Spis treści

1. Część I

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

Tytuł oryginału: The Shortest Way Home

Wydawca: Urszula Ruzik-Kulińska
Redaktor prowadzący: Sylwia Ciuła, Iwona Denkiewicz
Redakcja: Elżbieta Kobusińska
Korekta: Jolanta Spodar, Jadwiga Piller

Copyright © 2018 by Miriam Parker
Copyright © for the Polish translation by Alicja Kosim, 2022

ISBN 978-83-828-9670-1
Warszawa 2022

Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Dystrybucja
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla rodziców, którzy zawsze we mnie wierzyli

Myślisz, że uciekasz, i wpadasz na siebie samego.
Najdłuższa okólna droga jest najkrótszą drogą do domu.

James Joyce, Ulisses, przeł. Maciej Słomczyński

Wybieram siebie.

Kelly Taylor, Beverly Hills, 90210

CZĘŚĆ I

Przystawka
Grillowana brzoskwinia i sałatka z mięty, podane z pesto z kolendry

Proponowane wino
Highway 12 sauvignon blanc 2015
(Sonoma, Kalifornia)
orzeźwiające aromaty zielonego jabłka, gruszki i melona

Rozdział 1

Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że moje życie mogłaby odmienić winiarnia. Jednak kiedy w pierwszy weekend maja, w trzydziestym roku życia, wkroczyłam do sali degustacyjnej w Bellosguardo, miałam dziwne przeczucie. Podobne do tego, gdy po raz pierwszy próbujesz nowej potrawy i już wiesz, że odtąd będzie ona twoją ulubioną, albo jak zauważasz w księgarni faceta i od razu widzisz w nim swojego przyszłego chłopaka. Zupełnie jak natchnienie. Nigdy wcześniej w żadnym innym pustym pomieszczeniu nie poczułam się jak u siebie, ale tutaj tak właśnie się stało.

Salę degustacyjną o bielonych, stiukowych ścianach z odsłoniętymi belkami wypełniał kojący, ziemisty zapach pomieszczenia, które wiele już widziało. Pomieszczenia, które wiele wiedziało. Na jednej ścianie wybudowano ogromny kominek z cegły. W głębi niczym diament pysznił się sięgający sufitu regał na wino. Po prawej stronie znajdował się bogato zdobiony dębowy bar, za którym nikogo nie było. Na samym środku blatu stały dwa kieliszki, a pomiędzy nimi otwarta butelka wina z czarną etykietą. Doskonałe zdjęcie. W kącie w plamie światła padającego przez okno wylegiwał się brązowo-biały spaniel rasy Cavalier King Charles. Na mój widok uniósł lekko łeb, a ja skinęłam w jego stronę. Leniwie opuścił łeb, kilka razy uderzył ogonem o podłogę i zamknął oczy. Wyraźnie akceptował moją obecność.

Tego dnia mój chłopak, Ethan, i ja przybyliśmy do Sonomy z San Francisco. Pokonanie godzinnej trasy zajęło nam ponad trzy godziny. Jechaliśmy wijącą się Highway 1 i co chwilę zatrzymywaliśmy się, żeby podziwiać widoki, które jeszcze podczas przygotowań Ethan uznał za najlepsze punkty obserwacyjne na naszej trasie. Trzymaliśmy się za ręce, zaciskaliśmy zęby, gdy zanurzaliśmy stopy w zimnej wodzie na plaży Muir, i wstrzymywaliśmy oddech, spoglądając z klifów na przylądku Point Reyes. Zdjęcia na moim iPhonie nie wyszły nawet w połowie tak dobrze, jak te zrobione lustrzanką Ethana, ale poświęciłam chwilę, żeby utrwalić tamte widoki w pamięci. W dobie Instagrama i Snapchata pamięć wydaje mi się najbardziej osobistą rzeczą. Kiedy uznam coś za ważne, zawsze zamykam oczy i utrwalam ten widok jako mentalną fotografię.

Niedługo mieliśmy wrócić do Nowego Jorku, by rozpocząć prawdziwe, dorosłe życie, pozostawiwszy za sobą piękno wybrzeża Pacyfiku. Oboje przyjechaliśmy do Kalifornii na studia podyplomowe w Berkeley’s Haas School i wciąż byliśmy pod wrażeniem uroków tego miejsca – kiedy nie rozpościerała się tam mgła (rzecz jasna). Uwielbialiśmy pogodne dni bez mgły. Powrót na Wschodnie Wybrzeże po zaledwie dwóch latach na zachodzie wydawał się niemal zbrodnią. Ale praca wzywała.

Naszą ostatnią przygodą miał być weekend w krainie wina. Przyjechaliśmy do Sonomy około jedenastej i zostawiliśmy bagaże w recepcji hotelu El Dorado. Nasz pokój nie został jeszcze przygotowany, więc doradzono nam spacer do Bellosguardo.

– To najstarsza i najpiękniejsza winiarnia w Sonomie – powiedziała recepcjonistka nosząca plakietkę z imieniem Betty. Narysowała nam mapę miasteczka i pokazała, jak tam dotrzeć. – A kiedy zgłodniejecie, wróćcie tutaj i idźcie do The Girl and the Fig po drugiej stronie ulicy. I nieważne, jak bardzo będziecie najedzeni, koniecznie zamówcie lawendowy crčme brűlée. Jest najlepszy.

Winiarni Bellosguardo nie było w starannie przygotowanym programie wycieczki Ethana (ale znalazła się tam The Girl and the Fig). Ethan lubił planować nasze wyjazdy niemal co do minuty, łącznie z atrakcjami, restauracjami i hotelami, które starannie wybierał na podstawie stron podróżniczych i forów dyskusyjnych. Skoro jednak przyjechaliśmy godzinę wcześniej, jego plan jeszcze nie zaczął obowiązywać.

– To brzmi niesamowicie – stwierdziłam.

Ethan w milczeniu zgodził się na zmianę planów, ale był wyraźnie poirytowany. Mimo wszystko uśmiechnął się, wziął mnie za rękę i poszliśmy, wpatrując się w ręcznie narysowaną mapkę zamiast w niebieską kropkę na naszych iPhone’ach.

– Jakie to szczęście, że mogę być tu z tobą – wyznał Ethan.

Ja także czułam się szczęśliwa, będąc z nim, a właściwie z kimkolwiek po wielu latach spędzonych jako singielka w Nowym Jorku. Poza tym dobrze było oderwać się od stresu, który towarzyszył nam przez ostatnie miesiące studiów. Rywalizacja o pracę okazała się bezwzględna – ucierpiało wiele przyjaźni, zwłaszcza więź z moją najlepszą przyjaciółką, Tyrą. Rok wcześniej obie odbyłyśmy letni staż w Goldmanie i pokonałam ją w wyścigu o posadę w dziale inwestycji globalnych w Nowym Jorku. Ta praca wydawała mi się idealna, ponieważ koncentrowała się bardziej na wyszukiwaniu informacji i pisaniu niż na ścisłej analizie danych. Matematyka nigdy nie była moją mocną stroną, chociaż na studiach udało mi się jakoś przebrnąć przez księgowość i makroekonomię. Tyra dostała się na takie samo stanowisko w Singapurze i niechętnie je przyjęła. Wiedziałam, że nadal uważa, że to niesprawiedliwe.

– Martwię się graduacją, pakowaniem, przeprowadzką… Będę tęsknić za Kalifornią. I wciąż szkoda mi Tyry.

– Przed nami dwa dni wolnego, z dala od tych wszystkich bzdur – zauważył Ethan. – Poradzisz sobie. Będziesz miała dużo czasu na pakowanie, a jeśli nie, zatrudnisz kogoś, żeby zrobił to za ciebie. Wkrótce będziesz bogata.

– Sama nie wiem… – Nie byłam przekonana.

Kochałam Ethana, ale wiele nas różniło. Pragmatyczna strona jego charakteru pociągała mnie i irytowała zarazem. Nie miałam w zwyczaju poddawać wszystkiego tak dogłębnej analizie jak on, więc często się sprzeczaliśmy. Ja chciałam robić wszystko od razu, on wolał poświęcić więcej czasu, żeby to dobrze przemyśleć. Czułam, że jego zdaniem moja neurotyczność nie jest cechą charakteru, lecz kwestią nastawienia, które mogę po prostu zmienić. Wystarczyło spojrzeć na nasze style podróżowania – on wszystko planował, a ja wolałam pytać miejscowych, co warto zrobić.

Przechadzaliśmy się po pięknych przedmieściach Sonomy, obok pomalowanych na jasno domów i bujnych drzew.

– Popatrz, mają tu gotową sałatkę z cytrusów we własnym ogrodzie. – Ethan wskazał na mijany przez nas niebiesko-różowy dom, z hamakiem rozpiętym między dwoma drzewami i prawdziwą papugą siedzącą na poręczy werandy.

– Jeszcze kieliszek wina? – zaskrzeczała do nas papuga. Rozbawiło mnie to – oczywiście, papugi w Sonomie proponowały kieliszek wina zamiast krakersa.

Skręciliśmy w Old Winery Road i wokół nas wystrzeliły wysokie dęby, ocieniające całą ulicę. Chodniki były usłane żołędziami, które chrzęściły pod naszymi stopami, gdy dyskutowaliśmy o tym, co powinniśmy uwzględnić w eseju na zaliczeniu z etyki. Spodziewaliśmy się, że temat rozprawki będzie dotyczył jakiegoś dylematu etycznego w biznesie (produkty wykonane przez tanią siłę roboczą?, ograniczenie emisji dwutlenku węgla?, lojalność wobec pracodawcy poza miejscem pracy?) i że na jego rozstrzygnięcie będziemy mieli dwie godziny. Dobrze sprawdzaliśmy się w projektach, w których nasze zdolności się uzupełniały: Ethan zajmował się stroną praktyczną, a ja wnosiłam energię twórczą.

Przeszliśmy przez mostek nad prześlicznym strumieniem i udaliśmy się na parking przy Bellosguardo, ogromnym kamiennym budynku, wkomponowanym w zbocze wzgórza. Ściany porastał bluszcz, a drewniane drzwi były lekko uchylone, jakby wabiły do środka. Zostawiłam Ethana na parkingu, gdzie przyglądał się kamieniowi węgielnemu i fundamentom. Jako inżynier budownictwa wciąż czuł się zobowiązany oceniać spójność konstrukcji napotkanych starych budynków. Otworzyłam na oścież ciężkie drewniane drzwi prowadzące do sali degustacyjnej. Przy okazji zauważyłam, że obok wejścia umieszczono niewielki znak z napisem Do wynajęcia przez właściciela, jednak prawie o nim zapomniałam, gdy weszłam do sali – bielone ściany, kamienny kominek, belki, ziemisty zapach. Byłam w niebie.

Gdy tak stałam na środku pomieszczenia, oniemiała z zachwytu, przez drzwi za barem wszedł wysoki i szczupły młody mężczyzna. Spojrzał na kieliszki na barze i na obity skórą stołek, stojący tuż obok. Jego włosy, dłuższe na czubku głowy i odrobinę nastroszone, były w różnych odcieniach blondu. Na twarzy miał cień zarostu – nie wyglądał, jakby zapuszczał brodę, raczej jakby z lenistwa doprowadził się do takiego stanu. W pokoju było ciemno, poza niewielką plamą słonecznego światła, w której leżał pies, i chłodno. Pomyślałam, że dzięki kamiennym ścianom i wzgórzu, które znajdowało się za budynkiem, mają tu naturalną klimatyzację.

– Dzień dobry – ciepło powiedział mężczyzna, przesuwając kawałek papieru po blacie. – Oto plan dzisiejszej degustacji.

Podeszłam i spojrzałam na listę. Po jednej stronie znajdowało się krótsze menu zawierające młodsze roczniki, a po drugiej – dłuższe, z większą różnorodnością roczników i rodzajów wina.

– Czy życzysz sobie degustację standardową czy degustację reserve? W ramach rezerwy można spróbować naszego syrah port, jednego z najbardziej wyjątkowych win robionych w Ameryce. Poza tym jest jeszcze pinot noir z dwa tysiące dwunastego roku, które zdobyło podwójny złoty medal na święcie plonów hrabstwa Sonoma. Pinot jest dostępne tylko tutaj, w naszej winiarni.

Planowaliśmy z Ethanem, że tego dnia odwiedzimy trzy lub cztery winiarnie, co wiązało się z koniecznością jazdy samochodem. Degustacja reserve liczyła dwanaście win, łącznie z winem deserowym. Jej wybór oznaczał też, że spędzimy tu pierwszą połowę dnia, ale ja już wiedziałam, że nie chcę prędko opuszczać tego miejsca. Usadowiłam się na stołku przy barze. W tym czasie pies podniósł się, ziewnął, przeciągnął jak jogin – jego ciało stało się długie i smukłe – i podbiegł, żeby się ze mną przywitać. Gdy dotarł do stołka, stanął na tylnych łapach, a przednie oparł na mojej nodze. Z nieco wywieszonym językiem wyglądał, jakby się do mnie uśmiechał, choć równie dobrze mogło to oznaczać, że nie miał zbyt wielu zębów. Polizał moją gołą nogę, a ja poklepałam go po łbie. Westchnął z zadowoleniem i został na tylnych łapach, merdając ogonem, podczas gdy drapałam go za uszami.

– Poproszę degustację reserve – zamówiłam, nie przerywając drapania. – Ten pies to znakomity sprzedawca.

Barman uśmiechnął się.

– Dobrze go wyszkoliliśmy. Nie będziesz żałować. Robimy jedne z najlepszych win w Kalifornii. I nie mówię tego tylko dlatego, że się tu wychowałem.

– Wychowałeś się w Kalifornii?

– Dokładnie w tej winiarni – powiedział, wskazując na pokój.

– Niesamowite! – krzyknęłam. – To musiało być cudowne dzieciństwo.

Wzruszył ramionami i otworzył pierwszą butelkę.

– Jedyne, jakie znam. Gotowa?

– Za chwilę przyjdzie tu też mój chłopak. Jest właśnie na zewnątrz, ogląda budynek. Nie mam pojęcia, co go zatrzymało.

– Pewnie spotkał mojego tatę – wyjaśnił barman. – Uwielbia opowiadać o historii. Winiarnia została założona w latach siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia, ale moja rodzina przejęła ją w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Kupił ją ojciec mojej mamy. Najpierw zajął się odrodzeniem winorośli, a potem zaczął znowu produkować wino. Dopiero niedawno otworzyliśmy salę degustacyjną. Wcześniej sprzedawaliśmy wino tylko do lokalnych restauracji i kilku sklepów w okolicy. Mama zajmowała się dostawami i księgowością.

– To sporo pracy – zauważyłam.

– Nadal zajmuje się większością naszych spraw biznesowych. Tata jest odpowiedzialny za wino. W każdym razie odkąd otworzyliśmy degustację i klub, wychodzimy na prostą. Produkujemy do trzech tysięcy skrzynek rocznie.

– Czy to dużo?

– Dość dużo, ale mogłoby być lepiej. Winnica Francisa Forda Coppoli produkuje dziesięć tysięcy skrzynek dziennie.

– Szaleństwo.

– Całkowite szaleństwo – przyznał i lekko się uśmiechnął.

Nalał hojnie białego wina do kieliszka stojącego przede mną. Na bladocytrynowej powierzchni wina pojawiły się maleńkie bąbelki.

– Wygląda pięknie – orzekłam, obracając kieliszkiem cytrusowych bąbelków i upiłam łyk wina. Było lekkie i musujące. – Niesamowite. Smakuje jak… Sama nie wiem, jak naprawdę dobry napój imbirowy czy coś takiego. Dlaczego ludzie nie ustawiają się po nie w kolejce?

Barman powstrzymał się od śmiechu z mojego porównania musującego wina do napoju imbirowego. Pamiętałam, że na zajęciach z degustacji win na uniwersytecie mówili nam, że należy wspomnieć o smakach, które wyczuwamy w winie. Prowadzący radził wyczuwać smaki takie jak „skóra” czy „porzeczka” w czerwonych winach, ale ja nie znałam smaku skóry. Jestem tylko prostą dziewczyną z Iowa; nie miałam zielonego pojęcia o tym, jak opisuje się wino, i za każdym razem, gdy na zajęciach się odzywałam, ktoś parskał śmiechem. Teraz jednak uświadomiłam sobie, że powinnam coś powiedzieć; wiedziałam też, jak smakuje napój imbirowy, i uważałam go za przepyszny.

– Nie wyglądamy tak okazale jak niektóre winiarnie w okolicy, ale myślę, że mamy dobre wina.

– To miejsce powinno być wypełnione gośćmi.

– Co możemy zrobić? – zapytał.

– Masę rzeczy – odparłam.

– Nie wiedziałbym nawet, od czego zacząć.

Ręce miałam teraz zajęte trzymaniem kieliszka, więc pies stanął znowu na czterech łapach, po czym usadowił się pod moim stołkiem. Westchnął z zadowoleniem.

– Och, Tannin – zwrócił się do niego barman. – Cóż za dramatyzm…

– Tannin? To bardzo dobre imię dla psa mieszkającego w winiarni.

– Jest mu tutaj najlepiej na świecie.

– Zazdroszczę – stwierdziłam.

– Ja też – dodał z błyskiem w oku.

Kilka miesięcy wcześniej przyjechaliśmy do Sonomy z grupą znajomych z uczelni, w trakcie całego zamieszania związanego z poszukiwaniem pracy. Trafiliśmy na degustację jak z Disneylandu – zostaliśmy podzieleni na grupy; każda miała piętnaście minut na degustację. Otrzymaliśmy paragony, niczym w delikatesach. W oczekiwaniu na swoją kolej oglądaliśmy film o historii winnicy – założonej w 2008 roku – a z piętnastominutowej degustacji wychodziliśmy przez sklepik z pamiątkami, w którym można było kupić wino, fartuchy i ściereczki kuchenne z motywem winogron, a także tabliczki do powieszenia na ścianie z napisami w stylu: Gotuję z winem, czasem nawet dodaję je do jedzenia. Mam kilka zasad dotyczących dekoracji wnętrz – żadnych „zabawnych” napisów, plakatów udających vintage, kolaży ze zdjęć, kolekcji figurek czy tematycznych pokoi. Ethan często żartuje z mojego gustu, ale jestem niemal pewna, że w głębi serca całkowicie się ze mną zgadza.

Oczywiście Tyra kupiła jedną z takich tabliczek tylko po to, żeby mnie zirytować, i umieściła ją na drzwiach do swojego mieszkania (po drugiej stronie korytarza). Napis głosił: Dajcie mi kawy, żebym zmieniła to, co mogę zmienić. Dajcie mi wina, żebym zaakceptowała coś, czego zmienić nie mogę. Każdego dnia, gdy wychodziłam z mieszkania, zaklejałam napis karteczkami samoprzylepnymi, tak, by wreszcie całkowicie go zakryć. Wieczorem po powrocie do domu znajdowałam jedną lub kilka karteczek przyklejonych do moich drzwi, a na nich jeszcze jedno banalne hasło o winie wypisane markerem. To było jak subtelna, irytująca wojna kulturowa, która stawała się coraz bardziej agresywna wraz ze zmianami zachodzącymi w naszej przyjaźni.

Poza wspólną niechęcią do zabawnych napisów nowojorskie doświadczenia moje i Ethana były diametralnie różne. Ethan dorastał przy Park Avenue, a ja mieszkałam w kawalerce w Ditmas Park. On wychował się w domu z gosposią i kucharką, z własną łazienką, w której znajdował się marmurowy prysznic i którą dawało się przekształcić w saunę. (Ale najbardziej zaszokowały mnie wewnętrzne schody. Kto ma klatkę schodową w mieszkaniu?). Moja kuchnia w Ditmas była tak mała, że brakowało w niej miejsca na szufladę na sztućce, a lodówkę miałam zaledwie odrobinę większą od tej w akademiku w college’u. W zamrażalniku mieściło się tylko małe pudełko lodów, dopóki nie osadziło się w nim za dużo szronu. Czasem warstwa szronu tak narastała, że w środku mieścił się tylko batonik Snickers; trzymałam go tam dlatego, że chciałam sobie udowodnić, że mogę zjeść deser we własnym mieszkaniu, nawet tak marny deser. Tymczasem Ethan nawet po skończeniu college’u mieszkał w apartamencie rodziców, bo czemu nie, skoro jego rodzice większość czasu spędzali w jednym ze swoich domów, między innymi w Southampton czy Palm Beach. W Berkeley wszyscy mieszkaliśmy w domu studenckim. Znajdowały się w nim niewielkie, ale porządne mieszkania z lekko rozklekotaną kuchnią i laminowaną podłogą, która pamiętała lepsze czasy. Jednak własne mieszkanie z prawdziwą łazienką, nie mówiąc już o dużej lodówce i zmywarce, wydawało mi się pałacem. Odłażące linoleum i szafki kuchenne z płyty wiórowej przypominały mi dzieciństwo spędzone w Iowa w małym, zwyczajnym domu. Dla Ethana zakwaterowanie w domu studenckim było pewnie degradacją, ale czuł się zobowiązany robić dobrą minę do złej gry. A może podobało mu się bratanie z gminem.

– To miejsce jest zupełnie inne – powiedziałam do uroczego, rozczochranego barmana – niż reszta winiarni w okolicy.

– Ale nie przyciąga tylu turystów – zauważył.

– Może turyści są głupi.

– Na pewno niektórzy są inteligentni – odparł. – Jak ty.

Zarumieniłam się i zamiast powiedzieć coś, czego mogłabym potem żałować, tylko się uśmiechnęłam. Czasami mówiłam wszystko, co przychodziło mi do głowy, i przeważnie przysparzało mi to kłopotów, więc tym razem zdecydowałam, że zachowam milczenie, i zamieszałam wino w kieliszku przede mną. Na zajęciach z degustacji win, w których musieliśmy uczestniczyć podczas tygodnia adaptacyjnego w szkole biznesu, kazano nam zakręcić kieliszkiem, powąchać i na końcu spróbować wina. Tak więc zamiast rzucić coś zabawnego, zamieszałam wino, powąchałam je i wypiłam łyk. I uśmiechnęłam się.

– To wino jest naprawdę fantastyczne – wydusiłam wreszcie, jednocześnie zastanawiając się, gdzie, do diabła, jest Ethan? Jeśli nie dotrze tu szybko, nie przestanę flirtować. Co wcale nie znaczy, że jestem w tym dobra. W Nowym Jorku poznawałam facetów głównie w barach, a moja podstawowa technika podrywu polegała na ustaleniu, czym dany gość się interesuje, a następnie na spieraniu się z nim na ten temat. Odczuwałam pewien rodzaj dumy na myśl o tym, ile czasu spędziłam, dyskutując o recyklingu z wiceprezesem firmy produkującej panele słoneczne. W rezultacie randkowaliśmy przez kilka tygodni. Nie chodzi o to, że nie potrafię stać się czarująca; po prostu kiepsko wychodziło mi trzepotanie rzęsami i wzdychanie: „Och, jesteś taki interesujący”, zwłaszcza że w większości ci faceci wcale interesujący nie byli. Lubię wyzwania. Moje pierwsze spotkanie z Ethanem stanowiło absolutne wyzwanie – prawie się pobiliśmy w księgarni uniwersyteckiej. Jednak dzisiaj nic nie wskazywało na to, że bójka będzie konieczna czy nawet możliwa. Musiałam więc uciec się do swojego (minimalnego) kobiecego wdzięku.

– Dzięki. – Barman uśmiechnął się w odpowiedzi.

Alkohol mnie rozgrzał. Czułam drobne kropelki potu zbierające się we wnętrzu łokci, policzki mi się zarumieniły. Spokojnie, powiedziałam sobie, opanuj się.

– Pomagasz przy wytwarzaniu wina? To znaczy, pomagasz tacie?

– Znam podstawy – odparł – ale zajmuje się tym głównie mój tata. I Felipe. Jest naszym nowym specjalistą z Chile. Dzięki niemu idzie nam jeszcze lepiej. A ja wyjeżdżam do Nowego Jorku na studia magisterskie ze scenopisarstwa.

– Chcesz stąd uciec? – zapytałam z niedowierzaniem. Masz chłopaka, powiedziałam do siebie, starając się opanować swój szeroki uśmiech. Miłego, stabilnego, odpowiedzialnego chłopaka o imieniu Ethan. – Nie rozumiem – dodałam. – To najpiękniejsze miejsce na ziemi. Byłeś kiedyś w Nowym Jorku? Jest obrzydliwy. Nie wiedzieć czemu, nawet w słoneczne dni wszędzie są kałuże, perony metra cuchną i panoszą się agresywne gołębie.

– Mieszkam tu od zawsze, z wyjątkiem wyjazdu do college’u w Los Angeles. Jednak LA nie wydaje mi się prawdziwe. I to miejsce w gruncie rzeczy też. Chcę zobaczyć, jak wygląda reszta świata. Nawet jeśli jest, jak mówisz, obrzydliwa.

Uznałam to za wystarczające uzasadnienie. Kiedy dorastałam w Iowa, też chciałam się stamtąd wyrwać. Ale tam nie widziałam dla siebie żadnej szansy na przyszłość i poza kilkoma znajomymi nie miałam żadnego powodu, żeby tam zostać. Gdyby to Iowa była miejscem, które chętnie odwiedzali ludzie, i gdybym umiała na przykład robić wino, nie potrafiłabym stamtąd wyjechać. Z drugiej strony nigdy nie przywiązałam się do żadnego miejsca, w którym mieszkałam. Kiedy przebywałam w Iowa, marzyłam o cudownym życiu w Nowym Jorku, ale gdy wreszcie się tam przeprowadziłam, stwierdziłam, że jest wyczerpujący, brudny i wcale nie taki wspaniały. Nie mogłam uwierzyć, jak daleko od pracy musiało znajdować się moje mieszkanie, żebym mogła sobie pozwolić na opłacenie czynszu z pensji asystentki (trzydzieści pięć tysięcy dolarów rocznie), i jak małe rozmiary miało to lokum, choć dojazd do pracy zajmował mi ponad godzinę. Nie cierpiałam tego, że po całym dniu noszenia butów z odkrytymi palcami moje stopy stawały się po prostu czarne od miejskiego brudu. Przygnębiał mnie też fakt, że w sklepach spożywczych było tak drogo, że rozsądniej okazało się zamawiać jedzenie na wynos. Po roku, smutna, brudna i przytłoczona, zainteresowałam się szkołą biznesu i Kalifornią. Chciałam życia, jakie znałam z kolorowych magazynów, które w dzieciństwie obsesyjnie przeglądałam w bibliotece – „Town&Country”, „Architectural Digest” i z ostatnich stron „New York Times Magazine”, zawierających reklamy luksusowych domów i posiadłości. Jako mała dziewczynka pochłaniałam te opisy i marzyłam o tych domach. Zastanawiałam się: Jak byłoby mieszkać w takim domu? Jak bym go urządziła? Czy każdej nocy spałabym w tej samej sypialni, czy nocowałabym w nich na zmianę? Do tej pory nie wiem, dlaczego pragnęłam życia, które widziałam w gazetach. Może dlatego, że moje własne wydawało mi się tak niedoskonałe; nigdy nie czułam, że do niego pasuję.

Chciałam zadać barmanowi więcej pytań: o jego dzieciństwo w Sonomie, pisanie scenariuszy i o to, jak udało mu się uzyskać zarost dokładnie takiej długości, nawet odrobinę nie za długi. Ale kiedy nalewał mi drugiego wina, do pokoju weszli Ethan i starszy mężczyzna, jak podejrzewałam, ojciec barmana. Baryton ojca wypełnił przestrzeń pomieszczenia, a spod mojego stołka wyskoczył pies i pobiegł przywitać pana. Tannin szczeknął z radością i szybko mu wpadł na nogi, z językiem wystającym z pyska niczym wąż. Mężczyzna podniósł psa.

– Tęskniłeś za mną, Tanny? – zapytał. Pies polizał mu twarz i zapiszczał. – Ja też za tobą tęskniłem. – Wsadził go sobie pod pachę i zwrócił się do Ethana: – To Tannin. Tak naprawdę to on tu rządzi.

Ethan poklepał zwierzaka po głowie, ale cofnął rękę, kiedy ten chciał go polizać.

– Ethan! – krzyknęłam, zeskakując ze stołka, żeby dać mu buziaka w policzek. – Jesteś nareszcie! Jestem o jedno wino do przodu, musisz mnie dogonić.

– Dziękuję za lekcję historii, Everett. – Ethan uścisnął mężczyźnie rękę, która nie trzymała psa. Następnie dotknął dolnej części moich pleców.

– Dzięki za wizytę w Bellosguardo. Bawcie się dobrze. William, koniecznie dodaj do ich listy to musujące różowe. Myślę, że będzie smakowało żonie Ethana. – Everett postawił psa na ziemi i obaj wyszli z pokoju. Tannin truchtał za nim jak zakochany fan.

William, pomyślałam. To dobre imię.

– Nie jesteśmy małżeństwem – sprostował Ethan.

Obruszyłam się. Miałam przeczucie, że on oświadczy mi się w ten weekend. Ta myśl podniecała mnie i niepokoiła. Nie byłam pewna, czy jesteśmy na to gotowi, ale z drugiej strony, która dziewczyna nie chciałaby zostać poproszona o rękę?

– Tata kocha tego psa bardziej niż ludzi – wyjaśnił William, ignorując napięcie i uwagę o małżeństwie.

– A Tannin odwzajemnia to uczucie – dodałam.

– Za bardzo liże – orzekł Ethan. Podszedł do baru i wychylił zawartość kieliszka, jakby pił tequilę, na stojąco, nawet nie próbując poczuć smaku. William nalał nam następny kielich białego wina.

– My też przeprowadzamy się do Nowego Jorku – powiedziałam. – Chociaż gdybym tu mieszkała, nie postąpiłabym tak.

Ethan rzucił mi gniewne spojrzenie.

– A co zamierzacie tam robić? – zapytał William. Jego uśmiech był olśniewający. Spojrzał mi prosto w oczy. Poczułam, jak coś przewraca mi się w żołądku.

Wzięłam Ethana za rękę, jakbym chciała udowodnić, że jesteśmy razem, chociaż w tamtej chwili żałowałam, że nie mogę pstryknąć palcami i sprawić, żeby zniknął.

– Pracować. Uczymy się w szkole biznesu w Berkeley. Właściwie, uczyliśmy się. Niebawem skończymy studia. Dostałam zwykłą nudną pracę w Nowym Jorku. Ethan jest bardziej ambitny ode mnie i zakłada swoją firmę.

– Nie jestem bardziej ambitny – zaprotestował, wpatrując się w swój kieliszek i puszczając moją rękę. – Dostałaś świetną pracę. Taką, której chce każdy. Właśnie taką posadę, o jakiej marzą ludzie, którzy idą do szkoły biznesu.

– Praca jest w porządku – przyznałam. Nie wiedzieć czemu, choć wcześniej byłam tak dumna z tego, że dostałam się do Goldmana i pokonałam kolegów z roku w walce o pożądaną posadę, teraz poczułam się zażenowana. Pogodziłam się z powrotem do Nowego Jorku, ponieważ tego chciał Ethan i miałam prestiżowe stanowisko. Jednak mój ambiwalentny stosunek do miasta znowu dawał o sobie znać.

– Przydałby nam się tu specjalista od biznesu – zauważył William. – Tata świetnie radzi sobie z robieniem wina, ale gorzej z zarabianiem pieniędzy.

Zamieszałam, powąchałam i spróbowałam drugiego białego wina. Było odrobinę słodsze, ale wciąż orzeźwiające. Chyba wyczuwałam brzoskwinie.

– Powinien sprzedawać miliony butelek. Jak myślisz, Ethan?

Ethan niedbale pociągnął łyk wina. Zachowywał się zupełnie inaczej niż w samochodzie i na spacerze. Rano był wesoły, bawił się aparatem w trakcie jazdy, dokuczał mi, że codziennie będę chodzić do pracy w garsonce i będę musiała porzucić swoją studencką garderobę, inspirowaną stylem vintage, zwiewne ubrania, nazywane przez niego „pseudoboho”. Teraz zrobił się marudny i niegrzeczny. Może miał uczulenie na bluszcz?

Mimowolnie przypomniałam sobie warsztaty z lokalnego marketingu, na których byłam pod koniec semestru – koncentrowały się na imprezach i mediach społecznościowych.

– Tego lata mogłoby się tu sporo dziać – powiedziałam. – Moglibyście zorganizować cotygodniową imprezę z muzyką, z lokalnym zespołem jazzowym grającym tam w kącie. – Wskazałam na kąt, w którym wcześniej siedział pies. – Imprezę pod hasłem „Pij i tańcz”. Właściciele hoteli w okolicy pomogliby ją wypromować, tak jak w El Dorado – to oni nas tu dzisiaj przysłali. Można by też zaprosić mieszkańców. Mieliby darmowy wstęp, a turyści musieliby zapłacić. Chętnie wybrałabym się na taką imprezę. A ty, Ethan?

Wzruszył ramionami.

– Jasne, gdybyś miała ochotę.

– To dobry pomysł – odparł William. – Powiem o tym tacie.

– A raz w tygodniu albo raz w miesiącu moglibyście organizować degustację wyjątkowych win, na przykład takich, które zdobywają nagrody – dodałam. – I kurs degustacji. Wzięliśmy udział w takim kursie podczas tygodnia adaptacyjnego. Może udałoby się nawet prowadzić je w Berkeley i Stanford.

– Przepraszam za nią – wtrącił Ethan, zakrywając mi usta dłonią, jak zawsze, kiedy za dużo mówiłam. Zwykle był to zabawny gest, ale tym razem wydał mi się agresywny. – Wychodzi z niej studentka szkoły biznesu.

– Ależ skąd – zaprzeczył William. – Myślę, że to świetne pomysły. Mnie tu właściwie nie będzie, ale kto wie, czy moja mama by się tym nie zajęła. Chociaż i tak ma już sporo pracy…

– I jest jeszcze pies! Moglibyście urządzić Dzień Psa i Wina! Och, i nawet założyć mu konto na Instagramie. Wrzucać jego zdjęcia.

– Hannah, poważnie – powiedział Ethan. – Już wystarczy.

– Co się z tobą dzieje? – szepnęłam, gdy William poszedł po butelkę musującego różowego wina. – Jesteś taki nerwowy.

– Dziwnie się tu czuję.

– Cóż, a ja uważam, że tu jest pięknie – odparowałam. I rzeczywiście tak było. Wszystko wyglądało jak wyjęte wprost z jednego z czasopism, które tak uwielbiałam jako dziecko. Wybielone stiukowe ściany, wysoki sufit, skórzane kanapy. Czułam, że ta sala okaże się dla mnie bardzo ważna. Nigdy wcześniej nie mieszkałam w tak pięknym miejscu – ani w Iowa, ani w Nowym Jorku, ani w Berkeley. Ale zawsze bardzo tego pragnęłam.

Za to Ethan chciał się stąd wydostać. Podniósł się, gdy dotarliśmy do lekkich czerwonych win.

– Na nas już czas – przypomniał mi.

– Ale… – zaczęłam.

– Mamy zarezerwowany lunch.

– Naprawdę? – zapytałam.

– Jest w naszym rozkładzie dnia. Przykro mi, stara.

– Ale ja chcę kupić jakieś wino – zaprotestowałam zirytowana, że nazwał mnie „starą”.

– Czas na nas. – Odwrócił się w stronę drzwi.

Wzruszyłam ramionami i rzuciłam Williamowi żałosne spojrzenie. Nie chciałam wychodzić. Coś w tym miejscu sprawiało, że czułam się tu jak w domu.

Rozdział 2

W drodze powrotnej do miasteczka zaczęłam obgryzać skórki wolnej dłoni. To mój nerwowy nawyk.

– Znowu to robisz – zauważył Ethan. Wziął mnie za rękę; zwykle był to łagodny gest, ale teraz wydał mi się wrogi. Prawdę mówiąc, mój nawyk obgryzania skórek doprowadzał go do szału. Przez kilka minut trzymałam go za rękę, żeby go udobruchać i wyciszyć swój umysł. Kręciło mi się w głowie.

– Wiem – odpowiedziałam.

– Próbuję tylko…

– Wiem!

– Hannah.

Zacisnęłam zęby i przez kilka minut szliśmy w milczeniu.

– Ech, umieram z głodu – westchnęłam.

– Możemy zjeść teraz lunch. Jesteśmy trochę spóźnieni, ale na pewno dadzą nam stolik. – Zrobiło się już po drugiej. Oboje byliśmy głodni. Na pewno o to chodziło.

W drodze do restauracji już właściwie nie rozmawialiśmy. Potem, zanim jeszcze zaproponowano nam stolik, Ethan usiadł przy barze. Zawsze tak robił, kiedy się kłóciliśmy. Wolał prowadzić poważne rozmowy przy barze, a nie siedząc naprzeciwko mnie przy stole. Może dlatego, że wydawało mu się to mniej konfrontacyjne.

Uprzejmy starszy barman z siwymi włosami do ramion podszedł, żeby nas przywitać.

– Jestem Reed. Do usług. – Podał nam wilgotne ręczniki pachnące lawendą, żebyśmy mogli odświeżyć dłonie, i postawił przed nami półmisek pełen bułeczek.

– Cześć, Reed. – Poczęstowałam się bułeczką. Podziękowałam mu już z pełnymi ustami.

– Miło was poznać – zagaił. – Jak wam się podoba w Sonomie?

– Właśnie wracamy z degustacji win w Bellosguardo – odpowiedziałam, pochłaniając już drugą bułkę. – Było przepięknie, wino jest doskonałe.

– Więc jesteście gotowi, żeby coś zjeść. – Podał nam menu. – Przez trzydzieści lat harowałem daleko stąd, w szkołach w Chicago. Mieszkałem w tym lodowatym mieście, uczyłem dzieci i każdego wieczoru, przed snem, obiecywałem sobie, że pewnego dnia zamieszkam w krainie wina i już nigdy nie będę musiał używać łopaty do śniegu. Każdego lata przyjeżdżałem tu i pomagałam na farmach i w restauracjach. Kupiłem nawet mały kawałek ziemi, na którym latem rozbijałem swój namiot. Kąpiele słoneczne i tak dalej. Teraz na tej ziemi stoi mały domek, który zbudowałem własnymi rękami, a ja chodzę do pracy pieszo. A co z łopatą? Zmieniłem ją w dzieło sztuki i wisi teraz nad kominkiem. Kiedy jest mi smutno, patrzę na nią i myślę: Spełniam swoje marzenie. To wyjątkowe miejsce; tylko pewien rodzaj ludzi może tu mieszkać.

– Czyli? – dociekał Ethan.

– Wiesz, chodzi o to, że… – Wskazał na pomieszczenie. – Potrzeba tu pewnego rodzaju ludzi… – Mrugnął do mnie.

– Zazdroszczę ci, że tutaj mieszkasz – powiedziałam. Ethan spojrzał na mnie z ukosa.

Oboje zajrzeliśmy do menu. Byłam zbyt głodna, żeby podjąć jakąś decyzję. Wiedziałam, że mój partner bez wątpienia zamówi coś zgodnie z rekomendacją z TripAdvisora, ja tego nie chciałam zrobić.

– Reed, potrzebuję pomocy. Jakie jest twoje ulubione danie w menu?

– Cóż, na pewno już słyszeliście o crčme brűlée, jednak teraz najbardziej smakuje mi makaron w brązowym maślanym sosie. Menu zmienia się co tydzień, zależnie od sezonu, ale to danie jest naprawdę wyjątkowe.

– Sprzedane – rzuciłam. Zerknęłam na Ethana. – Może zjemy makaron na spółkę i zamówimy coś jeszcze? Może pierś z kaczki? – Nie cierpiał jeść ze mną na spółkę, ale ja zawsze go o to pytałam.

Tym razem nie wysilił się nawet na odmowę. Powiedział po prostu:

– Dla mnie stek z frytkami, średnio wysmażony.

– Średnio wysmażony? Jesteś pewny? – zapytał Reed.

– Średnio wysmażony – powtórzył Ethan.

Reed pokiwał głową i zapisał zamówienie. Następnie podał nam butelkę wody i po kieliszku pinot noir. W milczeniu stuknęliśmy się kieliszkami. Zastanawiałam się, co pomyślał o nas Reed. W restauracjach często graliśmy w grę, którą nazywałam „Nieszczęśliwa Para”. Ocenialiśmy każdą parę w restauracji – jak się do siebie odnosili, czy się uśmiechali, czy rozmawiali (tyle osób nawet nie rozmawiało ze sobą w restauracji; zastanawiałam się, po co właściwie wyszli z domu), czy on wstał, kiedy ona chciała iść do łazienki albo kiedy wróciła, czy byli grzeczni dla obsługi. Dzięki temu czuliśmy, że nasz związek jest dobry. Teraz niespodziewanie to my byliśmy taką sprzeczającą się parą. Jeśli Reed po cichu grał w „Nieszczęśliwą Parę”, dostarczyliśmy mu sporo materiału. Na pewno oceniał, jaki stek zamówił Ethan. Kelnerzy zawsze to robią.

Podał nam naczynie z oliwkami, które wprost rozpływały się w ustach. Może miał to być gest pojednania, a może to po prostu specjalność lokalu. Nigdy w życiu nie jadłam tak boskich oliwek. W milczeniu popijaliśmy wino i pochłanialiśmy oliwki. Na naszych serwetkach wyrosły stosiki pestek.

– Te oliwki są obłędne – stwierdziłam.

– Z lokalnej uprawy, a właściwie z mojego ogródka – poinformował Reed.

– Nie mogłoby być inaczej – przyznałam. Wiedziałam, że Ethan jest mną zażenowany. Nie cierpi, kiedy rozmawiam z obcymi. Woli obserwować niż wchodzić w interakcję. Ale ja lubię poznawać ludzi; może to z powodu moich środkowozachodnich korzeni.

– Niesamowite – zwróciłam się do Ethana, gdy Reed poszedł sprawdzić, czy nasze zamówienie jest już gotowe.

– Co, oliwki?

– Są cudowne, ale nie o to mi chodzi – powiedziałam. – Życie Reeda. Niesamowite. To, czego dokonał. Spełnił swoje marzenie.

– Hannah, nie możesz cały czas marzyć. Czasem musisz być praktyczna. Reed przepracował wiele lat i teraz robi to, co chce na emeryturze. Pewnie dzięki Chicago ma bardzo wysoką emeryturę, a tutaj pracuje po prostu, żeby mieć jakieś zajęcie.

Reed wrócił, podał nam posiłek i dolał wina. Spróbowałam makaronu – był słodko-słony, ugotowany idealnie al dente. Ethan skoncentrował się na krojeniu steku na malutkie kawałki, ale zjadł tylko jedną frytkę.

– Mój makaron jest przepyszny – stwierdziłam. – Chcesz spróbować?

Zjadł jeszcze jedną frytkę i nie odpowiedział.

– Chyba straciłam apetyt – oznajmiłam, odkładając głośno widelec.

– Za dużo pieczywa? – zapytał.

– Nie – odpowiedziałam. Ethan doskonale wiedział, że mam słabość do pieczywa. Większą niż do lodów, słodyczy, wina, a nawet frytek. Uwielbiam pieczywo, niezależnie od rodzaju, od ręcznie wyrabianego chleba kukurydzianego i focaccii aż po pieczywo tostowe wonder bread. Tak naprawdę najbardziej kocham wonder bread. Można z niego zrobić małe kulki chlebowe. Świetnie smakuje z dżemem malinowym. To jedyny smak z dzieciństwa, za którym do dziś tęsknię. Kiedy byłam mała, moi rodzice bardzo dużo pracowali, mama jako pielęgniarka, tata jako kierowca ciężarówki. Gdy wracali, to albo spali, albo oglądali teleturnieje w telewizji. Pamiętam, jak jednego wieczoru około szóstej siedzieliśmy wszyscy razem w salonie. Tata drzemał w fotelu, a mama na kanapie, podczas gdy ja kartkowałam książkę z biblioteki i miałam nadzieję, że ktoś zrobi mi kolację. W końcu postanowiłam, że zrobię sobie kanapkę z wonder bread, z masłem orzechowym i miodem. Oczywiście po wszystkim, co się wydarzyło, już zawsze będę czuła tęsknotę za tamtymi spokojnymi dniami.

– Cóż, nie chcę zmarnować życia w oczekiwaniu na to, że moje marzenie się ziści, skoro mogę je spełnić teraz. Dlaczego życie nie miałoby być jak marzenie? – Czułam, że do oczu napływają mi łzy. Nagle poczułam przypływ zapału. Chciałam, żeby moje życie stało się moim zrealizowanym marzeniem. – Pamiętasz piosenkę Working for the Weekend? A dlaczego nie można pracować z myślą o całym tygodniu? – Moje życie w Iowa z pewnością było monotonne i na pewno nie było ciekawe. Wiedziałam, że gdzieś czeka na mnie coś więcej, i postanowiłam to zdobyć.

– A co z innymi marzeniami? – zapytał. Położył swoją dłoń na mojej, jak gdyby próbował przypomnieć mi o domu z ogrodem w Bedford, w którym chcieliśmy zbudować ogromny domek na drzewie, taki jaki widzieliśmy w HGTV, gdzie mogłyby nocować nasze dzieci, i o mieszkaniu w Tribeca, które wynajęłam w ciemno za część kwoty otrzymanej po podpisaniu umowy o pracę. Mieliśmy tam zamieszkać po skończeniu szkoły.

– Nic nie dzieje się bez przyczyny – powiedziałam.

– Wiesz, że nie znoszę tego gadania o „losie”. – Prowadziliśmy nieustający spór o koncepcję losu. Zawsze wierzyłam w przeznaczenie, co irytowało Ethana, który był niewzruszonym ateistą. Ja uważałam, że to nie kwestia religijna, lecz po prostu rodzaj przeczucia.

– No cóż, ja myślę, że to prawda. Nie sądzisz, że było nam przeznaczone się spotkać?

– Nie w tej chwili – odpowiedział. – W tej chwili czuję tak, jakby nic nas nie łączyło.

Potraktowałam to jako cios poniżej pasa. Wstałam.

– Idę do łazienki. Nie zjedz crčme brűlée beze mnie.

Przeważnie byliśmy idealnie zgrani. Ocenialiśmy innych gości i wymyślaliśmy historyjki o ich życiu. Gdyby to był zwyczajny dzień, stworzylibyśmy całą opowieść o ludziach z winiarni, o ojcu z obsesją na punkcie historii, o synu, który próbuje uciec, i o przepracowanej matce. Gdyby to był zwyczajny dzień, zastanawialibyśmy się, jak można ulepszyć winiarnię. Często godzinami przerzucaliśmy się pomysłami marketingowymi dla upadających firm. Zrobilibyśmy to w samochodzie, w drodze do następnej winiarni: Jak pomóc hotelowi z krzywym napisem i jednym zardzewiałym minivanem na parkingu? Co przyciąga kierowców ciężarówek do przydrożnych zajazdów? Czy błędem jest umieszczanie w ciągu sklepów TJ Maxx obok Bed Bath & Beyond? Czy lepiej jest otworzyć własny bar z kanapkami, czy franczyzę Subwaya? Prowadziliśmy grę jak w I Spy, tylko w wersji dla studentów szkoły biznesu. Jednak wracając do stolika, nie byłam w nastroju do wymyślania opowieści.

– Co się z tobą dzieje? – spytałam, krusząc skorupkę crčme brűlée za pomocą łyżeczki.

– Nie wiem – odpowiedział Ethan. – Zaczynam się martwić o naszą przyszłość.

– Dlaczego? Będziemy razem w Nowym Jorku. Pokażemy sobie miejsca, które lubiliśmy kiedyś, zanim się poznaliśmy.

– Nie wiem… Oboje będziemy strasznie dużo pracować. Już nie będzie tak jak na studiach. Poza tym poczułem coś dziwnego w tej winiarni. Jakby trochę za bardzo ci się tam spodobało. Zresztą pamiętam, że nie cierpisz Nowego Jorku.

– Nie wiem, o czym mówisz – odparłam, chociaż oboje wiedzieliśmy, że Ethan ma rację.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu. Do tej pory nasza przyszłość rysowała się dość wyraźnie i jasno. Byliśmy trzydziestolatkami, kończyliśmy studia podyplomowe, czekały nas zawodowe kariery. Ethan chciał założyć firmę z dwójką najlepszych przyjaciół z MIT, ja dostałam niesamowitą szansę pracy w Goldmanie. Firma Ethana powinna odnieść ogromny sukces, a ja awansowałabym w Goldmanie. Moglibyśmy żyć niczym w amerykańskim śnie. Wiodłabym życie, o jakim marzyłam, kiedy dorastałam – miałabym dom z sekcji luksusowych domów i posiadłości „New York Times Magazine” (która, jak się później dowiedziałam, była tylko działem reklam nieruchomości, podczas gdy ja zakochałam się w niej, uznając ją za osobny artykuł), meble z „Town&Country” i dwójkę dzieci, które nigdy, przenigdy nie jadłyby wonder bread, chyba że zdecydowałabym się przygotować własną, organiczną wersję od zera, mówiąc coś w stylu: „Mamusia jadła taki chleb, kiedy była małą dziewczynką”. Prowadziłabym najbardziej akceptowany społecznie styl życia, jaki mogłam sobie wyobrazić. Wystarczyło tylko, żebym się zgodziła.

– Które winiarnie chciałeś jeszcze odwiedzić? – zapytałam bez entuzjazmu.

Wzruszył ramionami i podał swoją kartę Reedowi.

– Myślę, że wrócę do hotelu i się zdrzemnę. Może wybierzesz się beze mnie? Po drodze do miasta mijaliśmy jedną, do której możesz się przespacerować. Chyba Ravenswood?

Uznałam, że mnie sprawdza, chce zobaczyć, co zrobię. Wstaliśmy i pożegnaliśmy się z Reedem. Ethan pocałował mnie w czoło i ten gest wydał mi się bardziej zdystansowany niż zwykle.

– Do zobaczenia później – powiedziałam. – Ach, wydaje mi się, że zostawiłam portfel w winiarni.

– Och, Hannah…

Nie znosił, kiedy coś gubiłam albo psułam, co zdarzało mi się dość regularnie.

Odwrócił się i ruszył z powrotem do hotelu. Stałam pod restauracją, obserwując go i zastanawiając się, czy obejrzy się za siebie. Nie zrobił tego.

Rozdział 3

Patrząc, jak Ethan przechodzi przez ulicę, rozważałam różne scenariusze. Mogłam pójść za nim, powiedzieć mu, że go kocham, i wdrapać się z nim do hotelowego łóżka, podwójnego łoża z bardzo przyjemną, chłodną pościelą. Moglibyśmy się przytulać, uprawiać słodki, spokojny seks, a potem wziąć razem prysznic. Mogłam to zrobić i zabezpieczyć swoją przyszłość – udowodnić mu, że chcę jego, niczego więcej. Oprócz listy rzeczy do zrobienia w ciągu całego życia autorstwa Ethana Katza czekałby na mnie pierścionek z brylantem, dom w Bedford, trener osobisty i dwójka dobrze wyglądających dzieci, znających mandaryński i teorię muzyki, grających w młodzieżowej lidze piłki nożnej. Jednak nagle to wszystko wydało mi się odrobinę wymuszone. Ten plan. Lista zadań do odhaczenia.

Muszę przyznać, że ten plan był jednym z powodów, dla których straciłam dla Ethana głowę. Podczas naszej drugiej, może trzeciej randki zapytał mnie, czego oczekuję od życia. Odpowiedziałam ogólnikowo, że chcę po prostu być szczęśliwa. Zresztą randkowanie w Nowym Jorku spowodowało, że zaczęłam obniżać wymagania. Chociaż przed przeprowadzką uważałam, że czeka mnie tu idealne życie, wszystko sprzysięgło się, żebym się rozczarowała. Raz zdarzyło mi się zostawić gumkę do włosów w mieszkaniu faceta, z którym sypiałam od jakichś dwóch miesięcy. Gdy następnego ranka wyszłam do pracy, nie zdążyłam nawet wsiąść do metra, kiedy zadzwonił, że o czymś zapomniałam, i zapytał, czy ma mi to wysłać pocztą. „To tylko gumka do włosów!”, wrzasnęłam do telefonu. Ale najwyraźniej dla niego to było zbyt wiele. Już nigdy więcej się do mnie nie odezwał, z wyjątkiem jednej samotnej Wigilii jakiś rok później. Radośnie poinformowałam go wtedy, że jestem w łóżku z jego ulubionym barmanem.

Ethan jednak nie bał się zaangażowania ani planów. Na tej samej trzeciej randce, na której nie potrafiłam określić, jakie mam plany na najbliższą godzinę, a co dopiero na resztę swojego życia, wyłożył karty na stół. Dorastał w Nowym Jorku, ale najszczęśliwsze chwile spędził w domu swojej ciotki w Bedford. Była to ogromna posiadłość z końmi, psami i wielkim domkiem do zabawy, w którym nocowały dzieci (wydawało mi się, że mówił o domku gościnnym, gdyż znajdowała się tam lodówka i spiżarnia pełna przekąsek). W piwnicy stał stół do bilardu i telewizor z projektorem. Kuzyni Ethana grali w baseball i piłkę nożną w licealnych drużynach, uczyli się jeździć konno, a latem grali w siatkówkę w basenie. Zawsze byli opaleni i chyba nie mieli żadnych trosk. Bedford było szczęśliwym miejscem. Ethan chciał mieć taki sam duży dom, z ziemią i może psem albo dwoma (nie był przekonany co do konia). Razem ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi, pracującymi obecnie w Google, zamierzał założyć własną firmę, a potem sprzedać ją za miliony dolarów. Chciał żony, która pracuje, ale będzie gotowa z tej pracy zrezygnować dla dobra dzieci. Potrzebował kogoś, kto zajmie się wszystkimi zajęciami i treningami, bo nie powierzyłby tego niani.

Wtedy jego plan wydawał mi się niezwykle kuszący. Tego właśnie chciałam jako dziecko (tak sobie wmawiałam) – mieć elegancki i stabilny dom, z zamożnymi rodzicami, którzy poświęcali się dla rozwoju swoich dzieci. Moje dzieciństwo było w zasadzie dokładnym przeciwieństwem planu Ethana. Dorastałam w małym miasteczku o nazwie Winthrop w stanie Iowa, o populacji liczącej 750 osób. Mój ojciec zmarł, gdy miałam jedenaście lat, a matka nie zniosła tego zbyt dobrze. Większość moich szczęśliwych wspomnień wiązała się z wyprawami do miejskiej biblioteki z moim bratem, Drew, i czytaniem książek, które wybraliśmy, w zaciszu szafy. Marzyłam tylko o tym, żeby dorosnąć i się stamtąd wyrwać.

Plan Ethana wydawał mi się atrakcyjny także po doświadczeniu koszmaru randkowania w Nowym Jorku. Facet, który bał się jednej małej gumki do włosów, to tylko wierzchołek góry lodowej. Był jeszcze gość, który jednocześnie umawiał się ze mną i z bogatą wdową z Upper East Side. Wdowa jakoś dowiedziała się o moim istnieniu, kazała swojemu szoferowi zawieźć się do budynku, w którym mieszkałam w Ditmas Park, i czekała na mnie na zewnątrz, gdy wracałam do domu z siłowni, w zapoconym stroju do ćwiczeń Old Navy. Kiedy otwierałam drzwi wejściowe, podeszła do mnie w bladoróżowym garniturze od Chanel i zagroziła, że jeśli jeszcze raz odezwę się do jej chłopaka, Sloane’a, wróci i się ze mną rozprawi. Potem Sloane próbował wszystko mi wyjaśnić (w tajemnicy, przez telefon na kartę, który wykorzystywał do swoich romansów), na co powiedziałam, że nie chcę już nigdy mieć do czynienia ani z nim, ani z jego wdową. Kto chciałby się tak umawiać? Naprawdę byłyśmy dwiema zupełnie różnymi osobami.

Był jeszcze rzecznik prasowy jakiejś organizacji non profit, z którym spędziłam całe trzy godziny. Interesowała go tylko siłownia, nie obchodziła go nawet tamta organizacja. Chyba nie muszę dodawać, że przestałam odpowiadać na jego telefony. Na pewno jest teraz szczęśliwie żonaty i ma przepisową dwójkę dzieci z kobietą młodszą i ładniejszą ode mnie.

Nieszczęsny rzecznik prasowy przynajmniej miał pracę. Faceci, z którymi się umawiałam, przeważnie „pracowali” w domu, chociaż widziałam, że głównie publikowali tweety na temat sportu. Mówili o sobie: „trener personalny”, „pisarz, wolny strzelec”, „perkusista”. Byli „kreatywni”, „udzielali konsultacji” i „zdobywali zlecenia” (a ja miałam pewność, że jedyne, co robili, to oglądali pornosy), podczas gdy ja, jako asystentka kierowniczki działu marketingu u Tiffany’ego, mordowałam się, zaparzając kawę i umawiając wizyty u manikiurzystki dla swojej szefowej, i dwie godziny dziennie poświęcałam na dojazdy. Ale, oczywiście, uganiałam się za freelancerami i ostatecznie to ja płaciłam za kolację, a oni znikali potem w środku nocy. To wszystko mnie przygnębiało. Miałam dość umawiania się ze spłukanymi artystami, którzy w każdej chwili mogli znaleźć ładniejszą i bogatszą kobietę – wystarczyło, że wyjęli telefon i przesunęli palcem w prawo. Wielu z nich spotykało się z kilkoma dziewczynami jednocześnie, a wszystkie były gotowe z miejsca wyprostować włosy i iść z nimi na drinka. Nie musieli nawet dzwonić, czasem wystarczyło tylko wysłać emotkę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki