Dla Leeli

Prolog

Abby

Lipiec

Łomotanie do drzwi wyrywa ją ze snu. Wciąż jest półprzytomna, zmysły ma przytępione. Może tylko wyobraziła sobie ten hałas?

Ale nie, słyszy go znowu. A kiedy ktoś wali do drzwi o trzeciej w nocy, to nigdy nie jest dobry znak.

Leżący u jej boku Rob dalej śpi, niewzruszony. Zawsze powtarza, że byłby w stanie przespać huragan, i najwyraźniej nie żartuje.

Chociaż Abby nie odczuwa lęku – gdyby ktoś chciał ich skrzywdzić, z pewnością nie ściągałby na siebie uwagi w taki sposób – jej żołądek skręca się w supeł.

Spieszy do okna i wygląda przez żaluzje, chociaż z piętra nie da się dojrzeć, kto stoi na progu. Widzi samochód Sienny zaparkowany byle jak na podjeździe. Auto wygląda tak, jakby zatrzymanie go pod tym kątem wymagało większego wysiłku, niż ustawienie prosto. A zatem nie ma potrzeby budzić Roba. Sienna przyszła do niej.

Przedpokój jest pogrążony w ciemnościach i Abby niemal potyka się na schodach, gdy próbuje jak najszybciej dotrzeć na dół, nim łomotanie zacznie się znowu. Nic w tej sytuacji się jej nie zgadza. Sienna nie należy do osób, które prosiłyby o pomoc w jakiejkolwiek sprawie. Ba, nie należy nawet do osób, które kiedykolwiek potrzebowałyby pomocy. Abby nie wątpi, że obecność Sienny tutaj ma związek z nią. Koniec z ukrywaniem się.

Szok paraliżuje ją, gdy gwałtownie otwiera drzwi i widzi, w jakim stanie jest Sienna: rozmazany makijaż, mokre włosy przyklejone do zarumienionych policzków. Pomimo ulewy ma na sobie tylko krótką piżamę, na którą narzuciła długi, cienki kardigan, i kapcie, zupełnie już przemoczone. Abby zauważa wszystkie te szczegóły, chociaż jednocześnie ogarnia ją coraz większy lęk.

Deszcz bębni o ziemię, a jego dźwięk działa na nią niemal kojąco. Pogoda pasuje do sytuacji, jakby były bohaterkami jakiejś powieści.

Tyk, tyk, tyk. Sekundy mijają, a Sienna milczy, chociaż jest jasne, że rozpaczliwie próbuje wyrzucić z siebie to, co ma Abby do powiedzenia. W końcu znajduje właściwe słowa.

– Gdzie on jest?

– Ja nie… Sienna, co się dzieje? Wejdź. Przemokniesz do suchej nitki! – Abby gestem zaprasza ją do środka.

– Nie! Moja noga nigdy więcej nie postanie w twoim domu. – Sienna mruży oczy. – Po prostu powiedz mi, gdzie on jest.

– Greg? Mówisz o Gregu? – Abby oczywiście wie, że tak.

– Gdzie on jest? – powtarza Sienna, niemal wypluwając słowa.

– Nie mam pojęcia, gdzie jest Greg. Skąd miałabym to wiedzieć? Słuchaj, po prostu opowiedz mi, co się stało. – Abby znowu próbuje ją zwabić do środka.

Sienna kręci głową tak gwałtownie, że krople deszczu odrywają się od jej włosów i wygląda niczym pies otrząsający się po kąpieli.

– Przestań! – krzyczy. – Nie rób tego. Czy już nie dość nakłamałaś?

– Sienna, nie rozumiem, o co ci chodzi. Proszę, po prostu wejdź do środka i powiedz, co się dzieje. – Warto spróbować ją uspokoić, chociaż Abby wie, że to koniec ich przyjaźni, koniec wszystkiego.

Nie ma już odwrotu.

Nagle u boku Abby pojawia się Rob – nie słyszała, jak zszedł na dół – kładzie dłoń na jej ramieniu i mruży oczy.

– Sienna? Co się stało?

Sienna przenosi na niego wzrok, a wyraz jej bladej jak prześcieradło twarzy odrobinę łagodnieje. Oczywiście, Rob nie jest adresatem jej wściekłości.

– Zapytaj żonę – mówi. – Ona dokładnie wie, co się stało. I wkrótce policja też się dowie.

A potem wraca do auta i odjeżdża z piskiem opon, który przeszywa uszy Abby.

CZĘŚĆ PIERWSZA

1

Abby

Kwiecień

– Jesteś tu szczęśliwa? – pyta Rob, podając jej kieliszek prosecco.

Przeprowadzili się do tego domu w dzielnicy Winchmore Hill trzy tygodnie i cztery dni temu, a on po raz pierwszy ją o to pyta. Abby bierze od niego kieliszek i stawia na dywanie obok siebie, chociaż to proszenie się o wypadek. Siedzą na podłodze, bo nowa sofa jeszcze nie przyjechała, a starą sprzedali na eBayu przed opuszczeniem Ipswich. To był sfatygowany staroć, wyblakły, niemal pozbawiony koloru, a jednak teraz Abby za nią tęskni. Należała do Roba, gdy jeszcze mieszkał z dawnym współlokatorem, i przypominała jej o ich początkach. Jak bardzo zdążyli się zmienić, chociaż nie minęło wcale tak dużo czasu.

– Oczywiście, że jestem szczęśliwa – odpowiada. – Jak mogłabym nie być? Wiele osób marzy o czymś takim, czyż nie? Dom z czterema sypialniami w Londynie. – Zatoczyła dłonią wokół, wciąż nie do końca wierząc, że są właścicielami tego miejsca.

Czy jej słowa rzeczywiście brzmią tak pusto, jak się jej wydaje? Ma nadzieję, że nie. Nie zamierza psuć Robowi nastroju. Tak ciężko pracował na awans w kancelarii adwokackiej i żadne z nich nie mogło przewidzieć, że zmiana stanowiska będzie się wiązała z wielką przeprowadzką do miasta, w którym Abby była wcześniej tylko raz, i to jako dziecko. Z drugiej strony mieszkają teraz bliżej rodziców Roba w Reading, co dla niego stanowi dodatkową korzyść.

Nie ma mowy, żeby Abby powiedziała mężowi o miażdżącej samotności, która trzyma ją w imadle od rana do nocy.

Rob pochyla się i całuje ją w czubek głowy.

– Wiem, że jest ci trudno, bo jeszcze nie znalazłaś tutaj pracy. Ale jakaś szkoła zgarnie cię z rynku lada chwila.

Jego uśmiech świadczy o tym, że naprawdę w to wierzy, a ona chciałaby podzielać ten entuzjazm, jednak jej pozytywne nastawienie wyparowuje coraz bardziej z każdym kolejnym dniem poszukiwań online. Nie ma wolnych etatów dla wicedyrektorki szkoły podstawowej w lokalizacji znajdującej się w jej zasięgu. Letni semestr dobiega końca i większość etatów na wrzesień już obsadzono, a przed nią majaczą długie, puste tygodnie. Nie mówi Robowi, że może minąć rok, nim pojawi się odpowiednie stanowisko. Prawda jest taka, że być może będzie musiała się pogodzić z degradacją i zaaplikować na pozycję wychowawczyni klasy, a to oznacza, że cały wysiłek, jaki włożyła w budowanie kariery w szkole Box Hill w Ipswich, pójdzie na marne.

Abby nie zamierza się zwierzać Robowi ze swoich lęków. Jego marzenie się spełniło, a ona będzie musiała się ze swoim trochę wstrzymać. Czyż nie na tym polega małżeństwo? Na poświęceniu. Na dawaniu i braniu. I wszystkich innych rzeczach, o których ludzie nie wspominają.

– Masz rację – wzdycha. – Wkrótce coś znajdę. Tymczasem muszę jak najlepiej wykorzystać wolne i doprowadzić ten dom do porządku. – Ta myśl napełnia ją niepokojem.

Wcale nie ma ochoty tego robić: wolałaby planować jesienny semestr.

Na kolację zamówili tajskie jedzenie. Robią tak co piątek, od kiedy się tu przeprowadzili, i mąż oferuje jej ostatnią sajgonkę.

– I tak już mnóstwo zrobiłaś – protestuje. To prawda. Abby pomalowała pokoje na górze i wyszorowała każdą możliwą powierzchnię, pozbywając się wszelkich widocznych śladów poprzednich właścicieli, ale czeka ją jeszcze mnóstwo pracy. – Nie możesz robić wszystkiego sama, Abby. Wkrótce wezmę trochę wolnego, żeby ci pomóc. W tej chwili mam urwanie głowy, bo wciąż próbuję się odnaleźć w nowym biurze, ale w końcu przyzwyczaję się do tego wielkomiejskiego życia.

Abby nie ma wątpliwości, że tak będzie; Rob potrafi się przystosować do niemal każdej sytuacji, no i mieszkał w Londynie w czasach studiów, więc nie jest to dla niego zupełnie nieznane terytorium. Mimo wszystko praca do późna zbiera żniwo i odbija się na nich obojgu.

– Nie przejmuj się domem. Ja doprowadzę go do porządku – zapewnia Abby męża. – Ty zajmij się tym, co teraz jest dla ciebie najważniejsze. – Uśmiecha się. – Pamiętasz?

Rob śmieje się pod nosem. Pięć lat temu, na samym początku związku, zawarli pakt, że żadne z nich nie będzie powstrzymywać drugiego przed rozwojem zawodowym. Obiecali, że będą się nawzajem wspierać i rozumieć, chociaż ich profesje tak bardzo się od siebie różniły. W tamtym czasie Abby ledwie skończyła trzydziestkę, a Rob był o rok starszy, więc łatwo było im się skupić wyłącznie na pracy i na sobie nawzajem. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że to może się kiedyś zmienić.

– Przepraszam, że w tej chwili to wszystko jest takie jednostronne. – Rob ujmuje jej dłoń. – Przeprowadziliśmy się tutaj ze względu na moją pracę, kosztem twojej, i ja…

– W naszym pakcie nie było mowy o tym, że zawsze będzie między nami panowała równowaga, więc przestań się tym martwić. Pozwól mi zająć się domem, bo gdy już wrócę do pracy w szkole, nie będę miała nawet czasu, żeby zrobić ci tosty z fasolą na kolację. Nie mówiąc już o praniu i sprzątaniu!

Rob się śmieje, a Abby jest zadowolona, że udało się jej złagodzić jego obawy. I tak już dręczą go wyrzuty sumienia w związku z przeprowadzką do Londynu, a ona nie może znieść patrzenia na to, jak mąż się o nią martwi. Wystarczająco się niepokoił, gdy opiekował się nią dwa lata temu po śmierci jej matki. Abby nigdy więcej nie pozwoli, by niósł z jej powodu takie brzemię.

Później, gdy Rob przysypia z laptopem na łóżku, ona w ciemnościach przechodzi przez pomieszczenia, przyświecając sobie latarką w telefonie. Ma wrażenie, jakby chodziła po domu kogoś obcego. Nigdy nie przyzna się Robowi, że jej serce pozostało w ich wynajmowanym dwupokojowym gniazdku w Ipswich. Już dawno mogli kupić coś własnego, ale ona nie mogła znieść myśli o opuszczeniu tamtego mieszkania, chociaż to oznaczało, że wyrzucali pieniądze na czynsz.

Teraz musi wziąć się w garść. Gdy już skończą remont, to będzie piękny dom, a ona wkrótce wróci do pracy, którą kocha. Jednak niezależnie od tego, jak bardzo się stara, wciąż dręczy ją uczucie, że zostawiła za sobą znacznie więcej niż tylko miejsce pełne wspomnień o matce.

Jeszcze tego nie wie, ale za mniej niż dwadzieścia cztery godziny spotka Siennę Wells i jej życie zmieni się nie do poznania. Jeszcze zatęskni za czasami, gdy jej jedynym zmartwieniem były trudności z przystosowaniem się do nowego życia.

Sienna Wells.

Abby pożałuje chwili, w której ją ujrzała.

2

Sienna

Każda historia ma dwie strony, prawda? Ale nie ta. Ta ma ich znacznie więcej. Dla Sienny wszystko zaczyna się i kończy na Abby. W tym, jak skrzyżowały się ich drogi, nie było nic niezwykłego. Ot, przypadkowe spotkanie, jak wiele innych, ani umyślne, ani złowieszcze, nawet Abby musiałaby to przyznać. Zupełnie losowe. A jednak właśnie ten fakt w jakiś sposób pogarsza sprawę.

– Dobrze się czujesz? – pyta Greg tamtego ranka. – Wydajesz się odrobinę… Sam nie wiem… Nieswoja.

Nie patrzy na Siennę, gdy to mówi, a ona chciałaby, żeby spojrzał. Chciałaby, żeby za jego słowami kryło się coś więcej, co by jej pokazało, że naprawdę tak myśli, że ją dostrzega. Ale jej mąż jest zajęty telefonem, przewija i stuka w ekran z cieniem uśmiechu na twarzy, sącząc zwyczajową mocną czarną kawę. Trudno stwierdzić, co przegląda, ale Sienna jest przekonana, że nie wiadomości ani nic związanego z pracą.

Greg jak zwykle wygląda nienagannie: świeża biała koszula i granatowy krawat, spodnie schludnie zaprasowane w kant. Każdego ranka to samo – w pracy musi wyglądać stosownie, wzbudzać zaufanie pacjentek, które dosłownie oddają życie w jego ręce. Siennie nigdy wcześniej nie przyszło do głowy, że być może jej mąż lubi się bawić w Boga.

– Zamierzam to zrobić – oznajmia w końcu Sienna, odsuwając talerz na bok.

Chociaż Greg zdecydowanie nie jest zwolennikiem śniadań, ona nie potrafi bez nich funkcjonować i zdążyła już dziś pochłonąć jajecznicę, placki ziemniaczane, tost i małe awokado.

– Gdzie ty to wszystko mieścisz? – pyta Greg, ze wzrokiem wciąż wbitym w telefon.

Jego pytanie przynajmniej świadczy o tym, że na swój sposób jakoś zwraca na nią uwagę.

– Chyba muszę to spalać dzięki nerwowej energii czy coś – odpowiada, chociaż nie ma pojęcia, co to znaczy i czy takie zjawisko naprawdę istnieje. – Słyszałeś mnie? Powiedziałam, że zamierzam to zrobić.

– Co takiego?

Oczywiście Greg nie ma pojęcia, o czym ona mówi. Widzi w niej tylko sekretarkę medyczną, bo ten zawód wykonywała, gdy ją poznał. I właśnie tym się zajmowała, gdy pochylił się kiedyś ku niej na sofie, na której siedzieli, i zaskoczył ją pocałunkiem. Nie wiedziała wtedy, czy go chce, czy nie, ale poczuła, że do siebie pasują, zdecydowała się na ten związek i nigdy nie obejrzała się za siebie. Ale pewne rzeczy się zmieniają i zawód sekretarki medycznej już jej nie pasuje albo to ona przestała pasować do niego. Tak czy inaczej, Sienna znalazła się na rozdrożu i jest zdeterminowana, by obrać nową ścieżkę.

– Myślę, że padłam ofiarą redukcji etatów nie bez powodu. To miało mnie zmusić, bym coś zmieniła w swoim życiu. To ma być wielka zmiana – wyjaśnia Gregowi.

Wie, że on zaraz zakwestionuje jej słowa i rzeczywiście, nie musi na to długo czekać.

– Ale przecież lada chwila znajdziesz inną posadę. Jesteś cholernie dobra w tym, co robisz, i świetnie wypadasz na rozmowach kwalifikacyjnych. Zresztą nie ma pośpiechu, prawda? Możesz poszukać sobie miejsca, które będzie ci najbardziej odpowiadać – przemawia do niej tak, jakby był nauczycielem, a ona uczennicą.

Nie podoba jej się to i tylko zwiększa jej determinację. Są sobie równi: ich zawody nie powinny definiować niczego w ich związku.

Sienna opiera łokcie na stole.

– Jeśli nie zrobię tego teraz, to nigdy nie zdecyduję się na ten krok. Mam trzydzieści osiem lat, Greg. Co ja osiągnęłam w ostatniej dekadzie?

Mąż w końcu patrzy prosto na nią i robi wielkie oczy. Musi mu być trudno ją zrozumieć; Sienna zazwyczaj nie narzeka i po prostu robi to, co trzeba.

– Osiągnęłaś to wszystko – mówi, rozglądając się po kuchni. – Właściwie zaprojektowałaś wnętrza w całym tym domu. Ja nie miałbym pojęcia, jak się do tego zabrać. – Uśmiecha się, bez wątpienia w nadziei, że to wystarczy, by ją udobruchać.

Ale Sienna już się nakręciła i nie ma zamiaru ustąpić.

– I właśnie dzięki temu zdałam sobie sprawę, co chcę zrobić z resztą swojego życia.

Czytała o tym, że większość biznesów upada w ciągu pierwszego roku, ale to jej nie zniechęciło. Jest zdeterminowana, żeby założyć własną firmę i projektować wnętrza, nie zważając na statystyki. Wyjaśnia to Gregowi i znowu czeka, aż ten zaprotestuje. Chciałaby, żeby był bardziej dociekliwy, zapytał ją, czy zbadała rynek, czy przemyślała wszystko dokładnie. Z pewnością przynajmniej zapyta, jak zamierza się do tego zabrać, skoro nie ma żadnego doświadczenia w prowadzeniu biznesu.

Ale on przenosi wzrok z powrotem na ekran telefonu i mówi tylko:

– Cóż, wygląda na to, że wiesz, co robisz… Pamiętasz, że mamy dziś tę kolację? O siódmej.

Kolacja. Z kolegami Grega z pracy i ich partnerkami, z których żadna nie traktuje Sienny przyjaźnie. To nie Marty, Reuben czy Harry stanowią problem, tylko ich żony. Sienna nie może być tego pewna, ale podejrzewa, że patrzą na nią z góry. Nie jest taka jak one, a już z pewnością nie jest wystarczająco dobra dla Grega. W przeciwieństwie do Holly.

– I pamiętaj, że Jackson przychodzi dziś po szkole – ciągnie Greg. – Holly ma spotkanie w pracy, ale obiecała, że będzie w domu o szóstej, więc zdążymy go odwieźć przed kolacją. Sam postaram się dziś skończyć jak najwcześniej, w przeciwnym razie ledwie go zobaczę.

Jackson. Syn Grega. Trzynastolatek, który niemal się do niej nie odzywa, chociaż Sienna nie ma nic wspólnego z rozpadem małżeństwa jego rodziców. Najbardziej drażni ją, że to Holly rzuciła Grega, więc nie jest tak, że Greg opuścił rodzinę. Gdy Sienna pojawiła się na horyzoncie, tylko pomogła mu się pozbierać po rozwodzie. Jackson nie ma powodu, by czuć do niej urazę.

„Burza hormonów, jak to u nastolatka”, usprawiedliwia go zawsze Greg. Ale przecież Jackson miał zaledwie dziewięć lat, gdy jego ojciec poznał Siennę – daleko mu było do nastolatka. Greg nigdy nie wie, co odpowiedzieć na ten argument, jednak Sienna podziwia to, że niezmiennie staje w obronie syna. Właśnie tak powinno być.

– Miał jakieś problemy w szkole – dodaje Greg – pobił się z kolegami z klasy, którzy go dręczyli.

– Och? Nic nie wspominałeś, że ktoś mu dokuczał.

To nie powinno jej dziwić. Greg rzadko sam z siebie udziela jej informacji na temat syna. To ona zawsze musi go dopytywać o szczegóły.

Greg ściąga brwi.

– Czyżby? Myślałem, że ci mówiłem. Tak czy inaczej Holly już się z tym wszystkim uporała, wiec lepiej nie poruszaj przy Jacksonie tego tematu, chyba że sam o tym wspomni. W każdym razie postaram się wrócić z pracy jak najwcześniej, ale może się tak zdarzyć, że coś mnie zatrzyma, więc w razie czego bądźcie gotowi do wyjścia.

– Damy radę – zapewnia Sienna, bo to leży w jej naturze.

Zawsze stara się skupiać na pozytywach.

***

Jest niemal wpół do szóstej. Jackson siedzi na sofie, zgarbiony nad iPadem, i odsuwa z czoła długą grzywkę, która wpada mu do oczu. Sienna nie ma pojęcia, co on tam ogląda, i zastanawia się nawet, czy nie powinna sprawdzić, ale na podstawie tego, co słyszała o Holly, może wnioskować, że blokada rodzicielska na pewno jest włączona.

Próbuje ukryć przed Jacksonem swój niepokój, jednak telefon od Grega, który odebrała pięć minut wcześniej, sprawił, że lęk bulgocze jej w żołądku. Greg wyjaśnił, że się spóźni. Utknął w okropnym korku i musiał poprosić Holly, by odebrała Jacksona. Sienna oczywiście zaoferowała, że pojedzie do restauracji sama, żeby przynajmniej jedno z nich dotarło tam na czas.

Zrobiła to, chociaż i bez tego bała się spotkania z jego znajomymi, nie mówiąc o konieczności pojawienia się tam w pojedynkę i stawienia czoła pytającym spojrzeniom innych żon. Powtarza sobie, że da radę. Odnajdywała się w podobnych sytuacjach wiele razy wcześniej, więc to nie problem, by zrobiła to znowu. Ostatecznie czyż nie jest mistrzynią w zachowywaniu pozorów i odgrywaniu przedstawień? Greg nie spóźnia się celowo – nie można nic na to poradzić. Miał już wyjść, gdy okazało się, że musi przeprowadzić pilną histerektomię, bo żona lekarza, który miał wykonać tę operację, nagle straciła przytomność i ten musiał pojechać do niej do szpitala w pobliżu ich domu w Surrey. Sienna przywykła do tego, że jako chirurg ginekolog Greg zawsze jest w pogotowiu i musi sobie radzić z nagłymi sytuacjami, ale ostatnio ma wrażenie, że jej mąż korzysta z każdej okazji, by wracać do domu najpóźniej, jak to możliwe.

„Ale to nie jest jedna z tych sytuacji – wmawia sobie Sienna, podczas gdy w milczeniu siedzi z Jacksonem w salonie. – Greg cieszył się na tę kolację. Zawsze wyczekuje tych spotkań”.

A jednak ogarniają ją wątpliwości. Chociaż próbuje się skupiać na pozytywach, jednocześnie bije się z myślami. Czy nadgodziny Grega wynikają wyłącznie z troski o pacjentów? Owszem, jest pasjonatem, ale czy to wszystko nie jest odrobinę za wygodne? Sienna próbuje sobie przypomnieć, czy Greg zachowywał się inaczej, gdy był jeszcze z Holly. Ona pracowała wtedy jako sekretarka dla innego lekarza w tym samym szpitalu. Ale pamięć lubi płatać figle i minęło tak dużo czasu, że niczego nie może być pewna. Ledwie go wtedy znała. A gdy już stała się częścią jego życia, dowiedziała się o nim tylko tego, co pozwolił jej zobaczyć z dystansu.

– Dlaczego taty jeszcze nie ma? – pyta Jackson, gapiąc się w ekran iPada zamiast na nią.

Jaki ojciec, taki syn. Wyjaśniła mu sytuację, a jednak on co kilka minut powtarza to pytanie.

Sienna wzdycha ciężko.

– Jak już mówiłam, twój tata musiał zostać w pracy, żeby przeprowadzić operację. Dziś mama cię odbierze, a z nim zobaczysz się wkrótce. Przykro mi, że tym razem się minęliście. Wiem, że jest naprawdę rozczarowany, że nie mógł spędzić z tobą czasu – urywa.

Nie jest nawet pewna, czy Jackson jej słucha.

Cisza panująca w pomieszczeniu jest nieznośna.

– Jak ci idzie w szkole? – pyta w końcu Sienna, by wypełnić czymś pustkę.

Gdy tylko to mówi, reflektuje się, że to pewnie ostatnie, o czym Jackson ma ochotę dyskutować, skoro jest dręczony i wdaje się w bójki. Ale przynajmniej spróbowała zagadać, chociaż wątpi, żeby chciał z nią o czymkolwiek rozmawiać.

Kusi ją, żeby zapytać o Holly. Od czterech lat jest nią zaintrygowana i chciałaby dowiedzieć się więcej o byłej żonie Grega. On sam zdradził jej niewiele na temat poprzedniego małżeństwa. To zrozumiałe, skoro Holly złamała mu serce, a jednak Sienna pragnie wiedzieć więcej o kobiecie, którą tak bardzo kochał. O kobiecie przed nią. Niestety Greg jest jak zamknięta księga i zaciska usta za każdym razem, gdy tylko słyszy imię Holly. Sienna zdaje sobie sprawę, że to pragnienie informacji nie jest zdrowe, ale musi uzupełnić brakujące elementy układanki, by naprawdę poznać męża.

Mogłoby się wydawać, że przy takiej ilości czasu, jaką Jackson spędza w domu Sienny, kobiety powinny mieć już okazję poznać się dość dobrze, a jednak wcale tak nie jest. Zazwyczaj to Greg odbiera i odwozi syna, a jeśli Holly musi po niego przyjechać, jak dziś wieczorem, zostaje w samochodzie i tylko macha Siennie na przywitanie z dystansu.

Jeden jedyny raz Sienna widziała ją na tyle z bliska, by przyjrzeć się rysom jej twarzy, i to w czasach, gdy Holly była jeszcze żoną Grega i przyszła go odwiedzić w szpitalu – na długo zanim między Sienną a Gregiem do czegokolwiek doszło.

Wciąż pamięta, jak twarz Holly rozjaśnił uśmiech, gdy zobaczyła Grega na korytarzu. Jak objęła męża, jakby byli zupełnie sami, jakby jej nie obchodziło, że ktoś patrzy. Żadne z nich nie zauważyło Sienny przechodzącej obok, a ona tylko uśmiechnęła się, widząc, jak ci dwoje bez skrępowania okazują sobie uczucia. Oczywiście to było na długo przed tym, zanim ona sama poczuła cokolwiek do Grega, na długo przed tamtym pocałunkiem. Ale pamięta, że była w szoku, jak szybko po tamtej sytuacji Holly porzuciła męża.

– W szkole okej – odpowiada Jackson, wciąż nie zaszczycając jej spojrzeniem.

Dla Sienny staje się oczywiste, że nic więcej z niego nie wyciągnie, więc się poddaje.

– Chcesz pooglądać Netflixa, dopóki twoja mama nie przyjedzie? – To niewiele lepsze od iPada, ale przynajmniej jakieś dźwięki zastąpią tę nieznośną ciszę.

– Tak, proszę – odpowiada Jackson bez wahania.

Przynajmniej zawsze jest wobec niej uprzejmy.

***

Koniec końców Greg spóźnia się czterdzieści pięć minut. Sienna siedzi przy barze restauracji The Ivy w Covent Garden i zachowuje się jak zwykle. Nie zdaje sobie sprawy, że gadatliwość tylko maskuje nerwy, a może nawet strach. Wmówiła sobie, że jej pewność siebie jest prawdziwa, wypływa wyłącznie z siły charakteru i ciężko walczyła o to, by ją rozwinąć. W tym momencie nie uwierzyłaby, gdyby ktoś jej powiedział, że wkrótce ją straci.

Obok niej siedzi Marty. To jedyny przyjaciel Grega, który zawraca sobie głowę rozmawianiem z nią, podczas gdy reszta grupy ograniczyła się do grzecznych, acz wymuszonych powitań. Sienna bardzo go lubi, mimo jego żony.

– A więc co u ciebie słychać? – pyta Marty. Jego uśmiech jest ciepły i przyjazny. Pozostali dwaj mężczyźni – Reuben i Harry – już się z nią przywitali i teraz stoją nieopodal, oparci o bar i pogrążeni w gorącej dyskusji na temat jakiejś medycznej kwestii, której ona nawet nie próbuje zrozumieć.

Marty jest torakochirurgiem i najbliższym przyjacielem Grega w pracy. Gdy Sienna postanowiła się ubiegać o posadę w szpitalu imienia Świętego Tomasza, nie miała pojęcia, co oznacza termin „torakochirurg”, ale przed rozmową kwalifikacyjną poświęciła wiele godzin na przygotowania i napełniła głowę medycznymi informacjami, o które nawet jej nie zapytano. Chociaż miała spore doświadczenie w administracji, to nie w branży medycznej, więc potrzebowała przewagi, żeby rekruterzy uwierzyli, iż jest najlepszą osobą na to stanowisko. Nigdy nie traktowała tego jako kariery, po prostu chciała się zająć czymś interesującym, dopóki nie odkryje, co tak naprawdę pragnie robić w życiu.

– Wszystko dobrze, dzięki, Marty. – Klepie go po ramieniu. – A co u ciebie? Jak ty się masz?

Marty wskazuje na żonę, która jak zwykle trzyma się od Sienny na dystans i stoi przy barze z Evą i Nikki. Sienna porównuje je do matek tłoczących się na obrzeżach placu zabaw, formujących kliki i celowo wykluczających inne kobiety, chociaż nigdy nie doświadczyła tego na własnej skórze, jako że nie ma dzieci. Joanna, Eva i Nikki ledwie zwróciły na nią uwagę, od kiedy przyszła, a odezwały się do niej tylko po to, by zapytać, gdzie jest Greg. Sienna jest pewna, że Holly nigdy nie miała z nimi takiego problemu.

– Jo i dzieciaki dbają o to, żebym był zajęty – mówi Marty. – Och, no i oczywiście operacje zajmują mi dużo czasu. – Śmieje się.

To kolejna cecha, którą Sienna lubi w Martym – chociaż jest jednym z najlepszych chirurgów w swojej dziedzinie i pracuje równie ciężko jak Greg, żona i dzieci zawsze są dla niego najważniejsze. To dzięki rodzinie czuje się naprawdę zadowolony i spełniony, każdy to widzi. I nawet teraz, chociaż są małżeństwem znacznie dłużej niż ona i Greg, Marty nie potrafi oderwać wzroku od Joanny.

– A jak się miewa Jackson? – pyta Marty.

– Świetnie. Dobrze mu idzie w szkole. – Sienna pozwala mu wierzyć, że wie o tym z pierwszej ręki, chociaż tylko powtarza słowa Grega. – Był dziś u nas po lekcjach, bo Holly miała coś do załatwienia – mówi to tak, jakby znała Holly, jakby były przyjaciółkami.

Ma nadzieję, że jeśli o niej wspomni, może Marty ujawni cokolwiek na temat tej kobiety. Ostatecznie znał ją dobrze, gdy ona i Greg byli małżeństwem, więc rozumie się samo przez się, że mógłby się podzielić jakimiś informacjami. Ale Sienna musi zachować ostrożność; wszyscy wiedzą, że Greg niechętnie opowiada o swoim poprzednim małżeństwie.

– Ach, Holly – mamrocze Marty. – Co tam u niej?

– Wszystko dobrze. Nie jesteś z nią w kontakcie? Myślałam, że się przyjaźnicie?

Marty przewraca oczami.

– Cóż, przyjaźniliśmy się. I wiem, że Jo bardzo za nią tęskni, ale lepiej trzymać się na uboczu w takich sytuacjach. To zawsze krępujące dla wspólnych znajomych, gdy małżeństwo się rozpada. Trzeba podejmować trudne decyzje. – Zerka w stronę drzwi. Rozmowa o byłej żonie Grega wytrąciła go z równowagi. – W każdym razie Jackson to świetny dzieciak, prawda?

– Tak – zgadza się Sienna, chociaż nie wynika to z jej własnego doświadczenia.

Może i jest świetny, a może nie. W trakcie czterech lat, które spędziła z Gregiem, nie zdołała tego do końca ustalić. Jackson to po prostu Jackson. Chłopiec, który trzyma ją na dystans, chociaż tak bardzo starała się stworzyć między nimi więź. Ale nigdy nie jest wobec niej niegrzeczny, tyle musi przyznać.

– Spodziewam się, że ty i Greg wkrótce będziecie mieli własne dzieci – kontynuuje Marty.

To nie jest tak naprawdę pytanie i gdyby takie zdanie padło z ust kogoś innego, Sienna mogłaby się poczuć urażona. Ale Marty po prostu gawędzi z nią niezobowiązująco, jednocześnie nie spuszczając wzroku z żony, która teraz z ożywieniem rozmawia z pozostałymi dwiema kobietami, chociaż od czasu do czasu zerka w ich stronę. Pewnie chciałaby oderwać Marty’ego od konwersacji z Sienną, ale zarazem nie chce rezygnować z ploteczek, które opowiadają jej przyjaciółki.

Jednak Jo nie musi się martwić o Siennę. Sienna nie spróbowałaby nawet flirtu z innym mężczyzną, nie mówiąc już o podrywaniu czyjegoś męża. Nie może powiedzieć tego samego o Nikki, żonie Reubena; ta kobieta wykorzystuje każdą okazję, żeby łasić się do Grega. Często dotyka jego ramienia, a jej głos staje się łagodniejszy, bardziej kobiecy, gdy z nim rozmawia. Siennie żołądek się od tego przewraca, chociaż tak naprawdę powinna się z tego śmiać. Greg nigdy nie zareagowałby na tak ostentacyjne zachowanie. Ale Nikki jest władczą kobietą, dyrektor zarządzającą firmy technologicznej i z wyjątkiem Evy i Jo traktuje wszystkich jak pracowników.

– Nie planujemy dzieci – informuje Sienna Marty’ego.

Nie pragnie potomstwa i jest pewna, że ta potrzeba nigdy się w niej nie rozpali, więc nie przejmuje się tym, że czas ucieka. To nie ma nic wspólnego z brakiem troski czy instynktu macierzyńskiego – nikt nie mógłby jej tego zarzucić. Po prostu jest zadowolona z tego, co ma. Stworzyli z Gregiem własny świat, a ona może się skupić na nowej ścieżce kariery. Nie ma już miejsca na nic innego. A chociaż Greg nigdy jej tego nie powiedział, Sienna jest pewna, że ma już za sobą etap wychowywania dzieci. Przynajmniej pod tym względem się zgadzają.

Marty wydaje się zaszokowany jej odpowiedzią.

– Och, ale ja myślałem…

– Przepraszam za spóźnienie. – Greg staje przy nich, poluzowując krawat. – Co mnie ominęło?

Reszta wieczoru przebiega dokładnie tak, jak Sienna się spodziewała. Mężczyźni dyskutują o medycznych nowinkach i operacjach, tymczasem Joanna, Nikki i Eva wykluczają ją na tyle, na ile to możliwe. Sienna celowo im to utrudnia, korzysta z każdej okazji, by włączyć się do rozmowy, ale w końcu męczy ją ta gra i rezygnuje, zdeprymowana. One chcą, żeby czuła się jak outsiderka; nieustannie ją oceniają. Nie zrobiła takiej kariery jak one, więc nie jest warta ich towarzystwa.

Rezygnacja nie jest w jej stylu. Ale nie może przestać myśleć o tym, co Marty zamierzał powiedzieć, zanim przyszedł Greg.

***

Później, gdy Sienna leży już w łóżku, obserwuje Grega przez otwarte drzwi przyległej łazienki i nasłuchuje szumu jego elektrycznej szczoteczki do zębów. Mąż wciąż ją pociąga, pomimo spędzonych razem czterech lat, i teraz pragnie poczuć ciepło jego skóry na swojej. Nie pamięta, kiedy ostatnio jej dotknął. Kilka tygodni temu? Z pewnością nie minęło kilka miesięcy? Ostatnio zawsze coś im przeszkadza. Dziś wieczorem jest zdeterminowana, żeby to zmienić.

Gdy Greg w końcu kładzie się do łóżka, Sienna dotyka jego piersi, zaskoczona tym, jak zimna wydaje się skóra. Greg przykrywa jej dłoń swoją, powstrzymując ją przed pieszczotami.

– Sienno, jestem naprawdę zmęczony. Przepraszam. Dzisiejszy dzień był… Powiedzmy po prostu, że był bardzo długi i trudny.

Czy jutro wreszcie skończą mu się wymówki?

3

Abby

Abby jest niespokojna, od kiedy rano obudził ją dźwięk prysznica branego przez Roba. Normalnie wstaje przed mężem, nawet w tym okresie pomiędzy pracami. Właśnie tak lubi o tym myśleć; nie jest bezrobotna, jej życie zostało tylko zapauzowane. To tymczasowe; wkrótce wyjdzie na prostą, wysoko podniesie głowę. Uwielbia zaczynać dzień wcześnie; być na nogach, nim większość ludzi otworzy oczy, i mieć czas tylko dla siebie. Trudno się wyzbyć starych nawyków.

Może kieruje się szóstym zmysłem, z którego istnienia nie zdaje sobie sprawy, ale zdecydowanie czuje, że coś wisi w powietrzu. Nie może wiedzieć, że za kilka godzin zostaną wprawione w ruch sprawy, które na zawsze odmienią jej życie.

– Wciąż dziwnie się czuję, że wyjechałaś – mówi Mel, wzdychając przez telefon.

Rob wyszedł do pracy, a wolny dzień rozciąga się przed Abby niczym rozległy ocean. Są tysiące rzeczy, którymi mogłaby się zająć, ale na żadną tak naprawdę nie ma ochoty. W tym momencie nie wybiega myślą poza rozmowę z najbliższą przyjaciółką, której znajomy głos dodaje jej otuchy.

– Czeka mnie cała przerwa wielkanocna, nie będę miała z kim jej spędzić – narzeka Mel. – Co ja ze sobą zrobię?

Abby się śmieje. Obawy Mel są zupełnie nieuzasadnione. Jest duszą towarzystwa; będzie spędzać wieczory z rodziną i przyjaciółmi, a w trakcie dnia planować lekcje. Nie odpręży się, dopóki nie zorganizuje wszystkiego na następny semestr. W przeciwieństwie do Abby. Rob zawsze się z nią droczy, pytając, jak to możliwe, że jest tak efektywna w pracy, skoro żyje w chaosie.

– Chciałabym tam być – mówi Abby. – Tęsknię za Box Hill. I za tobą, oczywiście.

– Wciąż mamy siebie nawzajem – zapewnia ją Mel. – Odległość tego nie zmieni, prawda?

Abby w to wątpi, ale nie zamierza dzielić się z Mel tymi lękami. Jej życie zmieniło się nie do poznania i tylko przyjaciółka oraz mąż łączą ją z dawną egzystencją. Zanim opuściła Ipswich, obiecały sobie z Mel, że pozostaną w kontakcie. Przysięgały, że będą nieustannie wymieniać esemesy i odwiedzać się w trakcie wszystkich szkolnych ferii. Teraz jednak Abby zastanawia się, jak długo uda się to podtrzymać. Prędzej czy później życie im przeszkodzi i przestaną robić wszystko to, co w tej chwili wydaje im się takie ważne. Abby nie chce, żeby za kilka lat Mel stała się dla niej tylko kobietą, którą kiedyś dobrze znała.

– Oczywiście, że nie. Nic się nie zmieni – odpowiada Abby, zapewniając o tym bardziej siebie niż przyjaciółkę.

– W każdym razie dzwonię, bo chciałam sprawdzić, czy dobrze się czujesz. – Mel zmienia temat.

Abby wie, o co tak naprawdę ją pyta.

– Nie ma dnia, żebym nie tęskniła za mamą – przyznaje. – Gdy teraz o niej mówię albo myślę, nie zawsze czuję ból. Ale czasami świadomość, że odeszła, zwala mnie z nóg i zastanawiam się, czy kiedyś jeszcze zdołam normalnie oddychać.

– To naturalne. Żałoba to dziwka. Musisz po prostu płynąć na fali emocji. – Mel brzmi jak jakaś niekonwencjonalna terapeutka i Abby nie potrafi powstrzymać uśmiechu. – Ale co ze wszystkim innym? – dodaje Mel.

Uśmiech znika z twarzy Abby. Nie chce, żeby przyjaciółka poruszała ten temat. Nie chce nawet o tym myśleć, bo wtedy stałoby się to bardziej realne.

– W porządku – mówi. – Wszystko jest w porządku. – A potem zaczyna opowiadać o tym, jak wielką przyjemność sprawia jej remontowanie domu, jak ekscytujące jest życie w Londynie, jak ona i Rob spełniają swoje marzenia.

Nie uważa się za kłamczuchę. Mówi to wszystko, by chronić Mel. Prześlizguje się po prawdzie, odmalowuje przed przyjaciółką obraz, jaki sama chciałaby widzieć. Jest pewna, że jej życie mogłoby tak wyglądać, gdyby tylko postarała się odrobinę bardziej. Potrzebuje trochę więcej czasu, i tyle.

– Jesteś silną kobietą, Abby. Przeszłaś tak wiele, a spójrz na siebie teraz. Ja zupełnie bym się rozsypała.

Mel chce być po prostu miła. Poradziłaby sobie ze wszystkim znacznie lepiej od niej. A jednak Abby docenia jej słowa. Czasami łatwo zapomnieć o swoich mocnych stronach, a wtedy dobrze móc spojrzeć na siebie oczami kogoś, kto cię świetnie zna.

– Wcale byś się nie rozsypała – protestuje Abby.

Już ma ją zapytać, co u Fergusa, ale Mel znowu jej przerywa:

– A więc jakie to uczucie, być kobietą zamężną?

Na to pytanie łatwo odpowiedzieć.

– To… naprawdę miłe. Jakbyśmy stanowili zespół. – To prawda, chociaż ona i Rob byli razem przez trzy lata, a mieszkali wspólnie przez dwa przed ślubem, więc tak naprawdę niewiele się zmieniło.

Poznali się na wylot, zanim stanęli przed ołtarzem, i czasami Abby sądzi, że to uwielbia, a innym razem zastanawia się, czy to wskazane, żeby człowiek znał drugą osobę równie dobrze jak siebie.

– Ach, niedobrze mi się przez was robi! – żartuje Mel. – Zdajesz sobie sprawę, że ustawiliście poprzeczkę niebezpiecznie wysoko dla reszty z nas? – Śmieje się, a Abby wyobraża sobie jej uroczy uśmiech.

– Jak się miewa Fergus? – udaje jej się w końcu zapytać.

Mel poznała go w kolegium nauczycielskim, ale zeszli się dopiero kilka miesięcy temu. Chociaż Mel jest tylko parę lat młodsza od Abby, jeszcze nigdy nie była w długim związku. Nie z wyboru; po prostu nie spotkała odpowiedniego partnera. Ale nie jest z tego powodu zgorzkniała i Abby nigdy nie czuje się skrępowana, gdy rozmawia z nią o mężu. Nie żeby wciąż to robiła. Po ślubie uznała, że omawianie intymnych szczegółów małżeństwa z kimś z zewnątrz, nawet z przyjaciółką, to przejaw braku szacunku. To jedyna zmiana w jej życiu związana ze ślubem.

– Och, Fergus ma się świetnie. Ale dopiero niedawno zaczęliśmy się spotykać, więc nie liczę nie wiadomo na co. Po prostu dobrze się bawię. Mam trzydzieści trzy lata i już dawno przestałam się przejmować tym, że mogę skończyć jako singielka. W życiu chodzi o wiele więcej, prawda? Naprawdę nie mam głowy do tych aplikacji randkowych; za dużo z nimi zachodu. Tak długo, jak mam przyjaciół i Benjiego, nic mi nie będzie.

– No właśnie, jak tam szczeniaczek?

– Wymagający, jak wszyscy faceci. – Jak na zawołanie, jej labrador szczeka w tle.

Zawsze chcemy tego, czego akurat nie mamy. Gdy Abby słyszy, jak Mel opowiada o życiu singielki, tęskni za czymś, czego nie potrafi zdefiniować. Ma przecież tak wiele: kochającego męża, dom, który mogą uczynić swoim gniazdkiem, karierę – gdy już znajdzie odpowiednią szkołę. Jej życie przypomina listę zadań do wykonania, a ona odhacza jedną pozycję po drugiej tylko po to, by odkryć, że na koniec pozostaje samotność.

– Jakie masz plany na dziś? – pyta Mel.

Abby wspomina o zajęciach pilates, na które zapisała się, by przynajmniej wyjść z domu.

– Och, pilates? To brzmi… interesująco.

Nieprawda. Dla Abby to brzmi jak desperacka próba stworzenia sobie nowego życia tutaj, w Londynie.

– Cóż, dam ci znać, jak mi pójdzie. Może to nie dla mnie. Muszę sprawdzić.

Zajęcia pilates. Wkrótce nie będzie chwili, żeby nie przeklinała się za to, że je zarezerwowała. Istniało tak wiele innych możliwości, które mogła rozważyć: klub książki w bibliotece, zajęcia artystyczne – cokolwiek, co by oznaczało, że nie zaangażuje się w życie Sienny Wells.

Kończą z Mel rozmowę zwyczajowymi obietnicami, że wkrótce znowu się zdzwonią, i Abby powraca do swojej pustki.

***

Gdy nadchodzi wieczór, Abby niemal rezygnuje z wyjścia na zajęcia. Już ma napisać e-mail do klubu fitness z jakąś wymówką, ale zanim zdąży to zrobić, Rob przysyła jej esemes z informacją, że jest na spotkaniu i wróci późno. To decyduje za nią. I tak już spędziła cały dzień w samotności, próbując rozpakować i zorganizować rzeczy wciąż tkwiące w pudłach. Musi wyjść z domu i spotkać się z ludźmi, nie tylko ze względu na zdrowie psychiczne, lecz także dlatego, że jest to winna Robowi. Musi się wysilić, spróbować znaleźć szczęście w ich nowym życiu.

Los potrafi kierować ludźmi tak, żeby znaleźli się dokładnie tam, gdzie powinni być, aby przyjąć to, co ma nadejść. Czasami ta myśl jest pocieszająca, innym razem przerażająca.

Gdy Abby zatrzymuje samochód przed klubem fitness w Winchmore Hill, raz jeszcze jest o włos od zmiany zdania. Przecież i tak z nikim się tu nie zaprzyjaźni. Wszyscy będą zbyt pochłonięci zajęciami, a potem pospiesznym powrotem do domu. To jest Londyn, miejsce, w którym ludzie sprawiają wrażenie, jakby nie chcieli poznawać nikogo nowego. Zdążyła się tego nauczyć w tym krótkim czasie, kiedy tu mieszka.

Wchodzi do budynku, ale na recepcji nie ma nikogo, a wokół nie widać żywej duszy. Wedle e-maila z rejestracją ma się udać bezpośrednio do studia jogi, więc podąża za oznaczeniami na górę. Ale gdy dociera na miejsce i zagląda przez szklane drzwi, sala okazuje się pusta. Jest już za dwie siódma, więc to dziwne, że przyszła jako pierwsza. Z pewnością instruktorka powinna być już na miejscu, i przynajmniej garstka uczestniczek.

Nagle słyszy głos za plecami:

– Cześć, nie ma ich jeszcze? Myślałam, że to ja się spóźniłam!

Abby odwraca się i staje twarzą w twarz z kobietą, która się do niej zwróciła. Chyba są w podobnym wieku, ale na tym podobieństwa się kończą. Podczas gdy Abby ma na sobie zwykłe czarne legginsy i przyduży T-shirt, który pożyczyła od Roba, jej rozmówczyni jest ubrana w jaskrawe wzorzyste legginsy i koszulkę do jogi, które idealnie podkreślają jej smukłą, lekko umięśnioną figurę. Na twarzy ma pełen makijaż, a lśniące ciemne włosy związała w kucyk, który zdaje się tańczyć, gdy się porusza.

Abby natychmiast wyrabia sobie zdanie na jej temat, choć to dla niej nietypowe. Na pewno stoi przed nią arogancka kobieta, która przychodzi tutaj tylko po to, by popisywać się tym, jaka jest wysportowana i aktywna. Bez wątpienia można ją spotkać na siłowni co najmniej pięć razy w tygodniu, a w domu z wprawą opiekuje się gromadką idealnych dzieci. Wszystko to przychodzi Abby do głowy bez namysłu. Po prostu się tam pojawia: niczym nieuzasadniony obraz.

Szybko zda sobie sprawę, że źle oceniła Siennę, a jednak popełni ten błąd jeszcze wielokrotnie w trakcie ich znajomości, kierowana potrzebą stłumienia samotności.

– Nikogo tam nie ma – wskazuje teraz. – Przyszłaś na pilates?

– Tak i zazwyczaj o tej porze wszyscy są już w środku. – Kobieta milknie na moment. – To twoje pierwsze zajęcia?

Abby uśmiecha się, nie chcąc, żeby zobaczyła, że się denerwuje, że czuje się jak małe dziecko onieśmielone nową szkołą.

– Tak. To takie oczywiste?

– Nie, po prostu nie widziałam cię tu wcześniej. Och, będziesz zachwycona. – Klepie Abby po ramieniu. – Gwen jest wspaniałą instruktorką. A przy okazji certyfikowaną fizjoterapeutką, więc wie, co robi.

Abby kiwa głową.

– To dobrze. Od dawna ćwiczysz pilates?

– Hmm. Od jakichś sześciu miesięcy. Mniej więcej rok temu miałam wypadek, po którym zaczęły mi się najokropniejsze bóle pleców, jakie mogłabyś sobie wyobrazić! W każdym razie po intensywnej fizjoterapii powiedziano mi, żebym spróbowała pilatesu. – Pochyla się ku Abby i zniża głos, chociaż w pobliżu nie ma nikogo. – Szczerze mówiąc, początkowo byłam sceptycznie nastawiona i nie traktowałam tego poważnie. Myślałam, że na pilates chodzą tylko emerytki, ale po jakichś sześciu sesjach plecy przestały mnie boleć. – Przewraca oczami. – Dostałam nauczkę, żeby się do niczego nie uprzedzać, co nie?

– Serio? – Abby jest zaintrygowana.

Okazuje się, że ta kobieta jest zupełnie inna, niż sobie wyobrażała.

Jej rozmówczyni zagląda przez szybę w drzwiach, a potem wchodzi do środka.

– Lepsze to niż sterczeć tutaj, prawda?

Abby wchodzi za nią i obie zatrzymują się w przestronnej pustej sali. Rozglądają się po niej, jakby czegoś nie rozumiały.

– Okej, coś jest nie tak. – Głos kobiety odbija się echem po pomieszczeniu. – Maty powinny już na nas czekać, rozłożone na podłodze. Może zmienili salę? – Przygląda się Abby przez chwilę. – Wiesz co, poczekaj tutaj, na wypadek gdyby ktoś jednak przyszedł, a ja zapytam w recepcji, dobrze?

– Jasne.

Nie ma sensu jej mówić, że w recepcji nikogo nie było; sama to pewnie widziała, gdy pojawiła się w klubie niedługo po niej. Abby patrzy, jak kobieta odchodzi pospiesznie i wraca po niecałej minucie.

– Dzisiejsze zajęcia zostały odwołane i najwyraźniej powinnyśmy dostać e-mail z tą informacją. Ja żadnego nie dostałam, a ty? Cóż, na pewno nie, w przeciwnym razie by cię tu nie było, a ja sterczałabym tu sama, czując się jak kompletna idiotka! Którą i tak jestem. – Wyciąga komórkę i zaczyna stukać w ekran. Abby widzi, jak po chwili robi wielkie oczy. – O cholera. Jest. Jak ja go przegapiłam? – mamrocze do siebie i Abby mimowolnie się uśmiecha.

Tej kobiety po prostu nie da się nie lubić.

Sprawdza własny telefon, ale nie znajduje żadnej wiadomości, ani od instruktorki pilatesu, ani od nikogo innego.

– Ja nie dostałam. Może dlatego, że dopiero się zarejestrowałam?

Kobieta przewraca oczami.

– Tak, to możliwe. To wspaniałe miejsce, ale jeśli chodzi o kwestie administracyjne, okazują się zupełnie niezorganizowani. No chyba że chodzi o pobieranie pieniędzy od klientów. W tym są bardzo wykwalifikowani!

Obie się śmieją i to jest moment, w którym Abby uświadamia sobie, że naprawdę lubi tę kobietę. Owszem, to zupełnie obca osoba i Abby nie zna nawet jej imienia, ale ludzi otacza aura, która przyciąga cię do nich albo odpycha i sprawia, że decydujesz, czy chcesz, by ktoś stał się częścią twojego życia, czy nie. Poza tym, gdy człowiek jest akurat bezbronny i samotny, charyzmatycznej osobie nie można się oprzeć.

– Tak w ogóle to jestem Sienna – przedstawia się kobieta, wyciągając dłoń. Formalność tego powitania jest jednocześnie dziwna i pocieszająca. – I jeśli postanowisz dać tym zajęciom jeszcze jedną szansę, zdecydowanie znowu mnie zobaczysz.

– Jestem Abby. I tak, myślę, że wrócę w przyszłym tygodniu.

I to już wszystko. Pierwsze spotkanie Abby z Sienną. Zupełnie nieszkodliwe skrzyżowanie się ścieżek dwóch osób. Nic nie zapowiada okropności, które wkrótce nadejdą.

***

– A więc jak ci minął dzień? – pyta Rob.

Są już w łóżku, Abby siedzi z poduszką pod plecami i czyta. Nie sięgnęła po książkę od przeprowadzki, chociaż miała tak wiele wolnego czasu, jednak dziś wieczorem poczuła potrzebę, by zatracić się w jakiejś historii.

– Dobrze – odpowiada.

I w pewnym sensie to prawda. Spotkanie z Sienną, jakkolwiek przelotne, dało jej nadzieję, że z sukcesem ułoży sobie życie w Londynie. Być może trochę to potrwa, ale da radę. Sienna nie powiedziała nic szczególnego, co mogłoby wzbudzić w niej ten optymizm. Ale Abby poczuła się inaczej dzięki samej jej obecności.

Rob głaszcze ją po ramieniu.

– Cieszę się, że to słyszę – mówi, ale nie protekcjonalnie, to nie byłoby w jego stylu. – Jestem podekscytowany przyszłością – ciągnie. – Naszą przyszłością.

Podczas gdy Abby przygląda się uśmiechowi na twarzy męża i jego rozświetlonym radością orzechowym oczom, przysięga sobie, że to wystarczy. Że zadba o to, by tak było.

4

Sienna

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Prolog

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

CZĘŚĆ DRUGA

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

CZĘŚĆ TRZECIA

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

CZĘŚĆ CZWARTA

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział EPILOG

List od Kathryn

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Other Husband

Copyright © by Kathryn Croft, 2021

Copyright for the Polish edition © by Burda Media Polska Sp. z o.o., 2021

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Redaktor prowadzący: Marcin Kicki

Tłumaczenie: Ewa Kleszcz

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska

Korekta: Marzena Kłos, Malwina Kozłowska

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Projekt okładki: Canelo

Opracowanie graficzne polskiej wersji okładki: Paweł Panczakiewicz/

PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Zdjęcie na okładce: Lyn Randle/Trevillion Images

ISBN 978-83-8251-042-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.kultowy.pl

www.burdaksiazki.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek