Tytuł oryginału

THE PERFECT HOPE

Copyright © 2012 by Nora Roberts

All rights reserved

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Irene Lamprakou/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-7839-888-2

Warszawa 2013

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Suzanne – idealnej menedżerki

Doskonalenie się oznacza dokonywanie zmian;

Bycie idealnym to dokonywanie zmian często.

Winston Churchill

Rozdział pierwszy

Stary budynek jęknął i westchnął, układając się do snu. Pod rozgwieżdżonym niebem kamienne mury lśniły, wznosząc się nad rynkiem Boonsboro, tak jak wznosiły się niezmiennie od ponad dwóch stuleci. Na ulicach, rozciągających się w plamach cienia i światła, panował spokój. Wszystkie okna i ganki wzdłuż Main Street wydawały się pogrążone we śnie, drzemały spokojnie w balsamicznym powietrzu letniej nocy.

I ona powinna zrobić to samo, pomyślała Hope. Wyciszyć się, położyć. Zasnąć.

To byłoby rozsądne, a uważała siebie za rozsądną kobietę. Jednak po długim dniu czuła się niespokojna, poza tym wiedziała, że Carolee przyjdzie z samego rana i zajmie się śniadaniem.

Menedżerka może jutro pospać.

Zresztą dopiero dochodziła północ. Kiedy mieszkała i pracowała w Georgetown, rzadko jej się udawało tak wcześnie położyć. Ale wtedy zarządzała hotelem Wickham i jeżeli akurat nie zażegnywała jakiegoś niewielkiego kryzysu albo nie spełniała próśb gości, używała nocnego życia.

Miasteczko Boonsboro, wtulone u podnóża marylandzkiego pasma Gór Błękitnych, miało niewątpliwie bogatą historię, a także mnóstwo uroku – między innymi dzięki odrestaurowanemu hotelowi, którym zarządzała teraz Hope – nie słynęło jednak z nocnych rozrywek.

Co trochę się zmieni, kiedy jej przyjaciółka, Avery, otworzy restaurację i bar. Hope była bardzo ciekawa, czego pełna energii Avery MacTavish dokonała w swoim nowym lokalu tuż obok hotelu, dokładnie naprzeciwko pizzerii Avery po drugiej stronie rynku.

Zanim upłynie lato, Avery będzie prowadziła dwie restauracje, pomyślała.

I to o mnie mówiono, że jestem chorobliwie ambitna, zaśmiała się w duchu Hope.

Rozejrzała się po kuchni – czystej, lśniącej, ciepłej i przytulnej. Pokroiła już owoce, sprawdziła zapasy i uzupełniła zawartość lodówki, więc wszystko było gotowe, aby rano Carolee mogła przygotować śniadanie dla gości, odpoczywających teraz w pokojach.

Uporała się już z papierkową robotą, sprawdziła wszystkie drzwi i obeszła pomieszczenia w poszukiwaniu talerzy lub innych pozostawionych rzeczy. Obowiązki wykonane, powiedziała do siebie, a mimo to wciąż nie czuła się gotowa, żeby pójść do swojego mieszkania na trzecim piętrze i odpocząć.

Zamiast tego nalała sobie hojnie wina do kieliszka i po raz ostatni obeszła hol, a potem zgasiła żyrandol wiszący nad stołem, przystrojonym okazałym bukietem letnich kwiatów.

Przeszła pod kamiennym łukiem, po raz ostatni sprawdziła frontowe drzwi, po czym zbliżyła się do schodów. Musnęła palcami żelazną barierkę.

Była już w bibliotece, ale postanowiła zajrzeć do niej jeszcze raz. To nie żadna obsesja, przekonywała samą siebie. Któryś z gości mógł wejść tam na szklaneczkę whisky czy w poszukiwaniu książki. Jednak pokój był pusty i cichy jak reszta budynku.

Hope spojrzała za siebie. Na tym piętrze nocowali państwo Vargas, Donna i Max, małżeństwo od dwudziestu siedmiu lat. Noc w hotelu, w Nicku i Norze, była prezentem urodzinowym dla Donny od ich córki. Czyż to nie urocze?

Inni goście, śpiący piętro wyżej w Westleyu i Buttercup, wybrali właśnie ten hotel na noc poślubną. Hope lubiła myśleć, że nowożeńcy, April i Troy, zabiorą ze sobą cudowne, trwałe wspomnienia.

Sprawdziła drzwi prowadzące na balkon na drugim piętrze, po czym wiedziona impulsem otworzyła je i wyszła zaczerpnąć nocnego powietrza.

Z kieliszkiem wina w dłoni oparła się o barierkę. W mieszkaniu nad Vestą, po drugiej stronie rynku, było ciemno i pusto, odkąd Avery przeprowadziła się do Owena Montgomery’ego. Hope musiała przyznać – przynajmniej przed sobą – że brakowało jej chwil, kiedy patrzyła na drugą stronę ulicy i wiedziała, że przyjaciółka tam jest. Jednak teraz Avery znajdowała się tam, gdzie powinna, z Owenem – jej pierwszym i, jak się okazało, ostatnim narzeczonym.

I to dopiero było urocze.

A Hope pomoże jej urządzić ślub – majowa panna młoda, majowe kwiaty – który odbędzie się tu, na dziedzińcu, tak samo jak ślub Clare zeszłej wiosny.

Na to wspomnienie spojrzała na Main Street, w stronę należącej do Clare księgarni „Przewróć Stronę”. Było to ryzykowne przedsięwzięcie dla młodej wdowy z dwójką dzieci i trzecim w drodze. Ale jej się udało. Clare udawało się wszystko. Teraz była panią Montgomery, żoną Becketta. A kiedy nadejdzie zima, powitają nowe dziecko na świecie.

Dziwne, naprawdę, że obie jej przyjaciółki od tak dawna mieszkały w Boonsboro, a ona, Hope, przeprowadziła się tu zaledwie rok – nawet niecały – temu. Nowa dziewczyna w mieście.

A teraz z nich trzech tylko ona została tutaj, w samym sercu miasta.

Głupio z jej strony, że za nimi tęskniła, skoro widywały się prawie codziennie, ale w bezsenne noce żałowała, tylko troszeczkę, że nie mieszkają już tak blisko siebie.

Tak wiele się zmieniło w życiu ich wszystkich w ciągu ostatniego roku.

Hope była bardzo zadowolona z życia w Georgetown, ze swojego domu, pracy, codziennych zajęć. Z Jonathana, tego kłamliwego sukinsyna.

Miała dalekosiężne, konkretne plany, które chciała realizować bez pośpiechu. Hotel Wickham był jej miejscem na ziemi. Znała jego rytm, nastrój, potrzeby. I ciężko pracowała dla jego właścicieli, rodziny Wickhamów, i ich syna, tego kłamliwego drania Jonathana.

Miała zamiar wyjść za niego za mąż. Nie, nie było oficjalnych zaręczyn ani konkretnych obietnic, ale małżeństwo i wspólna przyszłość przewijały się w rozmowach.

Nie była idiotką.

I przez cały ten czas – a przynajmniej przez kilka ostatnich miesięcy – kiedy byli razem, kiedy chodzili do łóżka u niej lub u niego, Jonathan spotykał się z inną kobietą. Z kobietą z jego sfery, można by powiedzieć, pomyślała z goryczą. Z taką, która nie pracowała po dziesięć, dwanaście godzin – a często dłużej – prowadząc ekskluzywny hotel, lecz mogłaby w nim mieszkać, oczywiście w najelegantszym apartamencie.

Nie, nie była idiotką, ale okazała się o wiele zbyt ufna i wręcz upokarzająco oniemiała ze zdumienia, kiedy kochanek oznajmił jej, że następnego dnia ogłosi swoje zaręczyny – z inną kobietą.

Upokarzająco oniemiała, powtórzyła w myślach, zwłaszcza że leżeli wówczas razem w jej łóżku.

Zresztą on też doznał szoku, kiedy kazała mu się wynosić do diabła. Zupełnie nie rozumiał, dlaczego cokolwiek miałoby się zmienić między nimi.

A ta jedna chwila spowodowała całą lawinę zmian.

Teraz Hope była menedżerką hotelu BoonsBoro i mieszkała w małym miasteczku w zachodnim Marylandzie, całe mile świetlne od blasku wielkiego miasta.

Nie spędzała wolnego czasu na planowaniu uroczych kolacyjek czy buszowaniu po sklepach w poszukiwaniu idealnych butów do idealnej sukienki na następne przyjęcie.

Czy za tym tęskniła? Za ulubionym butikiem, kafejką albo pięknymi, wysokimi sufitami i otoczonym kwiatami małym patio jej miejskiego domu? Za presją i podnieceniem, które czuła, przygotowując hotel na przyjęcie dygnitarzy, gwiazd filmowych, rekinów finansjery?

Czasami, przyznała. Ale nie tak często, jak się spodziewała, i nie tak bardzo, jak mogłaby przypuszczać.

W Georgetown była zadowolona ze swojego życia osobistego, lubiła wyzwania życia zawodowego, a Wickham był jej miejscem na ziemi. Jednak w ciągu ostatnich kilku miesięcy Hope odkryła coś: tutaj nie tylko była zadowolona, lecz szczęśliwa. Hotel BoonsBoro stał się nie tylko jej miejscem pracy, był jej domem.

Zawdzięczała to swoim przyjaciółkom, a także braciom Montgomerym oraz ich matce. Justine Montgomery zatrudniła ją bez chwili wahania. Wtedy Hope nie znała jeszcze Justine na tyle dobrze, by być zaskoczoną jej spontaniczną propozycją. Znała jednak siebie i wciąż nie mogła się nadziwić, że tak szybko, impulsywnie wyraziła zgodę.

Nabrała wiatru w żagle? Raczej porwał ją huragan.

Nie żałowała tego impulsu, decyzji, ruchu.

Zaczynanie wszystkiego od nowa nie leżało w jej planach, ale zawsze była dobra w modyfikacjach. Dzięki Montgomerym znalazła i pracę, i dom w pięknie – i z ogromnym wysiłkiem – odrestaurowanym hotelu.

Przeszła przez balkon, sprawdzając wiszące doniczki, przesunęła – o milimetr – metalowe krzesło.

– I uwielbiam każdy centymetr kwadratowy tego miejsca – szepnęła.

Drzwi na balkon z apartamentu Elizabeth i Darcy’ego stanęły otworem; zapach kapryfolium wypełnił nocne powietrze.

Ktoś jeszcze nie może spać, pomyślała Hope. Chociaż w sumie nie miała pojęcia, czy duchy w ogóle sypiają. Nie sądziła, żeby duch, którego Beckett ochrzcił Elizabeth od nazwy jej ulubionego pokoju, odpowiedział jej na to pytanie. Dotąd Lizzy nie raczyła porozmawiać ze swoją współlokatorką.

Hope uśmiechnęła się na to określenie i wypiła łyk wina.

– Piękny wieczór. Właśnie myślałam, jak bardzo zmieniło się moje życie i, biorąc wszystko pod uwagę, jak bardzo się z tego cieszę. – Mówiła swobodnym, przyjacielskim tonem. W końcu badania, które prowadzili z Owenem, by ustalić tożsamość ich rezydentki, wykazały, że Lizzy – za życia Eliza Ford – należała do rodziny Hope.

A zdaniem Hope rodzina powinna zachowywać się wobec siebie swobodnie i po przyjacielsku.

– W W&B mamy nowożeńców. Wyglądają na tak szczęśliwych. Para w N&N świętuje jej pięćdziesiąte urodziny. Oni też wyglądają na szczęśliwych i widać, że doskonale się czują w swoim towarzystwie. Cieszę się, że mogę zapewnić im wyjątkowe miejsce, wyjątkowe wspomnienia. W tym właśnie jestem dobra.

Nikt jej nie odpowiedział, ale Hope wyczuła czyjąś obecność. Przyjazną. Dziwnie życzliwą. Po prostu dwie kobiety, które mimo późnej pory nie śpią i wpatrują się w noc.

– Carolee przyjdzie jutro wcześnie. Zrobi śniadanie, więc mam wolny ranek. Dlatego – uniosła kieliszek – lampka wina, mała introspekcja, trochę użalania się nad sobą. W końcu dotarłam do punktu, w którym zdałam sobie sprawę, że nie mam nad czym się użalać. – Z uśmiechem wypiła kolejny łyk. – A zatem, lampka dobrego wina. I skoro już doszłam do tak głębokich wniosków, powinnam iść spać.

Jednak stała jeszcze chwilę, patrząc w cichą, letnią noc, a zapach kapryfolium unosił się wokoło.

* * *

Kiedy Hope zeszła rano na dół, poczuła zapach świeżej kawy, grillowanego bekonu i, jeśli nos jej nie mylił, jabłkowo-cynamonowych naleśników Carolee. W jadalni Donna i Max zastanawiali się głośno nad zwiedzeniem miasteczka, zanim wrócą do domu.

Hope poszła korytarzem do kuchni, żeby sprawdzić, czy Carolee nie potrzebuje pomocy. Siostra Justine na lato ścięła swoje jasnoblond włosy na krótko, zostawiając kilka filuternych kosmyków nad wesołymi, orzechowymi oczami, w których tańczyły iskierki radości nawet wtedy, gdy pogroziła Hope palcem.

– A co ty tu robisz, młoda damo?

– Już prawie dziesiąta.

– Dziś rano nie pracujesz.

– Dlatego spałam do ósmej, ćwiczyłam jogę, a potem stroiłam się przed lustrem. – Nalała sobie kawy i upijając łyk, przymknęła brązowe oczy. – Pierwszy kubek kawy. Dlaczego zawsze jest najlepszy?

– Nie mam pojęcia. Wciąż próbuję przerzucić się na herbatę. Moja Darla dostała fioła na punkcie zdrowego trybu życia i mnie też usiłuje tym zarazić. – Carolee mówiła o córce z miłością, lecz z nutką irytacji. – Bardzo mi smakuje ta nasza mieszanka Tytania i Oberon, ale… to nie jest kawa.

– Nic nie może równać się z kawą.

– Święte słowa. Darla nie może się doczekać otwarcia siłowni. Mówi, że jeśli nie zapiszę się na jogę, sama to za mnie zrobi i zaciągnie siłą.

– Pokochasz jogę. – Hope roześmiała się, widząc powątpiewanie – i obawę – na twarzy Carolee. – Naprawdę.

– Hm. – Carolee wzięła ścierkę i zaczęła polerować granitowy blat. – Vargasowie są zachwyceni pokojem, a łazienka, jak zwykle, z magiczną toaletą w roli głównej, zebrała najlepsze recenzje. Nowożeńców ani widu, ani słychu.

– Czułabym się zawiedziona, gdyby było inaczej. – Hope odgarnęła włosy. Odwrotnie niż Carolee postanowiła zapuścić krótkie kosmyki, jakie nosiła przez ostatnie dwa lata, i teraz ciemne, lśniące włosy sięgały jej za uszy, akurat na tyle, by ją irytować.

– Zajrzę do Donny i Maxa, sprawdzę, czy czegoś nie potrzebują.

– Ja to zrobię – powiedziała Hope. – I tak chciałam się przywitać, a potem chyba wpadnę do księgarni, zobaczę się z Clare, skoro wciąż mam wolny poranek.

– Widziałam ją wczoraj na spotkaniu klubu książki. Ma taki słodki brzuszek. Och, zostało mnóstwo ciasta, gdyby nowożeńcy mieli ochotę na naleśniki.

– Dam im znać.

Poszła do jadalni i pogawędziła z gośćmi, dyskretnie sprawdzając, czy mają pod dostatkiem świeżych jagód, kawy, soku.

Upewniwszy się, że na stole niczego nie brakuje, ruszyła na górę po torebkę – i wpadła prosto na nowożeńców, wchodzących przez tylne drzwi.

– Dzień dobry.

– Och, dzień dobry. – Panna młoda aż promieniała po dobrze wykorzystanym poranku poślubnym. – Nasz pokój jest przepiękny. Wszystko w nim jest cudowne. Czuję się jak księżniczka.

– Wedle życzenia – powiedziała Hope, na co tamci oboje się roześmieli.

– To takie oryginalne, że każdy pokój został nazwany imionami romantycznych par i urządzony w ich stylu.

– Romantycznych, szczęśliwych par – przypomniał żonie Troy, na co jego panna młoda odpowiedziała rozmarzonym uśmiechem.

– Jak my. Chcielibyśmy bardzo ci podziękować za tak wyjątkowe starania. Spełniły się wszystkie moje marzenia. Było po prostu idealnie.

– Po to tu jesteśmy.

– Ale… zastanawialiśmy się… wiemy, że powinniśmy się wkrótce wymeldować…

– Jeżeli chcecie wymeldować się później, mogę to załatwić… – zaczęła Hope.

– Właściwie…

– Mieliśmy nadzieję, że moglibyśmy zostać na jeszcze jedną noc. – Troy objął April ramieniem i przyciągnął do siebie. – Tak bardzo nam się tu podoba. Zamierzaliśmy jechać do Wirginii i przenocować gdzieś po drodze, ale… tak nam tu dobrze. Weźmiemy każdy pokój, jaki możecie nam dać, o ile w ogóle jakiś jest.

– Z radością będziemy was gościć, a wasz pokój jest wolny.

– Naprawdę? – April aż podskoczyła. – Och, to jeszcze lepiej niż idealnie. Dziękujemy.

– Cała przyjemność po naszej stronie. Cieszę się, że wam się u nas podoba.

Szczęśliwi goście to szczęśliwa menedżerka, pomyślała Hope, idąc na górę po torebkę. Zbiegła znowu na dół, do biura, żeby zmienić rezerwację, po czym, żegnana zapachami z kuchni i głosami gości, wybiegła przez tylne drzwi recepcji.

Obeszła budynek, rzucając okiem na Vestę. Znała rozkład dnia Avery i Clare niemal tak dobrze jak własny. Dziś rano Avery otwiera restaurację, a Clare powinna już wrócić od lekarza.

Badanie USG. Przy odrobinie szczęścia powinni już wiedzieć, czy Clare urodzi dziewczynkę, której tak bardzo pragnęła.

Czekając na zielone światło, spojrzała na Main Street. Ryder Montgomery stał przed budynkiem, właśnie odnawianym przez Przedsiębiorstwo Budowlane Montgomerych. Prawie skończyli, pomyślała Hope, i wkrótce miasto znowu będzie miało piekarnię.

Ryder miał na sobie dżinsy, rozdarte na lewym kolanie i pochlapane farbą, wapnem czy czym tam się chlapało na budowie. Pas z narzędziami wisiał mu nisko na biodrach, niczym pas z bronią u szeryfa z westernu – przynajmniej tak pomyślała Hope. Ciemne skręcone pasma wymykały się niedbale spod bejsbolowej czapki. Przeciwsłoneczne okulary przesłaniały oczy, o których wiedziała, że są zielone, ze złotymi cętkami.

Rozmawiając z robotnikami, pokazał coś na górze, zakreślił palcem koło i pokręcił głową, cały czas stojąc, jak to on, z wysuniętym biodrem.

Ponieważ front budynku został już zagruntowany, Hope uznała, że tamci dyskutują o kolorach.

Jeden z robotników ryknął śmiechem, na co Ryder odpowiedział zdawkowym uśmiechem i wzruszeniem ramion.

Wzruszenie ramion i ta poza, wszystko to tak dla niego typowe, pomyślała Hope.

Bracia Montgomery stanowili atrakcyjny tercet, ale zdaniem Hope przyjaciółki już wybrały z niego najlepsze egzemplarze. Rydera uważała za trochę gburowatego i mało towarzyskiego.

I, no zgoda, seksownego – w prymitywny, nieokrzesany sposób.

Nie w jej typie, absolutnie.

Gdy ruszyła przez ulicę, usłyszała głośny, przeciągły gwizd. Wiedząc, że to żart, obejrzała się na piekarnię i z szerokim uśmiechem pomachała do Jake’a, jednego z malarzy, który odmachał jej wraz ze stojącym obok kolegą.

Ale nie Ryder Montgomery, oczywiście, pomyślała. On tylko zahaczył kciuki o kieszenie i nie spuszczał z niej wzroku. Nietowarzyski, powtórzyła w myślach. Nie chciało mu się nawet pofatygować, żeby niezobowiązująco pomachać ręką.

Ciepło, rozlewające się w jej brzuchu, uznała za naturalną reakcję zdrowej kobiety na przeciągłe, mroczne spojrzenie seksownego – choć gburowatego – mężczyzny.

Zwłaszcza kobiety, która nie miała żadnego poważnego kontaktu z mężczyzną od – Boże! – roku. Nawet trochę więcej niż roku. Ale kto by to liczył!

Jej własna wina, jej wybór, więc po co o tym myśleć?

Przeszła na drugą stronę Main i skręciła do księgarni, dokładnie w chwili gdy Clare wyszła na ganek.

Pomachała do przyjaciółki, która stała przez chwilę w zwiewnej, letniej sukience, z ręką opartą na wydatnym brzuchu. Clare związała długie, jasne włosy w ogon, ciemne okulary w niebieskich oprawkach chroniły jej oczy przed ostrym porannym słońcem.

– Właśnie do ciebie idę! – zawołała Hope.

Clare uniosła telefon.

– A ja właśnie do ciebie pisałam. – Schowała telefon do kieszeni i zeszła na chodnik.

– No i? – Hope wpatrywała się w twarz przyjaciółki. – Wszystko w porządku?

– Tak. W porządku. Przed chwilą wróciliśmy. Beckett… – Zerknęła przez ramię. – Pojechał do piekarni. Wziął ze sobą narzędzia.

– Okej. – Zatroskana Hope położyła dłoń na ramieniu Clare. – Skarbie, byłaś na USG, prawda?

– Tak.

– I?

– Och. Chodźmy do Vesty, powiem tobie i Avery naraz. Beckett zadzwoni do matki i powie braciom, a ja muszę zadzwonić do rodziców.

– Z dzieckiem wszystko w porządku?

– W jak najlepszym. – Clare poklepała torebkę. – Mam zdjęcia.

– Muszę je zobaczyć!

– Będę je pokazywała całymi dniami. Tygodniami. Są niesamowite.

Na widok przyjaciółek Avery wyskoczyła z pizzerii; biały fartuch przykrywał jej rybaczki i koszulkę, na nogach miała fioletowe klapki. Promienie słońca odbijały się od jej rudych włosów szkockiej wojowniczki, aż ich końce wydawały się płonąć.

– Czy myślimy na różowo?

– Jesteś sama? – odpowiedziała pytaniem na pytanie Clare.

– Tak, sama. Fran przyjdzie za jakieś dwadzieścia minut. Dobrze się czujesz? Wszystko w porządku?

– Wszystko w absolutnie, najlepszym, cudownym porządku. Ale chcę usiąść.

Przyjaciółki za jej plecami wymieniły spojrzenia, a Clare weszła do środka, ruszyła prosto do lady i opadła na stołek. Westchnęła.

– Pierwszy raz jestem w ciąży i mam w domu trzech chłopców na wakacjach. To nie lada wyzwanie.

– Jesteś trochę blada – zauważyła Avery.

– Jestem tylko zmęczona.

– Chcesz coś zimnego do picia?

– Z przyjemnością.

Avery poszła do lodówki, a Hope usiadła i mrużąc oczy, spojrzała przyjaciółce w twarz.

– Grasz na zwłokę. Jeśli wszystko jest w porządku…

– Wszystko w porządku i może rzeczywiście trochę gram na zwłokę. Mam bardzo ważną wiadomość. – Roześmiała się, biorąc od Avery schłodzone piwo imbirowe. – I oto siedzę z moimi najlepszymi przyjaciółkami w ślicznej restauracji Avery, już pachnącej sosem do pizzy.

– To się zdarza w pizzeriach. – Avery podała Hope butelkę wody, po czym skrzyżowała ręce i wbiła wzrok w Clare. – To dziewczynka! Baletki i wstążki we włosach!

Clare pokręciła głową.

– Najwidoczniej specjalizuję się w chłopcach. Zamień to na rękawice bejsbolowe i figurki superbohaterów.

– Chłopiec? – Hope pochyliła się i dotknęła dłoni Clare. – Jesteś zawiedziona?

– Ani odrobinę. – Otworzyła torebkę. – Chcecie zobaczyć?

– Żartujesz? – Avery wyciągnęła rękę, ale Clare odsunęła kopertę poza jej zasięg. – Czy wygląda jak ty? Jak Beckett? Jak ryba? Bez urazy, ale dla mnie takie maluchy zawsze wyglądają jak ryby.

– Który?

– Co który?

– Jest ich dwóch.

– Dwóch? – Hope niemal zadławiła się wodą. – Bliźniaki? Będziesz miała bliźniaki?

– Dwóch? – powtórzyła jak echo Avery. – Masz dwie ryby?

– Dwóch chłopców. Spójrzcie na moich pięknych chłopców. – Clare wyjęła zdjęcia USG i zalała się łzami. – Płaczę ze szczęścia – wykrztusiła. – Przez hormony, ale ze szczęścia. Och, Boże! Spójrzcie na moje maleństwa.

– Są cudowne!

Clare otarła łzy, uśmiechając się do niej szeroko.

– Nawet ich nie widać.

– Nie, ale są cudowne. Bliźniaki. Razem będzie pięciu. Policzyłaś, prawda? Będziecie mieli pięciu synów.

– Policzyłam, ale jeszcze to do nas nie dotarło. Nie spodziewaliśmy się… nigdy byśmy nawet nie pomyśleli… może powinnam była. Jestem większa niż kiedykolwiek tak wcześnie. Ale kiedy lekarz nam powiedział… Beckett zbladł jak ściana.

Clare roześmiała się, chociaż po policzkach nadal płynęły jej łzy.

– Zrobił się biały jak płótno. Myślałam, że zemdleje. Potem tylko patrzyliśmy na siebie, aż w końcu zaczęliśmy się śmiać. Śmialiśmy się jak wariaci. Chyba oboje wpadliśmy w lekką histerię. Pięciu. O słodki Jezu. Pięciu chłopców!

– Świetnie sobie poradzicie. Wszyscy – zapewniła ją Hope.

– Poradzimy sobie. Wiem. Jestem taka oszołomiona, taka szczęśliwa, taka zachwycona. Nie wiem, jakim cudem Beckett dowiózł nas do domu. Nie potrafię powiedzieć, czy jechaliśmy z Hagerstown czy z Kalifornii. Chyba byłam w szoku. Bliźniaki. – Położyła dłonie na brzuchu. – Znacie te chwile w życiu, kiedy myślicie: to jest to. Już nigdy nie będę szczęśliwsza ani bardziej podekscytowana. Już nigdy nie będę czuła więcej niż teraz. Właśnie w tym momencie. Dla mnie to jedna z takich chwil.

Hope przytuliła ją, a Avery objęła je obie.

– Jestem taka szczęśliwa – szepnęła Hope. – Szczęśliwa, oszołomiona i tak samo przejęta jak ty.

– Ależ dzieciaki się ucieszą. – Avery odsunęła się. – Prawda?

– Tak. A ponieważ Liam już ogłosił, że jeśli urodzę dziewczynkę, on nie zniży się do tego, by się z nią bawić, więc zapewne będzie wyjątkowo uradowany.

– A co z terminem porodu? – zapytała Hope. – Wcześniej przy bliźniakach?

– Trochę. Powiedzieli, że dwudziestego pierwszego listopada. A zatem dzieci Święta Dziękczynienia, a nie gwiazdkowe czy na sylwestra.

– Indycze dzieci – powiedziała Avery, na co Clare znowu się roześmiała.

– Musisz pozwolić nam urządzić pokój dziecinny… – zaczęła Hope. Planowanie miała we krwi.

– Liczę na to. Nie mam absolutnie nic. Oddałam wszystko po Murphym, bo nigdy nie sądziłam, że jeszcze kiedykolwiek się zakocham, wyjdę za mąż czy zajdę w ciążę.

– Czy możemy urządzić przyjęcie, żeby to uczcić? Temat: podwójna radość – postanowiła Hope. – Albo wszystko, co występuje parami, w zestawach po dwa. Coś w tym stylu. Popracuję nad tym. Powinnyśmy urządzić przyjęcie na początku października, tak na wszelki wypadek.

– Oczywiście. – Clare westchnęła. – To się staje coraz bardziej realne. Muszę zadzwonić do rodziców i powiedzieć dziewczynom – dodała, mając na myśli personel księgarni. Wstała. – Listopadowe dzieci – powtórzyła. – Do maja, do ślubu powinnam zrzucić dodatkowe kilogramy.

– Och tak, wychodzę za mąż. – Avery wyciągnęła rękę i popatrzyła z dumą na diament, jakim Owen zastąpił pierścionek z automatu z gumą do żucia, który włożył jej na palec. I to dwukrotnie.

– Wychodzisz za mąż, otwierasz drugą restaurację i pomagasz planować pępkowe i zmianę wystroju sypialni dla jednego mężczyzny na sypialnię dla dwóch. – Hope szturchnęła Avery palcem w ramię. – Czeka nas mnóstwo pracy.

– Jutro mam trochę czasu.

– Świetnie. – Hope przejrzała w myślach swoją listę zadań, zmieniła kolejność zajęć, oceniła, ile czasu jej potrzeba. – O pierwszej. Znajdę wolną chwilę. A ty dasz radę? – zwróciła się do Clare. – Mogłabym przygotować nam jakiś lunch i zaczęłybyśmy robić plan, zanim przyjadą goście.

– Jutro o pierwszej. – Clare poklepała się po brzuchu. – Przyjdziemy.

– Ja też – obiecała Avery. – Jak będzie duży ruch podczas lunchu, to pewnie się spóźnię, ale na pewno przyjdę.

Hope wyszła razem z Clare i zanim się rozstały, jeszcze raz uścisnęła przyjaciółkę. Wyobraziła sobie, jak Clare przekazuje rodzicom radosną nowinę. I jak Avery pisze SMS do Owena. Jak Beckett wymyka się z pracy, żeby sprawdzić, czy z Clare wszystko w porządku, lub po prostu ją przytulić.

Przez chwilę żałowała, że ona nie ma kogoś, do kogo mogłaby zadzwonić, napisać SMS czy wymknąć się z pracy; kogoś, z kim mogłaby podzielić się radością.

Zamiast tego weszła tylnymi drzwiami do hotelu, po schodach na trzecie piętro, do swojego mieszkania.

Z dołu rozległ się podniecony głos Carolee. Bez wątpienia Justine Montgomery już zadzwoniła do siostry, żeby podzielić się nowiną o bliźniakach.

Hope zamknęła drzwi. Postanowiła, że spędzi kilka godzin w ciszy na poszukiwaniu informacji o ich pełnoetatowym duchu oraz mężczyźnie o imieniu Billy, na którego Lizzy czekała.

Rozdział drugi

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzeci

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czwarty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szósty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siódmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział ósmy

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziesiąty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział jedenasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwunasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział trzynasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział czternasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział piętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział szesnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział siedemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział osiemnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział dwudziesty

Dostępne w pełnej wersji

Epilog

Dostępne w pełnej wersji

Table of Contents

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Epilog