Monika A. Oleksa

Miłość w kasztanie zaklęta

Zysk i S-ka Wydawnictwo

Marcinowi, Michałkowi i Miłoszkowi

— dziękuję za to, że jesteście —

oraz pamięci Ani

Podziękowania

Szczególne podziękowania pragnę złożyć Państwu Marii i Franciszkowi Sawickim za cudowną, rodzinną atmosferę, wielką życzliwość i idealne warunki do pracy, jakie znalazłam w Domu Wypoczynkowym „Maria” w Dąbkach.

Marysiu, dziękuję za Twoją wiarę we mnie i Twoje wsparcie na każdym etapie powstawania tej książki.

Dziękuję!

Rozdział I
MARTA I ON

1.

Znowu tu był. Przychodził do parku co dwa, trzy dni i zawsze wybierał tę samą ławkę tuż przed fontanną i zabawnym posążkiem łabędzia, który od niepamiętnych już lat podrywał swe skrzydła do lotu i cierpiał w swojej niemocy i bezsilności przymusowej stagnacji. Łabędź wciąż nie mógł się wzbić w bezkresne niebo, a on patrzył na niego wciąż tak samo, z tym ogromem smutku w oczach i zastygłym na twarzy bólem.

Marta obserwowała go od kilku tygodni. Znała już dobrze ciemną skroń poprzetykaną srebrnymi niteczkami siwych włosów; potrafiła przywołać w pamięci orli profil i te wyraźne zmarszczki okalające oczy i usta nieznajomego. Lubiła na niego patrzeć. Był zawsze taki schludny i elegancki w ciemnosiwym płaszczu i nieskazitelnie białym szaliku. Zawsze krótko ostrzyżony i zawsze ogolony. Kim był? I dlaczego przychodził tu samotnie, za każdym razem między czternastą a piętnastą, kiedy park pustoszał, rozkrzyczane nianie ciągnęły dzieci na obiad, a wagarowicze zaczynali stadnie wracać „na chatę”?

Marta lubiła tę porę. Wracała z pracy przez park i lubiła przysiadać na jednej z wielu drewnianych, pomalowanych na zielono ławek. Odpoczywała tu po dniu spędzonym z rozkrzyczaną młodzieżą gimnazjalną i zbierała siły do zmagania się z resztą dnia i swoją samotnością. Miała trzydzieści sześć lat i niewiele już oczekiwała od życia. Jeszcze dwa lata temu miała wiele planów i marzeń. Ile z nich się spełniło? Nie chciała o tym myśleć. Wolała wytłumaczenie, że widocznie nie pragnęła tych marzeń tak mocno, aby się mogły spełnić. Nie uwierzyła Alchemikowi i zarzuciła swoją legendę. A teraz siedziała tu samotnie i czuła, jak uzależnia się od widoku mężczyzny z błyszczącą obrączką na palcu. Mężczyzny, który zbierał kasztany i chował je do kieszeni ciemnosiwego płaszcza.

2.

— Marta, daj sobie z nim spokój. Książę z bajki naprawdę nie istnieje. A jeśli to zboczeniec?

Położyła dziennik na stoliku i popukała się palcem w czoło. Adam pomyślał, że Marta wygląda dziś wyjątkowo ładnie. Czarne włosy zebrała wysoko i spięła z tyłu głowy klamrą tak zieloną, jak jej oczy błyszczące dzisiaj dawno już niespotykanym blaskiem. Wyglądała bardzo dziewczęco, prawie że nieprzyzwoicie młodo jak na to miejsce, a powagi dodawała sobie delikatnym makijażem i ciemną garsonką ze spódniczką kończącą się przepisowo tuż powyżej kolan. Lubił tę dziewczynę i ubolewał nad jej nie najszczęśliwszym życiem. Pokochał ją jak siostrę, gdy tylko zaczęła uczyć w tym gimnazjum. Byli prawie w jednakowym wieku, oboje zapaleńcy, oboje świeżo po studiach. Mieli własne ideały i plany pracy z młodzieżą w wieku dojrzewania. On — zapalony historyk zakochany we Francji i Napoleonie; ona — filolog, magister anglistyki z pasją wprowadzająca młodzież w tajniki zawiłej gramatyki angielskiej.

Ich zapał wyczerpał się po roku.

Następny rocznik uczyli już według schematu, a nie według ideałów.

Rok po roku Adam poznawał Martę coraz lepiej i nauczył się ją kochać tak, jak kocha się najlepszego przyjaciela. Nie było między nimi chemii, dlatego też nigdy nic nie zaiskrzyło. Ale mieli pewność, że zawsze, w każdym momencie swojego poplątanego życia, mogą na siebie liczyć.

I właśnie teraz, gdy nadszedł czas, aby oboje zrobili coś z resztą swojego życia, ona mu oznajmia, że zakochała się w profilu nieznajomego mężczyzny.

— Nie jest zboczeńcem. Gdybyś widział jego twarz… Adam, jego oczy wyglądają tak, jakby utonął w nich cały smutek tego świata!

— I do tego ma obrączkę!

— Tak. Ale nie jest szczęśliwy w małżeństwie.

Poczuła mocne męskie dłonie na swoich ramionach. Odniosła wrażenie, że Adam chce potrząsnąć nią z całą siłą jego przyjaźni. Nie zrobił tego. Powiedział tylko:

— Nie pakuj się w to. Proszę cię. Zrobisz sobie krzywdę.

A potem zabrał dziennik III c i wszedł w rozkrzyczany tłum już nie dzieci, a jeszcze nie młodzieży.

Marta miała okienko. Jesienne słońce rozgrzewało swoimi promieniami stęsknione za latem twarze przechodniów, rozpinało guziki płaszczy i zamki błyskawiczne kurtek i zapraszało na łyk pachnącego jesienią powietrza. Chciała uciec do parku, zająć znajomą ławkę i czekać, aż przyjdzie on i usiądzie na swoim stałym miejscu. A gdyby tak zająć kiedyś jego ławkę? Co by zrobił? Czy szukałby innej, chroniąc swoją samotność, czy też usiadłby obok? A gdyby zaczęła rozmowę… Co by pomyślał? Że Marta jest jedną z tych przypadkowych panienek, które szukają przelotnej znajomości i dobrego seksu, czy też interesującą kobietą, z którą dobrze mu się rozmawia?

Jeszcze dwie godziny i będzie mogła przejść przez park.

Jeszcze dwie godziny z rozkrzyczaną III e i I b i usiądzie na jego ławce.

Tak, dzisiaj to zrobi. Zajmie jego ławkę. I będzie czekać.

Czekała trzy kwadranse. Bawiła się brązowym kasztanem i rozmawiała z odlatującym łabędziem. W torebce miała stos prac do sprawdzenia, a przed sobą samotny dzień i trzy godziny korepetycji. Wyjęła pióro, które dostała od Adama na gwiazdkę, i w wielkim, przestronnym kalendarzu pod datą dwudziesty trzeci października zapisała tylko trzy słowa:

„Dziś nie przyszedł”.

3.

Piotr otworzył okno gabinetu i zachłysnął się aromatycznym październikowym powietrzem. Dzień był przepiękny, a pogoda wymarzona na spacer. Przez chwilę z wysokości szóstego piętra obserwował nieustanny ruch na chodnikach. Ludzie wymijali się bez uśmiechu, spiesząc dokądś, przepychali się i poszturchiwali nieuprzejmie i mało kto w ogóle zauważał, że świat jest dziś tak pięknie umalowany wszystkimi barwami jesieni. Życie w XXI wieku goniło dni i straszyło nocami. Tak mało było w nim miejsca na prostą radość z rzeczy najdrobniejszych, chociażby z takiego pięknego popołudnia.

„Nie rozumiem tego pośpiechu. Nie umiem z tym żyć. Chcę cieszyć się każdą chwilą, każdym kolorem jesiennego liścia, ciepłym słońcem i kasztanami. Spójrz, Piotruś, czyż kasztany nie są czymś najpiękniejszym, co stworzył dla nas Bóg?”.

Maria kochała kasztany. A Piotr kochał Marię.

Bóg stworzył Marię dla niego, aby była mu opoką i skałą jego życia.

A potem ją zabrał. Właśnie jesienią. Obsypał świat kasztanami i podarował je ludziom, a jemu odebrał Marię.

Dwudziestego trzeciego października. Rok temu.

To już rok bez Marii.

To tylko jeden rok jego życia. Pustego życia, wydrążonego w środku.

Czasami czuł, że jest tylko skorupą i tak niewiele trzeba, żeby się potłukł, pękł, rozpadł na kawałeczki. Ale nic takiego się nie stało. Wciąż żył. Wciąż dawał kobietom nadzieję, wielu z nich ocalił życie, leczył ich niepłodność, doradzał najlepsze metody antykoncepcji. I wciąż żył. Oddzierał kolejne kartki z kalendarza i próbował przebrnąć przez nowy dzień. Ale w każdy z nich wchodził z lękiem i sam sobie po raz tysięczny zadawał pytanie: „Czy zdołam go przeżyć bez Marii?”. Jak dotąd zdołał. Ale życie bolało.

Drgnął, gdy usłyszał skrzypnięcie otwieranych drzwi. Odwrócił się i spojrzał na miłą, ładną i ufną twarz pielęgniarki. Nawet nie pamiętał jej imienia.

— Panie doktorze, szuka pana ordynator. Powiedziałam, że prawdopodobnie pan już wyszedł, ale polecił mi sprawdzić.

— Już mnie tu nie ma, siostro. Proszę powiedzieć… — spojrzał jej prosto w oczy i dodał już ciszej — proszę powiedzieć, że dzisiaj jest dwudziesty trzeci października.

— Rozumiem. Do widzenia, panie doktorze.

Cicho zamknęła za sobą drzwi i odeszła pustym korytarzem. Dwudziesty trzeci października. Wszyscy na oddziale znali tą datę. Ordynator również. Kochał Piotra jak syna i próbował zająć go pracą. Ale tego bólu wyleczyć nie umiał. Póki co, nie wynaleziono jeszcze na taki ból lekarstwa.

Piotr zawsze kupował kwiaty „na murku”. Mieli tu najpiękniejsze i zawsze świeże róże. Maria kochała róże, a on uwielbiał ją nimi obsypywać. Gdy wracał z nocnego dyżuru, zawsze tu wstępował i kupował jedną długą, czerwoną różę. Kiedy Maria się budziła, znajdowała ją na poduszce Piotra. Bursztynowe oczy rozświetlały się wtedy radością i odbijały światło tak jak obrączka na serdecznym palcu. Patrzył na nią jeszcze rozleniwioną, rozgrzaną snem i marzeniami i wiedział, że odda jej cały swój świat, całego siebie za ten jeden uśmiech i „dzień dobry” o poranku.

A dziś niósł jej róże z dumnie uniesionymi główkami przesypanymi białym kwieciem i czuł, jak z każdym krokiem jego serce po raz trzysta sześćdziesiąty piąty pęka na tysiące maleńkich kawałeczków.

„Lubię stare cmentarze. Posłuchaj… Słyszysz tę ciszę, która przemawia do ciebie śpiewem ptaków? A te liście… Słyszysz ich szelest? Ludzie mówią, że to wiatr bawi się gałęziami drzew i rozsyła kolorowe pocztówki w świat, ale ja wiem, że to nie wiatr. Posłuchaj, Piotruś… to ci, co odpoczywają tu po trudach życia, to zmarli… to oni szepczą w gałęziach tych drzew. Jaki tu spokój… Nie mogę uwierzyć, że jestem w środku miasta…”.

— Wróć do mnie, Maleńka… Pozwól mi się usłyszeć w szeleście tych liści… chcę cię odnaleźć w kasztanach, ale szukam… nadaremnie. Zostawiłaś mnie tak bez słowa… Obiecywałaś przejechać ze mną świat i zjeść beczkę soli. Nie dotrzymałaś słowa. Zabrałaś wszystko. Wszystko… Zostawiłaś tylko Miłosza. Wybacz mi, Maryniu… Wciąż nie mogę…Gdy patrzy na mnie twoimi oczami i odgarnia ten kosmyk z czoła zupełnie jak ty… nie potrafię przy nim być. Wybacz mi…

— Wiedziałam, że tu dziś będziesz.

Podniósł głowę wspartą na dłoniach i wstał z drewnianej ławki. Ciemnosiwy płaszcz zatrzepotał porwany wiatrem, strząsając kawałki zbutwiałego drzewa wplątane w tkaninę jak smutek w życie Piotra.

Odwrócił się z niechęcią.

Nawet z daleka mógł poczuć smród alkoholu wlokący się za starą kobietą. Tak, była stara. Miała sześćdziesiąt lat i była zmęczona życiem. Pijana. Zaniedbana. Toksyczna.

Do końca miał nadzieję, że jej tu nie spotka.

— Musiałam przyjść. Przyniosłam lampkę… — drżącą dłonią postawiła na chłodnej powierzchni granitu kamionkowy znicz. Nerwowo przeszukiwała kieszenie wytartego płaszcza, próbując znaleźć zapałki. Nie mógł na to patrzeć. Podszedł i sam zapalił znicz.

Nie pragnął jej towarzystwa.

Ale nie mógł kazać jej odejść.

Była matką Marii.

— Wiem, co czujesz.

— Skąd ma… — urwał. Słowo „mama” nigdy nie mogło mu przejść przez gardło. Gardził tą kobietą, wiedząc, ile nocy Maria przez nią przepłakała, ile modlitw wyszeptała, wierząc w matkę. Wszystko na próżno. „Procentowy” przyjaciel był wierniejszy, koił, uspakajał i znieczulał. I pojawiał się każdego dnia, kusząc i szepcząc obietnice o szczęściu.

Nie trzeźwiała nawet wtedy, gdy Maria umierała.

— Nikt nie wie, co czuję. Nie czuję nic, bo mnie już nie ma. Nie potrafię żyć bez Marii.

Szorstka, ciepła dłoń kobiety dotknęła jego ręki. Trwało to tylko chwilę; króciutką chwilę ciepła, którego nie miał serca odtrącić.

— Wiem, że niejednokrotnie myślałeś o tym, dlaczego to ona… Ja też o tym myślę. Co noc. Dlaczego to nie ja? Piotr, ja też czuję. I nie ma dla matki większej tragedii, niż pochować swoje dziecko. Nie musisz mi wierzyć ani…

— Idź już. Chcę zostać sam.

Odwróciła się, dała krok do przodu i zachwiała się lekko. Zupełnie tak, jakby wiatr zaskoczył ją swoim porywem. Przez kilka sekund zmagała się ze sobą, a potem ze wzrokiem wbitym w zakurzone buty zwróciła się do niego cicho, cichutko:

— Piotr, czy mógłbyś mi pożyczyć pięćdziesiąt złotych? Nie dostałam jeszcze renty… Oddam ci. Na pewno ci oddam.

Wiedział, że nie odejdzie. Bez słowa wyjął banknot stuzłotowy i podał go kobiecie. Chciał być sam i był gotów zapłacić za to każdą sumę.

— Piotrusiu, oddam ci na pewno. Jak tylko dostanę rentę, masz moje słowo — wyblakłe oczy rozbłysły iskierką radości.

— Idź już, proszę…

— Idę. I… wiesz co? Pojadę do Miłoszka. Kupię mu coś ładnego i pojadę do niego. Tak, pojadę. Piotr, dlaczego ty go nie odwiedzasz? Tak nie można. On tęskni, pyta o ciebie…

— Proszę cię, chcę być sam.

— Idę już. Nie bój się, na pewno ci oddam. Przy rencie.

Wiatr zakołysał liśćmi, pieszcząc je chłodnym oddechem, a potem porwał do tańca rozpięte poły płaszcza. Pląsał z nimi, okręcając je jak w walcu, i zawirował z szalikiem przytulonym do szyi. Gdy znudził się tą zabawą, rzucił pod stopy mężczyzny brązowy lśniący kasztan z białym oczkiem w środku.

Piotr podniósł go i zacisnął w dłoni.

4.

„Nazywa się Maria i ma najpiękniejsze oczy na świecie.

Bursztynowe i duże jak orzechy. Od wczoraj jest moją pacjentką, a ja od wczoraj nie mogę przestać o niej myśleć. Czyżbym się zakochał? To śmieszne, nie w moim wieku. Nie wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia, a już tym bardziej w miłość od pierwszej wizyty. Przysłał ją profesor Saniewski. Podobno jestem specjalistą od niepłodności. Podobno. Tak o mnie w każdym razie mówią. Chciałbym jej pomóc, tylko nie mogę skupić się na pracy, gdy wciąż odgarnia z twarzy ten opadający, skręcony kosmyk. Jej włosy mają kolor jesiennych liści i jak małe spiralki opadają na plecy i ramiona. Wygląda jak Pani Jesień, w rozwianym płaszczu i pośpiechem w torebce. Pani Jesień… śmieszne skojarzenie. Może dlatego, że właśnie zaczął się październik.

Maria… Piękne imię. I piękna kobieta.

Tylko dlaczego jest mężatką?”.

Doktor Piotr Domański jest jej ostatnią nadzieją. Profesor Saniewski zapewniał, że to wybitny lekarz — cudotwórca, który potrafi przywrócić nadzieję w tych przypadkach, w których inni lekarze czują się bezsilni. Maria uwierzyła w to. Musiała uwierzyć i żyć z tą wiarą, bo tak bardzo pragnęła mieć dziecko. Trzy lata temu przekroczyła trzydziestkę, jej serce rozpalało się pragnieniem macierzyństwa, a zapach dziecka rozpoznawała z odległości kilkudziesięciu metrów. Już dawno z Grzegorzem przestali się zabezpieczać, lecz na testach ciążowych, na które wydali majątek, wciąż uporczywie wychodził jeden niebieski pasek. Przykro mi, nie tym razem. Proszę spróbować ponownie. Więc próbowali. Wciąż bezskutecznie.

Po kilku miesiącach oczekiwania zrobili badania. Najpierw Grzegorz, potem Maria. Wszystko było w porządku. I tylko dziecka nie mogli się doczekać, choć stworzyli warunki, na jakie większość młodych małżeństw nie mogło sobie pozwolić.

Dlatego gdy profesor Saniewski, bezradnie rozłożywszy ręce, wcisnął jej numer telefonu innego lekarza, pomyślała, że to musi być znak, że Bóg nie pozwoli na kolejne rozczarowanie i kolejną złudną nadzieję. Ubrała się w jesień i poszła do niego.

Miał na imię Piotr…

5.

Siedział na ławce skulony i wpatrzony w wysychający staw. Jego blada twarz była zastygłą maską bólu; zgaszone oczy przenikały przez mglistą zasłonę rzeczywistości i zdawały się wypatrywać czegoś, co było nieosiągalne tutaj, w tym parku, w tym mieście, na tym świecie.

Marta przysiadła na sąsiedniej ławce. Bawiła się kolorowym bukietem liści zebranych w drodze przez park. Patrzyła na niego i jej serce ściskało się ze współczucia i tej po ludzku pojętej litości. Chociaż obiecywała sobie, że zajmie jego ławkę lub tak po prostu usiądzie obok, dziś nie miała odwagi tego zrobić. Przeraził ją. Był nieogolony i opuchnięty. Od płaczu, po bezsennej nocy czy z powodu jednego kieliszka za dużo? Tego Marta nie wiedziała. Patrzyła na jego biały szalik, który przytulał się do ziemi, zmiatając na bok usychające liście, a potem bawił się z wiatrem, tańcząc w euforii i opadając bez sił na poły płaszcza.

A potem wszystko stało się tak nagle.

W parku zasypanym wilgotnymi liśćmi rower nie miał szans, aby wyhamować przed dzieckiem, które nagle, nie wiadomo skąd, pojawiło się na parkowej alejce. Płacz dziecka, krzyk matki, przekleństwo rowerzysty.

Marta była najbliżej. Klęczała przy dziewczynce i z przerażeniem patrzyła na nienaturalnie wygiętą rączkę i krwawy siniec nad okiem, który powiększał się niebezpiecznie i rozlewał po twarzy dziecka. Nie wiedziała, co ma robić. Gładziła tylko buzię dziewczynki i patrząc w jej wielkie błękitne oczy, zapewniała, że wszystko będzie dobrze, że już za chwilę nie będzie bolało.

Silna dłoń ścisnęła jej ramię i odciągnęła na bok.

— Proszę mnie przepuścić, jestem lekarzem.

Sprawne, pewne ręce szukały obrażeń na małym, skulonym ciele. Spokojny, opanowany głos przemawiał do skamlącego dziecka, ale smutne oczy unikały wzroku matki.

— Czy ktoś z państwa ma telefon? Muszę połączyć się ze szpitalem.

Drżące ręce Marty wygrzebały z torebki komórkę. Drżał również jej głos, gdy podawała telefon mężczyźnie.

— Proszę.

Przez chwilę dotknął jej dłoni, a ona poczuła ciepło. Nie mogła patrzeć na cierpienie tego dziecka. Jej oczy wzbierały łzami, a ich słony potok przelał się przez kąciki oczu i popłynął nieprzerwanym strumieniem w dół policzka. Odwróciła głowę i jedyne, co mogła zrobić, to chwycić drżące ręce młodej matki i patrząc jej odważnie w oczy, szeptać, że wszystko skończy się dobrze. Słyszała ciepły męski głos wydający komuś polecenia za pomocą jej telefonu.

— Mówi Domański. Proszę przysłać karetkę do parku Saskiego. Najszybciej, jak tylko się da. Przygotujcie miejsce na OIOM-ie, sprowadźcie pediatrę i doktora Banasiewicza z chirurgii urazowej. Tak… Dziewczynka około trzech lat. Wpadła pod rower. Tak, wiem, pospieszcie się, dziecko ma prawdopodobnie krwotok wewnętrzny, ja tu nic nie zrobię. Tak. Czekam.

Marta czuła, jak ręka młodej kobiety zaciska się kurczowo na jej dłoni. Nie była w stanie myśleć, jej głowę wypełniała pustka i widok przerażonych oczu dziecka, które już nawet nie płakało, tylko drżało jak małe pisklę, które wypadło z gniazda. Wszystko docierało do niej jak przez mgłę. Sygnał karetki pulsował w jej skroniach niebieskim światłem.

— Niech mi pani pomoże, ta kobieta jest kompletnie nieprzytomna. Czy może pani z nią pojechać?

Skinęła głową, nie czując tego ruchu. Świat wokół wirował i wył donośnym sygnałem erki, głowa młodej matki opierała się o kolana Marty, a ona patrzyła tylko w szeroko otwarte oczy małej dziewczynki i powtarzała słowa różańca, błagając Boga, by nie pozwolił zgasnąć temu życiu.

O komórce zupełnie zapomniała.

Rozdział II
MARIA

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział III
A STARY CYGAN WCIĄŻ GRAŁ

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IV
PIERWSZE SPOTKANIE

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział V
PLUSZOWY MIŚ

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VI
CIEŃ

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VII
LIST

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

10.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VIII
BAL

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IX
MARTA I PIOTR

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział X
DECYZJE

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

10.

Dostępne w wersji pełnej

11.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XI
WIOSNA, WIOSNA

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XII
POMYŁKA

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

10.

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIII
TRZECIA MIŁOŚĆ

Dostępne w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

Miłość w kasztanie zaklęta

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Podziękowania

Rozdział I. MARTA I ON

1.

2.

3.

4.

5.

Rozdział II. MARIA

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

Rozdział III. A STARY CYGAN WCIĄŻ GRAŁ

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

Rozdział IV. PIERWSZE SPOTKANIE

1.

2.

3.

4.

5.

6.

Rozdział V. PLUSZOWY MIŚ

1.

2.

3.

4.

5.

6.

Rozdział VI. CIEŃ

1.

2.

3.

4.

5.

6.

Rozdział VII. LIST

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

Rozdział VIII. BAL

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

Rozdział IX. MARTA I PIOTR

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

Rozdział X. DECYZJE

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

Rozdział XI. WIOSNA, WIOSNA

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

Rozdział XII. POMYŁKA

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

Rozdział XIII. TRZECIA MIŁOŚĆ

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

Karta redakcyjna

Copyright © by Monika Oleksa, 2011. All rights reserved

Projekt okładki

Olga Reszelska

Redaktor

Witold Kowalczyk

ISBN 978-83-7506-805-4

Plik wyprodukowany na podstawie Miłość w kasztanie zaklęta, wyd. I, Poznań 2011

Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań

tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90

sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl

www.woblink.com

Plik opracowany przez Woblink i eLib.pl