do druku jest często niewdzięczną pracą, którą wykonuje się w trudnych warunkach. Patricia Crais ślęczała nad nieustannie zmieniającym się maszynopisem, co zmuszało ją do ciągłego poprawiania wniesionych już poprawek i zarywania nocy. Dziękuję, Patricio.

Neil Nyren i Ivan Held są Thorem i Odynem tej branży. Żaden wydawca nie okazał nigdy tak wielkiej odwagi, wiary i wsparcia. To prawdziwe psy bojowe.

Autorem przekładów na język arabski jest David Coronel. Na język koreański tłumaczyli Ashely An i Jae-Jin Kim. Bardzo im dziękuję.

I jak zawsze dziękuję Aaronowi Priestowi za to, że chronił mnie, bronił i popychał do przodu.