Copyright by Agnieszka Peszek 2022

Copyright by 110 procent 2022

Redakcja: Dominika Kamyszek – OpiekunkaSlowa.pl

Projekt graficzny okładki: Andrzej Peszek

Skład: Agnieszka Peszek :)

ISBN: 978-83-963489-1-3

Wydawnictwo 110 procent

Cymuty 4, 05-825 Czarny Las

www.peszek.pl

Rozdział 1

Mijało właśnie dwadzieścia pięć lat, odkąd widział ją po raz ostatni. To znaczy ostatni raz na żywo. W snach nadal widywał ją regularnie. Rozmawiał, opowiadał o swoim życiu, o swojej rodzinie i ukochanych synach, których i ona by uwielbiała ponad życie. Im też o niej opowiadał tak często, jak tylko mógł. O swojej ukochanej siostrze. Miała na imię Maria, po babci ze strony mamy, chociaż na co dzień większość osób mówiła na nią Marysia. Miała nie tylko, podobnie jak babcia, zielone duże oczy, ale również twardy charakter. Zawsze wszyscy robili to, co one chciały. Seniorka wykorzystywała to do rządzenia domem i całym gospodarstwem, którym musiała się zajmować po tragicznej swojego śmierci męża. I szło jej to aż tak znakomicie, że sąsiedzi patrzyli zazdrośnie na kupowany co chwilę lepszy sprzęt, a co za tym idzie – plony najlepsze w okolicy.

Jej wnuczka, Marysia, również wykorzystywała swoje moce, ale w bardziej uroczy sposób. Gdy była mała, cały czas była noszona na rękach, bawiła się tylko w to, co chciała, a gdy podrosła, nie miała żadnych obowiązków, bo zawsze potrafiła się tak zakręcić, że ktoś wyręczył ją w tym, co miała zrobić ona.

Mimo że wykorzystywała to na prawo i lewo, wszyscy ją uwielbiali. Była niezwykłej urody dziewczynką, która gdziekolwiek się pojawiła, wzbudzała zainteresowanie. W szkole podstawowej zawsze wszyscy chcieli się z nią przyjaźnić, ponieważ nauczyciele ją uwielbiali, a każdy wyskok uchodził jej płazem. W oczach kadry pedagogicznej wszystko łapała w mig i zawsze była świetnie przygotowana. Mało kto wiedział, że lekcje często odrabiały za nią koleżanki lub koledzy, a kieszenie na klasówkach zawsze wypchane miała ściągami. Mimo to była gwiazdą.

Wszystko zmieniło się, gdy poszła do liceum. Mimo że cała rodzina próbowała jej to wybić z głowy, wybrała liceum w Poznaniu. Nie dość, że było daleko od domu i droga w jedną stronę zajmowała czasami nawet dwie godziny, to na dodatek nie było ono jakieś rewelacyjne. Jednak Marysia się uparła. Dla niej liczyło się przede wszystkim to, że było to liceum o profilu matematycznym, a o takim marzyła.

Od tego momentu zaczęły się zmiany. Marysia przestała być uśmiechniętą, wręcz magnetyczną dziewczyną. Praktycznie z dnia na dzień stała się… taka nijaka. Zaczęła ubierać się na czarno, mimo że zawsze była niczym kolorowy motyl. Każdy z daleka wiedział, że nadchodzi. I nagle stała się taka jak cała reszta. Taka zwykła. Rodzina, znajomi próbowali dowiedzieć się, co się stało, ale twierdziła, że nic. Po prostu przyszedł czas dorosnąć i nie być już małą, pstrokatą dziewczyną. I pewnie wszyscy by to zaakceptowali, gdyby w połowie marca nie zniknęła. Zapadła się pod ziemię. Poszła jak zwykle do szkoły i nigdy do niej nie dotarła. Nie było wtedy kamer zainstalowanych na każdym rogu ani noszonych w każdej torebce czy kieszeni telefonów komórkowych, które mogłyby pomóc w ustaleniu przebiegu zdarzeń lub odnalezieniu jej.

Marysia jak co rano spakowała swój czarny, nijaki, jak to mawiał jej brat Witek, plecak, ubrała się, jakby szła na pogrzeb, po czym ruszyła na przystanek autobusowy. Dotarła na niego kilka minut przed szóstą. Zawsze wolała być przed czasem, niż się spóźnić, szczególnie że wiejski autobus jeździł, jak chciał – potrafił też przyjechać przed czasem. Kierowca autobusu zapamiętał ją, jak wsiadała. Jednak później podczas kilkukrotnego przesłuchania nie był w stanie powiedzieć, czy wysiadła na tym przystanku, co zawsze, bo było sporo ludzi. Nikt niczego nie pamiętał. Kilka osób, które jak co rano podróżowały tą trasą, widziało ją tego dnia, ale nikt nie zauważył niczego podejrzanego. Nie rozmawiała z żadnym nieznajomym, nie zachowywała się inaczej niż zwykle. Nikt nie był na sto procent pewny, gdzie wysiadła. Każdy jak co rano pochłonięty był swoimi rozmyślaniami, nikt nie zwrócił większej uwagi na młodą dziewczynę, choć mogły to być ostatnie minuty jej życia.

Do szkoły, w której lekcje zaczynała o ósmej, nigdy nie dotarła. Nauczycielka była w szoku, gdy po dzwonku Marysia nie siedziała w swojej ławce. Wtedy nie wiedziała, że już nigdy jej nie zobaczy – ani w ławce, ani na korytarzu. Nikt jej nigdy nie zobaczy. Jej bliscy przez długie lata zastanawiali się, co się wydarzyło. I mimo że od tajemniczego zniknięcia minęło już tyle lat, niektórzy nie mogli się z tym pogodzić. Wśród tych osób był jej brat Witek. Nikomu nigdy nie zdradził, że to właśnie zniknięcie siostry było impulsem do zmiany jego dotychczasowego życia. To dla niej poszedł do szkoły policyjnej, wydoroślał, odpuścił sobie bitki.

Ale z perspektywy czasu wiedział, że nic mu to nie dało. W żaden sposób nie przybliżyło go to do wyjaśnienia tej sprawy, na co tak bardzo liczył, rozpoczynając karierę w policji. Siostra. Nadal nie wiedział, czy jeszcze żyje i czy liściki, które dostawał raz w roku, coś znaczyły.