Wydawnictwo Literackie

Kraków 2014

Spis treści

Karta redakcyjna

Namiot

Opieka redakcyjna: WALDEMAR POPEK

Redakcja: ANNA MILEWSKA-GRZYB

Korekta: BARBARA BOROWSKA, URSZULA SROKOSZ-MARTIUK, MAŁGORZATA WÓJCIK

Projekt okładki i stron tytułowych: ROBERT KLEEMANN

Skład i łamanie: Infomarket

Redaktor techniczny: BOŻENA KORBUT

© Copyright by Jerzy Sosnowski
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, 2009

ISBN 978-83-08-05132-0

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

NAMIOT

Lojalnie uprzedzam, to będzie opowieść, w którą nie uwierzysz. Co więcej, i ja wierzę w nią tylko chwilami, kiedy się bardzo postaram. Gdybyśmy potrafili uwierzyć, nie musiałbym pisać. Może w ogóle nie trzeba by było wtedy nic robić. Usiedlibyśmy tam, gdzie komu wypadło, i zabawialibyśmy się stawianiem bądź obalaniem krzeseł – albo nawet jakichś cięższych mebli – bez użycia rąk. Kręcilibyśmy Ziemią jak globusem, spotykając się to tu, to tam, myślą tylko. Byłby nie kończący się letni dzień (astronomowie straciliby pracę) z łagodnym słońcem. Czy jego światło, o ile nikt go nie dostrzega, jest światłem czy raczej niespełnioną możliwością, ofertą zagubioną wśród innych ofert? Klasyczni metafizycy upierają się, że owszem – światło pozostaje światłem – fizycy są sceptyczni, a telewizor powtarza co chwila, że wybór należy do ciebie. Jak w sieci, klikasz jedną opcję albo drugą. Wątpię jednak, żebyś naprawdę miał wybór. Ktoś ci kiedyś powiedział, jak jest naprawdę, tak dawno to powiedział, że już go nie pamiętasz ani słów nie pamiętasz – jedynym ich śladem są wyżłobienia, którymi biegną twoje myśli; ażeby je puścić inną trasą, musiałbyś tego pragnąć ze wszystkich sił.

Tymczasem noc, koniec stycznia, stukot kół pociągu, seledynowy blask jarzeniówek na korytarzu, półmrok w rozkołysanych przedziałach. Jest tak późno, że pasażerowie pogrążeni w płytkim śnie albo unoszący się tuż nad jego powierzchnią nie pamiętają chwilowo, dokąd właściwie jadą. W ciemności za oknami przelatują smugi czegoś białego, czemu nikt nie poświęca uwagi, więc może to pryzmy brudnego śniegu albo kłęby pary, albo umorusane koszule aniołów, albo cielska smoków albinosów (nie, smoki chyba nie). Jeden podróżny schował głowę pod paltem, prawie go nie ma. Ktoś obok rozmawia, jeśli podróżnemu się nie zdaje, że słyszy, jak to:

Przed kilku laty grupa chłopaków pojechała na Mazury i pewnego dnia, znudzeni piciem piwa przed namiotem, postanowili się napić w jakimś innym miejscu, więc pożyczyli dwa kajaki i ruszyli w rejs, szukając ciszy, którą można by wypełnić gardłowym śmiechem i krzykiem, i radosnymi przekleństwami, że życie jest aż tak piękne. Wkrótce natknęli się na niewielką wyspę o brzegach szczelnie obrośniętych trzciną. Nie było wątpliwości, do nich będzie należało jej dziewictwo, co za piękna nagroda za wysiłek dla czterech dojrzewających mężczyzn. Nie bez trudu przedarli się na suchy ląd, ale tu czekała ich niemiła niespodzianka. Bo wprawdzie za parawanem krzaków rozpościerała się piękna okrągła polana z jednym wysokim drzewem, ale była już zajęta.

Pod drzewem namiot, półotwarty, z pokrzywionymi masztami.

Wewnątrz dwa staromodne materace, oklapłe, od dawna bez powietrza.

U wejścia poszarzały kocher.

Za namiotem wyschnięta na wiór łódka.

Przed nim – wpółzarośnięty czarny krąg, miejsce po ognisku.

Akurat powiał wiatr i zrobiło się naprawdę nieprzyjemnie, bo trudno było wątpić, gdzie się podziewa ta para, która tu przed nimi kiedyś dotarła. A że chłopcy nie chcieli z jakichś powodów mieć do czynienia z policją, którą pewnie należałoby zawiadomić, więc chyłkiem się wynieśli i nie wiadomo, co dalej, bo koła załomotały na rozjazdach, pociąg zwalniał przed jakąś stacją, rozmowa się urwała.

Ten, który mówił, i ten, który słuchał, wysiądą jeszcze przed świtem. Pasażer pod paltem wciąż nie odkrywa twarzy, zwłaszcza teraz nie chce jej pokazać. Bo – co za traf – on jeden wie, co to za wyspa i co się na niej stało. Nie śniło mu się więc (to straszne). Chyba że śni bez przerwy (to byłoby straszne tym bardziej).

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki