Copyright © Anna Plaskacz, 2012

Projekt okładki

Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce

© David Ridley / Arcangel Images

© iStock

Redakcja

Renata Bubrowiecka

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-7961-502-5

Warszawa 2012

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

ul. Rzymowskiego 28, 02-697 Warszawa

www.proszynski.pl

Mężowi Sławkowi. Z miłością.

Dziękuję całej swojej najbliższej Rodzinie, z którą wychodzi się zawsze dobrze, nie tylko na zdjęciu. To dzięki Waszemu wsparciu i mobilizacji powstała ta historia. Szczególnie jednak jestem wdzięczna moim nieocenionym, zawsze gotowym, by wysłuchiwać wątpliwości i popędzać do tworzenia kolejnych rozdziałów córce Martusi i synom Maciusiowi i Jędrusiowi. Dziękuję Wam.

Anna: Jestem matką.

Weronika: Jestem córką.

Anna: Nie zrobisz tego.

Weronika: Zrobię.

Anna: Ja tego nie zrobiłam i jestem szczęśliwa.

Weronika: Nie jestem tego pewna.

Anna: Ważne, że ja jestem.

Weronika: Fałsz, nie jesteś.

Anna: A skąd ty o tym możesz wiedzieć?

Weronika: Bo mam oczy.

Anna: Córuś, to błąd, chcę cię przed nim uchronić.

Weronika: Ja też chciałabym cię uchronić przed twoim błędem, ale nie było mnie jeszcze na świecie.

Anna: Mam doświadczenie. Sprawdziło się, co założyłam.

Weronika: Nie mam doświadczenia, jestem świeża i odważna. Jestem pewna, że sprawdzi się to, co zakładam.

Anna: Kochałam go, ale już od dawna nie kocham.

Weronika: Kocham go i będę kochać.

Anna: Mam udane życie.

Weronika: Będę miała udane życie.

Anna: No nie wiem.

Weronika: A ja wiem.

POWRÓT

Samolot z Zagrzebia wylądował na Okęciu około wpół do szóstej po południu. Marcowe muldy zdobiły krawężniki niczym niestaranne szlaczki pierwszoklasistów. Słońcu nie udało się przebić przez chmury, przedwiosenna szarość ogarniała brunatne, dawno nieremontowane ulice, kładąc na oskubanych kamienicach i zasłanych psimi odchodami skwerach cień pozimowego brudu. Poczułam lekkie wstrząsy. Może się zwali – przeszło mi przez myśl. Ogarnęła mnie obojętność. Niespodziewane marzenie rozlało się po świadomości, kojąc nerwy przed spotkaniem z moim mężem, Jerzym. Moje obie nogi jeszcze tkwiły na drugim pięterku zadarskiego domu z zielonymi okiennicami – lewa nie do końca się otwierała, wpuszczając rankiem nieproszone po nieprzespanej nocy promienie słońca. Wyglądam za okno. Blaż czeka w terenówce, ospały, jakby nie pamiętał, że ma mi pomóc wynieść bagaże. Wychodzę więc z torbiszczem rzeczy, ciągnąc je do samochodu, a on opuszcza go powoli, otwiera bagażnik i podrywa moje bambetle, jak gdyby właśnie przypomniał sobie o zasadach savoir-vivre’u. Wrzuca do środka walizy nieobecny, wskazując mi miejsce z przodu auta. Jedziemy szybko, cicho, w skupieniu. Skromne chorwackie lotnisko oferuje niewielki parking, na którym ledwie znajdujemy miejsce. Szukam słów, jakimi pożegnam Blaża. Nie będę go żegnać! Przecież zobaczymy się niebawem. Postaram się o to. Przyjadę, nie przeżyję, gdyby miało się stać inaczej. Przed oczami przemyka mi obraz Jerzego na warszawskim lotnisku. Matko, on o niczym nie wie. Czeka na mnie, wymalował mieszkanie.

Blaż spogląda na mnie z miną zbitego psa. Cudnie prezentuje się w cywilnej wersji munduru moro, spod którego wystaje kołnierzyk czarnej barchanowej koszuli. Nic nie jest w stanie pozbawić go męskości i wyglądu chorwackiego macho. Czekam na gest z jego strony. Mam nadzieję, że mnie szybko pożegna, odepchnie, zostawi na płycie lotniska, odejdzie, nie odwracając się za siebie. A ja popatrzę na jego oddalające się plecy, dźwignę torbę i powoli, oglądając się za siebie, pójdę w kierunku autobusu podwożącego pasażerów do samolotu. Marzę o takiej scenie, marzę, by wyzwolił mnie z odpowiedzialności decydowania o naszym losie. Marzę, by się na mnie wściekł, wzgardził mną za upór, sentymenty, poczucie odpowiedzialności za małżeństwo z Jerzym, za moją decyzję powrotu do Warszawy.

– Powiedz coś. – Nie wytrzymuję milczenia.

– Coś – mimo woli wymyka mu się żart, rozładowując atmosferę.

– Teraz lepiej – złapałam oddech.

Nie dołuj mnie, ledwie się trzymam. Napiszę zaraz po przyjeździe. Pisz do mnie na redakcję. Uważaj na siebie. Pamiętaj, że cię kocham.

– Ana. – Przytulił mnie mocno. – Ana. Wracaj.

– Witamy na pokładzie samolotu Polskich Linii Lotniczych LOT. – Stewardesa informowała o parametrach lotu, sącząc do uszu pasażerów wszystkie „niezbędne” dane.

Ludzie zapinali pasy, wiercąc się na swoich siedzeniach, poprawiając bagaż, łykając tabletki, uspokajając dzieci. Patrzyłam w przestrzeń, nie znajdując siły, by sięgnąć po pasy.

– Proszę zapiąć pasy.

– Tak – zdobyłam się na wysiłek.

– Czy dobrze się pani czuje? – Stewardesa pochyliła się w moją stronę.

– Oczywiście. – Dajcie mi wszyscy święty spokój! – przeleciało mi przez głowę, ale usta grzecznie odpowiedziały: – Dziękuję, wszystko w porządku.

W najlepszym, kurwa! Właśnie zostawiam miłość swego życia, mojego Blaża, jadę do domu, do mojego męża Jerzego, i nie rozumiem dlaczego, ale czuję, że to jest błąd, i nie mogę temu zapobiec. Co ja robię? Matko, muszę wytrzeć oczy, bo Jerzy zobaczy, że ryczałam. Po mnie zawsze widać. Dlaczego wlazłam do tego głupiego samolotu? Dlaczego wracam do starego i wiadomo jakiego. Dlaczego będę jadła z Jerzym kolację, a potem pójdziemy do łóżka? Dlaczego w sobotnie popołudnie przyrządzę kolacyjkę i zaprosimy naszych rodziców, którym będę opowiadać, co się działo w Chorwacji? Nie chcę wylądować. Mam nadzieję, że będziemy latać w przestworzach w nieskończoność, nie dając rzeczywistości zgarnąć nas w swoje objęcia. Niestety, nie jest to możliwe. Kobieta, która jest w ciąży, musi w końcu urodzić, samolot musi osiąść na lotnisku.

Płyta lotniska w zasięgu ręki, lusterko też. Wklepuję krem nivea w policzki, próbuję przypudrować twarz, kręcę oczami, by wyglądały świeżo, przeczesuję włosy dłońmi. Wystarczy jeszcze obciągnąć bluzkę, by ułożyła się wzdłuż linii spodni, zarzucić torbę na ramię i z podciągniętym krawatem wyjść z samolotu.

Widzę go z daleka. Stoi z wiechciem tulipanów. Żółte, moje ulubione. Niech to! Pamiętał. A nie chciałam, żeby pamiętał. Mógłby przynieść garść różowych goździków.

– Nareszcie, Anuś. – Jego słowa sprowadzają mnie na ziemię.

– Cześć, Jurek – próbuję udawać radość. – Długo czekałeś?

– Dobrze, że jesteś. Daj torbę, poniosę. Dobrze, że jesteś.

Nie wiem, Jerzy, czy dobrze, że jestem. Poczułam kamień w sercu. Moje ciało lata w przestworzach, nogi kroczą po Okęciu, plecy podparte przez Blaża lekko opadają na miękkie poduszki, zapadając w nasz wspólny sen.

ANNA

WRZESIEŃ 1991

Aniu, możesz do mnie podejść? – Szef włożył głowę we wpółotwarte drzwi. – Jest sprawa.

Był lekko po czterdziestce, miał szpakowate, rzedniejące włosy, a gdy się postarał, całkiem miły uśmiech. Tym razem jednak chyba nie było mu do śmiechu, bo kąciki ust opadały mu w kierunku brody, a oczy wydawały się zmęczone.

– Siadaj, Anka.

Wskazał mi krzesło przed biurkiem, gdy po chwili zjawiłam się w jego gabinecie. Sam zajął miejsce na jego blacie.

– Siadaj, słuchaj i się nie odzywaj, a już na pewno nie podejmuj żadnych decyzji.

Wstrzymałam oddech. Czułam przez skórę, że ze szpitala nici, a może, Matko Boska, coś gorszego? Chce mnie zwolnić? Pracowałam w gazecie od zawsze, sam mnie zatrudnił. Ta dupa Miśka na mnie nagadała? Myśli gnały jak opętane, nie znajdując mety. Tylko kłopoty mi teraz potrzebne. W ciągu trzech lat dwa poronienia, badań, że ho, ho! Ostatnia szansa w tym profesorze Douglasie, sławie endokrynologicznej, na którą dostałam namiar od ginekologa prowadzącego mnie od ośmiu lat. „Proszę pani”, powiedział w trakcie kolejnej wizyty, „nic nie mogę już zrobić w pani przypadku, to poza moimi kompetencjami. Polecę pani starszego kolegę, profesora Douglasa. To Amerykanin, będzie w Warszawie przez miesiąc. Dam pani kontakt do doktora Wziętego, proszę się do niego udać i za jego pośrednictwem załatwić wizytę u profesora. Niech się pani nie martwi. Jest pani młoda, w końcu się uda”. Wzięłam do ręki kartkę z telefonem do Wziętego. Wstałam z krzesła, starannie wsunęłam je pod biurko i wyszłam z gabinetu. „Dziękuję panu, doktorze”, powiedziałam już do siebie na korytarzu, biegnąc do wyjścia, by żadna z pacjentek nie zauważyła moich łez.

Jestem młoda. No nie wiem, trzydzieści jeden lat, osiem lat starań o dziecko. Amerykanin. I co z tego? W Ameryce też są bezpłodne kobiety, którym nie można pomóc. Profesor, doświadczony. A może po prostu stary i już nic nie umie?

Wyszłam na jesienną deszczową ulicę. Spadające liście przylepiały się do butów, popędzana wiatrem mżawka ścierała łzy z policzków. Zapomniałam, gdzie zaparkowałam samochód. Nie chciałam, by Jerzy jechał ze mną. Instynktownie czułam, że potrzebuję czasu w wieczornych korkach, by uporać się z kolejną złą wiadomością.

Douglas – przypomniałam sobie. Nadzieja. Kolejna? Rozum pokonywał nadzieję. Tak, kolejna – nadzieja pokonywała rozum. Tylko się trzymaj! Jesteś młoda, powiedział doktor, nie poddawaj się.

Wzięty przyjął mnie miło, zainkasował, umówił na spotkanie. Jerzy był pełen optymizmu. Wspierał mnie, jak mógł, chociaż czułam, że chęć posiadania dziecka nie determinuje jego działań. „Kochanie, będzie dobrze. Pójdziesz do tego Amerykanina...”. „Douglasa” – przypomniałam. „Tak, Douglasa, i on ci coś poradzi”. „Chyba nam?” – uniosłam się ze zniecierpliwieniem. „Oczywiście, że nam, kochanie”.

– Anka, jesteś tu? – Stary stuknął nogą w stół. – Co się tak zamyśliłaś? Puk, puk, wracaj do żywych.

– Co mi miałeś do powiedzenia? – wysiliłam się na inteligentne zagajenie, przywołując siebie do porządku.

– Powtórzę. Nic nie mów, słuchaj i nie odmawiaj, zanim się nie zastanowisz.

Zamknęłam się, nadstawiłam uszu i przestałam myśleć. Wyduś to z siebie.

– Ha! Ale cię nabrałem! Już myślałem, że będę musiał wzywać karetkę. Jest robota! – Stary z zadowoleniem rozwarł przede mną ramiona. – Mam dla ciebie wspaniałą propozycję. Pojedziesz do Chorwacji jako korespondent wojenny.

– Kiedy?

– Za kilka dni, gdy tylko zdążysz zapakować walizkę – emocjonował się, wyrażając to szerokim uśmiechem.

– Ale ja nie mogę – szepnęłam cicho.

– Co to znaczy „nie mogę”? – nachmurzył się. – No dobrze, rozumiem, wojna, niebezpieczeństwo jakieś jest, ale myślałem, że to ci się spodoba! Anka, jesteś najlepsza. Kogo mam tam posłać? Miśkę?

Wiedział, stary skurczybyk, jak mnie podejść. Miśkę, no na pewno, pomyślałam, głupią siusiumajtkę. Niech sobie sztyftuje ile wlezie w gazecie i tak nic z tego nie będzie. Myśli galopowały jak tabun koni. Adrenalina mi się podniosła. Przez głowę przeleciał dom, Jerzy, Douglas, wszystkie smutki i niedawne zniechęcenie. Poczułam krew krążącą prędzej w żyłach, zobaczyłam przygodę, wziął mnie pod włos.

– Na jak długo, Harry? – spytałam spokojnie.

– A co, czy ja jestem Duchem Świętym, żeby ci powiedzieć, jak długo wojna będzie trwała? – Widząc pytanie w moich oczach, zreflektował się i dodał: – No, na razie na trzy miesiące. Pasuje? Nic nie mów. Powiesz mi jutro.

Po wyjściu z redakcji opanowało mnie podniecenie. Jadę! Do licha ze wszystkim. Jadę! Matko, przecież ja jeszcze nigdzie nie byłam. Pamiętam, jak przekraczaliśmy z rodzicami granicę z Czechosłowacją w Libercu. Co to było za przeżycie! Zagranica, inny język, nobilitacja. Za rok wypuściliśmy się na wczasy do Warneműnde w ramach dobrych stosunków ze wschodnimi Niemcami. Mama była nauczycielką i udało się jej załapać na związkowe wczasy. W osiemdziesiątym pierwszym odwilż. Niemcy wpuścili Polaków na saksy, a potem halt!, delegalizacja Solidarności i znowu siedzimy, drodzy panowie i panie, na własnych śmieciach, pozostawiając imperialistom ich rubieże. Kto wyjechał, to jego, reszta została bez prawa wyboru. A tu taka okazja!

Gdy dobiegłam do domu, decyzję już miałam za sobą.

– Jurek! Jadę do Chorwacji! – krzyknęłam od progu.

– Gdzie?! – nie dosłyszał, telewizor zagłuszał mój głos.

– Stary zaproponował mi wyjazd do Chorwacji. Potrzebują korespondenta.

– Chyba żartujesz! Nie pozwolę ci – oburzył się Jerzy. – Ty nie wiesz, co tam się dzieje. Mowy nie ma.

– Jurek, nie mów tak. Może do końca nie wiem, ale się dowiem. Jureczku, dam sobie radę i ty też, prawda? – Zalotnie spojrzałam mu w oczy.

– Porozmawiajmy. – Jerzy poważnie podszedł do tematu. – Nawet się nie orientujesz, jakie to jest niebezpieczne. – Spojrzał mi w oczy i świadom podjętej już przeze mnie decyzji, postanowił wytoczyć najcięższe armaty: – A profesor Douglas?

– Misiu, nie przepadnie. On tu będzie jeszcze nieraz. A poza wszystkim jesteśmy młodzi, nie ma się o co martwić.

Złożył broń. Długo rozmawialiśmy tej nocy. Skończyło się na tym, że trzeba mi przygotować odpowiedni ekwipunek i nie rezygnować z okazji. Aha, i mam na siebie uważać.

ANNA

WRZESIEŃ 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

25 WRZEŚNIA 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

26 WRZEŚNIA 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

27 WRZEŚNIA 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

28 WRZEŚNIA 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

PAŹDZIERNIK 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

PAŹDZIERNIK–LISTOPAD 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LISTOPAD 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1991

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

STYCZEŃ–LUTY 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1992

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1993

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 1993

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 1994

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MAJ 1994

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

1 CZERWCA 1994

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

2 CZERWCA 1994

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1995

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

SIERPIEŃ 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

SIERPIEŃ 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

6 SIERPNIA 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

7 SIERPNIA 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

8 SIERPNIA 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ–PAŹDZIERNIK 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LISTOPAD 1997

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MAJ 1998

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

PAŹDZIERNIK 1998

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 1998

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

24 GRUDNIA 1998

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LIPIEC 1999

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 1999

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MARZEC 2000

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 2000

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 2003

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LIPIEC 2003

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 2003

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

GRUDZIEŃ 2003

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

STYCZEŃ 2004

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

CZERWIEC 2004

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

SIERPIEŃ 2004

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

SIERPIEŃ 2004

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LISTOPAD 2006

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MAJ 2007

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

MAJ 2007

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

MAJ 2007

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LIPIEC 2007

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LIPIEC 2007

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

PAŹDZIERNIK 2007

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LIPIEC 2009

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

SIERPIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

GRUDZIEŃ 2009

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

STYCZEŃ 2010

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

STYCZEŃ 2010

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

CZERWIEC–LISTOPAD 2010

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LISTOPAD 2010

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY–KWIECIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

KWIECIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

SIERPIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

WRZESIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

PAŹDZIERNIK 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

PAŹDZIERNIK 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LISTOPAD 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LISTOPAD 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

GRUDZIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

GRUDZIEŃ 2011

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

STYCZEŃ 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

STYCZEŃ 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

ANNA

LUTY 2012

Dostępne w pełnej wersji

WERONIKA

POCZĄTEK MARCA 2012

Dostępne w pełnej wersji

Table of Contents

POWRÓT

ANNA: WRZESIEŃ 1991

ANNA: WRZESIEŃ 1991

ANNA: WRZESIEŃ 1991

ANNA: 25 WRZEŚNIA 1991

ANNA: 26 WRZEŚNIA 1991

ANNA: WRZESIEŃ 1991

ANNA: 27 WRZEŚNIA 1991

ANNA: 28 WRZEŚNIA 1991

ANNA: PAŹDZIERNIK 1991

ANNA: PAŹDZIERNIK–LISTOPAD 1991

ANNA: LISTOPAD 1991

ANNA: GRUDZIEŃ 1991

ANNA: GRUDZIEŃ 1991

ANNA: STYCZEŃ–LUTY 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: MARZEC 1992

ANNA: KWIECIEŃ 1992

ANNA: KWIECIEŃ 1992

ANNA: KWIECIEŃ 1992

ANNA: KWIECIEŃ 1992

ANNA: KWIECIEŃ 1992

ANNA: KWIECIEŃ 1992

ANNA: GRUDZIEŃ 1992

ANNA: GRUDZIEŃ 1992

ANNA: GRUDZIEŃ 1992

ANNA: MARZEC 1993

ANNA: KWIECIEŃ 1993

ANNA: MARZEC 1994

ANNA: MAJ 1994

ANNA: 1 CZERWCA 1994

ANNA: 2 CZERWCA 1994

ANNA: GRUDZIEŃ 1995

ANNA: SIERPIEŃ 1997

ANNA: SIERPIEŃ 1997

ANNA: 6 SIERPNIA 1997

ANNA: 7 SIERPNIA 1997

ANNA: 8 SIERPNIA 1997

ANNA: WRZESIEŃ–PAŹDZIERNIK 1997

ANNA: LISTOPAD 1997

ANNA: MAJ 1998

ANNA: PAŹDZIERNIK 1998

ANNA: GRUDZIEŃ 1998

ANNA: 24 GRUDNIA 1998

ANNA: LIPIEC 1999

ANNA: WRZESIEŃ 1999

ANNA: MARZEC 2000

ANNA: KWIECIEŃ 2000

ANNA: KWIECIEŃ 2003

ANNA: LIPIEC 2003

ANNA: WRZESIEŃ 2003

ANNA: GRUDZIEŃ 2003

ANNA: STYCZEŃ 2004

WERONIKA: CZERWIEC 2004

ANNA: SIERPIEŃ 2004

ANNA: SIERPIEŃ 2004

ANNA: LISTOPAD 2006

ANNA: MAJ 2007

WERONIKA: MAJ 2007

ANNA: MAJ 2007

ANNA: LIPIEC 2007

ANNA: LIPIEC 2007

ANNA: PAŹDZIERNIK 2007

WERONIKA: LIPIEC 2009

ANNA: SIERPIEŃ 2009

ANNA: WRZESIEŃ 2009

ANNA: WRZESIEŃ 2009

WERONIKA: WRZESIEŃ 2009

ANNA: WRZESIEŃ 2009

ANNA: WRZESIEŃ 2009

WERONIKA: GRUDZIEŃ 2009

WERONIKA: STYCZEŃ 2010

ANNA: STYCZEŃ 2010

WERONIKA: CZERWIEC–LISTOPAD 2010

WERONIKA: LISTOPAD 2010

WERONIKA: LUTY 2011

WERONIKA: LUTY 2011

WERONIKA: LUTY 2011

WERONIKA: LUTY 2011

WERONIKA: LUTY–KWIECIEŃ 2011

ANNA: KWIECIEŃ 2011

WERONIKA: SIERPIEŃ 2011

WERONIKA: WRZESIEŃ 2011

ANNA: WRZESIEŃ 2011

WERONIKA: WRZESIEŃ 2011

WERONIKA: WRZESIEŃ 2011

WERONIKA: WRZESIEŃ 2011

WERONIKA: WRZESIEŃ 2011

WERONIKA: WRZESIEŃ 2011

WERONIKA: PAŹDZIERNIK 2011

WERONIKA: PAŹDZIERNIK 2011

WERONIKA: LISTOPAD 2011

WERONIKA: LISTOPAD 2011

WERONIKA: GRUDZIEŃ 2011

WERONIKA: GRUDZIEŃ 2011

WERONIKA: STYCZEŃ 2012

WERONIKA: STYCZEŃ 2012

WERONIKA: LUTY 2012

WERONIKA: LUTY 2012

ANNA: LUTY 2012

WERONIKA: LUTY 2012

ANNA: LUTY 2012

WERONIKA: LUTY 2012

WERONIKA: LUTY 2012

ANNA: LUTY 2012

WERONIKA: POCZĄTEK MARCA 2012