Ojcu

oraz całej załodze szpitala przy ulicy Fieldorfa

Zamiast prologu

Drogi Czytelniku!

Pisząc tę książkę, mrugałam do Ciebie okiem i to tak intensywnie, że nabawiłam się zakwasów na powiekach. W zdaniach, poszczególnych słowach, literach aż po znaki przestankowe włącznie starałam się przekonać Cię, byś nie podchodził do wydarzeń opisanych w książce na serio. Zależało mi, by dostarczyć Ci pysznej rozrywki, byś zaśmiewał się do łez, najlepiej – to już Himalaje moich marzeń – w środkach komunikacji publicznej, wzbudzając tym samym szczere zdumienie, a nawet konsternację u reszty pasażerów. By osiągnąć ten cel, pozwoliłam sobie nieco nagiąć czasoprzestrzeń, sięgnęłam zdecydowanym ruchem do przeszłości i wyciągnęłam z niej karty szpitalne, które jako żywo zniknęły ze szpitalnych łóżek wraz z nadejściem panowania RODO. Drogie RODO, przepraszam. Wcale nie uważam, by cel uświęcał środki, ale akurat w tym przypadku środek sam wpadł mi w ręce, a cel był szlachetny, bo chodziło o Twoje, Czytelniku, zadowolenie wynikające z delektowania się wartką akcją. Wejdź zatem w świat mojej wyobraźni, która stworzyła dla Ciebie kompletnie zwariowaną historię. Pozdrawiam Cię serdecznie razem z barwnym gronem wymyślonych bohaterów, którzy teraz machają do Ciebie, szczerząc się przy tym po same ósemki (ale drodzy państwo, ostrożnie z tymi łapami, na miłość boską, nie tak przed samym nosem!). Zresztą sam widzisz.

Autorka

Część pierwsza

30 kwietnia 2019

Zdarzenie pod Capitolem!

To nie jest tak, że miasto jest wiecznie zakorkowane. Po prostu możliwości urbanistyczne nie nadążają za coraz większymi potrzebami mieszkańców. Trzydziestego kwietnia dwa tysiące dziewiętnastego roku, czyli dzień przed „wielkim weekendem”, zwanym też przez różnych złośliwców świętem Matki Boskiej Grillującej, możliwości nie nadążały podwójnie. Byli tacy, którzy wpadli na pomysł ruszenia na majówkę już o siódmej rano, żeby uniknąć korków, i przekonali się, że pół miasta wpadło na identyczny pomysł. Stali sobie teraz wszyscy radośnie gdzieś na wylotówkach jak jedna wielka zmotoryzowana rodzina i naprawdę aż dziwi fakt, że nikt nie wysiadł z auta, nie rozstawił stolika i nie zaproponował partyjki brydża. Skoro i tak coś się ruszy najwcześniej za dwa lata, to po co marnować czas?

Do wyjeżdżających z miasta dołączyli ci, którzy usiłowali dotrzeć do pracy lub szkoły, poranne zamieszanie rosło i kiedy wydawało się, że nic nie jest w stanie spotęgować panującego chaosu, gdzieś tam w centrum rozkraczył się tramwaj. Wybrał sobie nieszczęśliwie ten moment, kiedy znajdował się na środku skrzyżowania. W takich chwilach wybuchają rewolucje, cud więc prawdziwy, że nikt nie zaczął wyrywać siedzeń z autobusów i ludzie nie rzucili się, by stawiać barykady. Być może porywczość narodu łagodziła perspektywa przedłużonego weekendu i świadomość tego, że w wielu lodówkach spoczywały w marynatach porcje mięsiwa i czekały, by wykorzystać je później, jak Pan Bóg przykazał. Pogoda zapowiadała się przepiękna, miało to zatem wielkie szanse powodzenia. Słowem, negatywne nastroje społeczne tym razem dalekie były od zenitu. Przynajmniej dla tej części społeczeństwa, która w okolicach siódmej rano nie znalazła się niedaleko Teatru Muzycznego Capitol. Tu sprawy rysowały się zupełnie inaczej.

Sęk w tym, że duże i niezwykle ruchliwe skrzyżowanie, przez które w godzinach szczytu usiłują się przecisnąć tysiące samochodów do spółki z tramwajami i autobusami, nie licząc wiecznie pędzących przed siebie pieszych, zostało kompletnie zatarasowane z powodu wypadku, który się tam wydarzył. Chwile grozy prędko przerodziły się w irytację licznych gapiów, którzy utknęli bez możliwości kontynuowania podróży, a następnie z irytacji w typową ciekawość. Ludzie doszli do wniosku, że skoro i tak już nie dojadą na czas tam, dokąd dojechać chcieli, to przynajmniej sobie popatrzą, ponagrywają, pofotografują i wrzucą to na Facebooka, zbierając wzbudzającą szacunek liczbę lajków.

Trzeba przyznać, że służby wszelkiej maści spisały się na medal, a wcześniej na medal spisali się też sami kierowcy, sprawnie udzielając pierwszej pomocy poszkodowanym. Różne media trąbiły o tym jeszcze dwa dni później, podając ich zachowanie za przykład wzorowej postawy obywatelskiej. Ratownicy i policja uwijali się jak w ukropie, ranni zostali odwiezieni do szpitala, ofiar w ludziach nie stwierdzono, ofiary w pojazdach prędko usunięto i już godzinę później ruch przez skrzyżowanie koło teatru Capitol przebiegał, jakby nic się nie wydarzyło. Życie wrocławian wróciło do normy, marynowana karkóweczka znów znalazła się na szczycie listy priorytetów i tylko na peryferiach miasta, w szpitalu przy ulicy Fieldorfa, rozegrały się wydarzenia, które w rewolucyjnym tempie zmieniły życie kilku osób. Zaś sami uczestnicy tych zajść wydawali się najbardziej zaskoczeni obrotem spraw, a personel szpitalny jeszcze jakiś czas potem bezskutecznie usiłował dociec, co się właściwie zadziało.

My będziemy mogli to zrozumieć, a tajemnice właśnie przed nami roztoczą swe skrzętnie skrywane wdzięki. Żeby tak się jednak stało, musimy trochę cofnąć się w czasie i spojrzeć na tę historię z nieco innej perspektywy. Wówczas okaże się, że zarówno sam incydent na skrzyżowaniu pod arkadami, jak i jego uczestnicy przedstawiają się zupełnie inaczej, niż się to początkowo wydawało.

Tomasz i Paulina

– Długo jeszcze będziesz się tak wściekał? – Paulina westchnęła, przekręciła klucz w zamku i pchnęła swoją walizkę na kółkach w stronę windy.

– A co, według ciebie nic się nie stało? – Tomek nerwowym ruchem poprawił na nosie ciemne, rogowe oprawki i raz po raz wściekle wduszał bezbronny przycisk, żeby zmusić kabinę do wjechania na ósme piętro. Na razie bezskutecznie.

Nie było jeszcze siódmej rano, a na jego czarnych, kręconych włosach już zdążyły zalśnić kropelki potu. Na policzki ze zdenerwowania wystąpiły mu krwiste rumieńce, zjawisko niezmiernie rzadkie, jako że Tomasz Jakubowski był z natury człowiekiem niespotykanie spokojnym, przyjacielem wszystkiego i wszystkich, kochającym świat i biorącym go w ramiona, słowem – ludzkim odpowiednikiem labradora. Ogon labradora z pewnością rozmerdałby się na widok parówek, a Tomasz Jakubowski szczególną ekscytację przeżywał na myśl o kwantach i zasadzie nieoznaczoności Heisenberga. Rzeczywistość fizyki kwantowej dała się ująć w równania i wzory i wiadomo było, że coś nie zachowa się inaczej, niż się zachować powinno. Prawa szeroko pojętej natury na to nie pozwolą. Zupełnie odmiennie wyglądała tak zwana proza życia, z ludźmi nagminnie łamiącymi wszelkie możliwe reguły, czego miał wątpliwą przyjemność doświadczyć wczoraj. Mówiąc wprost, życie walnęło Tomasza na odlew i zarechotało potem diabolicznie.

– Jezu, nie, że się nie stało. – Paulina przewróciła oczami. – Nikt tak nie twierdzi. Chciałam ci wszystko opowiedzieć na wyjeździe.

– A skąd ta pewność, że mnie w ogóle obchodzą jakieś twoje tłumaczenia, co?! Już i tak o wszystkim wiem.

Winda, rzężąc, wspięła się wreszcie na ósme, a oni wsiedli do środka wysmarowanej markerami kabiny pamiętającej jeszcze złote czasy Gierka.

– Oj, nie wiesz.

– Serio? Więcej wiedzy mi nie potrzeba. – Tomasz rzucił wściekłe spojrzenie swojej narzeczonej.

– Tomuś, to nie tak, jak myślisz, daj sobie coś powiedzieć. – Paulina spróbowała tonu, którego kulinarnym odpowiednikiem byłaby góra eklerków.

Winda zmęczona swoim dźwigowym życiem z ciężkim jękiem osiadła na parterze. Wyszli z kabiny, znieśli swoje walizki po ostatnich stopniach, wyszli z bramy i skierowali się do auta zaparkowanego pod blokiem.

– To nie tak jak myślisz! – przedrzeźniał ją, kiedy wsiadali do auta. – Masz mnie za debila?!

Paulina zdecydowała, że tego nie skomentuje. Niewielki renault twingo zapyrkał radośnie, oznajmiając tym samym gotowość do podróży, i chwilę później znalazł się na ulicy Jastrzębiej.

– Jak mogłaś mi to zrobić? – Tomek znów odezwał się z wyrzutem, a ponieważ dziewczyna nadal milczała, potraktował to jako zaproszenie, by ciągnąć dalej. – Mówiłaś mi, że pracujesz w pubie. A ty się tam kleiłaś do tego starego dziada!

Paulina westchnęła cicho i musiała przyznać w duchu, że klejenie się było dość precyzyjnym określeniem użytym przez „życzliwego”, który musiał jej spotkanie zauważyć jakiś czas temu i akurat wczoraj zdecydował się uprzejmie donieść o tym Tomaszowi. W sumie wykazała się dość daleko idącym optymizmem, zakładając, że zdoła utrzymać to w tajemnicy. Powinna była to wszystko rozegrać zupełnie inaczej.

Tomasz wlepił wściekły wzrok w przednią szybę i tak mocno zacisnął ręce na kierownicy, że gdyby ta miała oczy, to z pewnością już dawno wyszłyby jej na wierzch.

Wydawało się, że podróż potoczy się gładko, ale nadzieje rozwiały się, jak tylko dojechali do skrzyżowania Jastrzębiej z Powstańców Śląskich. Auta wlokące się niezwykle zakorkowaną ulicą, jedną z głównych arterii Wrocławia, niemalże stykały się zderzakami. Paulina nie mogła sobie przypomnieć podobnego ścisku. Chociaż nie, był przed Bożym Narodzeniem. Wszystko wskazywało na to, że ich jazda będzie się teraz ciągnęła jak kiepski film, w którym nic się nie dzieje, a człowiek jak na złość nie może wyjść z kina. Renault twingo jakimś cudem przedarło się na jezdnię w kierunku centrum i niczym rybka w ławicy posłusznie podążało teraz razem z całym stadem ku skrzyżowaniu z ulicą Piłsudskiego. Skrzyżowanie znane było licznie korzystającym z komunikacji miejskiej jako wyśpiewywana zapowiedź przystanku „Arkady Capitol”. Ot, taki wrocławski smaczek.

– Spałaś z nim? – Tomasz przeniósł wzrok z ulicy na zgrabną sylwetkę swojej jasnowłosej narzeczonej.

– Z kim?

– Z kim! A było ich więcej?!

– Patrz na drogę.

– Co?

– Patrz na drogę, do jasnej cholery, bo wjedziesz mu w dupę! – krzyknęła Paulina, tracąc cierpliwość.

Tomasz zahamował gwałtownie i zatrzymał się tuż przed zderzakiem poprzedzającego go samochodu. Kierowca za nimi został zmuszony do tego samego manewru i zaraz potem wcisnął wściekle klakson. Paulina odwróciła się i stwierdziła, że wyciągnął ku nim palec w międzynarodowym geście oznaczającym głębokie rozczarowanie drugą osobą oraz wyrażającym życzenie, by sama sobie poradziła z czymś, co zazwyczaj robi się we dwoje.

– Tomasz, ja naprawdę pracuję w pubie. Tylko to nie jest taka normalna praca. Chciałam ci wszystko opowiedzieć w Szklarskiej Porębie.

– A na cholerę my w ogóle do tej Szklarskiej jedziemy? Teraz! Po tym wszystkim!

– Może dlatego, że planowaliśmy to już od dawna, a ja wydałam kupę siana, żebyśmy mogli sobie wymoczyć tyłki w fajnym hotelu z boskim jacuzzi, i teraz tej kasy nikt nam nie zwróci? Tak tylko podpowiadam.

– Jasne – prychnął, zamilkł na moment, po czym wrócił do tematu. – „Nie taka normalna praca w barze”. A jaka? Prostytuowałaś się, droga narzeczono?

– Na miłość boską, Tomasz…

– Rżnęłaś się z nimi czy nie?!

– Nie, ty palancie! A teraz zamknij się i posłuchaj. Otwórz umysł, niech się trochę przewiew zrobi, bo jedzie stęchlizną.

– Jedzie stę…

– Noż zamknij się, do cholery! Tak, owszem, pracuję w pubie. W różnych pubach, klubach i tak dalej. Można to nazwać pracą, a przynajmniej ja to tak nazywam. Zarabiam. Wyczajam takich napalonych typów, którzy nie wiedzą, co z sobą zrobić, bo najwidoczniej zerwali się ze smyczy, a oni stawiają mi drinka. Sami do mnie podchodzą, wyobraź sobie. Miło sobie gadamy, a potem oni wychodzą trochębiedniejsi, niż mogli się tego spodziewać. Wszystko.

– Wszystko? – wydusił wstrząśnięty Tomasz. – Okradasz ich!

Paulina przewróciła oczami.

– Daję im życiową lekcję.

– Życiową lekcję?! Nie wierzę własnym uszom! Totalnie jesteś złodziejką! Na Boga, dlaczego to robisz?!

– Dlaczego to robię? – syknęła. – No to słuchaj i może coś do ciebie dotrze. Zamieszkaliśmy razem, prawda? Zaręczyliśmy się kiedy? Dwa lata temu, prawda? Dwa lata, Tomasz, heloł! I wiesz, co zrozumiałam przez ten czas? Hm? Że zginiemy.

– Co?

– Zginiemy z głodu. Sczeźniemy marnie. Nie wychodzisz z tej twojej cholernej uczelni, laboratorium czy czegoś tam, a kiedy już wyjdziesz, przyklejasz się do kompa jak glonojad.

– Może nie wiesz, ale magisterka z fizyki kwantowej nie napisze się w trzy godziny.

– No nie mów.

– Wałkowaliśmy to nieraz, prowadzę bardzo poważne badania, mam ogromne szanse zostać na uczelni, zrobić karierę i zarabiać naprawdę konkretne pieniądze, tylko nie mogę tego spieprzyć! Jak możesz tego nie rozumieć?

– Ależ ja to doskonale rozumiem, kochanie, i właśnie o twoją karierę mi chodzi. Żebyś ją sobie spokojnie prowadził. Tylko że czasem trzeba iść do Biedry i kupić ziemniaki! – wrzasnęła. – A to swoje marne stypendium możesz przeznaczyć co najwyżej na waciki…

– Ooo, przepraszam cię bardzo, ale ja nie mam rodziny w Niemczech ani w ogóle rodziny, która by mi…

– Och, nie wyjeżdżaj mi tu teraz z tą smętną gadką, wiemy, jak jest. Gdybym nie dbała o żarcie, przeszedłbyś na fotosyntezę, bo nie miałbyś wyjścia. – Paulina rozkręcała się coraz bardziej i teraz już wystrzeliwała z siebie kolejne słowa z prędkością karabinu. – Ja płacę czynsz i rachunki, ja piorę twoje ciuchy i składam je do szuflad. Ty przez dwa lata nie nauczyłeś się włączać pralki. Ba, ty do tej pory nie wiesz, gdzie składam twoje skarpetki, zawsze pytasz! Wkurzyłam się i przestałam ci prasować ubrania, i teraz kto koło mnie siedzi? Tadam! Brunet w wymiętolonym T-shircie i w spodniach jak psu z gardła. Dostrzegłeś, że wynaleziono żelazko? I to jeszcze przed zderzaczem hadronów, ogarniasz? Wiesz, co robię z tą kasą, którą ciągnę z tych pajaców? Odkładam! Odkładam, Tomasz, dla nas! Na dobry start, taka sytuacja! Na ślub! Może uda nam się pobrać jeszcze przed emeryturą. Ale zapewniam cię, że już tego robić nie będę, bo trafiłam na szczególnego faceta.

– Szczególnego faceta!

– Milcz, do diabła, i słuchaj! Szczególnego faceta, kurę znoszącą złote jajka, udało mi się go zrobić tak ładnie, że będziemy sobie spokojnie żyli długie lata. Ja wreszcie skończę moją ASP i otworzę galerię, a co, może też zrobię karierę, a ty machniesz taki projekt, że całemu wszechświatowi z wrażenia spadną majty, a wszystkie kwanty schleją się w trupa.

– Jasne.

– Żebyś wiedział. Czerwone światło, Tomasz, hamuj!

– Hamuj, hamuj. I tak ledwo jadę. Szybciej byśmy byli, gdybyśmy szli sobie tip-topkami. I to jeszcze tyłem.

– Ale teraz wreszcie jesteśmy przy skrzyżowaniu z Suchą, jeszcze tylko przejedziemy koło Capitolu i dalej mykniemy na Staszica.

– Mykniemy. Jasne.

– A na placu Staszica – ciągnęła Paulina, z łatwością pokonując rzucane jej pod nogi kłody sarkazmu – odbiorę od przyjaciółki jedną bardzo ważną rzecz i popędzimy do Szklarskiej.

– Musimy na tego Staszica? – marudził Tomasz.

– Musimy, bo to, co mam odebrać, ściśle się wiąże z naszą przyszłością, kotek. Zrozumiesz, wierz mi. Zobaczysz, że wszystko się ułoży.

Paulina posłała Tomkowi najbardziej promienny ze swoich uśmiechów i, co najważniejsze, był to uśmiech szczery. Pomimo wszystkiego, co się wydarzyło i o czym jej narzeczony już wiedział, a także pomimo tego, czego nie wiedział i – miała nadzieję – nigdy się nie dowie, jak nigdy w życiu pragnęła, żeby wszystkie życiowe zakręty zmieniły się w linię prostą, pięknie prowadzącą w jedynym słusznym kierunku – ku wspólnemu szczęściu. Zatrzepotała zalotnie rzęsami, które, gdyby były choć trochę dłuższe, mogłyby wzniecić huragan i na skutek efektu motyla przyczynić się na przykład do zagłady Indonezji lub innej Antarktydy. Spojrzała na niego tak, by zatonął w błękicie jej oczu i nie wzywał ratunku. Na wszelki wypadek przykryła swoją drobną dłonią jego wielką niedźwiedzią łapę spoczywającą na drążku zmiany biegów. Zauważyła, że to podziałało. Co prawda rzucał gniewne spojrzenia, ale wśród tej trwającej wciąż nawałnicy można było już wyczuć pierwsze zapowiedzi nadchodzącej zmiany nastroju. Taki właśnie był Tomasz. Choćby nie wiadomo co się działo, nie umiał się długo gniewać. I zawsze skłonny był podarować człowiekowi drugą szansę. Cudowna cecha. Byleby tylko nie doprowadzić do zmęczenia materiału. Każda cierpliwość i możliwość wybaczania ma swoje granice, a Paulina nie zamierzała ich testować. Całe więc szczęście, że ów nadgorliwy „życzliwy” nie posiadał pełnej wiedzy i tym samym nie przekazał jej Tomaszowi, co dawało niejakie szanse na uratowanie sytuacji.

– Wszystko będzie dobrze – powtórzyła. – No, zielone, jedziemy.

Po zmianie świateł samochody wyrwały do przodu, jakby od tego zależały losy wszechświata. Zwłaszcza ten bezpośrednio przed nimi jechał tak, jakby ktoś go gonił, a ponieważ Tomek dla odmiany się nie spieszył, przestrzeń między pojazdami zrobiła się całkiem spora. Paulina westchnęła (dynamiczna jazda cały czas pozostawała poza zasięgiem jej narzeczonego), zerknęła w szybę po swojej stronie i zamarła.

Ulicą Piłsudskiego od strony teatru Capitol pędziło na hulajnogach elektrycznych trzech mężczyzn. Hulajnoga da radę rozwinąć prędkość prawie trzydziestu kilometrów na godzinę, a widać było, że ci trzej starali się ze swoich środków transportu wycisnąć siódme poty. Gdyby hulajnogi były końmi, robiłyby teraz bokami i toczyły pianę z pysków. Ostatni z pędzących z pewnością reprezentował policję, mundur nie mógł mylić, pozostałych dwóch najwyraźniej przed nim uciekało, bo co rusz rzucali spojrzenia za siebie, by się zorientować, jak wygląda sytuacja. Zupełnie nie przejmowali się tym, co napotkali na swojej drodze. Ludzie uskakiwali przed nimi w ostatniej chwili, ktoś coś krzyczał i wygrażał pięścią, czyjaś reklamówka wyfrunęła w górę, a zawartość rozsypała się po chodniku. Mężczyźni ani myśleli się tym przejmować. Paulina ze zgrozą stwierdziła, że gnają prosto w stronę skrzyżowania. Zjechali z chodnika na jezdnię i pędzili dalej, lekceważąc obowiązujące ich czerwone światło. Trzy osoby na hulajnogach kierowały się prosto na nich.

– Czy to… O Boże, tylko nie to! Hamuj! – krzyknęła.

– Co?

– Nie! Lepiej skręcaj! W lewo! – wrzasnęła i chwyciła za kierownicę.

– No co ty?!

Tomek odruchowo się opierał, ale ona z całej siły skręciła kierownicą, by uniknąć zderzenia z wariatami na hulajnogach, wtedy jednak rozległy się huk, trzask, zgrzyt, bo wpadli na samochód jadący z naprzeciwka. Paulina kątem oka zdążyła jeszcze zauważyć, że trzej mężczyźni na hulajnogach jeden po drugim i tak na nich wpadli, zwiększając jeszcze skalę katastrofy, a potem straciła przytomność.

Sylwester

Czterdziestopięcioletni Sylwester Bogusławski już dawno nie spał tak źle. Wszystko mu przeszkadzało. Ulubiona poduszka ogłosiła nagle strajk generalny i torpedowała jego chęć odpłynięcia w inne stany świadomości, zwijając się i deformując, jak tego robić nie powinna. Na domiar złego dogadała się z kołdrą, która aktywnie wsparła poduszkowy strajk, zsuwając się z łóżka, kiedy tylko zaczynał na dobre przymykać oczy. Bogusławski wiercił się i kręcił, sapał i wzdychał, poprawiał pościel i znów się wiercił, a im dłużej to robił, tym gorzej rokowało to w kontekście snu.

– Co jest, do jasnej cholery, spać nie możesz? – mruknęła w końcu poirytowana Monika, jego żona.

Sylwester mruknął coś niezrozumiale i odwrócił się od niej plecami.

– Kurza twarz, teraz, kiedy ja muszę wcześnie wstać, to ten się wierci. Ja pierdzielę, człowiek nigdy się nie wyśpi. – Monika najwyraźniej rozeźliła się na dobre i również się odwróciła, ale na szczęście po chwili dało się słyszeć jej równy oddech.

Sylwester westchnął i ułożył się na plecach. Przyczyna jego bezsenności nie wiązała się, jak można by było zrazu podejrzewać, z jego wiekiem średnim. Owszem, czterdziestopięciolatek sypia inaczej niż dwudziestolatek, a naoczny dowód tej tezy chrapał piętro wyżej w swoim pokoju. Sylwester czuł się jednak nader młodo i problemów charakterystycznych dla wieku średniego raczej nie miewał.

Prawdziwy problem był kobietą. Kobieta ta mogła się pochwalić długimi blond włosami, które miała w zwyczaju zawiązywać w niechlujny kok, jakimś sposobem trzymający się za sprawą wbitego weń ołówka (zawsze nosiła przy sobie ołówek, to też ciekawe) lub długiej szpilki. Oprócz bujnych włosów jej zaletami były szczupłe zgrabne nogi sięgające od ziemi do samego raju, cudna figura z uroczym wcięciem w talii, jędrny biust, łabędzia szyja, śliczne obojczyki, zniewalający uśmiech, a przede wszystkim młodość i witalność bijące z każdego centymetra jej ciała. Oczywiście to nie ta kobieta dzieliła z nim teraz łoże i nie ona przeciągała właśnie kołdrę na swoją stronę. Niech to szlag.

I to nadal nie stanowiło sedna problemu. Rzecz w tym, że od owej blond piękności, która w niesamowity sposób od pewnego czasu urozmaicała jego życie, otrzymał wczoraj wielce niepokojącą wiadomość na WhatsAppie. Niedopowiedzenia przeplatały się w niej z półsłówkami, a z całego tego bałaganu Sylwester zrozumiał tyle, że powinni od siebie odpocząć. To znaczy konkretnie to ona od niego, bo on takiej chęci nawet w najmniejszym stopniu nie przejawiał. Czytał to, co otrzymał, raz po raz, a im dłużej czytał, tym bardziej wzbraniał się przed tym, by po prostu wziąć i do niej zadzwonić. Co ta dziewczyna najlepszego z nim zrobiła? Nie poznawał sam siebie!

Znów poprawił sobie poduszkę i przewrócił się na prawy bok. Źle to rozegrał. Działał zbyt zachowawczo, zbyt długo pozostawał w dość nieprzyjemnym rozkroku między nią a żoną. No ale przecież który mężczyzna o ugruntowanej pozycji społecznej i rodzinnej byłby skłonny do radykalnych działań po trzech miesiącach znajomości? Musiałby mieć naturę hazardzisty, a jako żywo takowej u siebie nie stwierdzał. Owszem, skłonność do ryzyka wielce mu się przydała w licznych interesach, a w połączeniu z wrodzonym sprytem i zdolnością perspektywicznego myślenia przyniosła krociowe zyski, czego efektem była jego obecna sytuacja. Bardzo dobra sytuacja, warto zaznaczyć, którą bardzo sobie cenił. Któż nie lubiłby dużego, urządzonego w wersji na bogato domu w podwrocławskich Radwanicach, dwóch drogich samochodów (trzeciego liczyć nie warto), znakomicie prosperujących firm, licznych i wartościowych kontaktów towarzysko-biznesowych i całej tej otoczki, która składa się na bardzo zamożne życie? No i żona, nie zapominajmy o żonie. Choć tak jak on powoli zbliżała się do pięćdziesiątki, dzięki intensywnym staraniom zupełnie nie wyglądała na swój wiek i z całą pewnością można było ją określić mianem atrakcyjnej kobiety. Nie miała oczywiście w sobie tej wręcz dziewczęcej młodości co Paulina Kunde, no i chrapała jak smok, ale nadal była to niczego sobie babka. Romans mógł być nawet bardzo ognisty, ale ryzykować wszystko dla jednego młodego zadka, choćby był nie wiadomo jak jędrny i zgrabny?

Z drugiej strony atrakcyjna dwudziestoparolatka sprawiła, że odmłodniał o całe dwie dekady, poczucie atrakcyjności sięgnęło górnych rejestrów i przepełniała go męska duma. No tak, siłownia w domu i osobisty trener oraz ogólne dbanie o siebie – to musiało odpowiednio zaprocentować. Dobrze było wiedzieć, że podobał się kobietom, zwłaszcza tak atrakcyjnym blondynkom jak Paulina. Nie, z niej też nie chciał rezygnować. Gdyby tak jeszcze przez pewien czas mógł nacieszyć się jej wdziękami, zwłaszcza że jak do tej pory tak pięknie udawało mu się ukryć wszystko przed żoną… Pół nocy upłynęło Sylwestrowi na kombinowaniu, jak tu zrobić, żeby zjeść ciastko i mieć ciastko, aż w końcu znużony ekwilibrystyką koncepcyjną zasnął gdzieś w okolicach czwartej rano.

Obudził się dwie godziny później wyrwany ze snu gwałtowną potrzebą natychmiastowego działania. Już wykrystalizował mu się plan i naprawdę zdumiewające, że nie wpadł na to od razu. Pojedzie do Pauliny, zaskoczy ją w pracy, nie będzie więc mogła tak po prostu go spławić, a następnie obieca jej, że odejdzie od żony i zwiąże się właśnie z nią. Obieca jej zresztą znacznie więcej, zgodzi się na wszystko, czego tamta zażąda, choć równie oczywistym było, że z niczego nie miał zamiaru się wywiązywać. Chodziło po prostu o to, by zyskać jeszcze trochę czasu, a najlepiej przeciągać sprawę w nieskończoność, by móc nadal cieszyć się jędrnym, młodym ciałem. Po prawdzie cóż to było tych kilka przygód łóżkowych? Smak zakazanego owocu zdążył zaledwie poczuć, nie mówiąc już o jakimkolwiek się nim nasyceniu.

Miejsce obok było puste, co oznaczało, że Monika już wstała. Dostrzegł karteczkę leżącą na przyłóżkowej szafce i zaklął. No jasne, nie tylko wstała, ale i zdążyła wyjść, a na dodatek wzięła jego auto. Swoje (piękne żółte bmw, które jej niedawno kupił) znów zdążyła uszkodzić, zarysować czy co ona tam z nim zrobiła, dość, że po raz kolejny wylądowało w warsztacie. Rany boskie, ta kobieta powinna posiadać co najwyżej wrotki, wszystko inne ją przerasta. Rozwaliłaby nawet rower. Pięknie, miał prężnie działać, a został bez samochodu. Chyba że… No tak, chyba że pożyczy od syna.

Napędzony imperatywem wyskoczył z łóżka i pognał do łazienki, skąd parę minut później wyszedł, w pośpiechu wycierając ciemne, siwiejące już włosy, po czym rzucił ręcznik byle gdzie. Wskoczył w jeansy, wyciągnął z szafy doskonale wyprasowaną koszulę (specjalnie wynajęta do tego osoba znów spisała się perfekcyjnie) i zapinając guziki, pognał piętro wyżej do pokoju syna. Zapukał, ale odpowiedziała mu głucha cisza, wszedł więc do środka.

Spod miarowo unoszącej się kołdry rozlegało się chrapanie, a z łóżka wystawały chude owłosione nogi dwudziestojednolatka.

– Marcin… – Sylwester potrząsnął syna za nogę.

– Agrrrrmmmbhhhrrr…

– Marcin, do licha, wstawaj.

– Daj mi spokhhhhrrrr…

– Marcin, słyszysz mnie?

– O Jezu, słyszę, słyszę, czego chcesz?

– Musisz pożyczyć mi auto.

– Chyba kpisz.

– Synu, musisz. Szybko wrócę, oddam ci. Dawaj kluczyki.

– Masz swoją wypasioną furę, po co ci moje biedne seicento?

Sylwester westchnął. Uparta postawa, by zawdzięczać wszystko wyłącznie sobie, a nie pieniądzom rodziców, bywała niezwykle irytująca, a fundusze syna jak dotąd wystarczyły wyłącznie na takie pierdzikółko. Inna sprawa, że potrzeba niezależności i kontestacja rodzinnego bogactwa nie przeszkadzały Marcinowi w dokładnym opróżnianiu lodówki, a że potrzeby żywieniowe miał potężne, opróżniał ją niezwykle szybko. Czas naglił i Bogusławski postanowił nie dotykać drażliwych kwestii.

– Moją furę zabrała mama, bo rozwaliła swoją. Gdzie masz kluczyki? Szybko, synu, nie mam czasu. Gdzie mam szukać? W spodniach? – Spojrzał na kłąb ubrań leżący na obrotowym krześle stojącym przy komputerze.

– Na biurku.

– Dobra, mam. Dzięki.

– Tylko nie zarysuj.

– Bardzo śmieszne.

Bogusławski zabrał kluczyki i opuścił pokój syna. Przysiągłby, że pożegnało go chrapanie. Zdolność potomka do natychmiastowego odpływania w objęcia Morfeusza była naprawdę godna pozazdroszczenia.

Wbrew temu, czego się spodziewał, zaparkowane przy ogrodzeniu seicento posłusznie zapaliło i Sylwester ruszył w drogę. Już na Krakowskiej dołączył do tasiemca aut cierpliwie sunących w stronę centrum. Czuł się dość idiotycznie. Nie tylko z racji podróżowania pojazdem o standardach krańcowo odmiennych od tych, do których przywykł, lecz także ze względu na kompletnie nieracjonalne działania, jakie podjął. Oto postanowił sobie, że jak kompletny wariat pojedzie do tej dwudziestokilkuletniej siksy, przebije się przez ścisłe centrum i dotrze do biurowca przy Suchej, gdzie, jak mówiła, pracowała, i zapewni sobie przedłużenie wielce satysfakcjonujących doznań erotycznych. I to pojedzie przed siódmą rano. Czyste szaleństwo. Skoro jednak już był w drodze, a jazda przez Wrocław wyglądała tak, jak się tego spodziewał, pozwolił sobie trochę porozmyślać.

Doskonale pamiętał ten wieczór trzy miesiące temu, kiedy wszedł do znanego sobie pubu razem ze swoim partnerem biznesowym, by pokazać mu uroki Wrocławia po godzinach, i zauważył siedzącą przy barze atrakcyjną blondynkę. Rzuciła mu przelotne spojrzenie i dalej sączyła drinka, ale było w niej coś, co kazało mu podejść do niej i zagadać. Okazała się bardzo inteligentną interlokutorką, postawił jej kilka drinków i spędził z nią przemiły wieczór (jego kompan szybko znalazł sobie zajęcie). Potem spotkał ją ponownie i wtedy wyraził zdumienie nad niezbadanymi drogami przypadku, który każe im na siebie wpadać, potem jeszcze raz i tak dalej, a za jakiś czas wylądowali razem w łóżku. Oprócz tego, że dostarczyła mu takich doznań, na jakie właśnie liczył, a nawet przeszła jego najśmielsze oczekiwania, okazało się, że może się przed nią otworzyć i zupełnie szczerze porozmawiać o swoich sprawach. Nawet bardzo osobistych. Spotkań łóżkowych zaliczyli kilka, nigdy u niej (mówiła, że mieszka z wścibską i upierdliwą koleżanką) i nigdy u niego (no bez przesady) plus parę randek na mieście. Sfinansował również jeden czy dwa jej dość ogólnie nakreślone pomysły (choć nie mógł sobie przypomnieć, by o to prosiła, tak jakoś samo wyszło i to na dodatek od niego) i ze zdumieniem odkrył, że sprawia mu to przyjemność. Nie ośmieliłby się jednak nazwać jej swoją utrzymanką.

Wśród takich rozmyślań jazda przez zapchane centrum dawała się jakoś znieść. Z ulicy Kołłątaja skręcił w Podwale, a z Podwala ku placowi Kościuszki. Mniej więcej w tym rejonie miasta jego rozważania weszły na nieco inne tory. Z przymiotów ducha przerzucił się bowiem na kontemplację licznych zalet młodego ciała Pauliny, analizując poszczególne jego części metodycznie od dołu do góry. Zielone światło pod arkadami zauważył na dobrą sprawę podświadomie, a ruszył z miejsca siłą przyzwyczajenia, bo i inni ruszyli. Całkowicie zatopił się w medytacji i oczyma duszy mijał właśnie uroczy pępek kochanki, śmiało zmierzając ku okolicom wielce kształtnych wzgórz jej biustu, gdy nagle po swojej lewej stronie ze zdumieniem spostrzegł jakichś trzech debili z impetem wjeżdżających na elektrycznych hulajnogach prosto pod rozpędzone samochody.

– O kur… – zakrzyknął, ale nie dane mu było dokończyć, bo w tej właśnie chwili uderzył w jego seicento samochód jadący z naprzeciwka.

Ostatnia trzeźwa myśl Bogusławskiego bezpardonowo porzuciła kochankę i pognała stęskniona w stronę żony i syna, a potem wszystko zalała pojawiająca się znikąd ciemność.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Zamiast prologu

Część pierwsza. 30 kwietnia 2019

Część druga. 1 maja 2019

Część trzecia. 2 maja 2019

Epilog. Trzy miesiące później

Reklama

Karta redakcyjna

Copyright © by Malwina Ferenz, 2020

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2020

Zdjęcie na okładce: © CoolR/Shutterstock

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Od słowa do słowa

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8195-316-0

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe