Copyright © Ewa Siarkiewicz, 2012

Projekt okładki

Paweł Panczakiewicz

www.panczakiewicz.pl

Zdjęcia na okładce

© Phecsone, Shutterstock

© Maksim Toome, Shutterstock

© Valua Vitaly, Shutterstock

© Oleg Babkin, Shutterstock

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Lucyna Łuczyńska

Korekta

Eugeniusz Szumilas

ISBN 978-83-7961-699-2

Warszawa 2012

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Prolog

Stał przed drzwiami i nadal się wahał. Grota Smoka. Miejsce, do którego nikt nie miał wstępu. Jakby to był skład wszystkich tajemnic wszechświata, na miłość boską, a nie zwykły gabinet. Smok znikał tutaj na długie godziny – pracował, obmyślał strategie przynoszące zyski. Były tam komputery, kartoteki, dokumenty. Świat, w którym Smok był rekinem. Świat, którym nie chciał się z nim podzielić.

W końcu zaakceptował taki stan rzeczy, wiedząc, że owoce tej pracy i tak będą jego.

Czekał na to. Długie lata. Ale okazało się, że to wcale nie jest pewne. Że jeśli będzie czekał bezczynnie, znów zostanie bez niczego. Kolejny skarb zostanie mu odebrany. Więc zaczął planować, działać. Musiał zapewnić sobie przyszłość, bo nikt za niego tego nie zrobi. Chciał mieć absolutną pewność, że jego plany, intrygi, dały oczekiwane rezultaty.

Musiał mieć pewność.

To żałosne. Jest dorosłym mężczyzną, odważnym, inteligentnym. Samodzielnym, do diabła! Dlaczego więc stoi z jedną ręką na klamce, a druga drży, jakby niewidzialne więzy powstrzymywały ją przed włożeniem klucza do zamka, przekręceniem go, aby zakazane miejsce stanęło otworem? Dlaczego czuje na całym ciele zimny pot, jakby miał zostać ukarany za pogwałcenie zakazu, tak jak kiedyś, dawno temu, gdy w jego dziecięcej fantazji drzwi jawiły się jako brama Sezamu, magiczne wrota do krainy przygody… W środku migoczące ekrany pełne cyfr, niezrozumiałych obrazów, słodki zapach dymu z fajki… Zamroczony gniewem wzrok Smoka, lodowaty, przerażający głos, piekące uderzenie, którego ślad zniknął z twarzy po kilku godzinach, ale wciąż palił go we wspomnieniach.

Czemu nie może przełamać oporu przed złamaniem zakazu, skoro nie czeka go już żadna kara, nie ma już Smoka, który strzeże dostępu. Smok stracił swój ogień, swoją siłę, swój wpływ. Jest słaby, ledwie oddycha, podłączony do respiratorów, otępiały od morfiny tłumiącej przeraźliwy ból.

Dlaczego więc on ciągle się waha, drży, oczekuje na płomień, który zmieni jego ciało w kupkę popiołu, w chwili gdy drzwi wreszcie staną otworem.

Odetchnął głęboko, zacisnął zęby. Nienawidził Smoka; to przez niego wciąż tkwi w nim przerażony chłopiec, kulący się pod obojętnym spojrzeniem pozbawionym akceptacji.

Wreszcie z ulgą poczuł, jak narastają w nim wściekłość i gniew, a z nich rodzi się zdolność oporu, tworzy mur, który ochroni go przed hipnotycznym wpływem Smoka. Uwolni z więzów, pozwoli być mężczyzną, realizować plany, tworzone w ciemności nabrzmiałej poczuciem krzywdy i strachem.

Długo trwało, zanim nauczył się wzbudzać w sobie te emocje na żądanie.

Gabinet był cichy, pusty, bez życia. Martwe ekrany komputerów. Zakurzone biurko i szafy na akta. Smok opuścił grotę trzy miesiące temu, ale wrażenie jego obecności nadal unosiło się w powietrzu – słabe, cień cienia. Jak szczekanie bezzębnego psa. Jak syk kobry pozbawionej zębów jadowych.

Smok już nie wróci. Teraz wszystko należy do mnie, pomyślał.

I nagle poczuł to niemal fizycznie – wszystko w tym pokoju jest moje, a Smok już tutaj się nie pojawi.

Zalała go fala podniecenia. Z gardła już dobywał się śmiech pełen satysfakcji. Przez chwilę stał nieruchomo, starając się zapanować nad drżeniem ciała. Wreszcie zaczął otwierać szafki i przeglądać segregatory w poszukiwaniu tego, po co przyszedł. Dowodu, że to, na co liczył, naprawdę jest jego.

Wiedział, że nie będzie kontynuował pracy Smoka, nie znał się na tym, nigdy nie miał zacięcia do liczb, kursów akcji, manipulacji giełdowych. Rzucał więc niepotrzebne papiery na ziemię, na biurko, w szarpiącej go niecierpliwości. Odsuwał szafki od ścian, bo wiedział, jak nieufny i podejrzliwy jest Smok. Nagle zastygł.

Sejf w ścianie za szafką z dokumentami. Zamek elektroniczny.

Warknął. Popatrzył zmrużonymi oczami na klawiaturę z numerami i literami. W tym nie był dobry. Ale w czymś innym, tak. W zbieraniu informacji. We wpatrywaniu się w oczy Smoka, w linie jego twarzy, gdzie były ukryte ślady emocji. W odczytywaniu sygnałów nadchodzącego niebezpieczeństwa, przed którym trzeba się bronić, uciec. Lata życia przy Smoku wyrobiły w nim instynkt ofiary, zdolnej przewidzieć atak drapieżnika. Nauczył się rozumieć sposób jego myślenia.

Zamknął oczy. Wiedział, co dla Smoka jest ważne, choć nie lubił o tym myśleć, nienawidził bólu, jaki ogarniał go zawsze, kiedy uświadamiał sobie prawdę. Ale unikanie prawdy nie znaczyło, że ona nie istnieje. Chowanie głowy pod kołdrę tylko zaprzeczało istnieniu potworów, ale ich nie likwidowało. To też dawno zrozumiał.

Hasło. Zaciskając zęby, wbił imię i datę. Wiedział jakie, bo dobrze się przygotował. I był dobry w zbieraniu informacji. Może powinien zostać prywatnym detektywem?

Drzwiczki sejfu otworzyły się z cichym stukiem. W środku znalazł grubą paczkę stuzłotówek, pudełko z jakimiś przedmiotami, laptop i teczkę z aktami.

Łapczywie chwycił teczkę, podszedł do biurka, zrzucił na ziemię papiery powyciągane z szuflad, usiadł i zaczął przeglądać jej zawartość.

Zdjęcia. Dokumenty. Raporty prywatnego detektywa.

I to, czego szukał.

Testament.

Chciwie wczytał się w tekst, czując, jak skurcz łapie go za gardło.

Dlaczego czuł się zaskoczony? To było do przewidzenia. A jednak…

Znaczy że wszystko, co zrobił przez ostatnie lata poszło na marne. Nawet to, co wydawało mu się, że gwarantowało skuteczność. Oddał wtedy diabłu część swojej duszy, która czasami wołała do niego z głębi niespokojnego snu, wijąc się z bólu w piekielnym kotle.

Drżącymi rękami zamknął teczkę. Palce bez udziału świadomości wybijały szybki rytm na blacie biurka.

Wiedział, co powinien teraz zrobić. Miał nadzieję, że tego uniknie, ale Smok był już albo nieprzytomny, albo tkwił w narkotycznym świecie iluzji. Niczego nie można już zmienić. Nie w ten sposób.

Nienawidził Smoka, że go do tego zmusza. Do oddania diabłu kolejnej części duszy.

Znów otworzył teczkę, wyjął zdjęcia i rozłożył je na biurku. Długo się im przyglądał, z narastającą determinacją i nienawiścią. Niemal na oślep sięgnął po nóż do papieru i tłumiąc skowyt, zaczął uderzać w zdjęcia. Ciąć. Niszczyć.

Było to wyjątkowo znaczące preludium do jego działań.

1

– Jeśli na tym torcie gdzieś pojawi się pięćdziesiątka, wydziedziczę cię.

– Nie czyham na twój majątek.

– Wykreślę twoje imię z Biblii.

– Nie masz Biblii.

– Będę cię straszyć po śmierci.

– Nie wierzę w duchy.

Julia zaśmiała się cicho, blokując matce dostęp do tortu urodzinowego, który właśnie kończyła przystrajać kremem cytrynowym.

– Julka, mówię poważnie! Żadnej pięćdziesiątki!

– Nie chcesz zszokować swoich adoratorów? Żaden nie wierzy, że masz tyle lat.

– Wolę szokować ich czymś innym.

– Daj spokój, w twoim wieku?

Julia z trudem przybrała zniesmaczony wyraz twarzy. Katarzyna Rajewska spojrzała na córkę podejrzliwie.

– Póki w moich żyłach płynie krew i nie jestem pomarszczona jak zwiędłe jabłko, mogę szokować i cieszyć się z tego. Masz z tym jakiś problem, smarkulo? – spytała wojowniczo, kładąc dłonie na zaokrąglonych biodrach.

– Nie śmiałabym. – W głosie Julii brzmiało rozbawienie.

Popatrzyła na matkę. Promienie majowego słońca rozpalały czerwone błyski w jej świeżo ufarbowanych włosach. Nawet w ostrym świetle poranka skóra zaskakiwała gładkością. Tylko doświadczone oko innej kobiety potrafiło dostrzec kurze łapki w kącikach oczu, umiejętnie ukryte pod lekkim makijażem. Błogosławione geny. Nie przeszkadzało także i to, że matka była zwolenniczką dość umiarkowanego stosowania diet odchudzających. „Kości obciągnięte skórą nie wyglądają dobrze w żadnym wieku, ale u kobiety po czterdziestce są zbrodnią przeciwko pięknu. Że nie wspomnę już o cerze. Wolę uniknąć przedwczesnych zmarszczek, zapewniając sobie odpowiednią ilość podkładu z naturalnego tłuszczu, niż zamienić twarz i ciało w maskę z botoksu. I przyjemniej, i taniej, i bezpieczniej”.

Pięćdziesiąt lat. Jaka ona, Julia, będzie w jej wieku? Mało prawdopodobne, by tryskała młodzieńczą energią, która matce nie pozwalała osiąść na laurach, pogodzić się z uciekającą młodością. Gdy trzy lata temu zmarł jej mąż, ojciec Julii, Katarzyna Rajewska tylko na trzy miesiące pozwoliła się ogarnąć smutkowi, po czym pewnego dnia stwierdziła, że jej Marcin nie chciałby, aby pogrzebała się za życia tylko dlatego, iż on był na tyle głupi, że w wieku pięćdziesięciu pięciu lat udawał trzydziestolatka. Ostrzegała go, by nie próbował wygrać z synem przyjaciela – wyścigu wpław przez jezioro. No cóż, prawie wygrał. Prawie. Mięśnie nóg i rąk były silne, tyle że serce nie wytrzymało – na trzydzieści metrów przed brzegiem.

Tak więc wdowa urządziła imprezę pożegnalną pod hasłem „Koniec może być początkiem”, zmieniła kolor włosów na jasnorudy i zaczęła nowe życie.

W jej rozumieniu nowe życie oznaczało nowego męża. Ponieważ jednak, będąc dojrzałą, doświadczoną kobietą, wiedziała już, czego chce, znalezienie odpowiedniego kandydata okazało się niełatwe. Nie dlatego, że brakowało chętnych, tylko że nie byli… odpowiedniej jakości.

Próbowała więc znaleźć odpowiedniego, posiłkując się różnymi metodami. Przejrzawszy oferty na internetowych portalach randkowych, stwierdziła z niesmakiem, że inteligentni, wartościowi faceci trzymają się od nich z daleka. I wcale im się nie dziwiła – ona swojej oferty nie umieściła, nie chciała dołączyć do grona zdesperowanych wdów i rozwódek, gotowych przyjąć cokolwiek, co nosi spodnie i okaże swoje zainteresowanie. Ją stać na coś lepszego. Zapisała się więc do agencji matrymonialnych. Po trzeciej randce – na której zjawił się kandydat z internetowego portalu – poddała się. Postanowiła wziąć sprawę w swoje ręce i… założyła własną agencję matrymonialną, nastawioną przede wszystkim na samotnych po czterdziestym roku życia. Po dwóch latach Katarzyna mogła się pochwalić uszczęśliwieniem niemal wszystkich swoich samotnych przyjaciółek i kilkunastu obcych klientek. Sama jednak nadal swojej opoki na jesień życia nie znalazła. Julia powiedziała przy jakiejś okazji, że matka jest zbyt wymagająca.

– Moja droga – odparła wtedy Katarzyna. – Ponieważ nie umrę jako stara panna otoczona kotami, mogę sobie pozwolić na wymagania. Poza tym, odrobiłam małżeńską pańszczyznę przy boku waszego ojca, więc teraz czas na nagrodę. Jeśli nie znajdę mojego księcia, na starość będę bawić wnuki i ciosać kołki na głowach moich ukochanych córek i zięciów. Uwierz, sprawi mi to wielką przyjemność.

O tak, w to Julia i Mona nie wątpiły. Dlatego zawsze, gdzie tylko mogły, namawiały wolnych facetów po czterdziestce do zarejestrowania się w agencji matrymonialnej „Klinika Serc”. Siostry były przekonane, że spośród wielu facetów, któryś wreszcie musi się jej spodobać. Czysta statystyka.

Dzisiaj Katarzyna kończyła pięćdziesiąt lat i rodzina urządzała jej przyjęcie.

Julia wycisnęła ostatnią kroplę kremu z papierowego aplikatora, formując niezupełnie kształtną różyczkę na szczycie tortu.

– Gotowe – zwróciła się do matki, która nalewała kawę z ekspresu do trzech filiżanek. – Teraz sałatki.

– Odpocznij chwilę. – Matka podała jej filiżankę z kawą. – Wstałaś pewnie o świcie…

– Jeszcze było ciemno – powiedział Damian, wchodząc do kuchni.

– Obudziłam cię? Przepraszam.

Senny koszmar, którego już nie pamiętała, wsączył w jej żyły niepokój, który wygonił ją z łóżka tuż przed wschodem słońca i wygasł dopiero w trakcie szykowania tortu. Zapewne obudziła Damiana, gdy brała prysznic.

Damian przeczesał palcami gęste ciemnoblond włosy, przydługie, prosiły się o fryzjera, i wziąwszy ostatnią filiżankę z kawą, nachylił się nad żoną i czule pocałował ją w usta.

Była spięta. Czuła na sobie baczne spojrzenie matki, które łowiło każdy jej gest z uwagą jastrzębia, gdy wypatruje ofiary. Damian oderwał ciepłe usta od jej warg i lekko ucałował jej skroń.

– Pachniesz wanilią – mruknął. – Pycha.

– Nie podlizuj się. Nie dostaniesz tortu wcześniej niż inni – odparła, próbując opanować drżenie ręki i gwałtowne bicie serca.

Zawsze to robił. Zawsze, gdy matka znajdowała się w pobliżu, całował żonę w usta, dotykał. Jakby chciał udowodnić całemu światu, że między nimi wszystko jest idealnie. Miłość, czułość i namiętność.

A był tylko obowiązek.

Powinna być mu wdzięczna, że dbał o wizerunek szczęśliwego małżeństwa. Wiedziała, że gdy zje śniadanie, wypije kawę, znów ją pocałuje w usta. Tym razem przed wyjściem do pracy. No, chyba że matka sobie pójdzie i zostaną w kuchni sami. Wtedy będzie co najwyżej tylko buziak w policzek. Albo i nie.

Na szczęście matka nigdzie się nie wybierała.

– Muszę zajrzeć do kliniki. – Damian sięgnął po przygotowane kanapki. – Koty pani Walickiej znów mają kłopoty z nerkami. Rafał dzwonił, że ktoś za godzinę przyprowadzi też pogryzionego dobermana.

– Dobermana? – Katarzyna uniosła perfekcyjnie wyrównane brwi. – Jaki potwór pogryzł dobermana?

Damian parsknął śmiechem.

– Podobno mops. Suka. Pogryzła mu łapę, a on podwinął ogon i tylko skomlał.

– Jak to facet – mruknęła Katarzyna.

– Bardzo śmieszne – skwitował, ale uśmiechnął się ciepło do teściowej. – W każdym razie muszę psa obejrzeć, Wiktor przejmie dyżur dopiero o trzeciej. Wtedy wrócę i zajmę się grillem. Ostatecznie ile osób będzie?

– Nie więcej niż dwadzieścia. – Julia wstawiła tort do lodówki. – No, chyba że Mona przyprowadzi Jurka. Ale jedna osoba mniej czy więcej nie zrobi ci różnicy.

Popatrzyła na męża. Damian akurat wymieniał porozumiewawcze spojrzenia z teściową. Oboje nie byli zachwyceni wzmianką o najnowszym facecie Mony. Właściwie Julia podzielała ich uczucia, ale starała się wspierać młodszą siostrę w jej wyborach. Każdy musi przeżyć swoje życie sam, prawda? Uczyć się na własnych błędach, bo życie to nie matematyka, tutaj nie zawsze dwa i dwa jest cztery, a regułki, wymyślone przez innych, niekoniecznie pasują do każdej sytuacji. Prawdę mówiąc, rzadko pasują.

Weźmy przykład Mony. Jako nastolatka miała dokładne wyobrażenie o tym, jak potoczy się jej życie. „Skończę psychologię kliniczną i będę pracować z trudnymi dziećmi”, mówiła poważnie, gdy siedziały z Julią na łóżku i objadały się lodami. „Mój facet będzie stabilny i poważny. Żadnych lekkoduchów. Nie musi być piękny, musi być dobry. Taka podpora w życiu, rozumiesz. Oszczędny. Będziemy mieć dom, dwójkę dzieci”.

Stabilny, poważny, oszczędny. Podpora. Czyli klon ich ojca. Julia dodałaby jeszcze: chorobliwie ambity, drażliwy i zazdrosny. Ale zapewne akurat tych cech ojcowego charakteru Mona nie życzyłaby sobie u przyszłego męża.

Tyle że człowiek planuje, a los śmieje się w kułak. Mona co prawda skończyła psychologię, zaliczyła także kilkanaście kursów – od masażu hawajskiego i astrologii po projektowanie stron internetowych i kurs pilotów wycieczek zagranicznych. I mając dwadzieścia siedem lat, ciągle nie mogła znaleźć sobie takiej pracy, która by ją usatysfakcjonowała. Niestety, to samo dotyczyło mężczyzn. Gdzieś po drodze marzenie o stabilnej podporze rozpłynęło się i rozcieńczyło, jak kropla lekarstwa w oceanie, tworząc homeopatyczną mieszankę niespokojnych pragnień i nieuświadomionych potrzeb. Mona szukała, choć kiedy Julia próbowała się dowiedzieć, czego szuka, odpowiadała z irytacją, że niczego nie szuka, tylko po prostu żyje pełnią życia.

– Nie chcę umierać, żałując, że czegoś nie spróbowałam – mówiła. – Nie znoszę nudy, a wszystko po pewnym czasie staje się nudne. Praca, faceci, hobby…

Ale Julia wiedziała lepiej – Mona szukała. Szukała swojego miejsca w świecie i swojej drugiej połówki. Problem w tym, jak sądziła Julia, że siostra nie dawała nikomu i niczemu szansy przekonania jej, że właśnie znalazła. Potrzebowała pioruna z jasnego nieba. Czegoś szybkiego, nagłego, potężnego, co nie pozwoliłoby jej wznieść murów obronnych, nie dopuściłoby wątpliwości. Potrzebny jej był emocjonalny blitzkrieg. Erotyczny nokaut.

Tymczasem żyła na karuzeli, tak że Julia, ich matka i przyjaciele z trudem orientowali się, jak ma na imię aktualny facet i czym w danej chwili zajmuje się Mona. Ostatnio jednak problem z mężczyznami Mony ukazał nowe aspekty – pojawiali się panowie coraz starsi. Obecny, Jurek, mógłby być jej ojcem. Gdy Mona przyprowadziła go do domu, matka spojrzała, zesztywniała, przez cały wieczór odnosiła się do gościa z chłodną uprzejmością. Ale gdy Mona już wychodziła, matka nie wytrzymała i wyszeptała jej do ucha: „Czy ty aby nie cierpisz na kompleks Edypa? On nawet dla mnie jest za stary”. Monę na moment przytkało, po czym wysyczała: „Jest młodszy od ciebie o pięć lat!”. „Naprawdę? A zachowuje się, jakby był starszy o dziesięć”.

Nie rozmawiały ze sobą przez tydzień, lecz Julia, po relacji Mony z tej krótkiej wymiany opinii, poniekąd zgadzała się z matką. Zresztą nieważne, ile kto ma lat, ważne, na ile się czuje. Jerzy Fatomski może miał dopiero czterdzieści pięć, ale Julia znała starszych od niego wiekiem, a dużo młodszych duchem. Ten akurat był psychicznym emerytem. Pytanie tylko – czemu zawracał głowę dwadzieścia lat młodszej dziewczynie.

Julia miała nadzieję, że Mona wykaże się mądrością dyplomowanego psychologa i nie przywlecze na rodzinną imprezę faceta, którego nikt tutaj nie lubił. A zwłaszcza jubilatka.

Cicha melodia komórki leżącej na stole przyciągnęła uwagę Katarzyny; od razu wyciągała rękę…

– To moja – fuknęła Julia i w ostatniej chwili zabrała komórkę.

– Jesteś moją córką. Co twoje, to moje. – Katarzyna wzruszyła ramionami.

– Czy to znaczy, że mam zacząć używać jednorazowych szczoteczek do zębów? – Odebrała połączenie. – Hej, Mona. Jakieś kłopoty?

– Chyba nie… – W tle słychać było szum, jakby rój pszczół wściekle atakował niedźwiedzia podbierającego miód. Szkoła? Dworzec? – Niestety, nie udało mi się załatwić tego fordansera…

– Jak widać czuwa nad nami bogini zdrowego rozsądku – powiedziała Julia ironiczno-dziękczynnym tonem.

Z podziału imprezowych przygotowań Monie przypadły atrakcje. Wymyśliła fordansera, który będzie obtańcowywał matkę i prawił jej komplementy, i nie chciała słuchać argumentów Julii, że to niefortunny pomysł, zważywszy na obecność dwóch aktualnych fatygantów Katarzyny. Mogliby się poczuć urażeni, a i bez przystojnego młodego fordansera matka będzie pławić się w komplementach, za które w dodatku nie trzeba płacić. Nie ma to jak zdrowa rywalizacja.

– Musiałaś jej złożyć niezłą ofiarę. Naprawdę nie rozumiem twojego oporu. Byłaby świetna zabawa.

Julia weszła do saloniku i zamknęła za sobą drzwi. Matka nie powinna słuchać rozmowy.

– Odnoszę wrażenie, że właśnie ty miałaś ochotę na zabawę. Starsi panowie już ci się przejedli?

W telefonie rozległo się głębokie westchnienie.

– Och, Julka… Pogadamy później. Dzwonię, by cię uprzedzić, że trzeba przygotować stolik i dwa krzesła. Na imprezie będzie wróżka. Ta, która przepowiedziała Uli Megasa.

– Świetnie. Mama wpadnie w ekstazę. Ty też powinnaś skorzystać.

– Mam dość własnych przeczuć. Na razie, pa.

Julia zamknęła klapkę telefonu i wróciła do kuchni. Matka nadal popijała kawę. Damian stał oparty o zlewozmywak.

– Ty jeszcze tutaj? – zdziwiła się. – Spóźnisz się do kliniki.

– Czekałem na ciebie. Jakieś problemy?

– Nie. Wszystko w porządku.

– To dobrze.

Oderwał się od szafki i – tak jak Julia przewidziała – wycisnął na jej ustach pocałunek. Tym razem przeszedł samego siebie – lekko przesunął językiem po jej zamkniętych wargach. W brzuchu Julii rozlało się zdradzieckie ciepło. Zamarła.

– To na razie – powiedział cicho, odrywając usta, i wyszedł.

Pozbierała rozbiegane myśli i spróbowała skoncentrować się na przygotowaniach do imprezy. Sałatka. Zamarynować mięso na grilla… Żeby tylko nie padało. Ten maj był wyjątkowo deszczowy i zimy. Dobrze, że dzisiaj jest dość ciepło i nawet słońce od czasu do czasu wygląda zza chmur…

Dłuższe milczenie matki zwróciło uwagę Julii. Matka patrzyła na nią poważnym, smutnym wzrokiem.

– Nie wiem, dlaczego dzieci uważają, że ich rodzice to idioci, którzy niczego nie zauważają i niczego nie rozumieją – powiedziała wreszcie.

– Myślisz tak, bo…? – Julia odwróciła wzrok i zajęła się krojeniem warzyw.

– Bo w razie czego, gdybyś jednak wreszcie zechciała z kimś porozmawiać o życiu, a o mężach w szczególności, to wiesz, gdzie mieszkam. Nie masz daleko. Za ścianą.

* * *

Impreza rozkręcała się w najlepsze. Damian uwijał się przy grillu na tarasie, matka, rozpromieniona, odbierała swoją porcję adoracji i życzeń. W przeciwieństwie do niej Julia nie lubiła przyjęć rodzinnych, udawania, że dobrze się bawi, słuchając historii, które jej nie interesują. Na szczęście obowiązki gospodyni to dobre wytłumaczenie, dlaczego nie siedzi i nie wysłuchuje narzekań ciotek o ich rozlicznych przypadłościach, bełkotliwych politycznych wywodów wstawionych wujków czy chełpliwych opowieści o osiągnięciach potomstwa rzadko widywanych kuzynów.

Odstręczały ją zwłaszcza rozmowy o dzieciach. Gdyby tylko po prostu opowiadali o swoich pociechach, a nie nagle przypominali sobie, do kogo mówią. Te urwane w połowie zdania, popłoch w oczach, niezręczne przeprosiny, och, kochana, wybacz, nie chciałam…

Jasne.

Jakoś to przeżyje, jak zawsze. Nic nie trwa wiecznie, ani radość, ani tortury. Zwłaszcza że zawsze można uciec do kuchni pod pretekstem…

– Julia, przestań latać jak kot z pęcherzem, tutaj są sami dorośli, poradzą sobie. Nikt nie umrze z głodu ani pragnienia. – Mona wyjęła z ręki siostry talerz z ciastem. – Usiądź, założę się, że twoje stopy w tych zabójczych szpilkach wołają o zmiłowanie. Zrobię kawę i pogadamy.

Mona przyszła sama i wydawała się dziwnie nieobecna duchem. Propozycji pogadania nie rzuciła, ot, tak sobie. Julia z westchnieniem ulgi usiadła przy stole i zsunęła buty. Szpilki miała rzeczywiście zabójcze. Jej nogi wyglądały w nich na szczuplejsze i dłuższe, co było nie do przecenienia przy sukience ledwie do kolan. Ciemnowiśniowa, z odważnym dekoltem, ładnie podkreślająca jej kobiece kształty, dawała Julii poczucie, że jest kobieca i seksowna. Nawet Damian rzucał na nią okiem, gdy kręciła się po ogrodzie. Zauważyła w jego spojrzeniu błyski, i natychmiast uderzyły w nią fale żaru. Była zła na siebie, że coś w niej czeka na zakończenie imprezy, bo spojrzenie męża zapowiadało, że tej nocy nie będzie spała sama.

Powinna powiedzieć nie. Chociaż raz powiedzieć nie. Może potem byłoby łatwiej powiedzieć to jeszcze raz. Aż Damian zrozumie… Ale z doświadczenia wiedziała, że kiedy do niej przyjdzie, aby wyegzekwować swoje małżeńskie prawa, jak zwykle okaże się słaba. Jak zwykle pod jego dotykiem zacznie drżeć, wilgotnieć i rozpłomieniać się, aż jej mózg i wola poddadzą się żądaniom ciała i rozpłynie się w rozkoszy.

Zawsze tak na nią działał. Od pierwszego dnia, czy raczej sylwestrowej nocy przed pięcioma laty.

* * *

Reszta w pełnej wersji

2

Dostępne w pełnej wersji

3

Dostępne w pełnej wersji

4

Dostępne w pełnej wersji

5

Dostępne w pełnej wersji

6

Dostępne w pełnej wersji

7

Dostępne w pełnej wersji

8

Dostępne w pełnej wersji

9

Dostępne w pełnej wersji

10

Dostępne w pełnej wersji

11

Dostępne w pełnej wersji

12

Dostępne w pełnej wersji

13

Dostępne w pełnej wersji

14

Dostępne w pełnej wersji

15

Dostępne w pełnej wersji