Wydawnictwo Literackie

Kraków 2013

Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

Rozdział 29

Przypisy

Tytuł oryginału: J’ADORE NEW YORK

Opieka redakcyjna: KATARZYNA KRZYŻAN-PEREK

Redakcja: PAULINA ORŁOWSKA

Korekta: EWA KOCHANOWICZ, LIDIA TIMOFIEJCZYK, DOROTA TRZCINKA

Projekt okładki i stron tytułowych: URSZULA GIREŃ

Fotografia na okładce: © Christopher Ames / iStockphoto

Redakcja techniczna: BOŻENA KORBUT

Skład i łamanie: Infomarket

Copyright © 2010 by Isabelle Laflèche
All rights reserved
Published by arrangement with Harper Collins Publishers Ltd, Toronto, Canada
© Copyright for the Polish translation
by Wydawnictwo Literackie, 2013

ISBN 978-83-08-05174-0

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Moim rodzicom
i Patrice’owi

Perfumy mówią o kobiecie więcej
niż jej charakter pisma.

Christian Dior

ROZDZIAŁ
DWUDZIESTY DZIEWIĄTY

– Bonjour, ma chérie.

Ach, ten znajomy, ciepły głos. Dawno do niej nie dzwoniłam, więc cieszę się, że to ona przejęła inicjatywę.

– Bonjour, Maman.

– Jak się masz? Mam nadzieję, że nie musisz już tak ciężko pracować.

– Nie, oczywiście, że nie. – Kłamczucha.

– Dbasz o siebie, prawda? Odżywiasz się jak należy?

Nie mam odwagi się przyznać, że ostatnio mój jadłospis składa się z gatorade’a, dosy i marnej kawy.

– Mais oui. A co u ciebie? Jak tam w domu?

Może tego nie widać, ale ja naprawdę nie cierpię okłamywać mamy.

– Wszystko świetnie. Christophe i ja codziennie pracujemy w ogrodzie i żeglujemy. Jest cudownie.

Żagle? Codziennie? Jedyne „świeże” powietrze, którym oddycham, pochodzi z cytrynowego odświeżacza w damskiej toalecie.

– Właściwie to dzwonię, żeby ci powiedzieć, że mamy dla ciebie niespodziankę: wpadniemy do Nowego Jorku z krótką wizytą. Christophe chce się zobaczyć z synem. Pamiętasz, robi letni kurs na uniwersytecie.

O Boże, nie mogła chyba wybrać gorszego terminu. Ale jak mam jej to powiedzieć?

– Jesteście pewni, że chcecie przyjechać właśnie teraz? To nie jest najlepsza pora roku na wizyty w Nowym Jorku. Upał robi się nie do zniesienia, a ty przecież nie cierpisz parnej pogody.

– Nie szkodzi, wcale mi to nie przeszkadza.

– Bardzo chcę się z tobą zobaczyć, ale mam teraz masę roboty, pracuję nad ważną sprawą, więc pewnie nie będę mogła spędzić z wami za wiele czasu.

– Nie martw się, w końcu to Nowy Jork. Jest co robić. Marzę, żeby wybrać się tam na zakupy.

Wpadam w panikę. Wizyta mojej matki oznacza, że nie będę miała czasu na naukę, nie nabiję odpowiedniej liczby godzin i, co najważniejsze, nie spotkam się z Jeffreyem. W związku z burzliwą historią moich poprzednich związków jeszcze jej o nim nie powiedziałam. Po co ma się za wcześnie ekscytować? Kiedy zrywam z kolejnym chłopakiem, to najczęściej ona jest bardziej rozczarowana niż ja. Zawsze myślałam, że lepiej poczekać, aż sprawa zrobi się poważniejsza. Zważywszy jednak na to, ile czasu spędzałam ostatnio z Jeffreyem, i że chyba naprawdę jest we mnie zakochany, postanawiam podzielić się z nią nowiną.

– Maman?

– Tak, ma chérie.

– Już od pewnego czasu miałam zamiar ci powiedzieć. Spotykam się z kimś. Jest boski.

Piszczy tak, że pewnie słyszą ją psy w Central Parku.

– Tak się cieszę, że jest ktoś, kto zaopiekuje się moim aniołkiem! Wiesz, jak się martwię, że mieszkasz w Nowym Jorku sama. Jak mu na imię?

– Jeffrey.

– Żef-ri, jakie piękne imię.

Oczyma duszy widzę, jak tańczy w rytm jego imienia.

– Już nie mogę się doczekać, żeby go poznać.

Zut! O tym nie pomyślałam: oczywiście, że będzie chciała go zobaczyć. Nie jestem pewna, czy on będzie tym zachwycony: matki dziewczyn bywają przerażające. Moja jest jak obraz impresjonisty – cudowna, ale najlepiej podziwiać ją na odległość.

– No nie wiem. On też jest teraz bardzo zajęty.

– Powiedz mu, że przyjeżdża do ciebie mama. Na pewno znajdzie trochę czasu. Przylatujemy w ten piątek.

– Macie już rezerwację?

– Mais oui, oczywiście.

Mój los jest przypieczętowany – czeka mnie weekend bez pracy i bez rozrywki. A potem niezliczone godziny do nadrobienia.

– Okej, ale ostrzegam – moje mieszkanie jest bardzo małe.

– Pas de problème. Nie zajmujemy dużo miejsca. Do zobaczenia w piątek.

Trzy razy kręcę pierwsze pięć cyfr jego służbowego numeru, a potem się rozłączam. W końcu zbieram się na odwagę i dzwonię. Nie ma to jak wizyta matki, żeby zmienić się z powrotem w nieśmiałą nastolatkę.

– Jeffrey? Przepraszam, że ci przeszkadzam, ale czy moglibyśmy umówić się na obiad z moją matką i jej partnerem? Przyjeżdżają tu na kilka dni.

– Kochanie, wiesz, ile mam teraz pracy. Postaram się, ale niczego nie obiecuję.

Merde!, sytuacja jest naprawdę niezręczna. Na dodatek będę musiała wszystko wytłumaczyć matce. Podwójne merde.

– Rozumiem. Zobaczymy, jak się sprawy rozwiną.

Wyczuwa moje rozczarowanie i szybko się wycofuje.

– Jeśli wyjdę w piątek wcześniej z pracy, możecie przyjść na obiad do mnie. Coś dla was ugotuję.

– Naprawdę?

– Naprawdę. Nie wiedziałaś, że jestem absolwentem prestiżowej szkoły gotowania Cordon Bleu?

Jest szarmancki i umie gotować. Czy może być lepiej? Matka umrze ze szczęścia. Mój ojciec w życiu niczego nie ugotował. Teraz znalazła sobie faceta, który ma restaurację i robi jej trzydaniowe obiady godne Alaina Ducasse’a. Ciągle mi powtarza, że muszę sobie znaleźć mężczyznę, który potrafi zrobić przynajmniej porządne coq au vin[46]. Domowy posiłek ugotowany przez mojego chłopaka na pewno sprawi, że będzie w siódmym niebie.

– Moja matka będzie zachwycona.

Piątkowe popołudnie jak zwykle jest szalone.

– Rikash, jak ci idzie to sprawozdanie? Potrzebuję go jak najszybciej.

– Łoo, zwolnij, kochanie. Co, myślisz, że jestem prawdziwym asystentem? Powtarzaj za mną: wyluzuj.

– Muszę je wysłać jeszcze dziś.

– Może pójdziesz się przejść naokoło budynku? Nie mogę się skoncentrować, jak ktoś wisi mi nad głową.

– Nie, zaczekam tutaj.

Stoję obok jego biurka z rękami na biodrach.

– Co z tobą? Jesteś jakaś spięta.

Wzdycham.

– Moja matka i jej chłopak przylatują dzisiaj w odwiedziny.

– Aha, to wszystko wyjaśnia. Rodzice, co? Gdzie będzie spał Jeffrey? Pomiędzy maman a jej petit ami[47]?

– Très drôle[48]. Skup się na przepisywaniu, dobra?

Dziesięć minut później dzwoni telefon.

– Bonjour, Catherine. Już jesteśmy. Jedziemy taksówką.

Kark mi sztywnieje, a ręce zaczynają się pocić.

– Jestem jeszcze w pracy.

– Nie ma problemu. Przyjedziemy po ciebie. Znamy adres, bo mam tę wizytówkę, którą mi przysłałaś. Do zobaczenia wkrótce.

Rozłącza się, zanim zdążę zaprotestować.

– Rikash, moja matka tu jedzie.

– Co? Och, nie mogę się doczekać, żeby ją poznać.

– Nieważne. Skończ to cholerne sprawozdanie.

Ani się obejrzę, a korytarzem biegnie moja mama. Rozkłada szeroko ręce dobre kilka metrów, nim do mnie dotrze, a potem przytula mnie na oczach całego personelu.

– A więc to tu tak ciężko pracujesz – mówi, mrugając do Rikasha. – Boże, cudowny gabinet. Fantastyczny widok. A jaki przestronny!

Postanawiam nie wspominać, że to tylko tymczasowe i że niedługo przeniosą mnie do komórki bez okna. Ani o tym, że mój gabinet jest dwa razy większy od mojego mieszkania.

– Mamo, Christophe, to Rikash, mój nieoceniony asystent.

– Rozmawialiśmy kilka razy. Bonjour, Maman!

Podchodzi do mojej matki i serdecznie ją ściska. W tym czasie Christophe szybko robi krok w tył, żeby i jego w ten sposób nie przywitał.

– Ma pani piękny strój – dodaje Rikash, patrząc na moją mamę. – Boże, pani i Catherine wyglądacie jak siostry.

Matka chichocze jak dziecko. Po raz tysięczny zdaję sobie sprawę, jakim skarbem jest Rikash.

– Catherine, gdzie idziemy na obiad? – pyta moja matka, nadal oglądając gabinet. – Mam ochotę wybrać się do jednej restauracji, o której czytałam w „Vogue’u”.

Przerywam jej, bo jest w stanie paplać godzinami.

– Ktoś zaprosił nas na obiad do siebie.

– Naprawdę? Kto?

Patrzę na nią szeroko otwartymi oczami i kręcę głową, mając nadzieję, że jakaś magiczna więź między matką a córką sprawi, że zrozumie i nie wypowie jego imienia na głos.

– Czy to Jeff...

Znowu jej przerywam. To niegrzeczne, ale sytuacja jest podbramkowa.

– Mamo, może pojedziesz z Christophe’em zawieźć torby do mnie i trochę się odświeżyć? Będę z wami za godzinę. Muszę jeszcze zrobić kilka rzeczy przed wyjściem. – Podaję jej klucze.

– Nie siedź zbyt długo. Pamiętaj, że jest piątek wieczór – mówi, jakby w tym wariatkowie to miało jakiekolwiek znaczenie.

– Kochanie, ona jest urocza – stwierdza Rikash, po tym jak moja matka, dzięki Bogu, znika z horyzontu.

– Nie daj się nabrać. Czasem bywa szorstka.

– Nie bądź dla niej zbyt surowa, to twoja matka.

– Właśnie dlatego tak mnie stresuje. Skończmy lepiej to sprawozdanie, żebym mogła wracać do domu.

– Idziecie na obiad do Jeffreya?

Kiwam głową, kładąc palec wskazujący na ustach.

– Boże, co za ideał.

– Jeffrey, ten suflet jest absolutnie parfait– rozpływa się moja matka.

– Dziękuję, pani Lambert. Zrobiłem go według rodzinnego przepisu.

– I zamówiłeś chleb z piekarni Poilâne specjalnie dla mnie, mon Dieu. Rozpieszczasz mnie! Catherine, czy dalej gotujesz w weekendy?

– Ostatnio miałam ważniejsze sprawy na głowie. Może niedługo znów zacznę.

W Paryżu – wtedy kiedy jeszcze miewałam czas wolny – w weekendy chadzałam na zakupy na pobliski marché i przygotowywałam miniuczty. Teraz, kiedy moja matka o tym wspomniała, ogarnia mnie tęsknota za prostszym, mniej stresującym życiem – za francuskim stereotypem wspaniałego jedzenia, wesołego towarzystwa i wybornego wina. Czasem wyobrażam sobie, że prowadzę takie życie – gotuję jak Julia Child, spędzam dni, przyciskając do brzucha miskę, w której mieszam masę do przepysznych ciast. Matka szybko sprowadza mnie na ziemię.

– Ale u ciebie nie ma nawet kuchni. Co za dziwny sposób na życie, ma chérie.

Rozmowę przerywa nam wibrowanie.

– Catherine, to twoje blackberry – mówi Jeffrey.

– Przepraszam, pójdę je wyłączyć.

Kiedy idę korytarzem w kierunku sypialni, telefon dzwoni jeszcze raz. Chyba wiem, kto to może być.

– Catherine? Tu Bonnie. Musisz być na telekonferencji za dziesięć minut.

– Jestem na przyjęciu. Czy to nie może poczekać?

– Nie. Met Bankowi grozi wrogie przejęcie i potrzebuję cię natychmiast.

Siedzę oszołomiona w sypialni Jeffreya. Jest piątek, ósma wieczór, a ja zaraz będę uczestniczyć w telekonferencji. Co tu jest nie tak? Jakby nigdy nic wracam do kuchni i gestem wywołuję Jeffreya na korytarz, a potem do sypialni.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[46] coq au vin (franc.) – kurczak duszony w winie

[47] petit ami (franc.) – chłopak

[48] Très drôle (franc.) – Bardzo śmieszne