Wydawnictwo Literackie

Kraków 2013

Spis treści

Karta redakcyjna

Rozdział 3

Przypisy

Tytuł oryginału: J’ADORE PARIS

Opieka redakcyjna: KATARZYNA KRZYŻAN-PEREK

Redakcja: WERONIKA KOSIŃSKA

Korekta: EWA KOCHANOWICZ, LIDIA TIMOFIEJCZYK, MAŁGORZATA WÓJCIK

Projekt okładki i stron tytułowych: URSZULA GIREŃ

Fotografie na okładce: © Avensun – Fotolia.com, © Blue Moon – Fotolia.com

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

Copyright © 2013 by Isabelle Laflèche
All rights reserved
Published by arrangement with Harper Collins Publishers Ltd, Toronto, Canada
© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2013

ISBN 978-83-08-05296-9

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ TRZECI

– Spóźnimy się!

Nie jest łatwo złapać taksówkę w porannych godzinach szczytu w Paryżu, zwłaszcza na dziesięciocentymetrowych obcasach. Po szybkim espresso, znów w Le Meurice, kierujemy się do siedziby Diora przy alei Montaigne’a w 8. dzielnicy, żeby rozpocząć pierwszy dzień pracy.

– Nie martw się, kochanie. Punktualność jest cnotą nudziarzy. Poza tym wcale się nie spóźnimy. Pamiętaj, że jesteśmy w Paryżu. Sandrine pewnie sama tkwi w korku, zablokowana przez jakiś strajk czy demonstrację.

– Nie cierpię się spóźniać. Trzeba było zamówić taksówkę wcześniej. – Jestem zdenerwowana.

– Wierz mi, próbowałem, ale najwyraźniej w Paryżu nie da się zarezerwować taksówki na czas między ósmą a dziesiątą rano. Jakaś nowa zasada, której celem jest utrudnienie poruszania się po mieście.

– Moglibyśmy wynająć rowery miejskie – sugeruję, wskazując na pobliską wypożyczalnię Vélib z jednośladami, które po użyciu można zostawić praktycznie na każdym większym skrzyżowaniu. – Antoine niemal codziennie dojeżdża nimi do pracy.

– Chyba żartujesz. Usiłuję dostać się do pracy, nie na cmentarz. Poza tym nie mam ochoty pognieść sobie garnituru. To Dior Homme, i to nowy!

– Dobra, dobra.

W Nowym Jorku można stoczyć się z łóżka prosto do taksówki, ale tutaj złapanie jakiejś wolnej, zwłaszcza o tej porze, graniczy z cudem.

Kiedy staram się jak mogę, machając energicznie na kolejne auta, podjeżdża do nas samochód z otwartym oknem. Kierowca wciska gaz, równocześnie wrzeszcząc na nas z całych sił:

– Bordel de merde, que faites-vous au milieu de la rue? Cassez-vous bande de nazes![10]

Mocno ocenzurowane tłumaczenie: „Z drogi, idioci”.

Następnie długo wciska klakson.

Rikash wybiega na środek ulicy, wymachuje aktówką Hermèsa nad głową, krzycząc:

– Odwal się, durniu.

Na koniec pokazuje kierowcy najbardziej obraźliwy gest, le bras d’honneur, który oznacza „wsadź sobie w tyłek” albo coś dużo mniej eleganckiego.

To tu spotykają się Stary i Nowy Świat, dwie cywilizacje zderzają się przy fanfarach klaksonów dzięki nieznającej granic obawie, że człowiek spóźni się do pracy.

– Co za debil – mówi, przesuwając delikatnymi dłońmi po spodniach z kantem, żeby wygładzić zagniecenia.

W końcu udaje nam się złapać taksówkę. W drodze na aleję Montaigne’a czuję dreszcz ekscytacji. Wielkie sprawy w zakresie własności intelektualnej, słynny dom mody, kontakty z największymi projektantami – na samą myśl dostaję zawrotów głowy. Marzenia na jawie przerywa mi Rikash, klepiąc mnie po ramieniu.

– Istne szaleństwo! – stwierdza, przyciskając nos do szyby.

Fascynuje go ruch wokół Łuku Triumfalnego w godzinach szczytu. We Francji obowiązuje zasada, że trzeba ustąpić pierwszeństwa samochodom wjeżdżającym na rondo, ale ponieważ tu wjazdów jest aż dwanaście, system działa tylko dzięki nieustannemu trąbieniu.

– Oni się proszą o wypadek – kręci głową Rikash. – Żeby tędy przejechać, trzeba mieć cztery pary oczu. – Kładzie jedną rękę na klamce, drugą obejmuje zagłówek siedzenia pasażera przed sobą, jakby kurczowo trzymał się życia.

Potem jego wzrok przyciąga przystojny młody mężczyzna w doskonale skrojonym garniturze, który przemyka obok nas na skuterze. Krawat trzepocze mu na wietrze, a spod kasku wychodzą niesforne ciemnoblond loki. Skutecznie unika zderzenia z trzema samochodami, jadąc niebezpiecznym slalomem, po czym znika w porannym ruchu.

– Wow, kim był ten facet w kasku? Bardzo ponętny.

– Tak, na dodatek ze skłonnościami samobójczymi.

Zerkam na zegarek, żeby sprawdzić, ile mamy jeszcze czasu.

– To nie jest bez znaczenia. To musi być metafora całego społeczeństwa francuskiego: totalny chaos w ciuchach Jeana Paula Gaultier’a.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[10] Bordel de merde, que faites-vous au milieu de la rue? Cassez-vous bande de nazes (fr.) – Cholera jasna, co wy robicie na środku drogi? Spieprzajcie, debile!