Spis treści

Karta redakcyjna

2. Sieczka

Tytuł oryginału: FIRE STRIKE 7/9

Opieka redakcyjna: PAWEŁ CIEMNIEWSKI

Konsultacja militarna: MARCIN RAK

Redakcja: BARTŁOMIEJ ŁOPATKA

Korekta: ANETA TKACZYK, KRZYSZTOF LISOWSKI

Projekt okładki: Two Associates

Zdjęcia wykorzystane na okładce
© The Photolibrary i Getty Images
© Paul Grahame

Komputerowe opracowanie okładki na podstawie oryginału: PIOTR KOŁODZIEJ

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

Copyright © Damien Lewis and Paul Grahame 2010
Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2014
Zdjęcia wykorzystane w książce (jeśli nie oznaczono inaczej) © Paul Grahame

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-05313-3

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ DRUGI

Sieczka

Była dopiero siódma rano, a chłopaki z 2. batalionu pułku MERCIAN jeszcze nawet nie postawili stopy na terytorium wroga. Mimo to serce waliło mi z prędkością działka systemu Gatlinga, a w uszach ogłuszająco dudnił puls. Choć piekielny afgański upał dopiero miał nam dać w kość, ja już pociłem się jak świnia.

Spojrzałem na Sticky’ego, który wciąż siedział w wieżyczce wozu, i na Chrisa w kabinie z przodu. Obaj mieli oczy wielkie jak spodki.

– O żesz kurwa – wymamrotałem, starając się przywołać swój najlepszy akcent z Redcar. – Kurwa, kurwa, kurwa mać.

Pochodzę z północno-wschodniej Anglii i wszyscy biorą mnie za gościa z okolic Newcastle. Stwierdziłem, że nie będę wyprowadzać ich z błędu, a w mojej zgrywie wspierają mnie trzej kolesie z południa, którzy trafili do zespołu wsparcia ogniowego.

Sticky uśmiechnął się.

– Człowieku, nie śpieszyłeś się z tym wsparciem.

– Jak wyszło? – zapytał Chris.

– Pozamiatane – odparłem.

– Chłopie, musiałeś? – burknął Throp. Jego potężna sylwetka garbiła się nad kółkiem, w połowie niewidoczna. – Zapowiadała się taka fajna jatka.

Typowe. Podobnie jak Chris starszy bombardier Martin Hemmingfield służył w Królewskiej Artylerii. Miał prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu i wszystko to były praktycznie same mięśnie. Łatwo ulegał pokusom, ale niczego się nie bał. W ulicznej bójce wystarczyło pchnąć go przed bandę rozjuszonych karków, a potem patrzeć, jak załatwia sprawę.

Cieszyłem się, że mam tego faceta w zespole, choć nigdy nie udało mi się ustalić, skąd wzięła się jego ksywka. Twierdził, że to od nazwiska, że Hemmingfield brzmi trochę jak Hetty Wainthropp z serialu BBC Śledztwa Hetty Wainthropp, o emerytce rozwiązującej drobne sprawy kryminalne. Wainthropp zostało skrócone do Throp i tak powstał jego przydomek. Albo coś w tym rodzaju. Kto chciałby się kłócić z Thropem o to, dlaczego nazywa się Throp?

Nagle radio strasznie się rozgadało i raz za razem docierały do nas meldunki o nieprzyjacielskim trajkocie. Ktoś z coraz większą desperacją wywoływał „Hamida”, żeby zgłosił się do talibskiego dowódcy, ale za każdym razem zamiast odpowiedzi słychać było wyłącznie szum zakłóceń. Jeżeli Hamid jeszcze żył, najwyraźniej nie zamierzał reagować.

Ponieważ broń bojowników chwilowo ucichła, major Butt wydał swoim ludziom rozkaz wymarszu. Dwadzieścia minut później trzy plutony wkroczyły pięćset metrów w głąb terytorium wroga i nie oddały ani jednego strzału. Gdyby cały czas szło nam tak gładko, zdążylibyśmy do bazy, żeby nastawić czajnik na poranną herbatę.

Dwa WMIK-i odjechały sprawdzić, co zostało ze stanowiska zespołu RPG. Przez radio meldowały, że na podszyciu widać mnóstwo krwi, ale nigdzie nie ma ciał. Wróg był dobry w odzyskiwaniu zwłok. Ponieważ zależało nam na pokazaniu, że nie przybyliśmy tu zabijać i tylko bronimy się przed atakami, zostawialiśmy im w tej kwestii wolną rękę. Zresztą wydawało się nam, że akurat w tym wypadku byłoby nie w porządku stawać im na drodze.

A-10 zostały zmienione przez holenderskiego F-16 o sygnale wywoławczym „Rammit Sześć Dwa”. Właśnie wprowadzałem pilota w szczegóły akcji, kiedy wszystko zaczęło się sypać. Sztab kompanii wpadł w zasadzkę i wdał się w walkę na krótki dystans. Major Butt i jego ludzie znajdowali się głęboko w Zielonej Strefie i zbierali porządny wpierdol.

Butsy zameldował przez radio, że zabili czterech bojowników, ale wciąż nadciągali nowi. Z wieżyczki naszego wozu gówno było widać. Owszem, słyszałem trzaski i huk bitwy, a tu i tam przemykał mi przed oczami pustynny kamuflaż naszych chłopaków, którzy próbowali przemieszczać się na pozycje, by podjąć walkę. Nie miałem jednak pojęcia, jak zorganizować bombardowanie albo ostrzał. Do kontaktu ogniowego doszło na granicy niebezpiecznego zbliżenia, a ponadto nie byłem w stanie zidentyfikować wroga, żeby zarządzić atak.

Klasyczna talibska zasadzka. Ich ulubiona taktyka polegała na zmuszaniu przeciwnika do podejścia i jednoczesnym flankowaniu. Później brali żołnierzy w niewolę albo zabijali. Nie zamierzałem pozwolić, by to samo spotkało naszych chłopaków. Większość żołnierzy z 2. batalionu pułku MERCIAN miała dwadzieścia, dwadzieścia kilka lat, niektórzy byli nawet jeszcze młodsi i dopiero przed paroma tygodniami wylecieli z kraju.

Wielu z nich nigdy wcześniej nie opuszczało domu, ale teraz służyli w Armii Brytyjskiej i musieli wykonywać rozkazy. Pokonywali tysiące kilometrów, by służyć w imię afgańskiego ludu i ich rodaków mieszkających w Wielkiej Brytanii. Pomimo młodego wieku byli odważni i twardzi, a za swoich kolegów walczyli do ostatniej kropli krwi.

Nie należałem do ich pułku, ale jakie to ma znaczenie? JTAC to niezwykle wyspecjalizowana funkcja, w całej Armii Brytyjskiej jest nas najwyżej paruset, w związku z czym na polu walki trafiamy do tych jednostek, które nas potrzebują. Praktycznie od samego początku służby w Afganistanie byłem z kompanią B 2. batalionu pułku MERCIAN i połączyła mnie z nimi taka sama więź jak z kumplami z zespołu wsparcia ogniowego. W praktyce byłem ich JTAC-iem, a oni moimi ludźmi – za każdego czułem się tak samo odpowiedzialny.

Zresztą ci młodzi chłopcy z 2. batalionu byli jednymi z najlepszych znanych mi piechurów i z pewnością zasługiwali na miano śmietanki w szeregach brytyjskiej armii. Nie zamierzałem pozwolić, by stała im się krzywda lub by wpadli w ręce wroga, skoro mogłem temu zaradzić. Parę dni wcześniej słyszeliśmy opowieść o elitarnym francuskim oddziale, który wykonywał tajną operację. Jakimś sposobem aż jedenastu jego członków trafiło do niewoli – prawdopodobnie talibskiej lub związanej z Al-Kaidą. Żaden z nich nie uszedł z życiem i przechodziły mnie ciarki na samą myśl, co im zrobiono przed śmiercią.

Doskonale zdawaliśmy sobie sprawę, do czego zdolny jest przeciwnik, a teraz pojawiło się ryzyko, że sztab kompanii B wpadnie w pułapkę w Adin Zai. Częściowo chyba się tego spodziewałem. Dobrze znałem majora Butta, żaden żołnierz nie mógłby wymarzyć sobie lepszego dowódcy. Butsy zawsze prowadził sztab w samo serce akcji.

Major Butt dowodził z pierwszej linii niezależnie od okoliczności. Najłatwiej było go znaleźć tam, gdzie robiło się gorąco, z zaledwie czterema chroniącymi go członkami sztabu. Butsy dorobił się z czasem statusu legendy – nie mogłem dopuścić, by na mojej zmianie został pojmany i poddany torturom. Pytanie brzmiało: co ja i Rammit Sześć Dwa mogliśmy z tym, kurwa, zrobić?

Łącznościowiec Butsy’ego na bieżąco komentował strzelaninę. W otwartej wieżyczce wozu hałas spowodowany odgłosami pobliskiej walki wprost ogłuszał. Łącznościowiec miał jednak nadzieję, że nasz czteroosobowy zespół wsparcia ogniowego go usłyszy i że wymyślimy, jak wyciągnąć ich z tego bagna. Jedno było pewne – w tej chwili nikt inny nawet o tym nie marzył.

Problem polegał na tym, że duża część naszego arsenału nie nadawała się do koronkowej roboty. Dysponowaliśmy baterią haubic 105 mm – w każdej chwili Sticky, Throp lub Chris mogli zarządzić ostrzał – i zespołami moździerzowymi. Ponieważ jednak sztab został otoczony, ryzykowaliśmy, że narazimy życie naszych ludzi.

Lotnictwo stanowiło najprecyzyjniejszą machinę wojenną, ale nawet supernowoczesny F-16 Flight Falcon, który krążył nad moją głową, niewiele mógł w tej sytuacji zdziałać. Nasi ludzie znajdowali się w odległości kilkudziesięciu metrów od niewidocznego wroga. Żaden JTAC nie ryzykowałby nalotu w tak niebezpiecznym zbliżeniu.

Nagle przyszedł mi do głowy pomysł – coś, czego nauczyłem się w szkole JTAC-ów w Wielkiej Brytanii. Kurs JTAC nie był prosty, w szczególności dla kogoś takiego jak ja. Zrezygnowałem z nauki w wieku szesnastu lat i bez bicia przyznaję, że żaden ze mnie Einstein. Z kursu zwykle odpadał spory odsetek ludzi i nic nie zapowiadało, żeby ze mną miało być inaczej. Krótko mówiąc, nie rokowałem wielkich nadziei, ale mimo to mogłem liczyć na pełne wsparcie dowódcy pułku Light Dragoons.

Na kursie JTAC-ów musiałem naprawdę ostro się przyłożyć i odrabiać zadania domowe jak każdy porządny uczeń. Przełamywałem wewnętrzne opory i na zajęciach podnosiłem rękę, gdy chciałem o coś zapytać, w ogóle nie przejmując się tym, że ktoś mógł mnie uznać za tępego chuja. Jednym słowem, robiłem to, co powinienem był robić w szkole średniej, gdybym oczywiście nie poświęcał tyle czasu na próby zaciągnięcia się do armii.

Zaledwie kilka tygodni po zakończeniu szkolenia zostałem wysłany na wojnę w Afganistanie, w związku z czym nie miałem zbyt wiele czasu, żeby wypróbować w praktyce to, co dotąd znałem tylko w teorii. Teraz jednak nic lepszego nie przychodziło mi do głowy. Rzuciłem Sticky’emu, żeby skontaktował się z Butsym i poprosił go o jak najdokładniejsze współrzędne. W międzyczasie sam połączyłem się z pilotem F-16.

– Rammit Sześć Dwa, tu Wdowa Siedem Dziewięć. Raport sytuacyjny: sztab otoczony, wdał się w walkę na krótkim dystansie w Zielonej Strefie. Podaję współrzędne. – Podniosłem świstek, który Sticky rzucił w moją stronę i głośno odczytałem: – 46673896. Powtarzam: 46673896. Powtórz.

Pilot F-16 wyrecytował współrzędne.

– Potwierdzam. Chcę, żebyś zrobił demonstrację siły w punkcie współrzędnych. Masz lecieć dupą po trawie i wytworzyć grom dźwiękowy nad pozycją sztabu, jasne?

– Przyjąłem. Demonstracja siły na siedemdziesięciu pięciu stopach, dupą po trawie. – Ze słuchawki doleciał śmiech holenderskiego pilota. – Schodzę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki